14
Μαρ.
10

Στο «μουσείο».

Εκατομμύρια άτομα καθημερινά επισκέπτονται μουσεία ανά το κόσμο να θαυμάσουν έργα τέχνης σπουδαίων καλλιτεχνών…Να γνωρίσουν αρχαίους πολιτισμούς, που χάθηκαν ή αλλοιώθηκαν με το πέρασμα των αιώνων…

Πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται αυτούς τους φημισμένους χώρους των μουσείων, είτε λιγότερους γνωστούς, για να εμπλουτίσουν την γνώση τους, να έρθουν σε επαφή με την Ιστορία…να έρθουν σε επαφή με ένα μέρος του εαυτούς τους, που είναι καταγεγραμμένο μέσα τους…

Σήμερα, εγώ θέλω να αναφερθώ στο δικό μου «μουσείο». Ένα μουσείο, που πιθανόν δημιουργούμε όλοι μας με τον ερχομό μας στον κόσμο αυτό…

Σε αυτό το μουσείο δεν υπάρχουν εκθέματα χειροπιαστά…δεν υπάρχουν υλικά αντικείμενα. Αντίθετα στις προθήκες υπάρχουν

αναμνήσεις…

μνήμες…

αισθήματα…

βιώματα και καταστάσεις, που άφησαν το σημάδι τους σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Σε κάθε ράφι..σε κάθε σημείο αυτού του χώρου αφήνονται στίγματα του «είναι» μας. Έχουν συμπληρώσει το κύκλο τους, ολοκλήρωσαν το ρόλο τους και τοποθετούνται πλέον στη σειρά, πότε οργανωμένα σε τάξη και πότε άναρχα ανάλογα με το πόσο ισχυρά και βαθιά χάραξαν τη ζωή μας.

Δεν μπορούμε να τα αγγίξουμε…Βρισκόμαστε απέναντί τους και τα κοιτάμε μέσα από το τζάμι…Ένα τζάμι που θολώνει με το πέρασμα του χρόνου. Αυτό το κοίταγμα στο παρελθόν συνήθως αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση. Τι παράξενο αλήθεια, αλλά κάθετί θλιβερό, που μας προκάλεσε πόνο, φαντάζει να είναι πιο «ζωντανό» μπροστά στα μάτια μας…! Μοιάζει λες και η προθήκη αυτή του εκθέματος να είναι πεντακάθαρη, να μην έχει ούτε κόκκο σκόνης επάνω της.

Σε αυτό το μουσείο σε αντίθεση με τα άλλα τα «κανονικά» δεν υπάρχουν επισκέπτες. Δεν υπάρχουν κοινωνοί. Η κάθε περίηγηση στις αίθουσες αυτού του μουσείου αφορά μόνο τον ιδιοκτήτη του…Η βόλτα σε κάθε δωμάτιο είναι μοναχική και η παρουσία δεύτερου ή τρίτου προσώπου βρίσκεται μόνο στην άλλη μεριά της βιτρίνας, να καταλαμβάνει και να συμμετέχει σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της Ιστορίας του.

Αναρωτιέστε, ίσως για ποιο λόγο γράφω όλα αυτά και γιατί σας ζαλίζω και σας μπερδεύω μάλλον με τα λόγια μου…

Οκ, ναι έχω ένα λόγο: Ήρθε η ώρα να προσθέσω άλλο ένα έκθεμα στη συλλογή μέσα στο δικό μου μουσείο…Χωρίς να αναφερθώ για τι συγκεκριμένα μιλώ, ήθελα απλά να δηλώσω, πως ένα γεγονός που έπαιξε το ρόλο του στη ζωή μου, έλαβε τέλος και θα πάρει τη θέση του ανάμεσα στα άλλα.

Θα είμαι κοντά του πια  μόνο από την άλλη πλευρά του κρυστάλλου και θα προσπαθώ από εδώ και στο εξής να το διατηρώ ζωντανό με τη φλόγα της ψυχής μου. Ακόμα και αν έχει αυτή την γλυκόπικρη «γεύση», που ανέφερα πιο πάνω….

Τελικά …ό,τι αξίζει είναι αυτές οι στιγμές!


10 Responses to “Στο «μουσείο».”


  1. 1 akrogialia
    14 Μαρτίου, 2010 στο 9:41 μμ

    Αστροφεγγιά μου,
    Πριν από καιρό είχα γράψει κάτι και για το δικό μου μουσείο…

    «Εδώ και πολλά χρόνια έχει καταφέρει να φτιάξει το δικό της ΜΟΥΣΕΙΟ. Ένα ΜΟΥΣΕΙΟ πολύ ξεχωριστό και ιδιαίτερο με κύρια αποστολή την αφύπνιση συναισθημάτων μιας ζωής…
    Στην έκθεση του δικού της ΜΟΥΣΕΙΟΥ παρουσιάζονται σημαντικά για εκείνη «αντικείμενα» (φωτογραφίες, δώρα…), ξεχωριστά για εκείνη «έργα» (γράμματα, ημερολόγια…)
    Ένα ΜΟΥΣΕΙΟ με αντικείμενα ανεκτίμητης συναισθηματικής αξίας, φυλαγμένα για χρόνια, που αφυπνίζουν συναισθήματα…

    Αντικείμενα φθαρμένα από το χρόνο, φορτισμένα με μνήμες, αναμνήσεις, αντικείμενα που αντικατοπτρίζουν την αθανασία όσων έχουν χαθεί…

    Μεταξύ των «εκθεμάτων» ξεχωρίζει ένα αντικείμενο που απόκτησε πρόσφατα. Ένα αντικείμενο που συμβολίζει την ποιότητα αλλά και την ένταση μιας σχέσης. Ένα κέρμα! Η αντικειμενική του αξία μόνον «5 λεπτά». Η συναισθηματική του αξία απλά ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ!»

    Αστροφεγγιά μου,
    Όλα κάνουν το κύκλο τους…
    Οι αναμνήσεις είναι ΥΠΕΡΟΧΕΣ κάποιες φορές…
    Πολλά φιλιά!

  2. 15 Μαρτίου, 2010 στο 1:43 μμ

    Πολύ ωραίο κείμενο. Εγραψες πολύ εμπεριστατωμένα και περιγραφικά, αυτό που όλοι έχουμε σε βιτρίνες μέσα μας.
    Βέβαια σαν μουσείο θα μπορούσε να είναι ανοιχτό κάποιες ώρες και για το κοινό. Ετσι θυμίζει περισσότερο μια αποθήκη απόμακρη από τα άλλα δωμάτια και που η πρόσβαση είναι περιορισμένη μόνο στον κάτοχο ενός μοναδικού κλειδιού.
    Που όποτε θέλει βάζει ή βγάζει από μέσα της αυτό που πρόσκαιρα θέλει να ξαναζήσει… και μετά το ξανακλειδώνει ερμητικά.

    Σκέψου όμως πως μερικά «εκθέματα» τα αντικαθιστούμε και κάποια ίσως ξαναζωντανεύουν!

  3. 15 Μαρτίου, 2010 στο 5:24 μμ

    Ξέρεις… τα μουσεία δε φτιάχτηκαν για να φιλοξενούν απλά τα εκθέματα.
    Φτιάχτηκαν και για να τα προστατεύουν.
    Από φθορά, από καταστροφή, από κλοπή…
    Στα μουσεία συναντάμε σημαντικά πράγματα. Μοναδικά!

    Και αν δεν είναι σημαντικά και μοναδικά, οι αναμνήσεις, οι μνήμες, τα αισθήματα και τα βιώματα μας, τότε δεν ξέρω τι είναι!
    Καλό είναι να επισκέπτεσαι το μουσείο πού και πού για μια βόλτα, αλλά να θυμάσαι ότι ο πραγματικός κόσμος βρίσκεται έξω απ’ αυτό. 🙂

    Φιλιά πολλά Αστροφεγγιά μου!

  4. 16 Μαρτίου, 2010 στο 2:34 πμ

    Στιγμές μοναδικές και μόνο μα μόνο δικές μας… και αυτό μας κάνει αυτό που θα είμαστε στο μέλλον… και ξέρεις ε… είμαστε άνθρωποι πιο δυνατοί. Ανθρωποι που αγαπάμε εμάς τους ίδιους και τους φροντίζουμε. Και πίστεψέ με το επόμενο έκθεμα δεν θα έχει θέση μέσα σε βιτρίνα γιατί θα είναι μέσα στην καρδιά σου και αυτή δεν είναι γυάλινη. Φιλάκια. Τώρα όλα τα βλέπεις διαφορετικά και ότι και να σου πούμε εμείς οι γνωστοί άγνωστοι δεν μπορείς να τα ακούσεις αλλά σε λίγο καιρό θα καταλάβεις. Καλημέρες όμορφες!!!!

  5. 16 Μαρτίου, 2010 στο 2:28 μμ

    Ακριβώς όπως τα λες Korallenia μου…Κύκλος είναι που γυρίζει…!

  6. 16 Μαρτίου, 2010 στο 2:37 μμ

    Καταρχάς θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για το σχόλιό σου, αγαπητέ Αντώνιε…
    Δεν διάλεξα τον όρο αποθήκη, γιατί σε μια αποθήκη στοιβάζεις κυρίως πράγματα, τα οποία τα αναζητάς όταν θες να τα χρησιμοποιήσεις ξανά.
    Σε ένα μουσείο όμως τα εκθέτεις και ένα τέτοιου είδους μουσείο, πρόκειται για μια προσωπική συλλογή. Για αυτό δεν χωράει η παρουσία άλλου. Αν υπάρχει αποτελεί κομμάτι των ίδιων των εκθεμάτων.
    Ένα έκθεμα σε ένα μουσείο, δεν μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί…Μπορεί να υπάρχουν άλλα παρόμοιες (καταστάσεις, αισθήματα, μνήμες), αλλά ποτέ οι ίδιες…Οι συνθήκες όπως ο χρόνος, ο τόπος και λοιπά, αλλάζουν. Άρα ακόμα και αν μας θυμίζουν κάτι δεν παύουν να αποτελούν ένα νέο «αντικείμενο» προς έκθεση!

  7. 16 Μαρτίου, 2010 στο 2:39 μμ

    Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου Λίλιθ μου!
    Φιλιά και από μένα, καλή μου!

  8. 16 Μαρτίου, 2010 στο 2:42 μμ

    Καμιά φορά είναι απαραίτητο να βρίσκεται ένα έκθεμα σε μια βιτρίνα, Άννα μου…να μπορούμε να το δούμε ολοκληρωμένα, σε όλο το φάσμα του και καθαρά, συνάμα…
    Όταν το έχουμε μόνο στην καρδιά, ίσως να μην του δίνουμε και την σωστή διάσταση, που του αρμόζει!
    Καλό σου απόγευμα!

  9. 16 Μαρτίου, 2010 στο 6:51 μμ

    Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό που διάβασα Αστροφεγγιά.
    Μόνο μια Αστροφεγγιά θα μπορούσε να μιλήσει με τόση ομορφιά για τις στιγμές και μόνο εκείνη μπορεί να το δει έτσι.
    Δεν έχω παρά να σεβαστώ την οπτική της.

    Η φωτογραφία που διάλεξες είναι υπέροχη!

    Αυτό:

    http://www.metacafe.com/watch/1301116/anastasia_volochkova_dancing_to_adiemus/

    …Για σένα.

    * * *

  10. 16 Μαρτίου, 2010 στο 8:05 μμ

    Ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια ακόμα μεγαλύτερη αγκαλιά πειρατή μου, σου δίνω….
    Όσο για τον χορό που είδα ήταν πολύ αισταντικός και δυναμικός…Υπέροχος!
    Σε ευχαριστώ και πάλι!!!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαρτίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Απρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Blog Stats

  • 316,484 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: