Ζωή…

Η ζωή…μοιάζει με ένα μακρύ μονοπάτι στρωμένο πέτρες, που οφείλουμε να διασχίσουμε …

Σίγουρα δεν γράφω κάτι πρωτότυπο. Είναι όμως τόσο αληθινό!

Δεν εξαιρείται κανείς…είτε πλούσιος, είτε φτωχός, είτε άνδρας, είτε γυναίκα. Όλοι μας έρχονται στιγμές να που περνάμε τις δικές μας αντιξοότητες…τον δικό μας Γολγοθά!

Μπορεί να είναι προβλήματα υγείας, οικογενειακά προβλήματα…συναισθηματικά, επαγγελματικά…το καθένα όμως από αυτά είναι ένα αγκάθι στην ψυχή σου…

Και σύ? Εσύ καλείσαι κάθε φορά να υπερβαίνεις εαυτόν…να σφίγγεις τα δόντια, ακόμα και όταν δεν μπορείς ή δεν έχεις τη διάθεση να το κάνεις…

Έτσι είναι…Ποιος είπε ότι η ζωή είναι εύκολη ή ότι είμαστε πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι? Αυτό είναι ένας μύθος …οι χαρές είναι μια αυταπάτη…ένας αντικατροπισμός στην έρημο…

Η ζωή είναι θρίλλερ!!!

[ένας μικρός φόρος τιμής στο μεγάλο ταλέντο της μουσικής Michael Jackson]

Πάμε Χαβάη?

Σήμερα το πρωί με έβγαλε από την αγκαλιά του Μορφέα…μια βροντή!

Ήταν γεγονός…μετά από λίγο άνοιξαν οι βρύσες του ουρανού και άρχισε να πέφτει μια καλοκαιρινή βροχή!

Υπέροχο πράγματι θέαμα…! Ξέχασα τον ύπνο, στα δροσερά σεντόνια και τρέχοντας πήγα στην μπαλκονόπορτά μου, που βλέπει τη θάλασσα…

Ουρανός και θάλασσα είχαν γίνει ένα…Δεν υπήρχε πια η  διαχωριστική γραμμή μεταξύ τους. Είχαν και τα δύο ένα σκούρο μολυβί χρώμα, ενώ η βροχή μαστίγωνε τα πάντα γύρω μου…Ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός!

Έμεινα και παρακολουθούσα τη βροχή να πέφτει, ενώ ο αέρας της θάλασσας έφερε μια δροσερή αύρα στο δωμάτιο…Παρόλα αυτά, σιγά σιγά η βροχή σταμάτησε…ο θόρυβος έσβησε. Η απόλυτη ησυχία διαδέχτηκε την καταιγίδα και ένας λαμπρός ήλιος πρόβαλε μέσα από το ουράνιο τόξο…!

Τη δροσιά την διαδέχτηκε η ζέστη…και ο ήλιος στέγνωσε κάθε σημάδι από την πρωινή νεροποντή…

Όλα αυτά μου θύμισαν τροπικά μέρη, που η εναλλαγή των καιρικών φαινομένων είναι τόσο ακραία και ξαφνική! Επιστρέψαμε στο συνηθισμένο θερμό καλοκαίρι…

Βέβαια, σκεπτόμενη το “τροπικά”, φαντάστηκα τον εαυτό μου, ξαπλωμένο σε μια αιώρα κάτω από δυο κοκοφοίνικες και να πίνω ένα δροσερό αναψυκτικό, ενώ τα γαλάζια κύμματα του ωκεανού, στο βάθος, να με καλούν κοντά τους…

Ουπς! Πού βρέθηκε ο Τζόνυ Ντεπ, σαν πειρατής της Καραϊβικής, στο ονειροπόλημα μου? Μήπως ενδόμυχα αναζητώ μια “παρέα” στη μοναχική γωνιά μου?

Σίγουρα θα λέτε, πως: ” πάει η αστροφεγγιά το απώλεσε…!” Ίσως να έχετε και δίκιο…ποιος θέλει εξάλλου να είναι γνωστικός? Ακόμα και ο καιρός, τώρα αυτή τη στιγμή που γράφω (12 και μετά το βράδυ), αποδεικνύει την τρέλα του με νέα νεροποντή, αστραπές και βροντές…

Μήπως να τα παρατήσουμε όλα και να πάμε χαβάη?

Το κυνήγι του χαμένου…θησαυρού!

Τελικά κάθε Σάββατο τείνει να καταλήξει ως μια από τις αγαπημένες μου μέρες…

Μια μέρα αποκλειστικά αφιερωμένη στον εαυτό μου, δίνοντάς μου την ευκαιρία να κάνω πράγματα, που με ευχαριστούν και αυτό ίσως “προχωράει” λίγο ακόμα παραπέρα…

Μπαίνω σε μια διαδικασία εσκεμμένης απομόνωσης για μια εσωτερική αναζήτησης και διαλόγου…

Βέβαια το έναυσμα για όλα αυτά μου την δίνουν κάποιες αγαπημένες ταινίες, που παρακολουθώ κάθε φορά…

Το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή από νωρίς το πρωί:

Η παρακουλούθηση της παλιάς και έξοχης ταινίας, με έναν αγαπημένο πρωταγωνιστή…Ιντιάνα Τζόουνς και το κυνήγι  της χαμένης Κιβωτού (raiders of the lost ark)

Ελάχιστοι, φαντάζομαι να είναι εκείνοι, που δεν έχουν ταυτιστεί με το ρωμαλαίο και δυναμικό αρχαιολόγο, που μπλέκει πάντα σε νέες περιπέτειες…

Η αναζήτηση της αλήθειας και η ανακάλυψη της “Ιστορίας” όσο βαθειά και αν είναι θαμμένη δεν τον εμποδίζει να τα βάζει και να μάχεται ενάντια σε ανθρώπινες ή ενάντια σε υπερφυσικές δυνάμεις…

Πράγματι, αυτό το νοητό και φανταστικό ταξίδι, ήταν πηγής έμπνευσης και καθοδήγησης της μετέπειτα μέρας μου…

Μια βόλτα που ξεκίνησε οδικά από το σπίτι μου και να καταλήξω στο ένα άκρο του νησιού, ήταν από μόνη της μια περιπέτεια…Μόνο που με οδήγησε σε κάτι βαθύτερο…

Η συντροφιά μιας αγαπημένης φίλης μου και η συζήτηση μαζί της με έριξαν σε ένα άλλο κυνήγι και μάλιστα ουσιώδες και πιο σημαντικού: Στην αναζήτηση της δικής μου υπόστασης, του δικού μου εαυτού!

Είχα δει τα σημάδια…τα “ίχνη” της αλλαγής, παρόλα αυτά, μόνο χθες  διαπίστωσα και τη δική μου αδυναμία να τα ερμηνεύσει και να τα διαχειριστεί.

Το αποτέλεσμα, λοιπόν της χθεσινής μου κουβέντας με τη φίλη μου, ήταν να ανακαλύψω μια προσωπικότητα, που έχει περιέλθει σε δεινή θέση, κυρίως λόγω έλειψης αυτοπεποίθησης και αυτοσεβασμού. Σιγά-σιγά είχα αφήσει τον εαυτό μου να παρασυρθεί, όπου τον έπαιρνε το κύμα…ό,τι και αν σημαίνει αυτό!

Ήταν ένα ηχηρό “χαστούκι” το χθεσινό και με έκανε να σκεφτώ, πως οφείλω για άλλη μια φορά να σφίξω τα δόντια και να παλαίψω…να παλαίψω να κερδίσω τη ζωή μου…!

Δεν έχω χρόνο πια… για άλλο πόνο!

happy birthday to…me!

Κάπου….κάπως….κάποτε…

μια μέρα σαν αυτή…

μέσα από τις “γλάστρες”, που ως γνωστόν βγαίνουν τα μωρά…

.…ξεφύτρωσα και εγώ!!!!

Ένα μωράκι με μεγάλα μάτια και απορίες για τον κόσμο….

….με μια όρεξη να τον γευτώ με το κουτάλι….

….εκδηλώνοντας από νωρίς ανησυχίες για το επαγγελματικό μέλλον μου,

μην μπορώντας να διαλέξω ανάμεσα σε ….

νοσοκόμα

ίσως και πυροσβεστίνα (αλήθεια μου πέρασε από το νου)…

....ξαναγυρνώντας σε μια πιο κοριτσίστικη και κλασική επιλογή της….

μπαλαρίνας

Βέβαια μου πέρασε από το νου να αρκεστώ σε μια σίγουρη και ….κουραστική

δουλειά γραφείου…

Μπρρρρρρρρ!!!!

Ευτυχώς γρήγορα ξεπέρασα αυτή τη φάση και κατέληξα ως ένα

μωρό όπως….

η κυρία αυτή:

        

Πάντα όμως σίγουρη για τις οπαδικές μου προτιμήσεις…

‘Αντε βρε να με χαίρεστε! Κοπιάστε να κόψουμε και να φάμε την τούρτα:

Και ας το γλεντήσουμε με ένα τραγούδι, που αρμόζει σε ένα ΑΣΤΕΡΙ….

Αν και εγώ (αποκαλύπτοντας τα χρονάκια μου) θα προτιμούσα το κλασικό

ΓΙΟΡΤΑΖΩ ….  ΓΙΟΡΤΑΖΩ !!!!

Ευτυχία…

ΕΥΤΥΧΙΑ…μια λεξούλα τόσο μικρή, αλλά τόσο περίπλοκη και σύνθετη, όπως η ετυμολογία της: “εύ” και “τύχη”…

Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, η ευτυχία ορίζεται ως “την πλήρη ευχαρίστηση και ικανοποίηση, που αισθάνεται κάποιος στη ζωή του.”

Θα μπορούσε κάλιστα να ισχύει αυτό αν πολλοί δεν θεωρούσαν την ευτυχία σαν αυταπάτη του ανθρώπινου νου, μια ψευδαίσθηση, δέλεαρ…ένα άπιαστο όνειρο… μια χίμαιρα.

Πού την βρίσκει κανείς, λοιπόν? Ακόμα και εδώ το “τοπίο είναι θολό”, δεν δίνεται μια συγκεκριμένη απάντηση…Για πολλούς είναι ένας επίγειος παράδεισος και επιδίδονται σε ένα κυνήγι χαμένου θησαυρού, ενώ σύμφωνα με τις διάφορες θρησκείες δεν την συναντάμε στον κόσμο ετούτο που ζούμε, αλλά σε ένα άλλο. Πνευματικό ίσως….κάτι σαν θείο δώρο!

“Ωραία λόγια”, θα μου πείτε “αστροφεγγιά…αλλά τι μας ζαλίζεις καλοκαιριάτικα με τέτοια θέματα”?

Η αλήθεια είναι ότι καιρό τώρα ήθελα να γράψω κάτι για αυτήν…Δυστυχώς δεν είμαι σοφή, που μπορεί να δώσει απαντήσεις και λύσεις σε όλα αυτά, αλλά είμαι απλά και εγώ ένας ταπεινός άνθρωπος, που αναζητώ όπως όλοι το μερίδιο ευτυχίας που μου αναλογεί…αν μου αναλογεί δηλαδή…

Τώρα τελευταία έπεσε στα χέρια μου ένα μικρό βιβλιαράκι τσέπης, που έχει συγκεντρωμένες στις σελίδες του αποφθέγματα και φράσεις…ακόμα ίσως και προσωπικές εμπειρίες ανθρώπων για το τι εστί ευτυχία και πού μπορούμε να την βρούμε…

Θα μου πείτε “καλά, πιστεύειςότι η λύση κρύβεται στις σελίδες αυτού του βιβλίου”? Μπορεί και όχι είναι η δική μου απάντηση…αλλά μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για προβληματισμό…για περισσότερη αναζήτηση, που ίσως μας φέρει πιο κοντά στο πεθυμητό αποτέλεσμα…

Πολύ θα ήθελα να σας παραθέσω μερικά από αυτά, που διάβασα…και πού ξέρετε? Ίσως κερδίσουμε κάτι από όλα αυτά:

τίτλος: Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

“Υπάρχουν δυο τρόποι  να ζήσεις τη ζωή σου. Ο ένας είναι λες και τίποτα δεν είναι θαύμα. Ο άλλος είναι λες και τα πάντα είναι θαύμα”. [Albert Einstein]

“Απόλαυσε τις χαρές της μέρας…κι άντεξε τα κακά με υπομονή, γιατί μόνο αυτή η μέρα είναι δική μας: είμαστε νεκροί για το χθες και αγέννητοι για το αύριο”. [Jeremy Taylor]

τίτλος: ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΙΑ

“Όσοι τη χαρά γνωρίζουν όταν την μοιράζονται κερδίζουν- η ευτυχία γεννήθηκε δίδυμη”. [λόρδος Βύρων]

“Να μπορείς να βρίσκεις χαρά στην χαρά κάποιου: αυτό είναι το μυστικό της ευτυχίας”. [George Bernanos]

τίτλος: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΑΛΗΝΙΑ

“Μάθε να σιωπάς. Άφησε το ήρεμο μυαλό σου να ακούει και να απορροφά”. [Πυθαγόρας]

“Κλείσε τα μάτια και θα δεις καθαρά. Πάψε ν΄ακούς και θα πιάσεις την αλήθεια”. [τατοϊστικό ποίημα]

τίτλος: ΒΡΕΣ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

“Να είσαι ευτυχισμένος με μικρά πράγματα. Δίνουν την ευκαιρία στην υπέρτατη ευτυχία να διεισδύσει μέσα σου, ήσυχα”. [Pam Brown]

“Το να γίνεις εξαιρετικά ικανός σε κάτι, όσο ασήμαντο και ‘ ναι, μπορεί να αποτελέσει μια από τις μεγαλύτερες ευτυχίες”. [Pam Brown]

τίτλος: Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΝΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

“Η ευτυχία είναι εσωτερική κι όχι εξωτερική κι έτσι δεν εξαρτάται από το τι έχουμε, αλλά από τι είμαστε”. [Henry van Dyke]

“Κάνε με να είμαι ωραίος εσωτερικά, στην ψυχή, κι όλα τα εξωτερικά αποκτήματα να βρίσκονται σε αρμονία με το βαθύτερο εαυτό μου. Μακάρι να θεωρώ πλούσιο τον σοφό και μακάρι να έχω τέτοια πλούτη που μόνο κάποιος με αυτοσυγκράτηση μπορεί να αντέξει ή να κρατήσει”. [Σωκράτης]

….θα μπορούσα να έγραφα και άλλα πολλά. Εξάλλου είναι ένα θέμα ανεξάντλητο από όποια πλευρά το κοιτάξεις…Και όπως πάντα σε μια έννοια τόσο γενική και τόσο υποκειμενική…το μόνο που μπορείς να ευχηθείς είναι: να κατορθώσεις να την αγγίξεις.

Απόψε θα ήθελα να βάλω ένα μουσικό κομμάτι, το οποίο το έχω ξαναβάλει, αλλά  που πάντα με συγκινεί…με κάνει να αισθάνομαι ελεύθερη… “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-exodus”…που μπορεί να αποτελεί ένα χαρακτηριστικό της ευτυχίας. Who knows?

φιλία…

Δεν είμαι καμιά παιδούλα…και τα χρόνια που “βαραίνουν” τους ώμους μου το αποδεικνύουν αυτό.

Πάντα χαρακτηριζόμουν και χαρακτηρίζομαι ως άτομο κλειστό, που δεν ήταν αρκετά δημοφιλές σε παρέες και σε αυτό, που ονομάζουμε “κοινωνική” ζωή. Κατά συνέπεια οι φιλίες, που ανέπτυξα όλα αυτά τα έτη ήταν ελάχιστες και επιδερμικές, ανίκανες να διατηρηθούν στο πέρασμα των χρόνων… Για αυτό το αποτέλεσμα, αν υπάρχει κάποιο λάθος, ομολογώ  ότι φέρω και εγώ μέρος της ευθύνης…οι συγκυρίες, ο τρόπος ζωής, ο χαρακτήρας έπαιξαν το ρόλο τους….

Τελοσπάντων…βρέθηκα σε μια καμπή στη ζωή μου, που δεν είχα οικογένεια…φίλους, άνθρωπους δικούς μου που να με νοιάζονται και να νοιάζομαι…να αγαπώ και να με αγαπούν…(κατ’ εξαίρεση του μικρού μου ήλιου φυσικά)

Όμως η τύχη έχει γυρίσματα λέει…και αυτή τη στιγμή μπορώ να πω, ότι απέκτησα και εγώ φίλους καρδιακούς, έμπιστους…που ίσως να μην είναι κοντά, αλλά η σκέψη τους, τους φέρνει δίπλα μου…Άνθρωπους που μέχρι χθες, που λέει ο λόγος δεν ήξερα την ύπαρξή τους και όμως σήμερα μπορώ να τους εμπιστευτώ τη ζωή μου…

Έτσι και χθες ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να γνωρίσω από κοντά ένα κορίτσι, που έμαθα να αγαπώ, πριν καν συναντήσω…Μια ακόμα εμπειρία που καταγράφεται στο “ιστορικό” μου…

Καμιά φορά δεν χρειάζεται να προσφέρεις ή να δέχεσαι κάτι χειροπιαστό (όχι ότι δεν είναι καλοδεχούμενο), αλλά μια αγκαλιά, το να κρατάς απλά το χερί και να ΑΚΟΥΣ τον άλλον είναι αρκετό, να ανακουφιστεί πάνω από όλα η ψυχή σου…

Κάπως έτσι εξελίχθηκε το χθεσινό μου απόγευμα…σε ένα γαϊτανάκι έντονων συναισθημάτων, εξομολογήσεων και σε ένα πάντρεμα δακρύων και γέλιων…

Μπορεί να μην πρόσφερα πολλά στη φίλη μου, αλλά με καλοδέχτηκε στη ζωή της…

Νοιώθω τόσο ευλογημένη για αυτή τη γνωριμία…Ένα δώρο Θεού…Αυτός προνοεί και δεν μας αφήνει χωρίς φύλακα άγγελο !!!

.………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

…και μια που λέμε για φιλία, πρέπει να πάω να ετοιμαστώ…θα έρθει ένας φίλος να με συνοδέψει σε ένα πάρτυ ενός καινούριου φίλου: τον ευρύνοο.

…ίσα ίσα που προλαβαίνει η αστροφεγγιά να ετοιμαστεί…

Έτσι απλά…

Μια όμορφη μέρα έξω….ο ήλιος λαμπρός ψηλά στον ουρανό (όχι ο συγκεκριμένος δίπλα   ) μας ζεσταίνει …μας παραζεσταίνει θα έλεγα…!

Πού όρεξη για σκέψεις?…αφήστε το…!

Αδειάστε το μυαλό, απλά απολαύστε τη μέρα… με καλή μουσικούλα και ένα δροσερό αναψυκτικό, έτσι… είναι ότι πρέπει για τη διάθεση…!

Θα έρθει και η στιγμή που θα προβληματιστούμε ….αλλά όχι τώρα, όχι σήμερα…

Παρασκευή σήμερα, ας χαρούμε το σ/κ, που βρίσκεται προ των πυλών…

ΈΤΣΙ ΑΠΛΑ…have a nice day!!! 

Μυστικά…

Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην κρύβει ένα τουλάχιστον μυστικό μέσα του…είτε αυτό το φυλάει καλά κλειδωμένο στο μυαλό, είτε μέσα στην καρδιά του…

Υπάρχουν διάφορα είδη μυστικών: Μπορεί να είναι  μικρά και αθώα, που δεν σχετίζονται με κανέναν πέρα από αυτόν που τα κρύβει από τους άλλους , αλλά αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να τα μοιραστεί…Υπάρχουν όμως και μυστικά υψίστης σημασίας, που μπορεί να επηρεάσουν τις ζωές πολλών, πέρα από τον κύριο ενδιαφερόμενο.

Το καθένα όμως από αυτά σίγουρα έχει να κάνει  με συναισθήματα…Ανομολόγητα πάθη, ίντριγκες, θυμός, έρωτας, αγάπη, πόθος…ικανά να προκαλέσουν την ευτυχία ή να φέρουν την καταστροφή....

Ανεξάρτητα και πέρα από αυτές τις γενικότητες, που δεν ξέρω αν έχουν συνειρμό ή κάποια αλήθεια…γνωρίζω πολύ καλά, ότι και εγώ έχω το δικό μου μυστικό…

Ένα μυστικό, που θεριεύει μέσα μου και σαν το σαράκι κάνει τη ζημιά του στην καρδιά και στην ψυχή μου. Η σκέψη μου είναι σχεδόν πάντα προσκολημένη πάνω του και ανάλογα με τον εσωτερικό διάλογο, που κάνω με τον εαυτό μου, κατευθύνει μετέπειτα και τη διάθεσή μου…

Δεν θα σας αποκαλύψω φυσικά, ποιο είναι αυτό, (δεν νομίζω, πως ενδιαφέρει και κανέναν εξάλλου αυτό) το μόνο, που μπορώ να πω είναι πως ώρες ώρες με πετάει στα ύψη…μου ευφραίνει την καρδιά…αγγίζω σχεδόν την ευτυχία! Από την άλλη, υπάρχουν πολλές φορές πέφτω σε μια συναισθηματική δίνη, ένα όλεθρο πόνου και απομένω ψυχικά ένα ράκος!

Δεν ξέρω, γιατί κάθομαι και τα γράφω αυτά. Αν και γνωρίζω, ότι φέρω την ευθύνη της εκλογής μου αυτής…Ίσως είναι μια προσπάθεια να ξαλαφρώσω το βάρος, που νιώθω πολλές φορές και με κάνει να λυγίζω και να στερεύω από δυνάμεις…Συνάμα κατά επιλογή πάντα, κάνω και απόπειρες να μοιραστώ το μυστικό μου με ελάχιστους έμπιστους, δικούς μου ανθρώπους…θεωρώντας, ότι αυτή η “εξομολόγηση” μπορεί να βοηθήσει στην αποφόρτιση…

Ειλικρινά δεν ξέρω…αδυνατώ να δώσω μια απάντηση… και σας ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, που σας υπέβαλα στην ταλαιπωρία να διαβάσετε το post αυτό…

Το βέβαιο είναι, ότι η καρδιά μου δεν είναι από πέτρα…!

………………και ένα αγαπημένο τραγούδι (συγχωρέστε με για την ποιότητα του βίντεο).

…σαν άλλοτε…έρωτας είναι θαρρώ!

Πόσο συναίσθημα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος? Είναι δυνατόν να εξαλείψει κανείς κάθε ίχνος κυνισμού μέσα του και να βυθιστεί μέσα σε μια λίμνη ρομαντισμού…?

Σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία, τότε σίγουρα είναι εφικτό…το περίμενα άλλωστε ύστερα από την ιδιαίτερη αυτή Κυριακή, που χάρισα στον εαυτό μου.

Απόδρασα από το ζοφερό (κατά την άποψή μου) παρόν, την πεζή πραγματικότητα του σήμερα και έκανα ένα ταξίδι νοερό στο παρελθόν…σε μιαν άλλη εποχή.

Εκεί που τα πράγματα ήταν περισσότερο απλοϊκά ή σαφώς λιγότερο πολύπλοκα! Με μεταφορικό μέσο τα dvds και οδηγό τα αριστουργήματα μιας αγαπημένης μου συγγραφέως, της Τζέιν Όστιν.

Πέντε υπέροχα φίλμς όπως είναι τα “Έμμα”, “το πάρκο του Μάνσφιλντ”, “το αββαείο του Νορθάνγκερ”, “λογική και ευαισθησία” και κορυφαίων όλων το “περηφάνεια και προκατάληψη”.

Μια πολύωρη στάση στη βικτωριανή εποχή με τα μεσαιωνικά κάστρα της και τις περιπέτειες  νεαρών κοριτσιών στα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς, που εξελίσσονται σε βαθύ έρωτα και σχέσεις ζωής.

Μια κρυφή ματιά…ένα πετάρισμα των βλεφάρων και ένα ελαφρό άγγιγμα των ακροδακτύλων ήταν τότε αρκετά να χαρίσεις την καρδιά και τον εαυτό σου για πάντα σε έναν…τον ξεχωριστό!

Μου είναι τόσο ζηλευτή αυτή η εποχή…!!! Μου θυμίζει μια συμφωνία εγχόρδων…τη “θεία μουσική” του Tchaikovsky στη “λίμνη των κύκνων”…είναι μαγεία …είναι παραμύθι…

…απλά έρωτας είναι θαρρώ!

το δικό μου σ/κ!

Ένα ιδιαίτερο Σαββατοκύριακο είναι αυτό, το πρώτο του Ιούνη…

Αρκετά ζεστό, θα έλεγα, όχι μόνο από πλευράς καιρικών συνθηκών δηλαδή, αλλά και από πολιτικής πλευράς μιας και έχουμε ευρωεκλογές, αύριο συγκεκριμένα. Οπότε το θερμόμετρο στο πολιτικό στίβο έχει ανέβει στα ύψη. Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να κυματίσουν γαλάζιες, πράσινες, κόκκινες και άλλες …εμπριμέ σημαιούλες με τη λήξη των εκλογών…Όσοι τελοσπάντων ενδιαφέρονται για αυτές αντί να αποδράσουν στις κοντινές ή μακρινές παραλίες  να δροσιστούν και να γιορτάσουν συνάμα την αργία του Αγ. Πνεύματος, που ξημερώνει την Δευτέρα…

Εγώ όμως δεν προτίθεμαι να κάνω τίποτα από όλα αυτά… Το δικό μου πρόγραμμα έχει ήδη σχεδιαστεί και έχει τεθεί σε εφαρμογή. Έχοντας απαλλάξει τον εαυτό μου από σοβαρές ευθύνες και ασχολίες για το διήμερο, έχω αράξει στον καναπέ μου και έχω επιδοθεί σε πράγματα που με κάνουν να περνώ την ώρα μου  ευχάριστα…

Εγώ και ο εαυτός μου λοιπόν, έχοντας αναλάβει ένα ιδιόρυθμο “sitting” σε ένα ιντερνετικό παιχνίδι που παίζω τους τελευταίους μήνες…Ένα παιχνίδι στρατηγικής και πολέμου, συνδυάζοντάς το με μια κλασική (για μένα) ταινία, που έτυχε να έχει η nova σήμερα: The Rock. Μια εκπληκτική ταινία με υπέροχους ηθοποιούς, όπως Sean Connery, Nicholas Cage, Ed Harris κ.α.

Βέβαια ως το βράδυ θα έχω χορτάσει τα αιμοδιψή ένστικτά μου και με άλλα συναφή φιλμς, που έχω ετοιμάσει από τη dvdθήκη μου. Αύριο θα βγάλω στην επιφάνεια τη ρομαντική πλευρά της αστροφεγγιάς…ποιος ξέρει?

Σε καμιά όμως περίπτωση δεν θα ασχοληθώ με τα πραγματικά μαχαίρια και με τις ύαινες της πολιτικής…Για μένα όλοι αυτοί αξίζουν να πέσουν στην πυρά!!!