Έχουν περάσει 2 βδομάδες πια που μπήκε ο Μάης…Θα μου πείτε νωρίς το κατάλαβες!!!! Ίσως και να έχετε δίκιο…Μοιάζει να έχω εξαφανιστεί σε άλλη διάσταση…σε άλλη εποχή!

Έχω χάσει το ξύπνημα της φύσης. Την ξαφνική μετάβαση ίσως από το γκριζόμαυρο καμβά της ζωής στην αισιοδοξία που χαρίζει απλόχερα η έκρηξη χρωμάτων και μυρωδιών των λουλουδιών.

Είμαι αδικαιολόγητη, το ξέρω…Έχω παραμείνει στις σκιές και την παγωνιά…Δεν με έχουν αγγίξει οι ζεστές ακτίνες του ήλιου. Συνήθως αυτές τις τελευταίες μέρες ακούμε, ότι “ο καιρός είναι αίθριος”, άρα όλα είναι μια χαρά…Μόνο που δεν το βλέπω εγώ έτσι.

Δεν έχει να κάνει με τα όποια πρακτικά προβλήματα, που αντιμετωπίζω. ίσως επειδή λόγω ιδιοσυγκρασίας έχω τη δυνατότητα να τα κρατώ σε απόσταση, να τα κλείνω όπως λέω, χαρακτηριστικά σε κάποια “κουτάκια” του μυαλού μου…Όχι δεν έχουν να κάνουν με αυτά…

Έχει να κάνει με τη διάθεση γενικά…Η διάθεση είναι κάτι περίεργο. Δεν μπορείς να την ελέγξεις. Η δική μου, σε όλο αυτό το διάστημα της απόλυτης σιωπής σε αυτό το χώρο, που τόσο αγαπώ, μου έπαιζε σκληρά παχνίδια…μου έκανε “χοντρά” παζάρια…

Έφθασα πολλές φορές κοντά να περάσω τα δάχτυλά μου πάνω στο πληκτρολόγιο, να αποτυπώσω τις σκέψεις μου…αλλά άλλες τόσες απέτρεψα τον εαυτό μου. Τι να γράψω αναρωτιόμουν? Είναι απαραίτητο για άλλη μια φορά μαυρίσω τις ψυχές και των άλλων όσων με διαβάζουν πέρα από τη δική μου?

Μια ψυχή που επηρεάζεται από ακούσματα…ιστορίες θα έλεγα σωστότερα συνανθρώπων μου, που άλλους γνωρίζω καλύτερα και άλλους λιγότερο…Όλους όμως που τους δένει ένας κοινός παρανομαστής. Το κυνήγι της ευτυχίας!

Η ευτυχία στον καθένα μας εκφράζεται με διάφορους τρόπους…Είναι άκαιρο να αναλύσει κανείς μια έννοια τόσο αόριστη και παράλληλα τόσο εξειδικευμένη για τον καθένα μας …Είναι ο έρωτας, η αγάπη, η επιτυχία, η δόξα, η υγεία, η πνευματική ανάταση, η θέωση…τα πιο γνωστά παραδείγματα…Ποιος μπορεί να βάλει σε καλούπι κάτι που πολλούς αποτελεί άπιαστο όνειρο στη χειρότερη περίπτωση ή στην καλύτερη ένας συνεχής αγώνας και προσπάθεια?

Δεν θέλω να κουράσω κανέναν με φιλοσοφήματα. Δεν είμαι και ο κατάλληλος άνθρωπος να διεισδύσει τόσο βαθιά, όταν και εγώ η ίδια είμαι τόσο  μπερδεμένη και συναισθηματικά φορτισμένη…

Ίσως να ακολουθήσω την πεπατημένη οδό…Όπως κάνουν οι περισσότεροι…να πάμε κόντρα στο ψύχος που απειλεί να  παγώσει την καρδιά  μας. Η λύση: ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που μπορεί στην αρχή να είναι διστακτικό και βεβιασμένο, αλλά να φέρνει την ελπίδα, σαν ένας σπόρος βαθιά ριζωμένος στο χωράφι της ψυχής μας, που απλά περιμένουμε να φυτρώσει…Να έρθει η Άνοιξη…Η σκέψη ότι όλα θα πάνε καλά!