17
Μαρ.
10

Παράλληλη-τεμνόμενη γραμμή…

Η ρουτίνα είναι μέσα στη ζωή μας ως ευρέως γνωστό. Πολλά πράγματα τα κάνουμε μηχανικά λόγω συνήθειας, χωρίς να μπούμε στον κόπο να τα καλοσκεφτούμε. Ως πιο απλό παράδειγμα, που μπορεί να δωθεί, είναι η άμεση κίνηση, που κάνουν οι περισσότεροι ξυπνώντας το πρωί να ετοιμάσουν μια κούπα καφέ για να στανιάρουν.

Η δική μου πρωινή ρουτίνα είναι να ετοιμάσω τον μικρό μου «ήλιο» για το σχολείο. Βγαίνουμε στο δρόμο και κατευθυνόμενοι προς το αυτοκίνητο να πέφτουμε πάντα πρόσωπο με πρόσωπο με τον γείτονα, που μένει στην απέναντι πολυκατοικία, έτοιμος να κάνει και αυτός το ανάλογο: Να πηγαίνει τα δικά του παιδιά στο σχολείο τους.  Αυτό συμβαίνει κάθε πρωί…Λες και συγχρονιζόμαστε και βρισκόμαστε στο πάρκιν, ο καθένας στο αυτοκίνητό του, που πολλές φορές τυχαίνουν να είναι και δίπλα δίπλα…Δεν μιλάμε…δεν λέμε καν καλημέρα…Ανταλλάσσουμε μια κλεφτή ματιά ο ένας τον άλλον και μετά οι δρόμοι μας χωρίζουν…

Όλη αυτή η εισαγωγή, φυσικά και κάπου οδηγεί…[δεν μου σάλεψε ακόμη, μην ανησυχείτε! 😆  ]

H επαναλαμβανόμενη καθημερινή πράξη, εντελώς ξαφνικά γέννησε μια ιδέα στο μυαλό μου. Και όχι απλά σκέφτηκα κάτι, αλλά ταυτόχρονα έφτιαξα και μια εικόνα. Μια γραμμική σύνθεση… διάφορα μοτίβα και στοιχεία τριγωνομετρίας:

Δύο άγνωστοι άνθρωποι, εντελώς ξένοι με τίποτα κοινό…μοιράζονται μια στιγμή μερικών λεπτών κάθε πρωί. Συναντιώνται σε ένα πάρκιν και ανταλλάσσουν μια ματιά. Όλη αυτή η σκηνή μου θύμισε δυο ευθείες γραμμές σε ένα μαυροπίνακα, που απλά τέμνονται σε κάποιο σημείο και έπειτα  δεν ξανασυναντιώνται (θεωρητικά).

Στην ουσία πάντα έτσι συμβαίνει στη ζωή. Μπορούμε να παραδειγματιστούμε από τους νόμους της τριγωνομετρίας για να εξηγήσουμε τους δικούς μας «κανόνες». Όλοι οι άνθρωποι χαράζουμε την πορεία μας στη ζωή, πότε μια ευθεία γραμμή, πότε τεθλασμένη…Γραμμές παράλληλες, που ενώ ακολουθούν την ίδια πορεία σε ένα στόχο δεν απαντώνται ποτέ. Άλλες φορές στον αντίποδα κάποιες από αυτές τις γραμμές (ζωές ανθρώπων) τέμνονται κάπου, μια ή περισσότερες φορές. Και εντέλει μια τρίτη περίπτωση είναι εκείνη που οι γραμμές αυτές εφάπτονται…κυρίως σε μια σχέση, οικογένεια, γάμο…Μοιάζουν να κολλάνε η μια στην άλλη και να ταυτίζονται ή να αφομοιώνονται, όμως αυτό στην ουσία είναι λάθος. Δεν παύει να είμαστε «γραμμές»…πληθυντικός αριθμός!

Δεν υπάρχει απόλυτη ταύτιση δικιά μας με κάποιον άλλο…όσο και αν το ισχυριζόμαστε αυτό, πως τάχα έχουμε ίδια όνειρα, στόχους, ή ίδιο τρόπο σκέψης…Δεν συμβαίνει πότε. Όχι απόλυτα τουλάχιστον.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γραμμές που είτε τέμνονται ή εφάπτονται, ενώ στη χειρότερη περίπτωση είναι παράλληλες, χωρίς κανένα κοινό σημείο….

Ερχόμαστε στη ζωή μόνοι-μοναδικοί…και έτσι θα φύγουμε. Η γρήγορη συνειδητοποίηση αυτής της ιδέας, θα μας βοηθήσει να βελτιώσει τις σχέσεις μας με τους οικείους και όλο γενικά το κοινωνικό σύνολο.

…και για όσους καταλαβαίνουν…:


10 Responses to “Παράλληλη-τεμνόμενη γραμμή…”


  1. 17 Μαρτίου, 2010 στο 11:27 μμ

    Καλησπέρα αστεράκι μου…ίσως ένα από τα καλύτερα,πόστ που έχεις γράψει?..μ αρέσει η..θεωρία σου!…κ μου θύμισε,τη δική μου περίεργη ιστορία με τον πρώην μου…οι..δικές μας ‘γραμμές’ έχουν χωρίσει,κ έχουν συναντηθεί πολλές φορές στο παρελθόν..αλλά κ πρόσφατα..οκ?…ή όπως το λες κ εσύ οι γραμμές της ζωής,οι ευθείες ή τεθλασμένες,ή ότι άλλο…τέσπα…έχουν διαχωριστεί για μεγάλο διάστημα,κ έχουν ξανάσμίξει κ πάλι…μετά από χρόνια καιρό κλπ,κλπ..πάντα όμως εξετίας άλλων παραγόντων,κ άλλων ‘πρωσόπων’που έβαζαν το χεράκι τους να γίνεται αυτό για την ακρίβεια ενός συγκεκριμένου ατόμου,κοινού μας γνωστού οκ?…υποθέτω κανείς από τους δυό μας ούτε κ γώ,ούτε κ κείνος? (δε ξέρω για κείνον εγώ,πάντως όχι) ΔΕ θέλαμε αυτή την ‘συνάντηση’ των γραμμών της ζωής μας..οι οποίες ΔΕΝ υπήρξαν πο-τέ κοινές οκ?…παρ’αυτά όμως αυτό,γινόταν…άσχετα αν το θέλαμε ή όχι εμείς…κ ήταν πάντα πολύ,επίπονο κ βασανιστικό κυρίως για μένα…τώρα οι δρόμοι της ζωής χώρισαν οριστικά για μένα,κ για κείνον αφού αυτός αποφάσισε να παντρευτεί,κ να πάει να μείνει μόνιμα στη Κρήτη με τη μέλλουσα γυναίκα του..οκ?.. εγώ ελπίζω…ελπίζω λέω να μην ξανάγίνει πάλι,κανένα κουλό κ ξανάσμίξουν οι δρόμοι της ζωής για μένα κ για κείνον…ΔΕ θέλω πλέον τίποτε,κ καμία επαφή μαζί του…αλλά θα πάψει αυτό συνεχές σμίξε-χώρισε,ή θα συμβεί πάλι κάτι που θα ενώσει έστω κ για λίγο τα μονοπάτια της ζωής μου με της δικής του?…άγνωστο…ποτέ δε ξέρεις τι στο καλό θα αποφασίσει,η ρημάδα η μοίρα,η ζωή..ή όποιος άλλος τέσπα…πάντως εγώ ΔΕ θέλω ούτε καν να σκέφτομαι,ότι μπορεί να γίνει ξανά κάτι τέτοιο….μήπως εγώ κ ο πρώην μου έχουμε..καρμική σχέση…??…καλησπέρες καλή μου!…

  2. 2 happyshelly
    18 Μαρτίου, 2010 στο 2:58 πμ

    Aστροφεγγιά μου, με άγγιξες.

  3. 3 akrogialia
    18 Μαρτίου, 2010 στο 7:29 μμ

    Αστροφεγγιά μου, ιδιαίτερα πρωτότυπο το σημερινό σου κείμενο…είναι από τα ποστ που μου αρέσει να διαβάζω…ξεκινάς με κάτι το οποίο για μια στιγμούλα λες τι θέλει να πει τώρα ο ποιητής…και στην επόμενη παράγραφο τρως ένα πολύ δυνατό χαστούκι και ξυπνάς και λες πόσο δίκαιο έχει!

    Όσο για το τίτλο του ποστ σου απλως ΑΠΑΙΧΤΟΣ λέμε!

    Καλό απόγευμα και να χαίρεσαι τον ΉΛΙΟ σου!

    Πολλά φιλιά!

  4. 19 Μαρτίου, 2010 στο 4:01 μμ

    Αναρωτιόμουν τώρα, αν θα έκανε post ο γείτονας, τι θα έγραφε άραγε…!
    Νομίζω από την άλλη ότι δεν θα ήταν και τόσο παράλληλες οι πορείες αν είχε να κερδίσει κάτι από σένα.
    Έτσι είναι οι άνθρωποι Astrofegia.
    Όμως είναι πολύ όμορφο που είναι έτσι.
    Είναι όλα όμορφα. Και τέλεια!
    Αν ξεκινήσεις από αυτό το σημείο, απλά ψάχνεις να βρεις το «γιατί» και το «πως» όλα είναι τέλεια.
    Νομίζω πως αυτό το μονοπάτι, περνάει και από τον γείτονα!

    Το clip σου είναι πολύ ταξιδιάρικο…

    Να έχεις ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο και να χαίρεσαι τον αγαπημένο σου ήλιο.
    Εκείνος μπορεί να σου δώσει πολλές απαντήσεις και μόνο που υπάρχει.

    Πολλά πολλά φιλιά
    * * *

  5. 19 Μαρτίου, 2010 στο 5:20 μμ

    Αθανασία μου ελπίζω να από εδώ και στο εξής η «γραμμή» σου να οδηγεί όπου θες εσύ…
    Την καλησπέρα μου!

  6. 19 Μαρτίου, 2010 στο 5:21 μμ

    Και εσύ matriga μου με συγκίνησες με τα λόγια και με το clipaki σου…
    Σε ευχαριστώ πολύ!

  7. 19 Μαρτίου, 2010 στο 5:23 μμ

    Korallenia μου χαίρομαι που σου άρεσε…τέτοιου είδους χαστούκια μας μοιράζει απλόχερα η ίδια η ζωή!
    Σε ευχαριστώ πολύ και τα φιλιά μου!

  8. 19 Μαρτίου, 2010 στο 5:26 μμ

    Πειρατή μου ο γείτονας είναι ένα spot…στη γραμμή μου…Πιθανότατα και εγώ στη δική του…
    Αλλά όπως σωστά είπες: c’ est la vie!
    Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου για τον Ήλιο μου!
    Πολλά φιλιά!

  9. 20 Μαρτίου, 2010 στο 2:37 μμ

    Πολύ καλό ποστ Αστροφεγγιά μου και πάνω απ’ όλα, πολύ έξυπνη σκέψη!
    Θα κρατήσω αυτό που είπες στο τέλος:
    «Ερχόμαστε στη ζωή μόνοι-μοναδικοί…και έτσι θα φύγουμε. Η γρήγορη συνειδητοποίηση αυτής της ιδέας, θα μας βοηθήσει να βελτιώσει τις σχέσεις μας με τους οικείους και όλο γενικά το κοινωνικό σύνολο.»
    Σε καμία περίπτωση δεν εφάπτονται οι γραμμές!
    Στην καλύτερη περίπτωση να τέμνονται σε μερικά σημεία (όσο περισσότερα, τόσο το καλύτερο).
    Και ευχαριστημένοι να είμαστε… 🙂

    Φιλιά πολλά και πάλι μπράβο για το ποστ!
    (Τι πίνεις αυτές τις μέρες και δε μας δίνεις!!!) 😆

  10. 20 Μαρτίου, 2010 στο 6:11 μμ

    😳 Lilith μου σε ευχαριστώ για τα κολακευτικά σου λόγια, αν και πιστεύω ότι δεν τ’ αξίζω….
    Δεν ξέρω τι πίνω, αλλά νομίζω ότι το νερό έχει μια παράξενη γεύση! 😆


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαρτίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Απρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Blog Stats

  • 318,578 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: