31
Μαρ.
09

Απορίες ανηλίκων: Τι γίνεται όταν πεθάνουμε μαμά?

child2

Όλοι γνωρίζουμε το πόσο έξυπνη είναι η νέα γενιά…

Πολλές φορές  γινόμαστε μάρτυρες μιας  εκπληκτικής ευφυίας, που εκδηλώνουν. Κάτι που ναι μεν μας  ξαφνιάζει από τη μια και από την άλλη μας κάνει να αναρωτιόμαστε, πώς γίνεται ένας νέος άνθρωπος με τόση μικρή εμπειρία και με πολύ λιγότερες γνώσεις  να σε καθηλώνει με τον εύστροφο τρόπο του και με τις εύλογες ερωτήσεις του.

Μοιάζει η νέα «φουρνιά» παιδιών να κουβαλάει στο DNA της μια «ιδιαίτερη» σοφία, να υπάρχουν καταγεγραμμένες πληροφορίες, που ίσως δεν είχαμε εμείς στην δικιά μας αντίστοιχη ηλικία…!

Γεγονός είναι μέσα από τη δική μου εμπειρία ως μάνα ενός εξάχρονου δεν περίμενα να φτάσουμε ίσαμε τώρα για να αντιληφθώ, ότι ο γιος μου είναι πάρα πολύ έξυπνος και ώριμος για την ηλικία του, κάτι που με κάνει να ντρέπομαι λιγάκι, θυμούμενη πώς ήμουν εγώ στην ηλικία του…

Ίσως δικαίως να ισχυριστείτε, πως κάθε μητέρα βλέπει το παιδί της ως το πιο όμορφο και το πιο έξυπνο…Όπως στον γνωστό μύθο της κουκουβάγιας με το κλωσσόπουλό της… Πάντως δεν θα αρκεστώ μόνο στην αναφορά του δικού μου τέκνου…Σε συζητήσεις, που έχει τύχει να παραβρεθώ με άλλους γονείς, διαπίστωσα, πως  έχουν το ίδιο παρατηρήσει και στα δικά τους παιδιά.

Για να έρθω στο προκείμενο θα σας διηγηθώ κάτι που με ρώτησε ο γιος μου την περασμένη εβδομάδα…Μια ερώτηση, που με εξέπληξε αφενός και αφετέρου ήταν σαν να άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, προκαλώντας μια συζήτηση, που έμοιαζε να μην έχει τελειωμό…

«Τι γίνεται όταν πεθάνουμε μαμά?»…ήταν η τρομερή ερώτηση, που άκουσα…Πώς μπορεί να απαντήσει κανείς σε ένα παιδάκι έξι χρόνων…Τι εξήγηση να δώσει σε μια τέτοια υπαρξιακή αναζήτηση…όταν καλά καλά και εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τις απαντήσεις…?

Το χρέος μου σαν μητέρα και η συνείδησή μου δεν μου επέτρεψαν να αγνοήσω μια τέτοια απορία…Δεν ακολούθησα τον εύκολο δρόμο να πω «είσαι μικρός ακόμα θα τα μάθεις στο σχολείο, μεγαλώνοντας», αντίθετα προσπάθησα να του μεταδώσω κάποιες κοινές πεποιθήσεις για τη μεταθάνατο ζωή και το μεγάλο ρόλο, που παίζει η Χριστιανική Πίστη σε όλο αυτό το ζήτημα…

cf80ceafcf83cf84ceb7

Ομολογώ το εγχείρημά μου ήταν δύσκολο…Το να εξηγείς σε ένα παιδάκι, ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλά σάρκα οστά και αίμα με απλές ανάγκες για να λειτουργεί, ήταν όντως για μένα ψυχοφθόρο…Έβλεπα στα αθώα ματάκια του τη σύγχιση. Μάλιστα τα είδα σε κάποιες φάσεις να βουρκώνουν στη συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένα τέλος για όλα πάνω στη γη, αλλά και ότι η Πίστη μας στο Θεό θα μας φέρει κοντά Του…

Προσπάθησα με απλά λόγια και με το περιτύλιγμα ενός «παραμυθιού», αναφέροντας τους αγγέλους με τα λευκά φτερά να μετουσιώσω στο γιο μου ότι σημασία δεν έχει η πορεία μας στον υλικό κόσμο, που ζούμε, αλλά απλά είναι ένα πέρασμα…ένα μονοπάτι για κάτι ανώτερο, για τον οποίο είμαστε πλασμένοι…

Ειλικρινά δεν ξέρω τι κατάφερα εκείνη τη μέρα και αν κατόρθωσα να ξεμπερδέψω το νου του μικρού μου γιου…Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και σε αυτή τη νεαρή ηλικία ο γιος μου προβληματίστηκε…έκανε καθόλη τη διάρκεια της μέρας διευκρινιστικές ερωτήσεις και ελπίζω να μην τραυμάτισα την ψυχούλα του με τις δικές μου απόψεις.

Περνώντας κάμποσες μέρες από τότε αν και δεν αναφερθήκαμε ξανά στο ίδιο θέμα, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται συχνά αν όντως καλά έπραξα ή προκάλεσα κάποιο κακό…

Μήπως παλιότερα εμείς ήμασταν καλύτερα, που δεν μας προβλημάτιζαν τέτοια ζητήματα και πράγματι με τα χρόνια μπορέσαμε να αναπτύξουμε τη δική μας γνώμη και βούληση? Μήπως κατά κάποιο τρόπο ευνούχισα τη σκέψη και το μυαλό του γιου μου αφού δεν τον άφησα μόνο του να βρει τις απαντήσεις? Μήπως όλο αυτό το γεγονός έκανε την εμφάνισή του πάρα πολύ νωρίς στη ζωή μας και δεν τον άφησε να απολαύσει την ξεγνασιά της παιδικής ηλικίας και την ευτυχία της άγνοιας?

Οι απαντήσεις από την άλλη, οι δικές μου, ποιος μπορεί να με διαβεβαιώσει ότι είναι οι ενδεδειγμένες και οι σωστές?

Η Πίστη στον καθένα (το έχω ξαναπεί αυτό) είναι τόσο προσωπική και διαμορφώνει χαρακτήρα και πορεία στη ζωή…Πόσο μάλλον όταν εμπλέκονται και υπαρξιακά ερωτήματα, που απασχολούν τον άνθρωπο από καταβολής του κόσμου…

Έχω την εντύπωση, πως περισσότερο μπερδεύτηκα εγώ…!

Phantom of the opera


16 Responses to “Απορίες ανηλίκων: Τι γίνεται όταν πεθάνουμε μαμά?”


  1. 31 Μαρτίου, 2009 στο 12:38 μμ

    Μπορεί, όντως, να μπερδεύτηκες περισσότερο εσύ αντί αυτός.
    Δεν μπορώ να μιλήσω από προσωπική πείρα πάνω στο θέμα, αλλά πιστεύω ότι όποια απάντηση και να δίνουν οι γονείς στις κατά καιρούς ερωτήσεις των παιδιών τους, θα το μετανιώνουν μετά και θα σκέφτονται μήπως θα ήταν καλύτερο να πουν το αντίθετο απ’ αυτό που είπαν ή ακόμα και τίποτα. Απ’ ότι έχω καταλάβει ό,τι και να απαντήσεις σε ένα παιδί, υπάρχουν ίσες πιθανότητες να του κάνεις καλό, όσο και να το βλάψεις. Εμάς, ας πούμε, που δεν μας απαντούσαν ποτέ σε τίποτα γιατί δεν είχαν και τίποτα σημαντικό να πουν, αναγκαστήκαμε να τα μάθουμε όλα μεγαλώνοντας. Από τη μία αυτό ήταν καλό γιατί η «κασέτα» σου παρέμενε άδεια και τη γέμιζες αργότερα εσύ, αλλά από την άλλη ζούσαμε στην απόλυτη άγνοια. Ό,τι ερώτηση και να έκανες, εισέπρατες βλακείες για απάντηση. Έτσι έμαθες να μη ρωτάς. Τα παιδιά σήμερα δεν είναι εξυπνότερα γιατί τρώνε εξυπνόχορτο ενώ εμείς τρώγαμε κουτόχορτο. Είναι εξυπνότερο (πιο ξύπνια δηλαδή-εκτός ύπνου) γιατί ζούνε σε έναν πιο «ξύπνιο» κόσμο (χωρίς αυτό να είναι απαραιτήτως καλό).
    Τώρα, αν έκανες καλά που του μίλησες…
    Τι να σου πω… Κάτι έπρεπε να του πεις σίγουρα. Η απάντηση «θα στο μάθουν στο σχολείο» δεν είναι λύση. Και από τη στιγμή που επέλεξες να κάνεις ένα παιδί, πρέπει να αναλάβεις και την πλήρη ευθύνη. Μέρος αυτής της ευθύνης, είναι και να απαντάς στις ερωτήσεις σου ανάλογα με την κρίση σου και να το ακούς αργότερα να σου λέει «ευχαριστώ» ή «τα έκανες θάλασσα μαμά».
    Είναι ρίσκο. Έτσι πιστεύω εγώ. Το γεγονός όμως ότι σε προβλημάτισε τόσο πολύ, σημαίνει σίγουρα ότι νοιάζεσαι και αυτό είναι ΣΙΓΟΥΡΑ καλό.
    Φιλιά!

  2. 31 Μαρτίου, 2009 στο 1:24 μμ

    Καλησπέρα Αστροφεγγιά μου,

    Αγγίζεις ένα πολύ λεπτό και δύσκολο θέμα. Νιώθω όμως ότι το χειρίστηκες πολύ καλά. Προσωπικά δεν ξέρω τι θα έκανα στη θέση σου.

    Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα! Πολλά φιλιά!

  3. 31 Μαρτίου, 2009 στο 2:54 μμ

    Δύσκολη απάντηση και δύσκολη η προσέγγιση ειδικά όταν το παιδί είναι μικρό.Θέλει προσοχή για να μην φονβηθεί. Μεσα από ένα παραμύθι νομίζω λαο εγω οτι είναι το καλύτερο!

    φιλακια πολλα

  4. 1 Απρίλιος, 2009 στο 10:55 πμ

    Έτσι θέλω να πιστεύω και εγώ Λίλιθ μου…
    Καλημέρα! 🙂

  5. 1 Απρίλιος, 2009 στο 11:01 πμ

    Προσπάθησα να είμαι αντικειμενική και όσο περισσότερο προσεκτική μπορούσα να είμαι, γιατί είναι πολύ λεπτό ζήτημα…
    Σε ευχαριστώ πολύ για την ψήφο εμπιστοσύνης Λουλούδι μου!
    Καλημέρα!

  6. 1 Απρίλιος, 2009 στο 11:02 πμ

    Θα δείξει το μέλλον τι κατάφερα Θαλασσινή μου…

  7. 1 Απρίλιος, 2009 στο 12:24 μμ

    Περνάμε αυτή τη φάση έδώ και κάμποσο καιρό με το δεύτερο (4,5 χρόνων). Η ερώτησή του ήταν «όταν θα σκοτωθούμε όλοι μας μαμά, θα βρεθούμε πάλι μαζί?». Εκτός από το γέλιο που έκανα με το ‘σκοτωθούμε’, δείχνει και την αγωνία των παιδιών για την απώλεια. Δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ακριβώς τι γίνεται αλλά πρέπει να διαπιστώνεις και εσύ πως αρνούνται να πιστέψουν πως θα μεγαλώσουμε, πως οι δικοί τους γονείς θα γεράσουν, θα γίνουν παπούδες και γιαγιάδες. Τα δικά μας δεν έχουν βιώσει απώλεια ακόμα. Παρατήρησα πως μετά από δυο-τρεις μέρες επανερχόταν στο ίδιο θέμα και ρωτούσε από το σημείο που είχε μείνει η συζήτηση… Δηλαδή το δούλευε στο μυαλό του και το προχωρούσε. Και εμείς με …αγγελάκια το ξεπεράσαμε και δεν μου φαίνεται άσχημη ιδέα!

    Εγώ θα έλεγα -γενικά για όλα τα θέματα- να τους λέμε αυτά που ρωτάνε και μέχρι εκεί που μπορούν να αντιληφθούν, να μην τα φορτώνουμε με πληροφορίες που δεν μπορούν να επεξεργαστούν. Ακόμα και όταν με τη μεγαλύτερη μιλούσαμε για το πως γεννιούνται τα παιδιά (το γνωστό και κλασικό …σποράκι χα,χα,χα), τα περισσότερα που της λέγαμε καταλαβαίναμε …πως τα αγνούσε, σαν να μην τα άκουγε! Τώρα Γ΄Δημ. εκτός από κάτι μικρολεπτομέρειες …τα ξέρει όλα!!! (παρέες με μεγαλύτερα παιδιά)

    Καλησπέρα δεν είπα!!!!

  8. 1 Απρίλιος, 2009 στο 2:15 μμ

    Θυμάμαι όταν ήμουν 4-5 την ίδια ερώτηση έκανα στους γονείς μου και θυμάμαι που έκλαιγα και τους έλεγα «Μα εγώ δε θέλω να πεθάνετε ούτε εσείς ούτε οι γιαγιάδες και οι παππούδες κτλ…»
    Νομίζω μια χαρά το χειρίστηκες και το παιδί θα αρχίσει να πιάνει τα πράγματα γύρω από το θέμα καθώς θα μεγαλώνει. Θα μάθει και απ το σχολείο, θα το ξανά και ξανασυζητήσει με τις παρέες του και μαζί σου, μέχρι που να φτιάξει στο μυαλό του την δική του ιδέα για το τι γίνεται μετά θάνατον.

  9. 1 Απρίλιος, 2009 στο 6:06 μμ

    μια χαρα τα ειπες,μακαρι να μας ελεγαν κατι παρομοιο οι δικοι μας γονεις,αλλα αυτοι ειχαν αλλα προβλημα ποιο αμεσα να λυσουν.Οι καιροι αλλαζουν,αυτα που μαθαμε εμεις μεγαλοι ποια και τωρα τα κανουμε πραξη,τα παιδια πρεπει να τα μαθουν λιγο μικροτερα,αυτη ειναι η εξελιξη που σιγα σιγα καποια στιγμη σε καποιο μακρυ μελλον θα βγαλουμε τον θεο που εχουμε ολοι μας μεσα μας

  10. 1 Απρίλιος, 2009 στο 7:20 μμ

    Καλό μήνα, γεμάτο με λουλούδια και ομορφιά.

  11. 11 glaykidarling
    1 Απρίλιος, 2009 στο 9:01 μμ

    η απάντηση του Radio..με κάλυψε απόλυτα….εγώ δεν έχω παιδιά..θα έλεγα όμως πως αντιλαμβάνονται και καλό είναι να είμαστε όσο το δυνατότερο πιο πειστικοί γίνεται!

  12. 2 Απρίλιος, 2009 στο 12:23 πμ

    Marconi μου τελικά διαπιστώνω ότι η νέα γενιά έχει πολλούς τρόπους να μας αποστομώνει και να μας φέρνει σε αμήχανη θέση…μπράβο της για να δούμε, εμείς θα σταθούμε άραγε στο ύψος των περιστάσεων?

  13. 2 Απρίλιος, 2009 στο 12:24 πμ

    Σε ευχαριστώ Elgreco μου…καλό σου μήνα!

  14. 2 Απρίλιος, 2009 στο 12:25 πμ

    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια γνωστεάγνωστε..ήταν όντως άλλες εποχές τότε…Καλωσήρθες και και καλό σου μήνα!

  15. 2 Απρίλιος, 2009 στο 12:28 πμ

    Όσιρή μου σε ευχαριστώ για τις ευχές σου και ανταποδίδω! 😉

  16. 2 Απρίλιος, 2009 στο 12:30 πμ

    Έχεις δίκιο γλαύκη μου…είναι χειρότερο να νοιώθουν ότι τα κοροϊδεύουμε με κάποιο τρόπο…
    Καλό σου μήνα καλή μου! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαρτίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Blog Stats

  • 318,970 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: