Αγάπη καλοκαιρινή…ρετρό!

Το φθινόπωρο ήρθε….οι πρώτες βροχές έπεσαν…οι αμμουδιές αδειάζουν σιγά σιγά…τα σχολεία άνοιξαν…οδεύουμε σε εκλογές (άσχετο!!!   )!

Σήμερα με έπιασε μια νοσταλγική διάθεση, με έντονες δόσεις μελαγχολίας…

Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός, ότι ατενίζω από το μπαλκόνι μου τον σκούρο γκρίζο ουρανό με τις λάμψεις αστραπών στο βάθος του ορίζοντα να μοιάζουν σαν διχαλωτές κίτρινες γλώσσες, ενώ μακριά να ακούγεται ο ήχος βροντών, σαν ένα είδος παράξενου θρήνου…

Ο λογισμός μου τρέχει πίσω χρονικά…Στον καιρό της πρώτης μου νιότης, όταν όλα αυτά, οι πρώτες φθινοπωρινές εικόνες με τα “υπολείμματα” του καλοκαιρού συνθέτουν ένα τρελό χορό…

Μου θυμίζουν, λοιπόν, τραγούδια που άκουγα νεαρό κορίτσι τότε …τραγούδια, που αναφέρονταν σε έρωτες καλοκαιριού, που με το ερχομό του φθινοπώρου …τι σβήνουν άραγε?

….για αγάπες που ψάχνονται στα πανέμορφα ελληνικά νησιά…. πού να κρύβονται, τάχα?

….να προσδοκούμε ότι οι αγάπες του καλοκαιριού δεν είναι εφήμερες, αλλά εξίσου δυνατές και αληθινές κάθε εποχή…

….διαφορετικά να δίνουμε υπόσχεση και να κλείνουμε ραντεβού για την επόμενη φορά….αφού ρημώσουν όλα και περάσει ο χειμώνας…

Μπορεί αυτό το νοητό ταξίδι στο παρελθόν με αυτά τα τραγούδια να σας φάνηκαν γλυκανάλατα και ρετρό…Εμένα μου άρεσαν τότε όπως εξακολουθούν  και τώρα….!

Βέβαια εσείς μπορείτε να έχετε αντίρρηση, οπότε και οι δικές σας προτάσεις καλοδεχούμενες…

Ελπίζω…!

Με ρωτούν, πού χαθηκα…

Σε μια έρημο λησμονιάς, απαντώ…

Με ρωτούν τι κάνω…

Βουλιάζω σε μια δίνη απραξίας, αποκρίνομαι…

Με ρωτούν, πού βαδίζω…

Σε ένα πύρηνο μονοπάτι απόλυτου πόνου και θλίψης, αποκαλύπτω…

Με ρωτούν τι σκέφτομαι…

Τίποτα: μυαλό άδειο από λέξεις και χρώματα, παραδέχομαι…

Με ρωτούν γιατί ζω…?

Ίσως, επειδή ακόμα ελπίζω…!

……  ……   ……. Ακόμα ΠΙΣΤΕΥΩ!!!

Νέα αρχή…αλά παλαιά!

Αναρωτιέμαι πόσες φορές λέμε αυτή τη φράση: “νέα αρχή”… “θα κάνω μια καινούρια αρχή”.

Αρκετά συχνά φαντάζομαι…

Κάθε φορά, που ζητάμε μια αλλαγή και όταν είμαστε έτοιμοι να κλείσουμε ένα κεφάλαιο στη ζωή μας, τότε βάζουμε μια “τελεία” και γυρίζουμε σελίδα στο βιβλίο, που συγγράφουμε για μας…

Μια μέρα σαν και αυτή, που η αλλαγή του μήνα συμπίπτει με τον ερχομό μιας άλλης εποχής -του φθινοπώρου-, νομίζω, ότι είναι και η κατάλληλη στιγμή να πω και εγώ αποφασιστικά να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στο blog μου…

Είναι εξάλλου μια επετειακή μέρα για μένα, αφού ακριβώς ένα χρόνο πριν, έκανα το πρώτο μου post, όχι βέβαια σαν astrofegia, αλλά σαν μοναχικό αστέρι. Η συγκίνηση είναι εύλογη και μεγάλη, αφού αναλογίζομαι με πόσο τρακ είχα τότε πρωτογράψει. Αν και ένα χρόνο μετά εξακολουθεί να υπάρχει η ίδια τρεμούρα…!

Φθινόπωρο λοιπόν. Μπορεί το ημερολόγιο να δείχνει 1η του Σεπτέμβρη, το καλοκαίρι όμως καλά κρατεί…όπως κάνει ακριβώς το παρελθόν μας. Παράξενος συνειρμός, δεν νομίζετε? Όμως έτσι πιστεύω, πως ισχύει: Ό,τι έχουμε πράξει στο παρελθόν, όσα έχουμε βιώσει, μας κάνει αυτούς, που είμαστε στο σήμερα…στο τώρα.

Όλα έχουν τη φυσιολογική τους συνέχεια και συνέπεια…Ένας κύκλος, σαν μια ρόδα, που γυρίζει…

Χιλιοειπωμένες κουβέντες χρησιμοποιώ…μα τόσο αληθινές!

Άρα ίσως ποτέ δεν ξεκινάμε στην ουσία από την αρχή…απλά προσαρμοζόμαστε στις νέες καταστάσεις ή θέτουμε νέα σχέδια, άλλους στόχους…Η ολοκλήρωση έρχεται με το “τέλος”…

Κι η αλήθεια είναι, ότι το τέλος για το blogging δεν έφθασε για μένα, αν και πέρασε κάποιες φορές από του νου. Μια αγάπη όμως τόσο μεγάλη, όσο είναι αυτή η ανάγκη μου (ας την χαρακτηρίσω ανάγκη) να κάθομαι εδώ μπροστά στο λάπτοπ μου και να πληκτρολογώ τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου, μοιάζει σαν μια άσβεστη φωτιά…μια φλόγα που σιγοκαίει και αναζωπυρώνεται από τις ίδιες τις στάχτες της…όπως τις επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι…

Έτσι είμαι εδώ…εξακολουθώ να δίνω το παρόν στην blogόσφαιρα, ίσως πιο αραιά, επειδή η συναισθηματική και η ψυχική μου κατάσταση και διάθεση δεν μου το επιτρέπουν…ή μάλλον θα προτιμήσω να πω, πως  με παραγκωνίζουν…

Σημασία πάντως έχει, πως ζητώ τη θέση μου ανάμεσά σας, στη συντροφιά σας για να ταξιδέψουμε μαζί σε νέους κόσμους…σε νέες αναζητήσεις του νου και της ψυχής και να μας φέρουν πιο κοντά…

Να μην θεωρώ ότι είμαι εκεί έξω μόνη… [left outside alone]!