05
Ιον.
10

Ρίζες…

Σάββατο σήμερα…Ύστερα από δυο μέρες απουσίας και σιωπής, ίσως πιστεύατε, πως θα έκανα μια επανεμφάνιση χαλαρή, ταιριαστή όπως το απαιτεί και το επιτάσσει μια καλοκαιρινή μέρα, ανεξάρτητα αν και σε πολλά μέρη της χώρας μας δίνουν το παρόν συννεφιές και πρόσκαιρες βροχές.

Χα..! Περίεργο σε κάθε πρόλογό μου να κάνω μια αναφορά στον καιρό…Μοιάζει να είναι προσχεδιασμένο, μια ιεροτελεστία, που ακολουθώ να μπω σε πιο σοβαρά θέματα, που με απασχολούν…

Και έτσι είναι… Μέρες τώρα έχω «στα χέρια μου» (στο πισί μου για την ακρίβεια) ένα ποίημα που μου έστειλε ένας φίλος…Νέος στην ηλικία, δυο χρόνια μικρότερός μου, που πρόσφατα γνώρισε μια άλλη ιδιότητά μου, αυτή της blogger και θέλησε να μου εμπιστευτεί αυτό το ποίημά του, να «δει» όπως είπε τι μπορώ να βγάλω από αυτό. Με συγκίνησε η κίνησή του. Πρώτον γιατί, πίστεψε τις ικανότητές μου στο γράψιμο, αλλά κυρίως και κατά δεύτερον, με συγκίνησε, τα όσα διάβασα στο ποίημά του…

Μιλούσε για το νεκρό πατέρα του, που τον έχασε σε πολύ μικρότερη ηλικία. Ανέφερε για τα δάκρυα συμπαράστασης φίλων και συγγενών, ενώ στο τέλος ο ίδιος με τη μητέρα του έμεναν μόνοι με ένα τεράστιο «ΓΙΑΤΙ» για την απώλεια που υπέστη…Ο φίλος μου στο ποίημα αυτό έδωσε τον τίτλο «Αμαρτία»…Αμαρτία για ό,τι συνέβη…αμαρτία επειδή  δεν μπόρεσαν να το αποφύγουν ή να το αποτρέψουν….

Συχνά σαν μητέρα και εγώ αναλογίζομαι τις σχέσεις, που αναπτύσσονται μεταξύ ενός γονέα και των παιδιών του. Όλοι μας είμαστε καρποί (συνήθως) ενός ζευγαριού, που αγαπιέται και συνειδητά βλέπει την ολοκλήρωσή του στα μάτια των απογόνων του. Είμαστε αίμα από το αίμα τους και σάρκα από τη σάρκα τους…

Κάπου εδώ τελειώνει το εύκολο κομμάτι αυτής της ιστορίας…

Υπάρχουν φορές, που οι γονείς είναι φρουροί και φύλακες άγγελοι στο πλευρό των παιδιών τους. Τα ανατρέφουν σαν αγαθοί κηπουροί, που σκαλίζουν και δίνουν όλα τα εφόδια σε ένα δεντράκι με λίπασμα κλπ για να αναπτυχθεί, να θεριέψει και να ανθίσει για να βγάλει στη συνέχεια αυτό με τη σειρά του νέους καρπούς και πάει λέγοντας…Αυτό το δεντράκι εύκολα μαντεύει κανείς, πως έχει γερές βάσεις για να κτίσει το δικό του «κόσμο»…Οι ρίζες του είναι βαθιές και γερές, άρα το μέλλον διαγράφεται ευοίωνο.

Πολλές φορές όμως, υπάρχουν και γονείς, που πνίγουν το νέο βλαστό και δεν του επιτρέπουν να ανθίσει. Το πνίγουν με τα δικά τους «θέλω» και σχέδια …Βλέπουν στο διάδοχο, αυτόν που θα εκπληρώσει τα δικά τους όνειρα και επιθυμίες. Άλλες φορές το θεωρούν κτήμα τους, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να το φέρουν στη ζωή. Δεν αναγνωρίζουν την δική του ξεχωριστή υπόσταση και προσωπικότητα, αλλά του φέρονται ως προέκταση του εαυτού τους…ένα εργαλείο. Οπότε ασκούν πιέσεις. Κάθε είδους πιέσεις και τρόπους επιβολής της δικής τους βούλησης…

Από την άλλη υπάρχουν και οι αδιάφοροι γονείς…Οι ανίκανοι να αντιληφθούν το θαύμα, που τους χαρίστηκε να φέρουν στον κόσμο μια άλλη ζωή. Και αφήνουν το καρπό τους μόνο του, έρμαιο στους βοριάδες να μεγαλώσει, αν θα τα καταφέρει… σαν ένα απλό ζιζάνιο. Απορρίψιμο.

Οι δυο τελευταίες αυτές περιπτώσεις φανερώνουν ένα δύσκολο μέλλον για το παιδί. Ένα νέο άνθρωπο χωρίς εφόδια για να πορευτεί στη ζωή. Μα και στις τρεις περιπτώσεις, ακόμα και στην «εύκολη», οι σχέσεις δοκιμάζονται. Η ζωή έχει διδάξει πως οι λύπες είναι περισσότερες από τις χαρές και αυτή η διαπίστωση έχει εισχωρήσει παντού. Πόσο μάλλον εκεί που υπάρχουν συναισθήματα και ανθρώπινες σχέσεις. Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει ανάμεσα στο γονιό και στο παιδί. Ακόμα και στις καλύτερες οικογένειες (έτσι δεν λένε?) υπάρχουν σκαμπανεβάσματα. Φανταστείτε, λοιπόν πόσο διογκώνεται αυτό, άμα οι σχέσεις και το κλίμα γενικότερα δεν είναι «εύκρατο». Υπάρχουν συγκρούσεις, άσχημα γεγονότα, απομάκρυνση …αποξένωση.

Όμως έρχεται η στιγμή που όλα μοιάζουν ασήμαντα και ποταπά…Το πείσμα και ό,τι άλλο αφήνει μακριά ένα γονέα από ένα παιδί εκμηδενίζεται άμεσα όταν κόβεται το νήμα της ζωής. Ιδιαίτερα όταν γίνεται απότομα και απρόσμενα. Το αίμα λέει μια παροιμία νερό δεν γίνεται και άμα γίνει δεν πίνεται. Ο δεσμός όσο και να τεντώνει με τα τεκταινόμενα δεν σπάει.

Οπότε απομένει αυτό, που είμαστε. Τι είδους άνθρωποι είμαστε! Μέσα από τα λάθη μας (είτε σαν γονείς, είτε σαν παιδιά) και  πέρα από τα ελαττώματά μας ας μην εμμένουμε σε αυτά που μας χωρίζουν και  να μην ξεχνάμε ένα μεγάλο αγαθό και ένα μεγάλο προσόν, που μας έχει δοθεί: Την αγάπη. Την ανιδιοτελή αγάπη για όλους!

Το ποστ αυτό πέρα από την ιστορία του φίλου, που στάθηκε η αφορμή να γράψω, έχει και προσωπικά βιώματα…Ίσως κρύβει και κομμάτια από τη δική σας ιστορία. Ο φίλος μου χωρίς να γνωρίζω τι σχέση είχε με τον πατέρα του, καλή ή κακή δεν έχει σημασία, δεν κατάφερε ποτέ να την γευτεί ως εμπειρία ως στο τέλος και το χαρακτήρισε «Αμαρτία».

Στις σελίδες του δικού μου βιβλίου ζωής όσο μπορώ να γράψω αράδες με τον τρόπο που ζω σαν παιδί ή σαν μητέρα πλέον …θα προσπαθήσω να θυμάμαι το πόσο μικρή και ασήμαντη είμαι και το πόση σημασία έχει πια η ΑΓΑΠΗ.

Γιατί ένα δέντρο πέρα από γερές ρίζες για να μεγαλώσει σωστά χρειάζεται και άπειρη αγάπη!


14 Responses to “Ρίζες…”


  1. 5 Ιουνίου, 2010 στο 10:07 μμ

    Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο
    να έχεις γονείς που σ έχουν ξεγράψει ή
    να μην έχεις!!! Πραγματικά δεν ξέρω!
    Φιλιά πολλά και καλό Σ/Κ Αστροφεγγιά μου

    Το τραγουδάκι αγαπημένο!
    ΣΜΟΥΑΤΣ

  2. 2 AKIS
    5 Ιουνίου, 2010 στο 10:58 μμ

    η αληθινη αγαπη ειναι οπωσ τα φαντασματα»ολοι μιλουν γι’αυτην αλλα κανεισ δεν την εχει δει

  3. 6 Ιουνίου, 2010 στο 11:50 πμ

    Angel και οι δύο περιπτώσεις είναι δύσκολες…! 😦
    Πολλά φιλιά!

  4. 6 Ιουνίου, 2010 στο 11:52 πμ

    Άκη, θα έλεγα η αγάπη ενός γονιού προς το παιδί είναι πιο «χειροπιαστή» και μπορούμε να την δούμε αν υπάρχει αληθινά… όλες οι άλλες είναι δύσκολες γιατί συνήθως δεν είναι ανιδιοτελείς!
    Καλή σου μέρα!

  5. 6 Ιουνίου, 2010 στο 1:25 μμ

    Δεν υπάρχουν δυσκολίες.
    Τα πάντα είναι όμορφα, απλά και εύκολα μέχρι να τα αγγίξει ο άνθρωπος με το μυαλό του και να τα κάνει άσχημα πολύπλοκα και δύσκολα.
    Όσο για το clip δεν μπορώ να παρακολουθήσω τι θέλει να μας πει επειδή κοιτάζω την Anastacia και το χάνω… 🙂

    Να έχεις μια όμορφη Κυριακή και… μη σκας ιδιαίτερα.
    Όπως λέει και μια φράση, ό,τι και να έχουμε…

    Θα φανεί στη νεκροψία! 😆

    Pirate Kisses

  6. 6 akrogialia
    6 Ιουνίου, 2010 στο 2:29 μμ

    Θα συμπληρώσω κάτι σε αυτό που έγραψε το Αγγελάκι μας…

    Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο…
    Να έχεις γονείς που σ έχουν ξεγράψει,
    Να μην έχεις γονείς ή
    Να έχεις γονείς που σε υπεραγαπούν και σε υπερπροστατεύουν μήπως και σε φάνε τα αγρίμια!!!
    Πραγματικά δεν ξέρω…

    Καλησπέρα Αστροφεγγιά!

  7. 6 Ιουνίου, 2010 στο 4:06 μμ

    Πειρατή μου, σίγουρα όπου μπαίνει ανθρώπου χέρι όλα γίνονται περίπλοκα… Πώς θα ξεφεύγανε οι ανθρώπινες σχέσεις…
    Πολλούς ανθρώπους μπορείς να τους αποφύγεις και να τους κάνεις πέρα, όμως οι στενοί δεσμοί αίματος μένουν άρρηκτοι στο χρόνο και στις καταστάσεις, αν θες βέβαια να χαρακτηριστείς ΑΝΘΡΩΠΟΣ…
    Και εκεί έγκειται η δυσκολία…!
    Μια όμορφη Κυριακή και σε σένα εύχομαι Osiri μου…
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉

    Υ.Γ υπέροχη η Anastacia, έτσι? 🙂

  8. 6 Ιουνίου, 2010 στο 4:11 μμ

    Korallenia μου σίγουρα όσα λες εσύ και η φίλη μας το Αγγελάκι είναι σωστά και δύσκολα…Πόσο πιο όμορφα θα ήταν όμως για όλους, γονείς και παιδιά, αν αναλογιζόμαστε πόσο μικρή είναι η ζωή και την κάνουμε μικρότερη και χειρότερη με αυτές τις «μικρότητες» και σαχλαμάρες… Όλα αυτά τα ελαττώματα που μας φέρνουν πολύ πίσω.
    Φθάνει μόνο να μην είναι πολύ αργά για ένα «συγνώμη» και για ένα «σ΄αγαπώ»!
    Ένα όμορφο απόγευμα Κυριακής σου εύχομαι, γλυκιά μου…!

    Υ.Γ ελπίζω να σου πέρασαν τα νεύρα, οκ? 😉

  9. 6 Ιουνίου, 2010 στο 4:16 μμ

    Γλυκιά μου Αστροφεγγιά,
    Για άλλη μια φορά με έκανες να θαυμάσω την ποίοτητά σου.
    Άξιζεις την φιλία και τον θαυμασμό και του φίλου και όλων μας!
    Και ναι… ποτέ δεν είναι αργά για ένα συγνώμη και ένα σ’ αγαπώ.
    Ακόμη και οι πιο «μικροί» άνθρωποι κάποια στιγμή το διαπιστώνουν
    και ίσως γίνονται και οι πιο μεγαλόψυχοι τότε…

    Πολλά φιλιά!!

  10. 6 Ιουνίου, 2010 στο 4:31 μμ

    Γλυκό μου Κοχύλι, σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
    Σίγουρα ο άνθρωπος δίχνει μεγαλόψυχος και γεναιόδωρος όταν λέει «συγνώμη» και «σ’αγαπώ» αλλά και το άλλο μέρος της εξίσωσης, που είναι αυτός που τα αποδέχεται….
    Μόνο που εύχομαι και ελπίζω όλα αυτά να γίνουν εγκαίρως για να μην μας τρώνε μετά οι τύψεις, επειδή δεν προλάβαμε…!
    Φιλιά πολλά καλή μου! 🙂

  11. 7 Ιουνίου, 2010 στο 12:15 μμ

    Καλημέρα Αστροφεγγιά 🙂

    Ξέρεις πολλές φορές σκέφτομαι «τι είδους μάνα» είμαι…αδιάφορη με τίποτα(!), υπερποστατευτική σίγουρα, τρυφερή πάντα, αγαπησιάρα μέχρι αηδίας, εγωίστρια πολλές φορές (και μετανιώνω), όταν θέλω να γίνονται τα πράγματα όπως εγώ ορίζω(!). Ελπίζω η προστασία και η τρυφερότητα που τους προσφέρω να είναι τα εφόδιά τους για να πορευτούν, αργότερα όταν μεγαλώσουν, με σύνεση και λιγότερο εγωισμό. Τελικά, ότι λάβεις σε μικρή ηλικία από τους γονείς σου, είναι καθοριστικό για την πορεία σου στη ζωή. Εγώ χρωστάω και στους δυο τους ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γι αυτό που μ’ έφτιαξαν.

    Φιλιά

  12. 7 Ιουνίου, 2010 στο 1:39 μμ

    «Όλοι μας είμαστε καρποί (συνήθως) ενός ζευγαριού, που αγαπιέται και συνειδητά βλέπει την ολοκλήρωσή του στα μάτια των απογόνων του»

    Όχι Αστροφεγγιά μου.
    Δεν είναι «συνήθως».
    Αν ήταν «συνήθως» και οι περισσότεροι είμασταν «παιδιά της αγάπης», αυτός ο κόσμος θα πήγαινε από το καλό στο καλύτερο και όχι από το κακό στο χειρότερο.
    Οι περισσότεροι είμαστε καρποί συμφέροντος, ανάγκης, υποταγής και κάποιες φορές μίσους.
    Αυτή είναι η αλήθεια.
    Τώρα, όσον αφορά στην ερώτηση της Angel…
    Αυτό που δεν έχουμε και που δεν καταφέρουμε να έχουμε ποτέ, καταφέρνει πάντα να ελέγχει τη ζωή μας απλά και μόνο με την… απουσία του!
    Φτιάχνεις έναν μύθο γύρω από αυτό που φαντάζεσαι πώς θα ήταν αν το είχες και ξαφνικά νιώθεις την έλλειψή του να γίνεται τέρας και να σε καταπίνει!
    Αν σου δινόταν η ευκαιρία να το έχεις όμως, ίσως να καταλάβαινες ότι όλο αυτό είναι απλά… πολύ κακό για το τίποτα!

    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

  13. 11 Ιουνίου, 2010 στο 8:01 πμ

    Lena μου σίγουρα η σχέση, που έχουμε με τους γονείς μας παίζει ένα βασικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας και στη μετέπειτα ζωή μας. Άρα πρέπει αν και είναι δύσκολο να κρατηθούν οι ισορροπίες…
    Πάντως να είσαι πάντα καλά και χαίρομαι, που αναγνωρίζεις και λες ένα «ευχαριστώ» στους δικούς σου γονείς. Λίγοι το κάνουν…
    Καλή σου μέρα!

  14. 11 Ιουνίου, 2010 στο 8:06 πμ

    Λίλιθ μου ίσως έχεις δίκιο. Πρόβαλα την δική μου επιθυμία όλοι μας να είμαστε καρποί αγάπης…Πολλοί είναι αυτοί, που γεννούν παιδιά και δεν ξέρουν καν το λόγο….
    Και αν μου επιτρέπεις να πω και εγώ την γνώμη μου πάνω στην απάντησή σου στην Angel, θα έλεγα, πως τίποτα δεν είναι απόλυτο, μπορεί να γίνονται όπως τα λες και εσύ, αλλά και όχι…Όταν κάνουμε τις επιλογές μας, πάντα βαθιά μέσα μας θα υπάρχει η αμφιβολία, μήπως υπήρχε μια καλύτερη!
    Καλή σου μέρα καλή μου και πολλά-πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Blog Stats

  • 318,521 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: