24
Απρ.
10

Θηλυκός χαμαιλέων…

Πάρκαρε το αυτοκίνητο στην αποβάθρα, έκλεισε το cd και άφησε το βλέμμα του να πλανηθεί τριγύρω. Ερημιά.

Το μόνο που ακουγόταν ήταν το ψιλοβρόχι που έπεφτε πάνω στο παρμπρίζ και το σιγανό σφύριγμα των γυαλοκαθαριστήρων που απομάκρυναν το νερό από πάνω του.

Βγήκε έξω. Τέντωσε τους πονεμένους του μύες, ύστερα από την πολύωρη αδήγηση. Περπάτησε. Τα βήματά του τον οδήγησαν στο αραξοβόλι. Κοιτάξε τις βάρκες, που λικνίζονταν από τον αέρα και τη βροχή. Ψυχή καμιά. Έκανε να γυρίσει μα η ματιά του έπεσε σε ένα φανοστάτη. Είδε μια σκιά. Πλησίασε και την είδε:

Τα ξανθά της μαλλιά ένα τόνο πιο σκούρα από τη βροχή, ανέμιζαν μπερδεμένα μπροστά στο πρόσωπό της. Είχε το βλέμμα της στραμμένο στη θάλασσα. Έμοιαζε σαν μην είχε πάρει είδηση, ότι ήταν εκεί. Μα και αυτός δεν έκανε πιο αισθητή την παρουσία του. Το νοτισμένο από τη βροχή αέρινο φόρεμά της κολλούσε στο κορμί της σαν δεύτερο δέρμα. Τα μάτια της υγρά. Αναρωτήθηκε αν έφταιγε γι’ αυτό το νερό της βροχής ή έκλαιγε.

– Ποια είσαι, τη ρώτησε. Τι κάνεις εδώ;

Αυτή σαν να ξύπνησε από λήθαργο γύρισε προς το μέρος του.

– Είμαι εκεί που βρίσκεται η ψυχή μου. Απαντάει χαμηλόφωνα.

– Σου συμβαίνει κάτι; Τη ρωτά ξανά.

Εκείνη ξάφνου γύρισε απότομα και το έβαλε στα πόδια. Του στάθηκε αδύνατο να την ακολουθήσει, την έχασε!

Μέρες από τότε εξακολουθούσε να την σκέφτεται. Αυτό το όμορφο κορίτσι με τα γκρίζα σαν το συννεφιασμένο ουρανό μάτια και το αισθησιακό κορμί.

Ποια ήταν αναρωτιόταν.

Ο δρόμος του τον έφερε ξανά μετά από μια εβδομάδα στο ίδιο μέρος. Ασυνείδητα ήξερε πως γύρευε εκείνη.

Πάρκαρε το αυτοκίνητο ξανά στην αποβάθρα. Έκλεισε το cd και κοίταξε τριγύρω. Ερημιά. Φόρεσε τα γυαλιά του ηλίου και βγήκε έξω να αντιμετωπίσει το ζεστό χάδι του ήλιου. Πήγε εκεί που την είχε συναντήσει, έριξε γύρω το βλέμμα του, ελπίζοντας ενδόμυχα να την έβλεπε ξανά. Τίποτα.

Έκανε να φύγει. Απρόσμενα άκουσε ένα κελαρυστό γέλιο αριστερά του.

Ήταν εκείνη! Λουσμένη στο φως και έπαιζε στα γαλήνια κύματα της θάλασσας σαν μικρό παιδί.. Βουτούσε μέσα στο νερό και ύστερα αναδυόταν σαν τη θεά Αφροδίτη.

– Ε! φώναξε. Εκείνη γύρισε προς το μέρος του με μάτια που έλαμπαν σαν χρυσάφι και με ένα πονηρό χαμόγελο απάντησε:

– Θα μπεις και εσύ;

– Ποια είσαι? την ρώτησε για άλλη μια φορά. Τι κάνεις εδώ ολομόναχη, είσαι εντάξει;

– Είμαι εκεί που βρίσκεται η ψυχή μου. Είμαι μια χαρά, μην νοιάζεσαι για μένα. Είμαι ένας θηλυκός χαμαιλέων.

Χωρίς δισταγμό την ακολούθησε.

{ το παραπάνω διήγημα το είχα γράψει ένα αποσήμερο καλοκαιριού πριν 2 χρόνια, δεν αξίζει και πολλά, αλλά εμένα μου γέννησε πολλές σκέψεις…}

16 Responses to “Θηλυκός χαμαιλέων…”


  1. 24 Απρίλιος, 2010 στο 11:58 μμ

    Aστροφεγγιά μου, υπέροχη βρίσκω αυτή την συγγραφική προσπαθειά σου!
    Ειλικρινά έχεις ταλέντο! Το δε τραγούδι υπέροχο 🙂

    Tα κοχυλένια μου φιλιά!

    Y.Γ. Λύσε μου μια απορία, σε παρακαλώ.
    Αυτές οι σκέψεις που σου γέννησε, μπορούν να γίνουν πραγματικότητα
    ή μόνο για post προορίζονται; 😉

  2. 25 Απρίλιος, 2010 στο 12:21 πμ

    Μatriga μου…σε ευχαριστώ για τη φιλοφρόνηση. Βασικά αυτό ήταν το πρώτο που έγραψα…έχω άλλα δυο στο παλιό μου blog, τελείως διαφορετικά από τούτο. Αυτό πρώτη φορά δημοσιεύεται…
    Δεν νομίζω ότι έχω ταλέντο, αλλά κάποια φαντασία ή σκέψεις που κατορθώνω να συγκεντρώνω, καμιά φορά. 😉
    Αυτό το διήγημα είναι συμβολικό…πάντα προσπαθώ να ανακαλύπτω σύμβολα γύρω μου και να τα ερμηνεύω…και η γυναίκα είναι ένα μυστήριο….δύσκολα μπορείς να το λύσεις!

  3. 25 Απρίλιος, 2010 στο 2:30 μμ

    «Είμαι εκεί που βρίσκεται η ψυχή μου. Είμαι μια χαρά, μην νοιάζεσαι για μένα. Είμαι ένας θηλυκός χαμαιλέων.»

    Τα είπες όλα! Πίστεψέ με!
    Δε χρειάζεται να πω κάτι άλλο…
    Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
    Όμορφο…
    Μπράβο σου Αστροφεγγιά μου. 😉

    Φιλιά πολλά!

  4. 4 akrogialia
    25 Απρίλιος, 2010 στο 6:25 μμ

    Πολύ όμορφο Αστροφεγγιά μου…
    Όμως εγώ θα ήθελα να ήταν μεγαλύτερο…να είχε συνέχεια…
    Πάντως διαβάζεται πολύ ευχάριστα…γράφεις όμορφα…

    Να έχεις ένα όμορφο βράδυ Κυριακής!

    Πολλά φιλιά!

  5. 25 Απρίλιος, 2010 στο 9:53 μμ

    Συγχαρητήρια Αστροφεγγιά μου
    Μου άρεσε…ειδικά αυτό με την «ψυχή»
    Για άλλη μια φορά θα συμφωνήσω με την Λίλιθ!
    Τα είπες όλα
    Φιλιά πολλά

  6. 28 Απρίλιος, 2010 στο 12:34 πμ

    Υπεροχο ειναι ρε συ!!!! ΜΠραβο σου!!!ΔΕν ξέρω αν με θυμάσαι είχα χαθεί για λίγο απο την bloggoσφαιρα αλλά επέστρεψα!!!
    Μπράβο και πάλι για την προσπάθειά σου!!!

  7. 28 Απρίλιος, 2010 στο 7:50 πμ

    Μια χαρά το βρήκα και εγώ, μη σου πω και …περισσότερο από μια χαρά!!!

    Καλημέρα!!!

  8. 29 Απρίλιος, 2010 στο 8:26 πμ

    Λες να κρύβεται το νόημα μόνο σε αυτή την φράση, Λίλιθ μου?
    Μπορεί. Καλή σου μέρα! 😉

  9. 29 Απρίλιος, 2010 στο 8:27 πμ

    Κοραλλένια μου, άμα ήταν μεγαλύτερο, θα μπορούσε να ήταν βιβλίο….
    Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε όμως…
    Μου έδωσες ιδέες…σε ευχαριστώ!
    Πολλά φιλιά και μια γλυκιά καλημέρα! 😉

  10. 29 Απρίλιος, 2010 στο 8:28 πμ

    Angel, φαίνεται ότι πειρατίνες συμφωνούν σε πολλά…Άρα τίποτα δεν είναι τυχαίο…!
    Φιλιά πολλά και από μένα! 🙂

  11. 29 Απρίλιος, 2010 στο 8:30 πμ

    Pink Maria, καλωσήρθες ξανά στην μπλογκόσφαιρα, που είναι μια μεγάλη αγκαλιά ανοικτή για όλους. Σε ευχαριστώ που σου άρεσε το διήγημά μου! 🙂

  12. 29 Απρίλιος, 2010 στο 8:32 πμ

    Marconi, δεν ξέρω τι να πω, με ξάφνιασες και με την εμφάνισή σου και ότι σου άρεσε…σε ευχαριστώ! 😳
    Μια όμορφη μέρα να έχεις!

  13. 29 Απρίλιος, 2010 στο 3:57 μμ

    Α… μάλιστα!
    Έτσι εξηγείται!

    Κάποτε είχε έρθει μια πειρατίνα στο πειρατικό. Μετά μου είπε πως θα πήγαινε μια βόλτα να εξερευνήσει τον Vishnu και από τότε δεν την ξαναείδα!
    Λες να έγινε βαρέλι με ρούμι; Λες να μεταμορφώθηκε σε κλεμμένο ρουμπίνι;
    Για μια στιγμή… να ξαναψάξω καλύτερα! 🙄

    ps: Υπάρχει και αρσενικός χαμαιλέων; Δεν θέλω να γίνω ένα με το πειρατικό βρε γμτ!

    ps2: Y Π Ε Ρ Ο Χ Ο !

  14. 29 Απρίλιος, 2010 στο 4:06 μμ

    Μα να μην καταλάβω τίποτα από όσα έγραψες, πειρατή μου 😆
    Πόσο ρούμι έχεις πιεί ήδη? χαχαχαχαχαχα
    Δεν νομίζω, ότι υπάρχει αρσενικός χαμαιλέων…μόνο σε σαυρίτσες σας κόβω, να λιάζεστε στον ήλιο! 😛
    Πολλά φιλιά, καπετάνιε μου! 😉

  15. 15 Rostar
    15 Οκτώβριος, 2011 στο 2:32 πμ

    Πολλά εν ολίγοις!… Χωρίς περαιτέρω σχόλια!
    Ας χειριστώ ένα σου post σε «λακωνίζειν mode»!…

  16. 15 Οκτώβριος, 2011 στο 9:09 πμ

    Το «λακωνίζειν» σε αυτό το post θα έλεγα πως επιβάλεται, Rostar! 🙂
    Δεν θα ήθελα να ταράξω τις όποιες σκέψεις του καθενός!

    Καλό Σ/Κ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Απρίλιος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 318,578 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: