26
Μάι.
10

Στην κόψη…

Αν και το ρολόϊ έδειχνε περασμένες επτά, ο Στηβ συνέχιζε με αμείωτη ενέργεια να ασχολείται με τον όγκο των χαρτιών και των φακέλων που είχε μπροστά του, πάνω στο γραφείο του. Εξάλλου αυτό ήταν και το μυστικό της επιτυχίας του όλα αυτά τα χρόνια. Το πείσμα και η σκληρή δουλειά τον έφεραν πριν καν ακόμα να συμπληρώσει την τέταρτη δεκαετία της ζωής του, να ηγείται, πρόεδρος πια στον όμιλο.

Όλα ήταν τακτοποιημένα στον καλά οργανωμένα κόσμο του. Τίποτα αφημένο στην τύχη. Στο χώρο των επιχειρήσεων έπρεπε να φανεί αμείλικτος και ανταγωνιστικός για να αναρριχηθεί. Στα προσωπικά του ήταν εξίσου επιτυχημένος κατά την γνώμη του, ελεύθερος από υποχρεώσεις και συναισθηματικούς δεσμούς…όποια γυναίκα ήθελε, την είχε, χωρίς μάλιστα να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια και φυσικά δεν ήταν μόνο το οικονομικό και κοινωνικό του status του, που τις τραβούσε. Ήταν ικανοποιημένος με την εμφάνισή του και πάντα φρόντιζε να την διατηρεί σε άριστη φόρμα.

Μετά από ώρα, κοίταξε το χρυσό ρολόϊ του στον καρπό του για πρώτη φορά εκείνο το βροχερό απόγευμα…Ένα πιάσιμο στο σβέρκο τον έκανε να σκεφτεί, πως αρκετά είχε δουλέψει και σήμερα, αφήνοντάς του ένα αίσθημα ικανοποίησης για το πόσο κοντά ήταν να ολοκληρώσει το project, που είχε αναλάβει. Μα για την ώρα τέλος η εργασία. Ήταν καιρός για να ασχοληθεί με την προσωπική του ζωή…

Πρώτα από όλα ένα γρήγορο πέρασμα από το διαμέρισμά του. Ένα πολυτελές διαμέρισμα στο ρετιρέ του ίδιου ουρανοξύστη, που στεγαζόταν η εταιρεία. Τον βόλευε αυτό. Ήθελε πάντα το καλύτερο και αγωνιζόταν πάντα να το αποκτήσει. Μπαίνοντας στο προσωπικό του ασανσέρ, που θα τον έφερνε στην κορυφή του γυάλινου και ατσαλένιου μαζί πύργου, έφτιαχνε τα σχέδιά του για την αποψινή βραδιά…Ένα  γρήγορο ντους, ώστε να βγάλει από πάνω του τα ίχνη της δουλειάς και αργότερα να ετοιμαστεί για να πάει στο κλαμπ, που σύχναζε για φαγητό και ποτό. Δεν είχε καμιά όρεξη να τηλεφωνήσει σε καμιά από τις συνηθισμένες γυναίκες που τον συντρόφευαν, αλλά ούτε να βγει και με κάποιον φίλο του. Κάτι άλλο του είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον τις τελευταίες δύο εβδομάδες…

Άραγε θα ήταν και απόψε εκείνη εκεί? Η παρουσία της αν και καθημερινή πλέον τα βράδια στο κλαμπ δεν έπαυε να τον εκπλήσει κάθε φορά, που την αντίκρυζε. Έμοιαζε τόσο απόκοσμη, τόσο αταίριαστη με το περιβάλλον, που τον έκαιγε η επιθυμία να γνωρίσει την εκπληκτικά όμορφη, αλλά και τόσο απίστευτα μυστήρια άγνωστη…

Η σκέψη της τον απασχολούσε ακόμα και όταν έτοιμος πια έριχνε μια τελευταία ματιά στον καθρέπτη, προτού φύγει από το σπίτι του. Απόψε ήταν αποφασισμένος να την προσεγγίσει για πρώτη φορά από τη στιγμή που η μορφή της είχε αιχμαλωτίσει το μυαλό του. Είχε προσέξει αρκετούς άντρες διαφόρων ηλικιών, που την πλησίαζαν για να κερδίσουν την προσοχή της και να καταφέρουν να φύγουν μαζί της, αλλά πάντα στο τέλος, έμεναν άπραγοι και απογοητευμένοι. Κάθε φορά τους χάριζε ένα αινιγματικό χαμόγελο, που μοίραζε υποσχέσεις και κρυφά ερωτικά μηνύματα, αλλά τίποτα περισσότερο. Πάντα ερχόταν και έφευγε μόνη…

Έφτασε στο κλαμπ με το πανάκριβο σπορ αμάξι του και αφήνοντάς στον παρκαδόρο με το ανάλογο φιλοδώρημα και κατευθύνθηκε στην είσοδο. Μπαίνοντας μέσα, το βλέμμα του έπεσε απευθείας στο σημείο, που συνήθιζε να κάθεται, εκείνη χωρίς, ωστόσο η ίδια να βρίσκεται εκεί. Ανησύχησε για λίγο, πιστεύοντας, ότι έχασε την ευκαιρία να την κερδίσει, τώρα που είχε αποφασίσει να δοκιμάσει την τύχη του μαζί της.

Όμως λίγη ώρα αργότερα εκείνη έκανε την εμφάνισή της, με ένα αριστοκρατικό αέρα στο κάθε της βήμα και σκορπώντας το έντονο άρωμά της στο πέρασμά της μέχρι να φθάσει στην γνωστή θέση. Ήταν αδιαμφισβήτητα κομψή  μέσα στο κατάμαυρο, σαν τα εβένινα και στιλπνά μαλλιά της, ντύσιμό της και μ’ ένα δικό της διακριτικό σέξι στυλ , που την έκανε να ξεχωρίζει από τις άλλες γυναικείες παρουσίες στην αίθουσα. Δεν φορούσε σχεδόν καθόλου κοσμήματα, παρά ένα μικρό μενταγιόν στο λαιμό σε σχήμα καρδιάς. Στο δε πρόσωπό της δεν δέσποζε κανένα έντονο μακιγιάζ, πέρα από ένα κατακόκκινο κραγιόν, που τόνιζαν τα πλούσια και καλοσχηματισμένα χείλη της. Η μόνη παραφωνία σε όλη αυτή την τελειότητα ήταν τα γκρίζα μάτια της, που αν και όμορφα έμοιαζαν ψυχρά αφού απέκλειαν τον κόσμο από δίπλα της.

Ο Στηβ ακολουθώντας το σχέδιό του, δεν άργησε να κάνει την κίνησή του. Δεν ήθελε να αφήσει το περιθώριο σε κανένα από τα άλλα αρσενικά αρπακτικά να την πλησιάσει. Πήγε κοντά της προσφέροντάς της ένα κολονάτο ποτήρι από την ίδια σαμπάνια, που συνήθιζε εκείνη να παραγγέλνει και αυτός είχε ήδη παρατηρήσει. Από κοντά ήταν ακόμα πιο όμορφη και με κομμένη την ανάσα περίμενε μια πιθανή απόρριψή της. Κάτι που δεν έγινε και τον γέμισε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Διαπίστωσε πως αν και ακόμα διατηρούσε την επιφυλακτική στάση της, του χάρισε ένα πιο ζεστό χαμόγελο από ό,τι στους άλλους… – Και πώς κατέληξες να έρχεσαι εδώ, Κάρολ? Την ρώτησε ύστερα από τις πρώτες τυπικές κουβέντες και συστάσεις. – Είμαι κανούρια στην πόλη και ακόμα μαθαίνω το περιβάλλον, απάντησε εκείνη με τη βελούδινη φωνή της ρίχνοντας μια αδιάφορη ματιά στο χώρο. -Ήρθε η ώρα όμως να φύγω. Του είπε ξαφνικά και έκανε την κίνηση να σηκωθεί από την καρέκλα της. Ο Στηβ πιάνοντάς της τον χέρι της ρώτησε: – Θες να σε συνοδέψω? Εκείνη σαν να τον ζύγισε με τα μάτια, έγνεψε καταφατικά, ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα…

Στην έξοδο, η Κάρολ γυρνώντας προς το μέρος του, του εξήγησε πως προτιμούσε να περπατήσουν προς το ξενοδοχείο της μιας και έμενε πολύ κοντά στο κλαμπ. Ο Στηβ ένοιωσε να απογοητεύεται προ στιγμής, θεωρώντας πως έπεσε σε μια όμορφη πεταλουδίτσα της νύχτας…»πολυτελείας» βέβαια, αλλά πεταλουδίτσα. Ήταν αποφασισμένος όμως πια να φτάσει μέχρι τέλους να ξεσκεπάσει αυτή την μάσκα αδιαφορίας από πάνω της και να ανακαλύψει τι ήταν αυτό το απροσδιόριστο οικείο συναίσθημα, που γεννήθηκε μέσα του όσο καθόταν δίπλα της…

Το ξενοδοχείο αν και όχι ‘Α ή Β’ κατηγορίας ήταν καλόγουστο και φροντισμένο. Φθάνοντας στην είσοδο, τον ρώτησε αν ήθελε να περάσει μέσα μαζί της για ένα τελευταίο ποτό. Φυσικά εκείνος δεν αρνήθηκε. Στο δωμάτιό της επικρατούσε η ίδια καλόγουστη διακόσμηση με το υπόλοιπο ξενοδοχείο, αλλά τίποτα δεν πρόδιδε κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς της ή ακόμα και την παρουσία ενοίκου. Άθικτο…αποστειρωμένο!

Ξαφνικά η Κάρολ κόλλησε επάνω του και του έδωσε ένα βαθύ φιλί γεμάτο πάθος και ο Στηβ ξεπερνώντας την έκπληξή του δεν άργησε να πάρει τα ηνία του φιλιού αυτού. Είχε υπέροχη γεύση!

Σχεδόν απότομα η κοπέλα απομακρύνθηκε από κοντά του και τον ρώτησε: – Θα πιούμε εκείνο το ποτό που λέγαμε? Ο Στηβ δέχθηκε και την παρακολούθησε όσο εκείνη έριχνε ένα κεχριμπαρένιο υγρό σε δυο ποτήρια. Του πρόφερε το ένα και κατευθύνθηκε στο διπλό κρεβάτι, που κυριαρχούσε  στο δωμάτιο. Ο Στηβ ήπιε μονορούφι το ποτό και την ακολούθησε, αφήνοντας το ποτήρι του στο κομοδίνο δίπλα στο δικό της που είχε ήδη αφήσει εκείνη, ανέγγιχτο.

Έκανε να την αγκαλιάσει, αλλά ένοιωσε μια ξαφνική ζάλη, που τον έριξε πάνω στο στρώμα. – Τι μου έκανες? Προσπάθησε να ουρλιάξει, αλλά η φωνή του βγήκε σαν υπόκωφος βρόγχος από το λαιμό του.

Η Κάρολ όμως δεν ήταν πια καθισμένη κοντά του. Αντίθετα ίσα μπροστά του στεκόταν μια κατάξανθη κοπέλα με το ίδιο πρόσωπο της Κάρολ, το ίδιο φόρεμα, αλλά με μάτια όχι πλέον ψυχρά, μα φλογερά από ένα έκδηλο μίσος, που πέταγαν σπίθες

– Μου στέρησες τη μόνη οικογένεια μου γνώρισα ποτέ. Του φώναξε. Την αδελφή μου, που πριν από 15 χρόνια την παράτησες με ένα μωρό στην κοιλιά και εκείνη μην αντέχοντας την απανθρωπιά σου, έδωσε τέλος στη ζωή της! Για αυτό εσύ απόψε θα πληρώσεις! Του είπε με μανία, δείχνοντάς του το μικρό της μενταγιόν, που ανοιγμένο πια, περιείχε μέσα μια μικρή φωτογραφία…

Ο Στηβ, κοιτάζοντάς την και όσο μπορούσε μέσα στο θολωμένο του μυαλό, ταξίδεψε πίσω στο χρόνο και  θυμήθηκε την γλυκειά Κριστίν, την αγαπημένη του των νεανικών του χρόνων. Την κοπέλα, που του είχε αφοσιωθεί, αλλά δεν χωρούσε με τίποτα στα μελετημένα σχέδιά του για να κατακτήσει τον κόσμο. Αυτή την κοπέλα νόμισε, πως είδε ξανά μπροστά του στο παθιασμένο και οργισμένο πρόσωπο της Κάρολ, όσο και στην μικρή φωτογραφία…όμως στο πρόσωπο της Κριστίν δεν υπήρχε μίσος, αλλά αγάπη. Ένοιωσε ένα μικρό τσίμπημα τύψεων στην καρδιά. Έκανε μια ανέλπιδη προσπάθεια να ανασηκωθεί…

Αυτό που κατέγραψαν για τελευταία φορά τα μάτια του ήταν μια αστραφτερή λεπίδα στον αέρα….!


11 Responses to “Στην κόψη…”


  1. 27 Μαΐου, 2010 στο 3:40 μμ

    WOW!
    Πολύ καλό!
    Τελευταία έχεις διαμορφώσει προσωπικό στυλ.
    Έτσι πιστεύω.
    …Αν και πάντα τα κείμενά σου είχαν μια ταυτότητα.
    Μου άρεσε πολύ.
    Δροσερό, απλό, κατανοητό.
    Μοιάζει με Άρλεκιν.
    Όσο για το clip… μου άρεσε πάρα πολύ.
    Το κομμάτι το λατρεύω.
    Μπράβο σου!
    Φιλιά πολλά… πειρατικά. 😉

    * * *

  2. 27 Μαΐου, 2010 στο 6:29 μμ

    Aστροφεγγιά μου,
    Δεν με εντυπωσιάζει που γίνεσαι όλο και καλύτερη…
    γιατί απλούστατα στο έχω ξαναπει πως περιμένω πολλά από την πένα σου.
    Μπράβο σου, κοπέλα μου! Καλή έμπνευση για το επόμενο ποστ σου.

    Έχεις τα φιλιά μου και μια μεγάλη αγκαλιά! 🙂

  3. 28 Μαΐου, 2010 στο 2:25 μμ

    Μα κι’ αυτή η κοπέλα…
    Τόση μνησικακία πια;;;
    15 χρόνια και δεν έλεγε να ξεχάσει με τίποτα!
    Και τι έφταιγε ο άνθρωπος αν αυτοκτόνησε η αδελφή της, ε;
    Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία θα ήταν που θα γινόταν single mother…
    Τς, τς, τς…
    Είναι όμως υστερικές οι ξανθιές!
    Δεν βλέπεις και την άλλη στο Βασικό Ένστικτο;
    Αχαχαχαχαχαχαχαχαχααα!!! 😆

    Μ’ αρέσουν οι ιστορίες σου.
    Έχει δίκιο ο καπετάνιος…
    Τελευταία έχεις διαμορφώσει προσωπικό στυλ.
    Keep up the good work 😉

    Φιλιά πολλά!!!

  4. 29 Μαΐου, 2010 στο 9:48 μμ

    ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ:

    Σε μπελάδες με έβαλε αυτό το post! 😦

  5. 30 Μαΐου, 2010 στο 10:35 πμ

    Osiri μου, ένα ΜΕΓΑΛΟ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Το να βλέπεις, πως αποκτώ ένα προσωπικό στυλ μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι παράξενο να νοιώθεις ότι αιωρείσαι και πως δεν μπορείς να ανακαλύψεις το ποιος είσαι…
    Άρα μου δίνεις ελπίδες και αυτοπεποίθηση…
    Και πάλι σε ευχαριστώ πολύ!
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉

  6. 30 Μαΐου, 2010 στο 10:36 πμ

    Matriga μου, αυτό που μπορώ να πω…είναι επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε σένα!
    Πολλά φιλιά καλή μου! 🙂

  7. 30 Μαΐου, 2010 στο 10:41 πμ

    Lilith μου άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και άβυσσος η τρέλα της συγγραφέως, δηλαδή εμού.
    😆
    Άρα πως να απαντήσω στις ερωτήσεις σου? Θα τις αφήσω απλά να αιωρούνται και ας προσπαθήσει ο καθένας να δώσει ερμηνείες και δικαιολογίες…. 😉
    Πάντως σε ευχαριστώ πάρα πολύ, γλυκιά μου για την ενθάρρυνση!
    Φιλιά πολλά με αστερόσκονη!

  8. 8 Rostar
    14 Οκτώβριος, 2011 στο 3:11 πμ

    Ευτυχώς που προηγήθηκαν άλλα κολακευτικά σχόλια για το συγγραφικό σου ύφος και μάλιστα πολύ χρόνο πριν τη δική μου παρέμβαση κι έτσι δεν θα συγκεντρωθούν, φαντάζομαι, περιπαικτικά σχόλια για τα δικά μου εγκώμια καλή μου Αστροφεγγιά!… Αν, τώρα, προσθέσω ότι τα post του 2011 είναι αισθητά ανώτερα, θα το πεις υπερβολή;… Πες το… Εγώ επιμένω στην άποψή μου!
    Όσον αφορά το κείμενο σαν έμπνευση, σαν παρουσίαση, σαν περιγραφή και σαν κλείσιμο με γοήτευσαν!
    Το ταλέντο της συγγραφής περισσεύει σε σένα Αστροφεγγιά και είναι κρίμα αν το περιορίσεις μόνο σε posts για το blog σου… Πιστεύω ότι έχεις μεγάλο απόθεμα ερεθισμάτων στο νου σου και όλη την ικανότητα να τα επεξεργαστείς παρουσιάζοντας σημαντικής αξίας κείμενα. «Το Έχεις»… για να χρησιμοποιήσω την κοινότοπη έκφραση, όσον αφορά τη λογοτεχνική παρουσία σ’ ανώτερο επίπεδο, σε διήγημα και -γιατί όχι- σε μυθιστόρημα!
    Εναπόκειται στο να ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ και να ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ!
    Να ξέρεις ότι η άποψή μου αυτή δεν έχει την παραμικρή δόση κολακείας και θα χαιρόμουν αφάνταστα αν συμφωνούσες μαζί μου!… Όπως σου έχω ξαναπεί, διαβάζοντας μεταγενέστερα κείμενά σου, είμαι αρκετά έμπειρος αναγνώστης και -χωρίς να διεκδικώ δάφνες κριτικού- δικαιούμαι την τόλμη μιας τέτοιας άποψης.
    Χαίρομαι που έφτασα αργά το πρωί για να διαβάσω το «αιμοσταγές» κείμενό σου, που όμως μ’ αφήνει με τη γλυκειά αίσθηση ενός στιβαρού και γεμάτου ομορφιά αναγνώσματος. Μπράβο! Μέσα απ’ την Ψυχή μου! 🙂

  9. 14 Οκτώβριος, 2011 στο 10:44 πμ

    Δεν μπορώ να δια-κρίνω αν γράφω καλύτερα τώρα από παλιά…επειδή ποτέ δεν μπαίνω στο τρυπάκι, ενός συγκεκριμένου τρόπου γραφής…Είμαι αυστηρός κριτής και κυρίως του εαυτού μου και δύσκολα ικανοποιούμαι.
    Εξάλλου έχω αποκαλύψει -πολλές φορές μάλιστα- πως άλλα έχω στο νου μου και αλλιώς μου βγαίνουν στο γράψιμο…
    Έχω παραχωρήσει πλήρη ελευθερία κίνησης στο μυαλό μου…Τώρα αν τα χέρια μου την ώρα που πληκτρολογώ είναι τόσο γρήγορα για να συλλάβουν τις σκέψεις εν τη γεννήσει, έχει καλώς! 😆
    Δεν ξέρω που βασίζεις τη κρίση των γραπτών μου, εννοώ αν συγκρίνεις τα 2 διηγήματα που έχω γράψει, το «mirage» και το «στην κόψη»…αυτό που έχω να πω εγώ είναι πως το «στην κόψη» η ιδέα γεννήθηκε και αποτυπώθηκε μέσα σε μια βραδιά…ενώ το «mirage», κυοφορούσε όπως πολύ σωστά είχες γράψει στο συγκεκριμένο post, κυοφορούσε λοιπόν, μέσα μου επί ένα μήνα!

    Επειδή όχι μόνο εσύ Rostar, αλλά και άλλοι φίλοι μου λέτε πως «το έχω»…αν αφήσουμε κατά μέρος τα σχόλια ευγενείας…δεν είμαι σίγουρη πως κατέχω το «άθλημα». Για μένα η συγγραφή και κάθε τέχνη γενικά είναι δημιουργία εκ του μηδενός και όχι φτωχή απομίμηση άλλων γνωστών έργων…
    ΟΚ, παραδέχομαι πως γράφω με δικό μου τρόπο, δεν μιμούμαι ..και έχω το δικό μου στυλ…αλλά το «εύρημα» που θα αφήσει τους άλλους άφωνους, δεν υπάρχει…
    Οπότε θα ήταν υπερβολή και κομπασμός αν βαπτιζόμουν συγγραφέας. Ή κάνει κανείς κάτι καλά και καταξιώνεται, αλλιώς αν κινείται σε ρηχά, «μέτρια» νερά…καλά θα κάνει να λέει πως απλά πλατσουρίζει και ξοδεύει τον χρόνο του σε ένα χόμπι! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Όποιος μπει στη θάλασσα οφείλει να κολυμπήσει, ειδάλλως βουλιάζει! :mrgreen:

    Αυτά! 😉

  10. 10 Rostar
    14 Οκτώβριος, 2011 στο 7:27 μμ

    Σωστοί οι καταληκτικοί συλλογισμοί σου Αστροφεγγιά μου, όσον αφορά τα περί «Έχειν» του «αθλήματος» και την τελική του καταξίωση. Όλοι, όμως, οι κατά καιρούς διακριθέντες «αθλητές» από τα «τσικό» (μια και είσαι και φίλαθλος…) ξεκίνησαν! Αυτό μην το ξεχνάς. Απλά έδειχναν από νωρίς ότι «το έχουν»… όπως κι εσύ!
    Τέλος για το κολύμπι και στα βαθειά νερά μάλιστα, κανείς δεν ξεκίνησε από βουτιές στα μακρινά «άπατα»!…
    Θαλασσινή είσαι και το γνωρίζεις καλά κορίτσι μου!… Όλοι από τα «ρηχά» ξεκίνησαν, εκεί όπου άλλα άτομα «κλαίνε υστερικά» μόλις έρθουν σ’ επαφή κι άλλα γοητεύονται, πλατσουρίζουν, παίζουν. δημιουργούν και βλέποντας στο βάθος το πέλαγος αρχίζουν να ονειρεύονται το «παιχνίδι» στα όμορφα βαθειά νερά του…
    Εσύ, στο προκαταρκτικό παιχνίδι, τα πας περίφημα, ήδη έχεις αρχίσει τις απλωτές στα κοντινά «άπατα» και θυμίζεις όμορφο δελφινάκι που βουτάει κι αναδύεται γεμάτο χάρη κι άνεση!…
    Δεν το λέω μόνο εγώ, ευτυχώς όλοι σ’ αυτό το σχόλιο, λίγο πολύ αυτό επισημαίνουν! Κάπου, μάλιστα, φαίνεται να το δέχεσαι -με σεμνότητα και χωρίς αλαζονεία- κι εσύ! Εκεί θέλω να σταθώ Αστεράκι μου!
    Γείρε την πλάστιγγα της αυτοκριτικής στα γραπτά σου προς το θετικό πεδίο, πίστεψε στον εαυτό σου και στο ταλέντο που έχεις σαν ύπαρξη και συνέχισε!… Μην κάνεις αυτό που κάποιοι -όνομα κι μη χωριό- έκαναν… και σε πολύ χειρότερες εκδοχές μάλιστα… Μέσα σου «κυοφορείται» κάτι το πολύ σημαντικό! Ας το να «γεννηθεί»!…
    Όλα τα παραπάνω γράφονται χωρίς την παραμικρή διάθεση αντιπαράθεσης! Γράφονται σαν κατάθεση ψυχής!
    Δεν χρησιμοποιώ κανένα icon για να υπογραμμίσω, κατά κάποιο τρόπο, όλα όσα σου αποδίδω!

  11. 14 Οκτώβριος, 2011 στο 7:31 μμ

    ………………………………………..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαΐου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 318,578 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: