28
Απρ.
10

Ένα ταξίδι στο χρόνο…αλλιώτικο!

Σήμερα ήθελα να μιλήσω για ένα θέμα…αλλιώτικο. Βασικά καιρό είχα την επιθυμία  να ασχοληθώ μαζί του. Αφορμές υπήρχαν πολλές, αλλά είναι πραγματικά δύσκολο να συγκεντρώσεις τις σκέψεις σου και να τις βάλεις σε σειρά για να μπορέσεις να τις  μεταφέρεις μετά σε άλλους. Είναι μεγάλο το θέμα και χωράνε, πολλές συζητήσεις, παρεμβάσεις και αντιρρήσεις…Θα κάνω όμως την δική μου προσπάθεια, για να δούμε, πού μπορεί να καταλήξει. Και σίγουρα ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις, είναι να πάρεις τα πράγματα από την αρχή… 😉

» Και ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, τον έβαλε να μείνει στον κήπο της Εδέμ, αλλά για να μην είναι μόνος, έφτιαξε την γυναίκα από το πλευρό του….» Κάπως έτσι ξεκινάει η παρουσία του ανθρώπου στη γη από πλευρά Θρησκείας…

Υπήρξε ο άνδρας και η γυναίκα ήταν η σύντροφός του. Από την πρώτη στιγμή έδειξε ο άνδρας τη δύναμή του…Πρώτα να δαμάσει τη φύση, να μπορεί σιγά σιγά να φέρει τα δεδομένα του υπαρκτού τότε κόσμου στα μέτρα του, αλλά πέρα από αυτό επέβαλε και την κυριαρχία του στο έτερον ήμισυ. Η γυναίκα πήρε από τα πρώτα της βήματα το ρόλο του αδύναμου φύλου…Αυτή που χρειαζόταν προστασία και καθοδήγηση και να βρίσκεται πάντα ένα-δυο βήματα πίσω από τον άνδρα. Από την άλλη εκείνη πρόσφερε την τρυφερότητα, την ευαισθησία και την φροντίδα προς τον άρχοντα αφέντη της…

Αυτή η κατάσταση για αιώνες παρέμεινε στην φορμόλη. Μόνο που αυξανόταν η διαφορά ανάμεσα στα δυο φύλα. Όσο πιο ισχυρός γινόταν ο άνδρας τόσο πιο πολύ υποχωρούσε η γυναίκα. Επεβλήθη σε αυτή την υποχώρηση. Εξάλλου δεν είχε καμιά τύχη σε κάτι διαφορετικό, εφόσον ζούσε σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Τα πάντα ήταν απαγορευμένα για εκείνη. Δεν της επιτρεπόταν η βούληση, η άποψη, να έχει επιθυμίες, δικαίωμα στην εκπαίδευση, στη μάθηση… Ήταν ένα είδος υποζυγίου μέσα στο σπίτι. Νοικοκυρά, μητέρα, σκεύος ηδονής για τον άντρα της. Ένα χρήσιμο αντικείμενο…

Είναι απορίας άξιο όμως, πώς παρόλη αυτή την δουλεία (σημ=κυριολεκτικά και μεταφορικά η δουλεία), δεν έσβησε η φλόγα για ζωή μέσα της. Η σπιρτάδα, η ευφυία και η πονηριά, που ξεπερνούσε εκείνη των ανδρών.

Και αυτά τα στοιχεία ίσως, μαζί με την υπομονή και την επιμονή να ήταν αυτά, που την έκαναν να αντέξει μέσα στο χρόνο. Να βγει από το σπίτι, όπου ήταν κλεισμένη και να αρχίζει να ασχολείται πέρα από το νοικοκυριό της. Δίπλα στον άντρα, ασχέτως που πάλι ο ρόλος ήταν υποβαθμισμένος.

Και όπως ο χρόνος περνούσε, εξελίσσονταν  η ίδια, τα έθιμα και οι συνθήκες. Περισσότερες ελευθερίες, ευκαιρίες και δικαιώματα αλλά και μεγαλύτεροι αγώνες και προσπάθειες να τα κερδίσει αυτά. Τίποτα δεν της χαρίστηκε. Τίποτα δεν ήταν εύκολο! Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να παραθέσω ένα βιντεάκι από μια ταινία, που έδειξε τις προάλλες η tv και στάθηκε μια από τις αφορμές να γράψω αυτό το post:

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα…Μια μεταβατική περίοδος όπως και μπερδεμένη συνάμα. Οι πρώτες ηγητικές θέσεις στην εργασία… που για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται πολύς κόπος, αφοσίωση για έναν σκοπό, και προσφορά του ελεύθερου χρόνου και της προσωπικής ζωής. Απόρροια όλων αυτών να μείνουν πίσω άλλα χαρακτηριστικά της. Η θηλυκότητα να κρύβεται. Η σαγήνη και η κομψότητα να είναι καμιά φορά άγνωστες λέξεις. Όμως η καλή πρώτη ύλη και η βάση δεν χάνονται. Αντέχει πάλι σε ένα ανδροκρατούμενο κόσμο, όταν  κατορθώνει να βρει τις ισορροπίες και να βγάλει στην επιφάνεια το «είναι» της: Την γυναίκα!

Όταν λοιπόν γίνεται αποδεκτή από τους άνδρες στον εργασιακό χώρο έχει ένα άλλο θέμα να αντιμετωπίσει: Τον πόλεμο που κηρύσσεται μεταξύ του φύλου της. Η γυναίκα είναι αδηφάγο πλάσμα. Ξέρει να ελίσσεται και με εξυπνάδα εκδιώχνει και να εκτοπίζει κάθε κίνδυνο (θηλυκό αντίπαλο), που μπορεί να της στερήσει τον σκοπό της. Όπως στο «Εργαζόμενο κορίτσι» με τη Melanie Griffith, που έδειξε το σ/κ η τηλεόραση αργά το βράδυ. Κάποιος φίλος μου έλεγε, ότι ο χειρότερος εχθρός της γυναίκας είναι η ίδια η γυναίκα και μπορεί να γίνει πολύ σκληρή σε όποιον απειλεί τα σχέδιά της…

Άρα παύει να είναι πια το αδύναμο, άβουλο και ανίσχυρο πλάσμα του παρελθόντος. Έχει βγει στην αγορά, στην εργασία και αποκτά όλο και πιο πολύ δύναμη, εξουσία και οικονομική ανεξαρτησία. Ως εφόδια και όπλα της έχει τη μαχητικότητά της, εμφανώς την πονηριά της και φυσικά το sex apil της. Δεν είναι υπόλογη στον άντρα, αλλά μπορεί και τον εκμεταλλεύεται για μεγαλύτερη δύναμη και πλούτο φθάνοντας σε ακραίες καταστάσεις όπως έγινε στην ταινία, που παρακολούθησα το σ/κ, αργά το βράδυ: το «Black widow».

Βέβαια ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι, ότι όσο η γυναίκα συγκεντρώνει δύναμη στα χέρια της, ανεξαρτητοποιείται, κατακτά χώρους και ασκεί επαγγέλματα, που παραδοσιακά «ανήκαν» στους άνδρες, αντιστρόφως ανάλογη πορεία έχουν οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των δύο φύλων. Λες και υπάρχει ένα άτυπο bras de fer για κυριαρχία… Μοιάζει λες και ο άνδρας να χάνει τα ηνία και να νοιώθει ευνουχισμένος σε αυτό το νέο τοπίο. Αντί η ισότητα να φέρει τον άνδρα και τη γυναίκα πιο κοντά, φαίνεται, πως τους απομακρύνει…

Έτσι όσο οι γυναίκες αποκτούν μια «αξιόλογη» θέση στον στίβο της επαγγελματικής ζωής στον αντίποδα μένουν μόνες χωρίς σύντροφο και το αντίθετο…Οι άντρες, δηλαδή δείχνουν να αισθάνονται μειονεκτικά και ίσως φοβούνται (?) τις επιτυχημένες και δυναμικές γυναίκες και τις κρατούν σε απόσταση.

Ένας φίλος μου είπε κάποια στιγμή, που συζητούσαμε, πως οι άντρες φταίνε που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και δεν «τιμούν τα παντελόνια που φορούν». Αλλά μήπως και σε αυτό φέρουν ευθύνη οι γυναίκες?

Όταν βλέπεις μητέρες να αναζητούν νύφη για τον γιο τους…πώς να μην μειώνεται το «οξυγόνο» και η ελευθερία από τους άνδρες ακόμα και στην ενήλικη πλέον ζωή τους…? Όταν οι άντρες βγαίνουν στις τηλεοράσεις και στα ριάλιτι ψάχνοντας για συντρόφους και επιμόνως ζητούν γυναίκες με ευαισθησία, κατανόηση και ευγένεια σαν να έχουν εκλείψει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά από τις γυναίκες…όλα αυτά σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι γίνεται εδώ? Όντως έτσι συμβαίνει? Μήπως εκεί ανάμεσα στον αγώνα για καταξίωση, χάθηκε η θηλυκότητα?

Πάει να γίνει άγραφος νόμος, που υπαγορεύει ότι αν πάει καλά ο ένας τομέας, πχ στη επαγγελματική ζωή δεν γίνεται το ίδιο και στην προσωπική? Ίσως να μην ισχύει καν αυτό, όταν  τωρινές έρευνες λένε, πως το 69% των γυναικών ηλικίας 25-34 δεν έχουν ερωτικό σύντροφο, καθώς και άλλα αρνητικά ποσοστά (που δεν τα θυμάμαι πλέον 🙂  ), άρα είναι κάτι ακόμα βαθύτερο…

…..τις πταίει ή τι πταίει?

εμείς οι δυο σαν ένα

{με συγχωρείτε για το μέγεθος του post αυτού!}

4 Responses to “Ένα ταξίδι στο χρόνο…αλλιώτικο!”


  1. 29 Απρίλιος, 2010 στο 2:44 μμ

    Μεγάλο θέμα άνοιξες, Αστροφεγγιά μου…
    Ξέρεις τι λένε…
    It takes two to tango!
    Well… it takes two NOT to tango, too. 🙂
    Φταίνει και τα δύο φύλα για τη σημερινή κατάντια των μεταξύ τους σχέσεων.
    Γιατί… όταν οι άντρες είχαν τη δύναμη, το τράβηξαν στα άκρα προκαλώντας την αντίδραση των γυναικών. Φυσιολογικό και αναμενώμενο.
    Και βέβαια, από τη στιγμή που ξεκίνησε η αντίδραση, δεν είχε volume για να την τοποθετήσεις εκεί που σε βολεύει. Εκτοξεύτηκε ανεξέλεγκτα!
    Και σαν αποτέλεσμα, καθώς περνούσαν τα χρόνια, χάθηκε κάθε έλεγχος της κατάστασης.
    Και όσο πιο «άντρας» γινόταν η γυναίκα, τόσο πιο «γυναίκα» γινόταν ο άντρας.
    Και δεν εννοώ τους gay (που βέβαια τους βόλεψε η κατάσταση και βρήκαν την ευκαιρία να βγουν out in the open), αλλά μιλάω για τους άντρες που ένιωσαν ευνουχισμένοι και άρχισαν να κάνουν όλο και πιο πίσω στο όλο ερωτικό παιχνίδι.
    Φυσικό κάπως, μιας και σίγουρα η γυναίκα, για να τα καταφέρει στον κόσμο των αντρών, υιοθέτησε πολλές από τις συμπεριφορές τους, χάνοντας έτσι μεγάλο μέρος από τη θηλυκότητά της.
    Βέβαια, το έχω ξαναπεί ότι το πραγματικό αρσενικό, δεν «μασάει» με κάτι τέτοια!
    Βρίσκει πάντα τον τρόπο να «υποτάξει» (με την καλή έννοια πάντα) το θηλυκό, όσο… καμουφλαρισμένο κι’ αν είναι αυτό. 🙂
    Άρα… οι άντρες που… λάκισαν μπροστά στη θέα της γυναίκας με το ταγιέρ, έχει δίκιο ο φίλος σου. Δεν στάθηκαν άξιοι να «τιμήσουν τα παντελόνια που φορούν».

    Πολύ ωραίο ποστ Αστροφεγγιά μου.
    Έκανες πολύ καλή ανάλυση του θέματος και το «έντυσες» και με το κατάλληλο οπτικοακουστικό υλικό. 😉

    Φιλιά πολλά!

  2. 29 Απρίλιος, 2010 στο 3:18 μμ

    Lilith μου το είχα προλογήσει, ότι το θέμα είναι μεγάλο και δύσκολο.
    Συμφωνώ σε πολλά σημεία μαζί σου, πως οι ευθύνες για την όλη αυτή κατάντια στις σχέσεις των δύο φύλων, ευθύνονται και δυο. Ο άνδρας και η γυναίκα.
    Δεν ξέρω αν αξίζει πλέον να αναλύσουμε το ποιος φταίει περισσότερο, αλλά να δώσουμε την προσοχή μας μπας και ανατρέψουμε την κατάσταση…γιατί, προσωπικά δεν βλέπω φως στο τούνελ.
    Τέλος θέλω να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια για το πως έστησα το κείμενο…!
    Θέλοντας να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα θα ήθελα να αναφερθώ στην αγαπημένη ταινία «δεσποινίς διευθυντής» που έχω ρίξει απίστευτο γέλιο κάθε φορά, που την βλέπω και μάλιστα με την ίδια όρεξη…Απίθανο σημείο, όταν ο Αλεξανδράκης πιάνει το γατάκι και γυαλίζει το παπούτσι του! 😆
    Πολλά φιλιά, Λίλιθ μου, με αστερόσκονη! 😉

  3. 3 Μαΐου, 2010 στο 7:48 μμ

    Όταν τα δύο φύλα, δεν είναι δύο, τότε είναι ένα.
    Οπότε γιατί να ανζητάς ένα φύλο που δεν υπάρχει; 😉

    Όμορφο post!
    Είναι όμως λίγο ρομαντικό.
    Τίποτα δεν θα σταματήσει εκείνο που ήδη έχει ξεκινήσει!

    Υπάρχει όμως μια λύση.
    Ονομάζεται…

    Ελεύθερη Βούληση! 😉

    Φιλιά… πολλά… πειρατικά…

  4. 3 Μαΐου, 2010 στο 9:09 μμ

    Η ελεύθερη βούληση τα λέει όλα, Osiri μου! 😉
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Απρίλιος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 316,382 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: