25
Ιολ.
10

Τι σε ταρακουνάει…?

Απόγευμα Κυριακής και «σκότωνα» τον χρόνο μου παρακολουθώντας τηλεόραση…συγκεκριμένα το next top model. (Σπουδαία εκπομπή θα μου πείτε 😛 ). Κάποια στιγμή λοιπόν, κατά την διάρκεια της αξιολόγησης των υποψήφιων νέων αστεριών της μόδας, η Β. Καγιά ρωτάει ένα κορίτσι: «Εσένα Αρετή τι σε ταρακουνάει?» και πήρε τη φοβερή, ανεπανάληπτη απάντηση: » Ο σεισμός».…!

Πραγματικά γέλασα με την ψυχή μου με την άμεση και θαρραλέα (μέχρι τα όρια του θράσους) απάντηση της νεαρής κοπέλας…Όταν την ξανασκέφτηκα όμως λίγο αργότερα, διαπίστωσα πως είχε δίκιο αυτό το άμυαλο (κατά την γνώμη μου) κορίτσι. Τι να φοβηθεί και τι να ταρακουνήσει έναν άνθρωπο στο ξεκίνημά του? Μέσα στην άγνοια και την έλλειψη εμπειρίας μόνο τα μεγάλα γεωφυσικά φαινόμενα φαντάζουν ικανά να ταράξουν την ησυχία του και γενικότερα τη ζωή του…

Τελικά τι είναι αυτό που μας ταρακουνάει και μας κάνει ενεργούς και δραστήριους? Να πιάσουμε τον «ταύρο από τα κέρατα» και να πραγματοποιήσουμε κάθε όνειρο και επιθυμία μας? Ποια είναι η κινητήρια δύναμη που θα κάνει την ανάφλεξη και θα μας βγάλει από την αδράνεια και την οκνηρία μας? Σάμπως έχουμε ανακαλύψει αυτή τη δύναμη οι ωριμότεροι και οι πιο «σοφοί»? Αναρωτιέμαι….

Είναι μήπως τα γεωφυσικά ή τα ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα?

Είναι μήπως κάποια σοβαρή κατάσταση που βιώνουμε σε μια αναπάντεχη στιγμή?

Είναι μήπως ένα δυνατό συναίσθημα όπως αγάπη, έρωτας ή θυμός?

Μήπως κάτι ακόμα πιο απόλυτο και αμετάκλητο όπως είναι…ο θάνατος?

Ό,τι και να είναι αυτό που θα μας κινητοποιήσει και θα μας βγάλει από το τέλμα, καλό θα ήταν να βρούμε και να το βρούμε σύντομα μάλιστα. Επειδή η ζωή είναι μικρή και δεν αξίζει να χάσουμε στιγμή από δαύτην …!

P.s: Και εγώ ακόμα το ψάχνω….! 😉


12 Responses to “Τι σε ταρακουνάει…?”


  1. 26 Ιουλίου, 2010 στο 8:18 πμ

    Το τέλμα έχει και τα θετικά του!
    Ξεκουράζει, ντύνει, στολίζει , νοικοκυρεύει!
    Πρέπει να απολαμβάνουμε αυτά που μας προσφέρει ένα τέλμα!
    Το τέλμα ίσως δείχνει πως έχουμε ικανοποιήσει τις βασικές μας ανάγκες.

    Και όταν έρθει το ταρακούνημα – ένα ευχάριστο ταρακούνημα και όχι από σεισμο, να είμαστε έτοιμοι και ξεκουραστοι να το δεχτούμε!

  2. 26 Ιουλίου, 2010 στο 1:17 μμ

    «Τι να φοβηθεί και τι να ταρακουνήσει έναν άνθρωπο στο ξεκίνημά του? Μέσα στην άγνοια και την έλλειψη εμπειρίας μόνο τα μεγάλα γεωφυσικά φαινόμενα φαντάζουν ικανά να ταράξουν την ησυχία του και γενικότερα τη ζωή του…»

    Συμφωνώ απόλυτα!
    Το θυμάμαι αυτό το συναίσθημα.

    Οι άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά στην αδράνεια.
    Κάποιοι το επιτρέπουν στον εαυτό τους για λίγο και μετά «παίρνουν μπρος» από μόνοι τους.
    Κάποιοι άλλοι, για να βγουν από το «δωμάτιο» της αδράνειας, πρέπει κάποιος να τους πετάξει μια μολότωφ απ’ το παράθυρο για να πάρει φωτιά το δωμάτιο να γεμίσει καπνούς και να αναγκαστούν να βγουν έξω! 🙂
    Ξέρεις… when everything else fails… 😆

    Φιλιά πολλά Αστροφεγγιά μου!

  3. 26 Ιουλίου, 2010 στο 5:28 μμ

    Τώρα τελευταία έχω αρχίσει κι εγώ να το ψάχνω!
    Τι είναι αυτό που με ταρακουνάει άραγε;
    Δεν θα το πιστέψεις, αλλά διαπιστώνω
    ότι λειτουργώ καλύτερα με μολότωφ
    ή και με φραπέ (αν βρίσκεται κάπου εύκαιρος)
    Ισως και με τηγάνι! Χα χα χα χα χα χα
    Δεν ξέρω τι να σου πω!
    Είναι ανάλογα τη φάση που περνάω!

    Αυτό που με ταρακουνάει πάντως σίγουρα είναι
    ο ενθουσιασμός και το πάθος!
    Γιατί όπως λένε η ικανότητα χωρίς
    ενθουσιασμό, είναι σαν όπλο χωρίς σφαίρα!
    Να πω κι άλλα;;;;
    Μπααα αστο για όταν ταρακουνηθώ!
    Τωρα δεν μπορώ, κάνει ζέστη!

    Φιλιά πολλά

  4. 26 Ιουλίου, 2010 στο 5:37 μμ

    Θα συμφωνήσω με την κοπέλα. Ο σεισμός σε ταρακουνάει!
    Από την άλλη τώρα, δεν ξέρω για σένα, αλλά όσον αφορά σ’εμένα ξέρω πολύ καλά τι «είναι αυτό που θα μας κινητοποιήσει και θα μας βγάλει από το τέλμα»,
    Θα μου επιτρέψεις όμως να μην το αναφέρω εδώ γιατί σε βλέπω χωρίς blog για καμιά εβδομάδα και μετά… εκεί να δεις ταρακούνημα που έχω να τραβήξω από την Αστροφεγγιά. 😆
    Γι’αυτό, ας ακούσουμε καλύτερα Aerosmith, I Don’t Wanna Miss a Thing και ας τ’αφήσουμε τα υπόλοιπα… 😉

    ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑΑΑ!!!

    * * *

  5. 26 Ιουλίου, 2010 στο 10:38 μμ

    Ε,εχμ καλησπέρα καλό μου αστεράκι…ε,εμ εσύ τι απάντηση,περίμενες καλό μου από ένα βλαμμένο παιδάκι (γιατί βλαμμένο είναι,)πως να το κάνουμε τώρα??που έχει τα μυαλά,στα κάγκελα κ το μόνο που το απασχολεί,μέρα νύχτα είναι μό-νο η εμφάνισή του??κ τίποτε άλλο??..να ταν μόνο αυτό στον άνθρωπο..ε,εμ ο σεισμός μπορεί,κ να σε ταρακουνάει..αλλά όχι τόσο όσο ο θάνατος..ο θάνατος πιστέυω είναι σαν σεισμός 8 ρίχτερ,τα ισοπεδώνει,όλα μέσα σου..πραγματικά…εκεί δεν έχεις κ πολλά περιθώρεια να κάνεις αλλιώς…δεν υπάρχει κ κάποιος τρόπος,να αντιμετωπίσεις αυτό το λούκι που λέγεται,θάνατος κ ειδικά άμα χάσεις κ ένα πολύυ αγαπημένο πρώσοπο…αυτό πιστέυω σε φέρνει στα ίσα σου για τα καλά..δεν υπάρχει,στη ζωή μεγαλύτερο παλούκι από αυτό…τα μεγαλύτερο ίσως παλούκι είναι,αυτό ο θάνατος…σε κάνει να αναλογιστείς για πολλά…κ να επανεξετάσεις να αναθεωρήσεις,πολλά στη ζωή σου….αυτό…καλησπέρες καλή μου….

  6. 6 akrogialia
    27 Ιουλίου, 2010 στο 2:19 μμ

    Για να με ρωτήσω…
    Κοραλλένια μου, τι σε ταρακουνάει?
    Χμ…
    Το πρώτο μου έρχεται είναι η …αλήθεια!
    Ναι, η αλήθεια με ταρακουνάει πολύ…
    Καλησπέρα Αστροφεγγιά μου!
    Όμορφο το κλιπάκι σου σήμερα!
    Φιλιά Πολλά!

  7. 27 Ιουλίου, 2010 στο 3:16 μμ

    Δεν θα έλεγα πως το τέλμα έχει κάτι θετικό. Άλλο είναι ένα στάσιμο, μια παύση…αλλά το τέλμα?
    Αλλά καλή μου Ερατώ, ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει!
    Φιλιά πολλά!

  8. 27 Ιουλίου, 2010 στο 3:18 μμ

    Λίλιθ μου θα κρατήσω και εγώ αυτό που λες:
    «Οι άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά στην αδράνεια.»
    Και αυτό είναι μια ελεύθερη επιλογή!
    Φιλιά πολλά, νεράϊδα μου! 🙂

  9. 27 Ιουλίου, 2010 στο 3:20 μμ

    Πώς γίνεται ένα αγγελάκι να είναι και επαναστάτης, μόνο εσύ τα καταφέρνεις και τα συνδυάζεις καλή μου Angel.
    Αχ αυτό το τηγάνι….! 😉
    Φιλιά και από μένα!

  10. 27 Ιουλίου, 2010 στο 3:21 μμ

    Χαίρομαι που έβαλες ένα όριο και δεν ολοκλήρωσες τη σκέψη σου, πειρατή….
    Ας μην γίνει και εδώ πειρατικό, τι λες? 😉

    * * *

  11. 27 Ιουλίου, 2010 στο 3:23 μμ

    Αυτό πιστεύω και εγώ Αθανασία μου. Μόνο ο θάνατος είναι ικανός να μας ταρακουνήσει για τα καλά. Αλλά….
    Φιλιά πολλά!

  12. 27 Ιουλίου, 2010 στο 3:24 μμ

    Οπότε να σου θέσω ένα δεύτερο ερώτημα Κοραλλένια μου, την θες την αλήθεια ή όχι τελικά?
    Φιλιά πολλά και καλώς ήρθες!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιουλίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Blog Stats

  • 317,286 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: