02
Μάι.
10

The world is not enough…!

Τα βλέφαρά του τρεμόπαιξαν…πετάχτηκε αλαφιασμένος από το στρώμα. Το κεφάλι του πονούσε απελπιστικά δυνατά, παρόλα αυτά το ένστικτό του σήμανε συναγερμό…

“Κάτι δεν πάει καλά!”, σκέφτηκε. Γυρίζει το κεφάλι στα δεξιά του, περιμένοντας να δει την Πάμελα κοιμισμένη δίπλα του, αλλά το θέαμα, που αντίκρισε, τον άφησε άφωνο, παρά την εικοσάχρονη του πείρα στο σώμα…

Η φίλη του ήταν κατακρεουργημένη, άψυχο κορμί στο πλάι του. Το μαχαίρι βρισκόταν ακόμα σφηνωμένο στο άλλο ποτέ πανέμορφο σώμα της. Η φρίκη σμίλεψε μονομιάς τα αρρενωπά χαρακτηριστικά του προσώπου του. Ο ‘Ει Τζι πετάχτηκε μονομιάς από το κρεβάτι. Η απότομη κίνηση σαν σφυριά την ένοιωσε στα μηλίγγια του και απόρησε, γιατί αυτός το προηγούμενο βράδυ θυμόταν καλά δεν είχε πιει σταγόνα αλκοόλ, παρά μια σόδα…

Μα αυτό δεν ήταν της παρούσης…πλησίασε κοντά στο κρεβάτι ξανά. Πιο ψύχραιμα πλέον κοίταξε με μια ματιά την άτυχη Παμ. Χτες το βράδυ δεν ήταν μόλις, που είχε χαθεί για άλλη μια φορά στη ζεστή αγκαλιά της και το φιλήδονο κορμί της? Τώρα πια το αίμα της πότιζε το ήδη νοτισμένο λευκό σεντόνι, σαν άλικο βάμμα πάνω στο χιόνι…

Τότε ήταν που το πρόσεξε…το χέρι του ήταν γεμάτο αίματα…κατάλαβε αμέσως τι έπαιξε εδώ. Ήταν σχεδόν σίγουρος, ότι τα αποτυπώματα στη λαβή του μαχαιριού ήταν δικά του…του την είχαν στημένη. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός, που ξύπνησε με το κεφάλι βαρύ, ενώ δεν είχε πιει, και αυτή η περίεργη γεύση, που είχε η σόδα στο στόμα?

Ξάφνου βήματα ακούστηκαν απέξω από την πόρτα της γκαρσονιέρας του…έπρεπε να εξαφανιστεί αμέσως από εκεί…αν τον έπιαναν οι τυπάδες των εσωτερικών υποθέσεων θα τον ξετίναζαν και όχι δεν έπρεπε να αφεθεί στα χέρια τους. Είχε φτάσει πάρα πολύ κοντά στο ξεσκέπασμα της διαφθοράς μέσα στο ίδιο το τμήμα του…δεν θα άφηνε τον μπάσταρδο τον Μακόνορ να ξεφύγει! Τα αδιάσειστα στοιχεία του έλειπαν να αποδείξει μαζί τα ευρύματα, που είχε μαζέψει ως τώρα, αλλά θα τα βρισκε…μόνο χρόνος του χρειαζόταν. Όμως φαίνεται είχε ήδη φτάσει στην ώρα μηδέν.

Ο Έι Τζι Πίρσον με μια μια εικοσαετή καριέρα στην αστυνομία του Σαν Φρανσίσκο είχε έρθει πολλές φορές στο κατώφλι του θανάτου. Μάλιστα είχε νοσηλευτεί σε νοσοκομείο δεχόμενος μια σφαίρα στο θώρακα, από κακοποιό σε μια συμπλοκή…Και τώρα αυτό…είχε μάθει από έναν πληροφοριοδότη του, ότι ο Μακόνορ, όχι μόνο συνάδελφος, αλλά και ανώτερός του στο τμήμα χρηματιζόταν και φαινόταν να είναι μπλεγμένος σε σπείρες διακίνησης ναρκωτικών…

Ο θόρυβος απέξω από την γκαρσονιέρα του τον ξανάφερε στην πραγματικότητα. Έτρεξε στην τουαλέτα ξέπλυνε βιαστικά τα χέρια του από το αίμα, ντύθηκε σε χρόνο ρεκόρ και κατευθύνθηκε βιαστικά στην σκάλα κινδύνου από το μικροσκοπικό κουζινάκι του δωματίου του.

Βγήκε στο δρόμο. Είχε σωθεί προς το παρόν, αλλά ο κίνδυνος παραμόνευε παντού. Αν ο Μακόνορ κρυβόταν πίσω από όλα αυτά, ήταν μαθηματικά βέβαιο, πως θα έκανε τα πάντα να μη αποκαλυφθεί…ακόμα και να τον σκοτώσει! Έπρεπε να κτυπήσει πρώτος και να ξεσκεπάσει τον Μακόνορ προτού αυτό το σκουλήκι τον ανακαλύψει.

Ο Πίρσον έτρεξε προς στο αυτοκίνητό του, μελετώντας τις επόμενες κινήσεις του. Ήταν ανάγκη να βρει τον Τζίμι τον “νυφίτσα”, να πάρει περισσότερες πληροφορίες. Μόνο αν τον έφερνε σε επαφή με το σύνδεσμό του στην σπείρα, θα είχε την ελπίδα να βρει τα στοιχεία, που χρειαζόταν…

Οδηγούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το λιμάνι. Τέτοια ώρα θα πετύχαινε τον “νυφίτσα” στο ερειπωμένο αρσενάλι αποχαυνωμένο και με μυαλό καμένο από τα ναρκωτικά και τις καταχρήσεις. Καταπίνοντας τα χιλιόμετρα φτάνοντας στον προορισμό του, ο νυχτερινός αέρας του έφερνε στα ρουθούνια αλμύρα και μυρωδιά από θαλασσόχορτο

Είχε φτάσει! Παρατάει το αυτοκίνητο με τα φώτα ανοικτά τρέχοντας να βρει τον Τζίμι. Πλησιάζει το οίκημα με γοργά, αλλά προσεκτικά βήματα. Το μόνο φως, που φώτιζε τον χώρο δεν ήταν άλλο από μια γυμνή λάμπα φθορίου, πάνω από την ξεχαρβαλωμένη πόρτα…η οποία ήταν μισάνοιχτη…

Ο Έι Τζι τράβηξε το ρεβόλβερ του από τη μασχάλη του και το κράτησε σφιχτά στο χέρι, σπρώχνοντας σιγά σιγά, συγχρόνως, την παραβιασμένη πόρτα. Μπήκε μέσα και προσάρμοσε τα μάτια του στο μισοσκόταδο κλείνοντάς τα. Το βλέμμα του σάρωσε το χώρο. Στην έρημη αίθουσα δεν υπήρχε τίποτα άλλο από σκουπίδια και περιττώματα ζώων και ανθρώπων. Έκανε να φύγει, μα η ματιά του έπεσε ξαφνικά σε μια τρισδιάστατη σκια στον αριστερό τοίχο. Προχώρησε προς εκεί και αυτή η άμορφη σκια ”μεταμορφώθηκε” σε ένα πτώμα. Ένα πτώμα σκοτωμένο με μια σφαίρα στο μέτωπο… Ήταν ο Τζίμι!

{Το παραπάνω δημοσιεύτηκε στις 25/11/08, στα πλαίσια ενός blogoπαιχνιδιού, που μου ζητήθηκε να γράψω ένα διήγημα, που να περιέχει τις συγκεκριμένες, άσχετα μεταξύ τους λέξεις, που είναι με bold. Αυτή ήταν δική μου συμμετοχή.
Μια ιδέα, που μου έβαλε στο μυαλό η αγαπημένη μας Korallenia, όσον αφορά τις επαναλήψεις! 😉  }



16 Responses to “The world is not enough…!”


  1. 1 akrogialia
    2 Μαΐου, 2010 στο 6:23 μμ

    Αστροφεγγιά μου,

    Ξέρεις κάτι…δεν γράφεις απλώς λέξεις! Γράφεις εικόνες! Εικόνες και μάλιστα τρισδιάστατες!
    Μπράβο!

    Χαίρομαι που το αναδημοσίευσες για να το διαβάσουμε και εμείς που δεν είχαμε την ευκαιρία τότε…

    Καλό απόγευμα να έχεις!

    Πολλά φιλιά!

    ΥΓ: Εκείνο το δακτυλίδι με τα σμαράγδια…αν είναι μεγάλο για το δάκτυλο σου…να το πάρω εγώ?…χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

  2. 2 Μαΐου, 2010 στο 9:25 μμ

    Σε ευχαριστώ Κοραλλένια μου για την καλοσύνη σου. Φυσικά το «σενάριο» δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά τελοσπάντων…
    Θες να πάρεις το δώρο που μου χάρισε ο πειρατής μας?
    Χμμμ μόνο αν το κλέψεις! 🙂 χαχαχαχα
    Φιλιά πολλά!

  3. 3 Μαΐου, 2010 στο 1:04 μμ

    καλά,δεν παίζεσαι!

  4. 3 Μαΐου, 2010 στο 1:10 μμ

    Γιατί, Γλαυκή μου? Μένω άφωνη γεμάτη απορία! 🙄

  5. 3 Μαΐου, 2010 στο 1:13 μμ

    απλά γιατί έχεις περιγραφική δεινότητα!Για καλό το λέω βρε…:)

  6. 3 Μαΐου, 2010 στο 2:01 μμ

    Καλή μου Γλαυκή…σε καμιά περίπτωση δεν φθάνω στη δεινότητα, αιχμηρότητα και οξυδέρκεια των δικών σου γραπτών…
    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και με τιμάς με τα καλά σου λόγια!
    Πολλα φιλιά! 🙂

  7. 3 Μαΐου, 2010 στο 8:06 μμ

    Καταπληκτικό κείμενο!
    Νομίζω πως θα ήταν καλό να μας παρουσιάσεις και άλλα!

    Θα πρέπει να πιστεύουμε παρισσότερο στον εαυτό μας και να τολμάμε.
    Καλό είναι να είμαστε ταπεινοί, αλλά σε όλα τα πράγματα, χρειάζεται ένα μέτρο.. 😉

    Το τραγούδι το λατρεύω!

    For You!

    Φιλιά Πολλά

  8. 3 Μαΐου, 2010 στο 8:56 μμ

    Καλησπέρα γλυκιά μου
    Για ακόμη μια φορά με εντυπωσιάζεις με τη γραφή σου!!!!
    Τι να σχολιάσω;;;
    Τα είπαν όλα
    Μόνο ένα ευχαριστώ θα πω
    και θα φύγω!
    Φιλιά πολλάααααα
    Σμουατς

  9. 3 Μαΐου, 2010 στο 9:26 μμ

    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ πειρατή μου, για τα καλά σου λόγια και μάλιστα, όταν ο έπαινος βγαίνει από τα χείλη κάποιου τόσο έμπειρου ανθρώπου, έχει βαρύτερη βάση…
    Ίσως όντως να μου λείπει η τόλμη και η ενθάρρυνση μάλλον…
    Σε ευχαριστώ πολύ για το δώρο σου (τη φωτό), αλλά περισσότερο για τα λόγια σου!
    Το τραγούδι στο αφιερώνω, λοιπόν…έχουμε κοινά γούστα φαίνεται.
    Πολλά φιλιά, καπετάνιε μου! 😉

  10. 3 Μαΐου, 2010 στο 9:30 μμ

    Αγγελάκι μου, αν λες εσύ ευχαριστώ…εγώ τι να πω δηλαδή? χαχαχαχαχα
    Είσαι απίστευτη! Σε ευχαριστώ θερμά!
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉

  11. 4 Μαΐου, 2010 στο 9:19 μμ

    Αστροφεγγιά μου,

    Σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι και περιμένω και άλλα κείμενά μου.
    Μαγιάτιακα… φρέσκα και πιο αισιόδοξα 😉

    Πολλά πολλά φιλιά

  12. 5 Μαΐου, 2010 στο 10:33 πμ

    Matriga μου σε ευχαριστώ για την αφιέρωση πάρα πολύ…
    Είσαι υπέροχη!
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉

  13. 5 Μαΐου, 2010 στο 12:04 μμ

    Το θυμάμαι! 🙂
    Η κριτική μου για την ιστορία σου και τη γραφή σου, εξακολουθεί να είναι ίδια με την πρώτη φορά που το διάβασα.
    Πολύ καλό!
    Ειδικά αυτό το «… δεν θα άφηνε τον μπάσταρδο τον Μακόνορ να ξεφύγει!», όλα τα λεφτά! 🙂

    Υπάρχουν κι’ άλλες τέτοιες ιστορίες; 😉

    Φιλιά πολλά!!!

  14. 5 Μαΐου, 2010 στο 12:26 μμ

    Και εγώ θυμάμαι το σχόλιό σου τότε, καλή μου Λίλιθ…Απέδειξε ότι έχουμε κοινά γούστα σε πολλά…
    Βασικά σκέφτομαι να αρχίσω να σκαρώνω διάφορες ιστορίες…θα δούμε! 😉
    Πολλά φιλιά και από μένα, νεράϊδα μου!

  15. 6 Μαΐου, 2010 στο 10:38 μμ

    Καταπληκτικό!!!! Εξαιρετική απόδοση σε πολύ μικρο κείμενο… Θα αρχίσω να προβληματίζομαι με τα δικά μου! 😛

    Οφείλεις να μας δόσεις και άλλες τέτοιες ιστορίες. Ίσος θα πρέπει να φτιάξουμε καμιά ομάδα μεταξύ μας μερικά άτομα και να «πακετώνουμε» αυτόν που θα έχει σειρά… θα μπορούσε να βγει κάτι καλό από αυτό! 😉

  16. 7 Μαΐου, 2010 στο 8:31 πμ

    Δημήτρη μου με τιμάς με το πέρασμά σου από εδώ…Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…Χμμμ να φτιάξουμε ομάδα είπες? Γιατί όχι? χαχαχαχαχαχα!
    Καλή σου μέρα! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαΐου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 316,358 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: