The number of the Beast…

Συχνά-πυκνά χρησιμοποιούμε τον όρο “κτήνος” για να περιγράψουμε ένα άγριο ζώο, κάποιο θηρίο ίσως. Ένα θηρίο που εκδηλώνει τα πιο άγρια και τα πιο αιμοβόρα ένστικτά του, χωρίς οίκτο, αλλά  με στυγνό και ψυχρό τρόπο προς το θύμα του…Φυσικά η ίδια αυτή λέξη χρησιμοποιείται και μεταφορικά στην περιγραφή ενός ανθρώπου που φανερώνει την ίδια συμπεριφορά.

Κατά την γνώμη μου -και είμαι σίγουρη πως θα βρω πολλούς υποστηρικτές πάνω σ΄αυτό- ο όρος αρμόζει μόνο στους ανθρώπους. Τα ζώα σκοτώνουν μόνο για λόγους επιβίωσης. Είτε να προστατευτούν από κάποιο άλλο θανάσιμο εχθρό είτε κυρίως για να ικανονοποιήσουν την πείνα τους.

Σε αντίθεση με αυτά, ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που μπορεί να προβεί σε ειδεχθές έγκλημα. Είναι ικανός να φθάσει στο φόνο όχι για λόγους επιβίωσης, αλλά για να εξυπηρετήσει σκοπούς αλόγιστους και διεστραμμένους.

Πέρα λοιπόν από τα πάμπολλα παραδείγματα που συναντάμε στην πραγματική ζωή με ανθρωπόμορφα κτήνη, ο ίδιος ο άνθρωπος σαν από πείσμα …σαν μια άλλη διαστροφική ειρωνεία μεταφέρει τη φρικτή αυτή του εικόνα και σκοτεινή του πλευρά και στην τέχνη…

Τώρα τελευταία που με έχει πιάσει μια μανιώδη συνήθεια να βλέπω dvds, ένα απο τα είδη ταινιών που επίσης μου αρέσουν είναι και το λεγόμενο “splatter” -Μια καινούρια λέξη που πρόσφατα έμαθα και που μου αρέσει να χρησιμοποιώ-.

Η ποικιλία των έργων αυτών είναι μεγάλη, μάλιστα τα περισσότερα έχουν και sequels, όπως το “Saw”, “Final Destination” (σημ: Βλέπω το θάνατό σου), “Scream”, “Hostel” κλπ…

Η έσχατη ταινία splatter που είδα ήταν το “Hostel iii” και ήταν το περασμένο Σ/Κ. Προσωπικά αυτή η ταινία με απογοήτευσε, διότι δεν την βρήκα τόσο φρικτή όσο ήταν το 1ο και το 2ο μέρος. Δεν ξέρω αν πολλά μέρη της ταινίας χάθηκαν στο μοντάζ ή έπεσε το επίπεδο, αλλά εμένα δεν με τρόμαξε όσο περίμενα και όσο προστατευτικά με προειδοποίησε η ιδιοκτήτρια του dvd-club να μην την παρακολουθήσω μόνη.

Ακολουθεί το trailer της ταινίας, αλλά συμβουλεύω σε όσους δεν αντέχουν να μην το δουν…

Αυτή την παραπάνω γνώμη την εκμυστηρεύτηκα σε μια αγαπημένη φίλη και πρόσθεσα μια επιπλέον απορία: Μήπως πέρα απο το χαμηλό επίπεδο της ταινίας, η δική μου ευαισθησία εκμηδενίστηκε? Μήπως έχω φθάσει σε τέτοιο στάδιο αναισθησίας που τίποτα δεν με αγγίζει πια, αφού πέρα από τις ταινίες συνεχώς και στην καθημερινότητά μας καταιγιζόμαστε από εικόνες και ειδήσεις φρικαλέες και έχει ναρκώσει το νευρικό μας σύστημα?

Η φίλη μου με έμμεσο τρόπο με ρώτησε τι κερδίζω παρακολουθώντας ταινίες splatter. Ίσως δεν κερδίζω τίποτα…Απ’ την άλλη ίσως το κέρδος να είναι πολλαπλό και κρυφό.

Αμή τι άλλο γυμνάζω το στομάχι μου, από το σφίξιμο! Δυναμώνω σαν άνθρωπος και δεν φοβάμαι τόσο πολύ. Θα με ρωτήσετε τώρα, είναι τάχα ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος αυτός?

Αυτό έχει να κάνει με την ψυχοσύνθεση του καθενός και το πως αντιδρά στα όποια μηνύματα είναι αποδέχτης. Προσωπικά δεν πρόκειται να βγω αύριο στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι ή πριόνι απειλώντας τον κόσμο. Θα μου πείτε, επίσης, ποιος παραδέχεται ότι είναι τρελός? Χαχαχαχαχα πάντως εγώ πάντα λέω, ότι δεν στέκω στα “καλά” μου… Όμως η δική μου τρέλα φθάνει ως εκεί (στο να παρακολουθώ αυτές τις ταινίες).

Σαν παρατηρητής του ανθρώπου δεν μπορώ να αγνοήσω πως όλοι μας έχουμε και μια σκοτεινή πλευρά. Και ειλικρινά αν χρειάζεται να ικανοποιήσω τα δικά μου “κτηνώδη ένστικτα”, προτιμώ να το κάνω θεωρητικά μέσα από την έβδομη τέχνη, παρά με πράξεις!