05
Ιολ.
10

Όταν άστραψε και βρόντηξε…

Για πολλά μηχανήματα, κατασκευές ή και συσκευές κινητήρια δύναμη αποτελεί ο ηλεκτρισμός. Σε άλλα η αιολική, η ηλιακή ή ακόμα και η πυρηνική ενέργεια. Για τους ανθρώπους, από την άλλη είναι η διάθεση και τα συναισθήματα…

Όταν είσαι χαρούμενος η διάθεση ανεβαίνει και σε κρατά σε μια εγρήγορση. Ο έρωτας επίσης έχει τις δικές του «περενέργειες». Τρελό κτυποκάρδι, που σε αναζωογονεί…Αντίθετα η θλίψη και η μιζέρια σε ρίχνει ψυχολογικά και σε κρατάει στάσιμo…

Η κινητήρια όμως δύναμη της αστροφεγγιάς αυτή τη στιγμή δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω. Η μπρίζα και τα καλώδια μου είναι άχρηστα, η καλή διάθεση πάει και έρχεται και όσο αφορά τον έρωτα….χμμ, κάπου έχει ξεχαστεί σε κάποιο αραχνιασμένο ντουλάπι! 😉

Η κινητήρια λοιπόν δύναμη της αστροφεγγιάς (επαναλαμβάνομαι και το ξέρω) είναι ο θυμός. Θυμός για τα πάντα. Για όσα συμβαίνουν γύρω μου αλλά κυρίως για τον εαυτό μου. Δυστυχώς τη νύφη την πλήρωσε και ελπίζω να μην υπήρξα αρκετά αγενής, μια καλή φίλη (που θαυμάζω πολύ και έχει ένα υπέροχο blog).

Ο θυμός λένε δεν είναι από τα καλύτερα συναισθήματα. Ιδιαίτερα όταν σε κάνει να ορμάς σαν μαινόμενος ταύρος σε υαλοπωλείο, μπορεί να επιφέρει καταστρεπτικές συνέπειες στο πέρασμά του.

Από την άλλη όμως, μπορεί να είναι και δημιουργικός παρά  την ταραχή και τις ζημιές, που πιθανότατα προξενεί. Παράπλευρες απώλειες, νομίζω ονομάζονται. Έτσι εκτός τα αρνητικά φέρνει και θετικά αποτελέσματα…

Σίγουρα πάντως στην δική μου περίπτωση είχε θετικά. Από το να είμαι σε ένα ψυχολογικό τέλμα, προτιμώ την φρενίτιδα της συναισθηματικής καταιγίδας. Κυρίως επειδή αποδέκτης ήμουν εγώ. Η φίλη ήταν η πρόφαση. Το μεγάλο «κατηγορώ» απευθυνόταν στο είδωλο που αντικρύζω κάθε μέρα στον καθρέπτη μου.

Εεεε φτάνει αστροφεγγιά ξύπνα επιτέλους!!!

Δεν χρειάζεται να σας ζαλίσω με λεπτομέρειες για το τι ακριβώς μου συμβαίνει…ούτε και μπορώ να γνωρίζω για πόσο θα κρατήσει η αδρεναλίνη. Ο θυμός όμως έφυγε…έτσι γίνεται πάντα με μένα… Ο θυμός μου μοιάζει με ένα ξαφνικό αστραπόβροντο, ένα μπουρίνι που χάνεται στο βαθύ σκοτάδι.

Φωτιά και πάγος…

Και αν θέλω να δώσω μια επιστημονική εξήγηση της ψυχολογικής μου κατάστασης…μάλλον φταίνε οι δύσκολες μέρες του μήνα… Τυχαίο? Δεν νομίζω! 😆


10 Responses to “Όταν άστραψε και βρόντηξε…”


  1. 5 Ιουλίου, 2010 στο 10:14 μμ

    Στην αρχή έμεινα άφωνη,δε θα το κρύψω και δε θα το παίξω αλλιώς.Απογοητεύτηκα!

    Μετα πριν καν βάλεις αυτό το ποστ ,έλεγα κάτι παίζει!Δεν ήταν η αστροφεγγιά αυτη!

    Αστροφεγγια μου,δεν ήταν δυνατο να πέσω τόσο έξω για σένα.Και δεν έπεσα τελικά.όλα είναι ανθρώπινα,δεν τρέχει τίποτα όλα καλά και μη στεναχωριέσαι σε παρακαλώ.όλοι περνάμε δύσκολα και οι φίλοι ακόμα και οι διαδικτυακοί είναι ε΄δω για να καταλάβουν!
    όλοι έχουμε λάθος στιγμές.Λάθος τρόπο σε κάποιες φάσεις γιατι όπως και να έχει τις απόψεις σου τις σέβομαι απόλυτα!Έχω κράξει εγώ κόσμο επειδή είχα τις μαύρες μου…ουυυυυυ πολλούς!

    φιλιά…ανέβα και όλα καλά θα πάνε!

  2. 5 Ιουλίου, 2010 στο 10:37 μμ

    Γλαύκη μου ποτέ σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να επικεντρώσω το ενδιαφέρον των φίλων όσων με διαβάζουν σε μένα…Ίσως το έκανα στο παρελθόν, αλλά προσπαθώ να το αποβάλω πλέον. Τέρμα οι προσωπικές ιστορίες και αν γίνεται μια μικρή αναφορά, αμέσως μετά γενικεύεται για να βγει κάτι, έστω κάτι μικρό μεν αλλά εποικοδομητικό δε.
    Ακόμα και τώρα αυτό το ποστ αν εξηγεί κάπως την πρωινή συμπεριφορά μου, αλλού θέλω να οδηγήσω τη συζήτηση…Ότι ακόμα και ένας θυμός μπορεί να είναι ωφέλιμος.
    Πέρα τούτου, τα όσα περνάω (συναισθηματικές διακυμάνσεις)και όσα όλοι μας περνάμε σε καμία περίπτωση δεν μας δίνουν το δικαίωμα, ούτε μας παρέχουν μια προστατευτική ομπρέλα, ώστε να είμαστε αγενείς και επικριτές σε άλλους…
    Ίσως για αυτό ενδόμυχα, μια κρυφή σκέψη έκανα μπας και όντως διέγραφες το σχόλιό μου….
    However ακόμα και τώρα που βρίσκομαι σε κάποια ισορροπία δεν σου κρύβω πως και πάλι θα διαφωνούσα μαζί σου…μόνο που σίγουρα θα άλλαζα τον τόνο μου και το ύφος μου.
    Σου ζητώ δημόσια συγνώμη!
    Πολλά φιλιά και την αγάπη μου έχεις…!

  3. 6 Ιουλίου, 2010 στο 9:44 πμ

    Καλή μου γειάσου..ε,τι να σου πώ…κ γώ στην ίδια ακριβώς,κατάσταση είμαι τώρα εδώ κ κάποια χρόνια (ναί,ναί χρόνια) όπως το λέω,κ όπως δείχνει ΔΕ πρόκειται να βγώ σύντομα,από αυτήν..(από το 2007)συκεκριμένα,που όλα έχουν πάρει,τη κάτω βόλτα στη ζωή μου..(εκεί αρρώστησε άσχημα για πρώτη φορά,ο πατέρας μου)..κ έγιναν κ χίλια δύο άλλα στραβά,κ ανάποδα…τα οποία συνεχίζουν έως κ σήμερα,με τον πατέρα μου άρρωστο για δευτερη φορά,ο οποίος έκανε ένα πολύυ σοβαρό χειρουργείο στο μάτι,(παρά λίγο να χάσει,το μάτι του από αποκόλληση αμφιβλιστροειδούς πέρσυ?)κ πολλά κ διάφορα,άλλα δικά μου προβλήματα υγείας ,που δε βρίσκουν λύση κ που ούτε,κ πρόκειται να βρούν όπως βλέπω,η αδιαφορία των δικών μου γι’αυτά…κ πολλά άλλα…γενικά κυριαρχεί ένας έντονος θυμός στη ζωή,μου καιρό τώρα,οργή κ απογοήτευση για πολλά…κ όχι ΔΕΝ με ενδιαφέρει για τις όποιες,συνέπειες μπορεί να έχει αυτός ο θυμός κ αυτή η οργή…βαρέθηκα να ανέχομαι την αδιαφορία κ το γράψιμο,των δικών μου πιά…κουράστηκα…κανείς δε το βλέπει,από τη δική μου τη πλευρά κ νομίζουν,όλοι ότι είμαι υποχρεωμένη εφόσον εξαρτόμαι,από αυτούς να μη μιλάω κ να κάνω ό,τι θέλουν αυτοί….κ αυτοί κοιτάνε μόνο τη δική τους πλευρά…κ όχι τη δική μου…ε,δε μπορώ άλλο…για μένα δε θα λεγα,ότι ο θυμός είναι πηγή ενέργειας…μάλλον το αντίθετο θα λεγα…μου επιβαρύνει περισσότερο την ήδη,επιβαρυμένη μου υγεία…κ μου κάνει χειρότερο κακό..αλλά όμως δε τον προκαλώ μόνη,μου μου τον προκαλούν οι άλλοι..με τη στάση τους…δε φταίω εγώ…αυτά περί θυμού…καλημέρες αστεράκι μας…

  4. 4 Αngel
    6 Ιουλίου, 2010 στο 10:51 μμ

    Καλησπέρα Αστροφεγγιά μου
    Συμβαίνουν αυτά, μη μασας!
    Εξάλλου και το σχόλιο της κοπελιάς τα λέει όλα!
    Μαγκιά σου που βγήκες και το έγραψες πάντως!
    Υποκλίνομαι! Φιλιά πολλά γλυκιά μου
    και… ψυχραιμίαααααα

    Μια μαντινάδα λέει
    Οταν αστράφτει και βροντά
    η μοίρα μου χορεύει
    γιατί τον πόνο με την χαρά
    που θα ΄ρθουνε παντρεύει

    Τυχαίο;;; Δε νομίζω!
    Χα χα χα χα
    Φιλιά πολλά

  5. 8 Ιουλίου, 2010 στο 11:06 πμ

    Αθανασία μου, σου εύχομαι τότε να μείνεις όσο γίενται μακρύτερα από θυμούς!
    Καλή σου μέρα!

  6. 8 Ιουλίου, 2010 στο 11:07 πμ

    Αγγελάκι μου, άμα σου πω πως πήρα μεγάλη ευχαρίστηση με την πρώτη αυτή μαντινάδα στο μπλογκ μου…θα πεις τυχαίο?
    Δεν νομίζω! 😆
    Πολλά φιλιά!

  7. 8 Ιουλίου, 2010 στο 11:13 πμ

    Θέλω να σου πω ένα μεγάλο «μπράβο» γιατί νομίζω πως οι περισσότεροι δεν παραδέχονται ότι θύμωσαν ή υπερέβαλλαν, αλλά επιμένουν σε μια σύγκρουση μόνο για να δείξουν ότι αυτοί έχουν πάντα δίκιο!
    Πραγματικά πολύ εποικοδομητικό αυτό το ποστ σου.
    Μπράβο και στη Γλαύκη που δεν «κόλησε» σε μια διαφωνία και δεν έπεσε στην παγίδα να κρίνει κάποιον συνολικά από μια μόνο στιγμή.
    Ε, κάθε Αστροφεγγιά έχει δικαίωμα καμιά φορά να γίνει …αστροπελέκι!Σε όλους συμβαίνει άλλωστε.

  8. 8 Ιουλίου, 2010 στο 6:27 μμ

    Κοίτα… προφανώς εκείνη τη μέρα, κάποιος απ’ όλους μας θα την «πλήρωνε»…
    (Μεταξύ μας… ευτυχώς που ήταν η Γλαύκη και όχι εγώ!) Χιχιχι! :mrgreen:
    Έλα… σε πειράζω! 😉
    Νομίζω το σχόλιο της Γλαύκης είναι και το μόνο σημαντικό σ’ αυτό το ποστ.
    Όπως και η φράση «Σου ζητώ δημόσια συγνώμη!».
    We all have our moments. Good or bad.

    Φιλιά πολλά!

  9. 8 Ιουλίου, 2010 στο 7:09 μμ

    Κακά τα ψέμματα Ερατώ μου, κανείς δεν αξίζει «μπράβο» όταν θυμώνει! 😉
    Φιλιά πολλά!

  10. 8 Ιουλίου, 2010 στο 7:10 μμ

    Λοιπόν Λίλιθ μου η επόμενη στη λίστα που θα τ’ ακούσει θα είσαι εσύ!
    Χαχαχαχαχαχα, σε πειράζω και εγώ φυσικά…
    Να είσαι καλά νεράϊδα μου, πολλά φιλιά! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιουλίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Blog Stats

  • 318,578 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: