Το παρελθόν ενός ανθρώπου παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Όσα έχει βιώσει, όσα έχει περάσει, όποιες καταστάσεις έχει αντιμετωπίσει, καθορίζουν -ανάλογα- τη μετέπειτα πορεία του.
Αν είχε ένα όμορφο και ευτυχισμένο παρελθόν, θα το χρησιμοποιήσει σαν βάση να κτίσει πάνω του το οικοδόμημα της μελλοντικής του ζωής. Αν όχι, είτε το διαγράφει εντελώς από μέσα του, το αγνοεί κι ακολουθεί έναν άκρως αντίθετο δρόμο και διαφορετική διαδρομή. Υπάρχουν όμως και φορές που τα γεγονότα όσων έζησε “τότε”, δεν μπορεί να τα αποτινάξει, τον έχουν στιγματίσει και σημαδέψει και μένει προσκολλημένος στα παλιά.
Τέτοια γεγονότα δεν είναι συνήθως ευχάριστα. Είναι κυρίως άσχημες και τραγικές στιγμές, που αφήνουν πληγές ανοικτές και τον δηλητηριάζουν συνεχώς…με συνέπεια να χάνει το τρένο της ζωής και την όποια ευκαιρία του δοθεί για ένα καινούριο κι ευτυχισμένο ξεκίνημα.
Σ’ αυτή την καταστροφική δίνη μπλέχτηκε και η Cataleya, η ηρωίδα της ταινίας Colombiana. Η ψυχρή εκτέλεση των γονιών της, από μαφιόζους μπροστά στα μάτια της σε ηλικία 10 ετών, δεν της άφησαν πολλά περιθώρια. Προσωπική της αποστολή η εκδίκηση. Και το όνειρό της να γίνει μαχήτρια και υπερασπίστρια του νόμου γκρεμίστηκε κι έγινε η ίδια μια δολοφόνος επί πληρωμή…
Είναι γεγονός ότι όποια επιλογή κάνουμε στη ζωή μας έχει και το τίμημά της. Το κόστος που καλούμαστε να πληρώσουμε επιδρά τόσο στους γύρω μας, αλλά κυρίως έχει επίπτωση στη δική μας ψυχή…
Μια ενδιαφέρουσα ταινία με πολλή δράση που μου κράτησε συντροφιά ένα βροχερό απόγευμα…Κλείνοντας το post αυτό θα αποχαιρετήσω με το ending song της ταινίας. Hurt ο τίτλος με την υπέροχη φωνή του Johnny Cash…Ένα τραγούδι με βαθύ νόημα…!
We are the choices we make.
Nothing more, nothing less.
Seems like a good movie for a rainy afternoon.
Nothing original about the script, but that doesn’t
mean I wouldn’t watch it with preasure.
‘Hurt’ is wonderful!
Kisses!!!
I agree with you on everything!
Kisses back!
Καλή μου γειάσου!….ωραίο το θέμα της ταινίας σου! ρώτα και εμένα,που το παρελθόν μου με έχει ‘συμαδέψει’ σε πολλές πτυχές, της ζωής μου….(εννοώ γενικότερα το παρελθόν μου),στον ερωτικό τομέα,στον πρωσοπικό (αυτά που τράβηξα με διάφορους,ηλίθιους που πέρασαν από τη ζωή μου εννοώ εκάστοτε βλαμμένους εραστές που κοιτάγαν, τη πάρτη τους και μό-νο)…και μου’καναν μεγάλο κακό σε πολλά επίπεδα της ζωής μου,επειδή είχα την…ατυχία να μπλέξω μαζί τους έστω και για λίγο…και από την άλλη το χειρότερο, τα μίζερα, δύστυχα παιδικά μου χρόνια, που τα έφαγα στα νοσοκομεία, (εξετείας της αναπηρίας μου)…και των συνεχών εγχειρήσεών μου….(ε, δ εν είν’ ότι καλύτερο πιστέυω, για ένα παιδάκι να βλέπει διαρκώς τους κρύους τοίχους ενός νοσοκομείου, ανθρώπους με άσπρες ποδιές γύρω του (τους γιατρούς εννοώ), και να μυρίζει διαρκώς το άρωμα των αντισιπτικών, απολυμαντικών κλπ,κλπ…) ε, όσο να’΄ναι κι όσο κι αν δε θες το παρελθόν σου θα σε επηρρεάσει κι όσο και αν προσπαθήσεις να ξεφύγεις, από αυτό πάντα θα σε κυνηγά και πάντα θα σε κατατρέχει ό,τι και να κάνεις…κι αυτό το έχω διαπιστώσει, στον εαυτό μου…γι’αυτό στο λέω…ΔΕ μπορείς να το σβήσεις όσο και να θες…έτσι είναι πλασμένο το μυαλό μας, κι η ψυχή μας δυστυχώς..ή ευτυχώς..? το σπουδαίο όμως για μένα είναι, να ΜΗ το αφήνεις να καθορίζει και τη μετέπειτα ζωή σου…να βάζεις ένα όριο…κάπου ή να προσπαθείς τέσπα να το κάνεις…όσο γίνεται….αυτό…να δίνεις έμφαση στο τώρα…κι όχι στο τότε…όσο μπορείς να προχωράς μπροστά…αυτό…είναι δύσκολο αλλά αξίζει να προσπαθείς, να το κάνεις…δ ε μπορείς να ζείς με το παρελθόν μό-νο…αυτό άργησα να το καταλάβω, αλλά όταν το κατάλαβα μου’κανε καλό…και με βοήθησε πολύ…το παρελθόν είναι ένα μέρος, της ζωής σου ένα κομμάτι από αυτή, που υπάρχει μέσα σου κάπου καλά φυλαγμένο…κάποιες φορές μπορεί να σε ‘ενοχλεί’ λίγο να σε ‘τσιγκλάει’….αλλά ντάξει…έτσι κάνει το παρελθόν αλλά είπαμε πρέπει, εσύ να το έχεις μέσα σου να το αγαπάς, να το σέβεσαι και να το φυλάς…αλλά από κεί και πέρα πρέ πει, να προχωράς πάρα κάτω…και να μ η το παρά-τραβάς μαζί του! να μη μένεις προσκολημένος σε αυτό γιατί αυτό, θα σου κάνει πολύ κακό στη ζωή σου…απλά…στη ζωή σου υπάρχει και το παρόν και το μέλλον και πρέπει να δώσεις έμφαση σε αυτά περισσότερο…..πολύ απλά….πολύ ωραίο το ποστάκι σου μου άρεσε! και έχεις δίκιο σε ό,τι λες…καλησπέρες καλή μου.,…χαιρετώ…
και το εχω κατεβασει αλλα δεν το εχω δει ακομα
οταν κατεβω κατω θα το δω…
Αθανασία μου οι δικές σου περιπέτειες σε έχουν κάνει αυτό το δυνατό και πολύ αξιοθαύμαστο πλάσμα που είσαι σήμερα…!!!!
Είσαι γλυκύτατη, φιλιά πολλά!
Άντε με το καλό να το δεις γναγν…!
Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη και σαν δωράκι σου αφιερώνω το παραπάνω τραγουδάκι!
Φιλιά!
Εγώ , αν μου επιτρέπεις θα απαντήσω (και θα συμφωνήσω μαζί του και μαζί σου )με ένα απόφθεγμα του Γ. Σεφέρη ο οποίος είχε πει ότι σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις κι ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον.
Καλό σου βράδυ , Αστροφεγγιά μου.
Υπέροχα τα λόγια του Σεφέρη. Σε ευχαριστώ Melita μου που τα μοιράστηκες μαζί μας!
Φιλιά πολλά!
Την Καλημέρα μου & Καλό ΣαββατοΚύριακο…
Ενδιαφέρων άρθρο όπως και τα άνωθεν σχόλια…
κι όλα βγαλμένα από εμπειρίες της ζωής…
Αυτή είναι κι εν τέλει το καλύτερο σχολείο,
αρκεί να έχουμε διάθεση για μάθηση…
Βέβαια πάντα θα υπάρχει ο εύκολος κι
ο δύσκολος τρόπος…
Από εμάς εξαρτάται με ποιον θα διδαχθούμε…!!!
Εν κατακλείδι, όπως “το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον”
ομοίως το: έστιν πάθημα μέγαν, το παρελθόν διαγράφειν…
Αστραπή πολύ σωστή κι η δική σου τοποθέτηση και συμφωνώ απόλυτα και με τα γνωστά αυτά αποφθέγματα.
Καλό Σ/Κ επίσης να έχεις και καλώς ήρθες στο blog μου!