13
Μάι.
10

Σε αμηχανία…

Καιρό τώρα έχω πεθυμήσει το πρωί, όταν ανοίγω την μπαλκονόπορτα του σπιτιού μου να απολαύσω τη δροσιά της αυγής…Αντί αυτού όμως με υποδέχεται  μια ζεστή ανάσα φούρνου, λες και οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν δώδεκα το μεσημέρι.

Έχω επιθυμήσει να αντικρύσω γύρω μου δροσοσταλίδες, που αφήνει πίσω της η υγρασία της νύχτας. Να λαμποκοπούν τα φύλλα των λουλουδιών και των δέντρων, σαν μικρά διαμαντάκια και να ιριδίζουν καθώς περνάει ανάμεσα από τις στάλες τους το πρώτο, αδύναμο και χλωμό φως του ήλιου. Όλα τότε φαντάζουν πιο ξεκάθαρα, πιο φωτεινά…πιο αγνά!

Προσπάθησα αρκετές φορές τις τελευταίες μέρες να πετύχω μια τέτοια στιγμή, να αναπνεύσω το πρώτο δροσερό αεράκι, που θα έρχεται πέρα από τα βάθη της θάλασσας και να ανακατεύεται με την αλμύρα της…Μου στάθηκε όμως αδύνατο αυτό. Η ατμόσφαιρα μυρίζει καύσωνα και το καλοκαίρι μοιάζει να έχει υποσκελίσει πλήρως την άνοιξη, που αρνήθηκε να μας επισκεφτεί εφέτος με τις ζωογόνες βροχούλες της.

Θα μου πείτε: » Πάλι με τον καιρό ασχολείσαι, αστροφεγγιά? Δεν υπάρχει άλλο θέμα να καταπιαστείς?»

Σε αυτές τις απλές ερωτήσεις, αν ήμουν ξανά ένα μικρό παιδί και δεν μπορούσα ή δεν ήθελα να απαντήσω, θα έριχνα το βλέμμα μου κάτω στο χώμα και θα το σκάλιζα με την μύτη του παπουτσιού μου για να κρύψω την αμηχανία μου… Αλλά πλέον αυτά τα χρόνια της αθωότητας έχουν περάσει και χαθεί ανεπιστρεπτί.

Ένας ενήλικας δεν μπορεί να κάνει αυτή την κίνηση για να κρύψει την αμηχανία του σε μια ανάλογη περίπτωση. Αντίθετα, είτε θα αγνοήσει την ερώτηση σαν να μην ειπώθηκε ποτέ, είτε θα προσπαθήσει να αλλάξει το θέμα συζήτησης. Θα διαφύγει σε άτεχνα κόλπα περιπλέκοντας στην κουβέντα  λίγο τον καιρό ή λίγο τα ζώδια…Ο,τιδήποτε που θα τον βγάλει από τη δύσκολη θέση! Πρόσκαιρα ο ενήλικας θα νομίσει, ότι κατόρθωσε να αποφύγει το δυσάρεστο… να έρθει αντιμέτωπος με την αλήθεια, να κοιτάξει τον ανακριτή του στα μάτια και να δώσει μια ειλικρινή απάντηση…να απολογηθεί. Έτσι και αλλιώς αν ζυγίσει τις συνέπειες ή αν διέπεται, από άγνοια κινδύνου, κανείς δεν μπορεί να του αφαιρέσει το δικαίωμα να ακολουθήσει το δρόμο της σιωπής…

Αλλά όπως έγραψα νωρίτερα, είναι μια πρόσκαιρη νίκη. Διότι, ακόμα και αν καταφέρει να διαφύγει της ανάκρισης από τρίτο προσώπο, δεν θα μπορέσει να αγνόησει τη φωνή της συνείδησής του… Σαν άλλες «ερινύες» τα ερωτήματα θα στοιχειώνουν το μυαλό και την ψυχή του…Αναπόφευκτα θα υποκύψει και θα δεχθεί την κρίση από τον Δημιουργό του, όταν έρθει εκείνη η ώρα!

Εύλογα θα με ρωτήσετε για πολλοστή φορά: «Τι σε έπιασε, αστροφεγγιά? Προς τι το βραδυνό αυτό παραλήρημα?»

Η απάντηση που θα μπορούσα να δώσω, είναι πως και εγώ όπως όλοι μας σε ανύποπτο χρόνο και απροσδόκητα, στα πλαίσια μιας ίωσης ή ενός ξαφνικού κουδουνίσματος στην εξώπορτά μου…βρέθηκα μπροστά στα φαντάσματα των δικών μου επιλογών ή χτυπημάτων της μοίρας…Και σαν άλλη στρουθοκάμηλος από αμηχανία και μην έχοντας πρόχειρη άμμο τριγύρω …διάλεξα την εύκολη οδό, που μου παρέχει η αναφορά στον καιρό.

Προτίμησα να μιλήσω για τις δροσοσταλίδες και την έλλειψή τους, παρά για τις δροσοσταλίδες των ματιών. Έτσι και αλλιώς…nothing else matters!


17 Responses to “Σε αμηχανία…”


  1. 13 Μαΐου, 2010 στο 11:41 μμ

    Δυσκολίες οσφρίζομαι..

    ελπίζω όλα να πάνε καλά με τις λιγότερες δυνατόν απώλειες..

    οι δροσοσταλίδες είναι όμορφο πράγμα πάντως..

    μην ντρέπεσαι να τις δείξεις..

    καλό βράδυ 🙂

  2. 13 Μαΐου, 2010 στο 11:44 μμ

    Δέν πειράζει να αφήσω εδώ και αυτή την υπέροχη εκτέλεση ε;

  3. 14 Μαΐου, 2010 στο 5:13 πμ

    Δεν είναι και άσχημο το θεματάκι για τον καιρό.
    Συγκεκριμένα… μόλις τώρα, η ώρα είναι 12:04 τα μεσάνυχτα, σκάω από την πολύ ζέστη και ενώ σκεφτόμουν ότι η κατάσταση με τη ζέστη τα τελευταία χρόνια είναι φοβερά ενοχλητική, είπα να σε επισκεφτώ.
    Άρα… έπεσες μέσα με την αναφορά σου στον καιρό και κάποιον άγγιξες!
    Οι δροσοσταλίδες των ματιών τώρα, είναι κάτι που ίσως πάλι έχει να κάνει με τον καιρό.
    Χρειάζεται να περάσει καιρός για να σταματήσουν… 😉

    Καλή μου νύχτα και καλή σου μέρα.
    Φιλιά πολλά
    * * *

    Για σένα:

  4. 14 Μαΐου, 2010 στο 7:43 πμ

    Ευρύνοε….
    Δυσκολίες. Μεγάλο θέμα έθιξες…Ποιος δεν έχει και ποιος μπορεί να τις αποφύγει. Ίσως κανείς
    Άρα…
    Σε ευχαριστώ πολύ για το clipaki σου. Με έβγαλες από το δίλημμα για το ποιο να διαλέξω να βάλω στο ποστ μου, που σημαίνει, ότι είχα και αυτό στα υπόψιν.
    Χαίρομαι, λοιπόν, που δίνεται η ευκαιρία να ακουστούν και τα δύο.
    Καλή μέρα να έχεις! 🙂

  5. 14 Μαΐου, 2010 στο 7:52 πμ

    Πειρατή μου, φοβάμαι μήπως και χαρακτηριστώ ο μετεωρολόγος των blogs, που είτε κάνει προβλέψεις είτε απλά ανακοινώνει τις καιρικές συνθήκες. Οπότε αναζητώ νέα θέματα! 😉
    Επίσης όσον αφορά τις δροσοσταλίδες των ματιών, δεν νομίζω αν θα άντεχα αν εκλείψουν και αυτές.
    Άβυσσος η ψυχής της μικρής αστροφεγγιάς!
    Το δε δώρό σου, πειρατή μου είναι the BEST!
    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, μια πολύ όμορφη καλλιτεχνική φωτογραφία…
    Σου εύχομαι μια πολύ όμορφη νύχτα και αν κοιμάσαι με υπέροχα όνειρα, ειδάλλως ένα δροσερό ξημέρωμα και με γλυκιά καλημέρα!

    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉

  6. 14 Μαΐου, 2010 στο 8:44 πμ

    Για όλα τα ζώδια φταίνε!
    Ναι ναι ναι είμαι σίγουρη!
    Για τον καιρό δεν ξέρω αλλά για τα υπόλοιπα φταίνε σου λέω!
    Ελαααααααα κοριτσάκι μη μασάς!
    Σήμερα είναι μια άλλη ζεστή μέρα!Μπλιαχ
    Φιλιά πολλά γλυκιά μου
    Καλημέραααααααααααα

  7. 14 Μαΐου, 2010 στο 8:59 πμ

    Αχ αυτά τα παλιοζώδια…θα τα κάνουμε ντα!!! 😉
    Καλημέρα Αγγελάκι μου, όχι δεν μασάμε τίποτα και ανεμιστήρα έχουμε αν χρειαστεί…
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 🙂

  8. 14 Μαΐου, 2010 στο 10:57 πμ

    Καλημέρα, Αστροφεγγιά μου!
    Δεν είσαι μόνη σου, εκεί στην υγρασία. Μην σκιάζεσαι!
    Ματιαστήκαμε εμείς οι Διδυμίνες μου φαίνεται.
    Για όλα φταίνε τα ζώδια, όπως είπε και Αγγελική μας. 😉

    Εγώ πάντως, από δροσοσταλίδες στα μάτια, άλλο τίποτα…
    Μόνο που στη δική μου την περίπτωση είναι καταρράκτες 😆

    https://mail.google.com/mail/?ui=2&ik=e521f53cfe&view=att&th=128951c9352a3a32&attid=0.1&disp=inline&zw

    Tα φιλιά μου 🙂

  9. 14 Μαΐου, 2010 στο 11:05 πμ

    Matriga μου, δεν σκιάζομαι…αλλά σκιάζομαι λόγω ζέστης! 😉
    χαχαχαχαχαχαχαχα
    Το λινκ σου δεν μου ανοίγει, αλλά σε ευχαριστώ πολύ πάντως!
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 🙂

  10. 14 Μαΐου, 2010 στο 11:27 πμ

    χα χα χα χα
    Καλή μου, Αστροφεγγιά, σου είπα να μην «σκιάζεσαι» από τώρα… γιατί τι θα κάνεις αργότερα στα δύσκολα με τον καύσωνα; Αφού έχεις ανεμιστήρα, γιατί δεν τον χρησιμοποιείς;
    😉

    Για δοκίμασε τώρα. Πρέπει να σου ανοίγει.
    Καλό Σ/Κ και μια αγκαλίτσα 🙂

  11. 14 Μαΐου, 2010 στο 11:57 πμ

    Μαρία μου, τώρα ανοίγει μια χαρά και είναι υπέρροχο το δωράκι σου!
    Και ανεμιστήρα έχω και ακόμα σημαντικότερο έχω και a/c, αλλά προτιμώ να βράζω στο ζουμί μου! 😆
    Καλό σ/κ και σε σένα εύχομαι! 😉

  12. 14 Μαΐου, 2010 στο 3:04 μμ

    Μια χαρά είναι το θεματάκι για τον καιρό!
    Μου δίνεται κι’ εμένα η δυνατότητα να τα ΧΩΣΩ για άλλη μια φορά στο @$@#$@#!#$%καλόκαιρο!!!
    Εγώ πάντως, με το που αρχίζει αυτή η φρίκη με τη ζέστη, επικεντρώνομαι στο πώς θα τη βγάλω καθαρή και να μην καταλήξω στο ψυχιατρείο, μέχρι να μπει ο Σεπτέμβρης!
    Τις δροσοσταλίδες των ματιών προσπαθώ να τις αφήνω για άλλη εποχή… 🙂

    Φιλιά πολλά Αστροφεγγιά μου!
    Και… μην κάθεσαι να βράζεις στο ζουμί σου (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
    Δε βγάζει πουθενά. Πίστεψέ με!

  13. 14 Μαΐου, 2010 στο 4:37 μμ

    Πάμε επειγόντως διακοπές όλοι μας Lilith μου? Λες να πούμε στον πειρατή μας να κάνουμε κανά ταξιδάκι με το Vishnu? 😉

  14. 14 akrogialia
    16 Μαΐου, 2010 στο 4:21 μμ

    Καλησπέρα Αστροφεγγιά μου,

    Μελαγχολικό το κείμενό σου…

    Στιγμές αμηχανίας/αδυναμίας διανύουμε όλοι μας…

    Άντε να φεύγει και ο Μάιος να ηρεμίσουμε λιγάκι…πάντως τα άστρα Αστεράκι μου μας υπόσχονται τα καλύτερα για το φετινό καλοκαίρι!

    Να έχεις μια όμορφη βδομάδα!

    Πολλά φιλιά!

  15. 16 Μαΐου, 2010 στο 4:56 μμ

    Korallenia μου έχεις δίκιο, σίγουρα όλοι μας έχουμε στιγμές αδυναμίας και αμηχανίας. Ας ελπίσουμε να φανούμε δυνατοί για να τις αντιμετωπίσουμε….
    Εύχομαι και σε σένα μια καλή εβδομάδα.
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉

  16. 16 Rostar
    10 Οκτώβριος, 2011 στο 1:21 πμ

    Ένα αξιοθαύμαστο στην πληρότητά του, αλλά και στους συμβολισμούς του κείμενο!
    Το χρονικό άλμα της αντίδρασης από την αμήχανη κίνηση ενός μικρού παιδιού στην αναφορά για τον καιρό ή τα ζώδια ενός ενήλικα είναι υπέροχο!
    Κι έχεις πολύ δίκιο όταν λες ότι έρχεται πάντα η στιγμή, που έστω και μέσα από άλλες καταστάσεις ερχόμαστε αντιμέτωποι μ’ αυτό που απωθούμε!
    Όσο για την επιλογή του τραγουδιού, δύσκολα θα μπορούσες να βρεις καλύτερο!
    Ταιριάζει τόσο πολύ με το κείμενο!… Ταιριάζει τόσο πολύ με τις περιγραφές!…
    Ταξιδεύοντας μέσα στο κείμενό σου κι ακούγοντας το Nothing Else Matters ένιωσα κάτι το μαγευτικό!
    Απλά… Ευχαριστώ! κι είναι πολλά αυτά που περιέχει αυτή η τόσο χρησιμοποιημένη λεξούλα!
    🙂
    Ευχαριστώ!

  17. 10 Οκτώβριος, 2011 στο 2:02 πμ

    Rostar σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια… Ένα flashback σε εκείνη την εποχή…μου φέρνει στην μνήμη τη δύσκολη θέση που είχα βρεθεί εκείνη τη μέρα…
    Αν και το κείμενο στην ουσία είναι αόριστο και δεν δίνει λεπτομέρειες στο τι συνέβη, σε μένα λέει πάρα πολλά…
    Ήταν μια ανάγκη να πω, πως ένοιωσα αμήχανα…ήταν μια ανάγκη να ανασάνω βαθιά, από ανακούφιση ίσως, τρόμο, ρίγος? Ποιος ξέρει?
    Ήταν από τις δύσκολες εκείνες στιγμές που ξέρεις καλά πόσο άκυρος είσαι…και πόσο λάθος…
    Αλλά αν και δεν το παραδέχεσαι στους άλλους μπροστά, δεν μπορείς να αγνοήσεις τη συνειδησή σου!

    Τεσπα…ο χρόνος πέρασε και οι πληγές επουλώνονται,…μόνο οι χαρακιές μένουν να μας θυμίζουν. Όπως σε μένα αυτό το ποστ κι αυτό το τραγούδι!

    Μην με ευχαριστείς λοιπόν καλέ μου φίλε…εγώ ευχαριστώ που με διάβασες! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαΐου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 318,965 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: