21
Οκτ.
10

Παιδικές…αναμνήσεις!

Πριν λίγες μέρες σε μια περιήγησή μου στα διάφορα blogs, συνάντησα μια όμορφη ανάρτηση της αγαπητής Daisy’s: «Φωτογραφίστε ό,τι παλιό παιχνίδι έχετε, ανεβάστε το στο blog και ενημερώστε μας με λινκ…το παλιότερο θα βραβευτεί!!!».

Παραβλέποντας το θέμα του βραβείου, σαν ιδέα μου άρεσε πάρα πολύ και ήθελα να λάβω και εγώ μέρος στο νέο αυτό παιχνίδι. Βασικά για μένα φαντάζει σαν ένα ταξίδι στο χρονοντούλαπο του μυαλού μου και ανασύρω θύμισες της παιδικής μου ηλικίας. Εκεί που πέρα τα μαθήματα, το παιχνίδι ήταν το κέντρο του δικού μας τότε κόσμου. Βέβαια επειδή είμαι άτομο, που γενικά δεν δένεται με αντικείμενα, δεν μπορώ να πω πως έχω κρατήσει αναμνηστικά της παιδικής μου ηλικίας.

Περισσότερο για μένα η παρακαταθήκη μου είναι οι αναμνήσεις μου. Ένα ιδιαίτερο κομμάτι αυτών είναι και οι παιδικές μου τρέλες και τα πολλά παιχνίδια…Το πως από ένα «φυσιολογικό» κοριτσάκι που έπαιζε με τις κούκλες του και τους έραβε φορέματα και διοργάνωνε γεύματα, εντός τους τοίχους του σπιτιού…όταν έβγαινε έξω στην αυλή το ίδιο αυτό κοριτσάκι μεταμορφωνόταν σε ένα «αλητάκι» της γειτονιάς και έπαιζε με τα αγόρια κλεφτοπόλεμο ή ποδόσφαιρο και σκάρωνε χονδροειδέστατες φάρσες σε μικρούς και μεγάλους…!

Παρόλα αυτά όμως έχω κρατήσει σαν θησαυρό ένα παιχνίδι, που καταλαμβάνει ένα ξεχωριστό κομμάτι της παιδικής αλλά και της ενήλικης πια καρδιάς μου:


Αυτό δεν είναι άλλο από το αγαπημένο μου αρκουδάκι, ο δικός μου teddy bear, που τον έχω από… «καταβολής κόσμου». 😉  Στα απλά ελληνικά σημαίνει, πως τον έχω από την πρώτη μέρα της γέννησής μου, δλδ 34 συναπτά χρόνια!!!

Πρόκειται για ένα απλό αρκουδάκι με κόκκινο κεφάλι και άκρα, το σωματάκι του ήταν λευκό, μια κόκκινη σαλιάρα και ένα κίτρινο φιόγκο στο λαιμό. Ίσως είναι από τα πρώτα λούτρινα που είχαν βγει στην αγορά. Μάλλον δεν ήταν εξ’ ολοκλήρου λούτρινο αλλά και υφασματένιο…

Χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν ένα κουδουνάκι ραμμένο στο δεξί αυτάκι του και κάθε φορά που δεν μπορούσα να κοιμηθώ και σηκωνόμουν από το κρεβάτι και πήγαινα να δω μεταμεσονύκτια τηλεόραση για να μην ακουστώ από την οικογένειά μου και για να εμποδίσω το προδοτικό κουδούνισμα, έβαζα το  αυτί του στο στόμα μου! (Εξού και το κίτρινο χρώμα στο αυτί …προφανώς υπάρχουν υπολείμματα του DNA μου) 😆

Ο χρόνος όμως, όπως σε όλους μας άλλωστε, δεν άφησε ανεπηρέαστο τον λατρευτό μου αρκούδο (έμεινε για μια ζωή αβάπτιστος, ο καημένος 🙂 ). Έχασε την πλαστική μαύρη μυτούλα του και το σωματάκι του τρίφτηκε και ξέφτισε και άρχισε να χάνει το σφουγγαράκι με το οποίο ήταν παραγεμισμένος. Όμως αν και δεν αναπλήρωσα τη μυτούλα του, έκανα επέμβαση στο σωματάκι του και έβαλα να του ράψουν μια ολόσωμη φορμούλα από φόδρα…!

Έτσι παραμένει ακόμα και σήμερα ο αγαπημένος μου σύντροφος τις νύχτες …τον νοιώθω να με κοιτά με αγάπη με τα κουμπίσια (σημ=δική μου λέξη) ματάκια του, όπως ακριβώς και εγώ τον κοιτώ, τον αγκαλιάζω και αγαπώ…!

Είμαι πεπεισμένη πως αν ήταν αληθινός θα μου αφιέρωνε το παρακάτω τραγούδι….

She’s the one

 

 

P.s: Εννοείται πως στο συγκεκριμένο παιχνίδι υπάρχει ανοικτή πρόσκληση για όλους! 😉

14 Responses to “Παιδικές…αναμνήσεις!”


  1. 21 Οκτώβριος, 2010 στο 6:30 μμ

    Τι γλυκό!
    Πολύ θα ήθελα να παίξω
    αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς δεν κρατάω τπτ
    στο σπίτι! Πετάω συνέχεια, οπότε κόβω
    και κάθε συναισθηματικό δέσιμο με οτιδήποτε!
    Κάποια που είχα πριν χρόνια τα έδωσα στην κόρη μου
    αλλά το μήλο κάτω απ τη μηλιά πέφτει….
    Φιλιά πολλά και καλό απόγευμα να χεις

  2. 21 Οκτώβριος, 2010 στο 7:39 μμ

    Αχ αστροφεγγιά μου χαίρομαι που έπαιξες. 🙂
    Η ιδέα όμως δεν ήταν δική μου αλλά της Γλυκό – Κερασο – Ζουζούνας http://zouzounasgoodlife.blogspot.com/2010/10/blogo.html

    Το αρκουδάκι σου είναι τρέλα! Μ’αρεσει που το έχεις τόσα χρόνια και παρόλα τα σημάδια του χρόνου το αγαπάς τόσο όσο όταν ήσουν μικρή. Πιο πολύ μου άρεσε που έβαζες στο στόμα το κουδουνάκι. Πολύ εμφάνταστη λύση! Εγώ αν ήμουν νομίζω θα το κρατούσα ανάμεσα στα δάκτυλα μου.

    Οι επεμβάσεις που έκανες για να το σώσεις απ’τη φθορά του χρόνου αποδεικνύουν την πολύχρονη και δυνατή αγάπη σου.
    Άραγε αν είχες παιδάκια (έχεις; δεν ξέρω) θα τους έδινες να παίξουν ή θα φοβόσουν πως θα στον κατάστρεφαν;

    Για μένα κερδίζεις το βραβείο του πιο γλυκού παιχνιδιού 🙂

    Φιλιά

  3. 21 Οκτώβριος, 2010 στο 7:55 μμ

    A.V μου δεν πειράζει. Πιστεύω όπως έγραψα και στο post μου, πως οι αναμνήσεις μας τελικά είναι και οι μεγαλύτεροι θησαυροί μας! Οπότε….
    Σου εύχομαι να έχεις ένα όμορφο βράδυ! 🙂

  4. 21 Οκτώβριος, 2010 στο 8:10 μμ

    Γλυκιά μου Daisy, καταρχάς σε ευχαριστώ για την επίσκεψή σου!
    Την ανάρτηση της Γλυκο-Κερασο-Ζουζούνας την είδα μετά τη δική σου, γι’ αυτό και είπα πως εμπνεύστηκα από σένα…
    Όντως η ιδέα της ήταν αξαιρετική και πολύ τρυφερή! 🙂
    Ο αρκούδος μου παραμένει ένα αγαπημένο αντικείμενο ύστερα από τόσα χρόνια. Αν και απέκτησα και άλλα πολλά λούτρινα παιχνίδια, όλα τα μοιράστηκα με τον μικρό μου ήλιο (το 8χρονο γιο μου) πλην όμως του συγκεκριμένου…Υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία πως αυτός είναι δικός μου για πάντα και δεν τον αγγίζει κανείς! 😉
    Όσο για το βραβείο, νομίζω πως όλοι μας το αξίζουμε. Επειδή όλοι μας αποδεικνύουμε την αγάπη μας σε κάποιο κομμάτι του παρελθόντος μας, εφόσον διατηρούμε αντικείμενα που μας το θυμίζουν, ή έστω μνήμες που το κρατούν ζωντανό μέσα μας!
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 🙂

  5. 21 Οκτώβριος, 2010 στο 8:21 μμ

    Πολύ τρυφερή και μόνιμη αγάπη είναι αυτή!
    Πολλά παιδιά έχουν ένα παρόμοιο αρκουδάκι συνεχώς μαζί τους για χρόνια , ενώ άλλα επιλέγουν διάφορα ….περίεργα αντικείμενα, όπως ένας μικρός που έχει πάντα μαζί του ένα …κορδόνι κι ένας άλλος που κάθε βράδυ πηγαίνει για ύπνο με την αγαπημένη του κουβερτούλα , την ίδια , χειμώνα καλοκαίρι!
    Φαίνεται πως αυτό το δέσιμο λειτουργεί αγχολυτικά για τα παιδιά.
    Προσωπικά δεν είχα τέτοιο αντικείμενο, εκτός από μία κούκλα, που πίστευα ότι…καταλάβαινε πότε ήμουν χαρούμενη και πότε λυπημένη, την οποία κάπου την έχω φυλάξει!
    Ωραίο, το παιχνίδι, όντως μας ταξιδεύει στα παιδικά χρόνια , τα οποία είναι τα ωραιότερα της ζωής μας.
    Καλό βράδυ!

  6. 22 Οκτώβριος, 2010 στο 1:43 μμ

    Έχεις δίκιο Ερατώ μου κάπως έτσι λειτουργούν τα παιδιά. Για μένα ο αρκούδος μου παίζει ένα ιδιαίτερο ρόλο…
    Νομίζω πως είμαστε δεμένοι, γιατί τον έχω από την πρώτη μέρα της ζωής μου…και θα σου αποκαλύψω και κάτι μακάβριο ίσως…Θα ήθελα φεύγοντας για το «μεγάλο ταξίδι» να έρθει και αυτός μαζί μου!
    Περίεργο έτσι?
    Φιλιά πολλά! 🙂

  7. 22 Οκτώβριος, 2010 στο 2:59 μμ

    Τι σου φταίει παιδάκι μου το κακόμοιρο το αρκουδάκι και θα το πάρεις μαζί σου στο «μεγάλο ταξίδι»;;;
    Τς, τς, τς…
    Πρέπει να ήσουν φαραώ σε μια άλλη ζωή.
    Έτσι έκαναν κι’ αυτοί! 😆

    Το παιχνίδι είναι πράγματι πολύ όμορφη ιδέα.
    Και μια αφορμή να θυμηθούμε τις άψυχες (αλλά πολύ πιο ζωντανές από πολλούς έμψυχους) αγάπες της παιδικής μας ηλικίας.
    Το αρκουδάκι σου είναι μια γλύκα και σου ταιριάζει πολύ!
    Το κόλπο με το κουδουνάκι και το κιτρινισμένο αυτί, είναι όλα τα λεφτά! 🙂
    Πολύ τρυφερό και γλυκό επίσης είναι που έβαλες να του ράψουν παντελονάκι…
    Δεν πρέπει όμως, έστω και αργά, να του βρούμε ένα όνομα; 🙂

    Το βίντεο με τον Robbie είναι πολύ όμορφο…
    Δεν το είχα ξαναδεί και νομίζω ότι δεν έχω ξανακούσει ούτε το τραγούδι.

    Φιλιά Αστεράκι μου!

  8. 22 Οκτώβριος, 2010 στο 4:40 μμ

    Lilithάκι μου και που ανέφερες τη λέξη «Φαραώ» και με συνδέεις κατά κάποιο τρόπο με την λατρεμένη μου Αίγυπτο, με τιμάς πάρα πολύ…Μιλάμε για μεγάλο «έρωτα» σε ό,τι αφορά την χώρα αυτή και τον πολιτισμό της…!
    Όμως για να γυρίσω στο θέμα μας, επιμένω πως μάλλον αυτή θα είναι και η ύστατη επιθυμία μου. Ο αρκούδος προορίστηκε για μένα και θα παραμείνει μαζί μου for ever!!!!
    Πράγματι θεωρώ και εγώ (αντικειμενικά τώρα) πως είναι ένας γλύκας ο αρκούδος μου…έχει και το αγαπημένο μου χρώμα…! 😉
    Θα χαιρόμουν και εγώ πάρα πολύ αν έπαιζες σε αυτό το blogοπαίχνιδο, που εμπνεύστηκε η Γλυκο-Κερασο-Ζουζούνα! 🙂
    Θα ΄θελες να αναλάβεις να βρούμε ένα όνομα? Να γίνεις η επίσημη νονά του?
    Το τραγούδι, τέλος, είναι πράγματι πολύ όμορφο και νομίζω πως ταιριάζει με το ύφος του post μου…Όμως ευχαρίστως στο αφιερώνω, με πολλή αγάπη!
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη!

  9. 22 Οκτώβριος, 2010 στο 5:30 μμ

    Λοιπόν…
    Λίγο το παπιγιόν, λίγο το άσπρο του ρουχαλάκι που κάνει αντίθεση με τις κόκκινες πατούσες και μου θυμίζει τα δίχρωμα παπούτσια που φορούσε…
    Ποιος; Μα ο Πουαρώ φυσικά!

    Εγώ, αυτό το όνομα θα του έδινα. 🙂
    Αν σου αρέσει, θα ήταν τιμή μου να γίνω νονά του!

  10. 22 Οκτώβριος, 2010 στο 5:40 μμ

    Χαχαχαχαχαχα!!! Τέλειο, φανταστικό!!!!
    και ιδού «ο Πουαρώ μου»! (είναι και αγαπημένος ήρωας! 🙂 )
    Τρέχω στο ληξιαρχείο να το δηλώσω αμέσως!
    Καλή νονά του Πουαρώ μου, μην ξεχάσεις να του στείλεις χριστουγεννιάτικη κάρτα το Δεκέμβρη και φυσικά λαμπάδα το Πάσχα! 😆
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη, νεράιδα μου!

    P.s: ο βαφτισιμιός σου θα κάνει τα μέγιστα να σε αθωώσει και άμα δεν τα καταφέρει θα σου φέρνει brownies στη φυλακή! 😉

  11. 22 Οκτώβριος, 2010 στο 5:59 μμ

    Να μας ζήσει λοιπόν!
    Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε.
    Μα εννοείται ότι δεν θα ξεχάσω τον Πουαρώ μου τα Χριστούγεννα και το Πάσχα!
    Η καλύτερη νονά θα είμαι! 🙂
    Να του δώσεις μια μεγάααλη αγκαλιά από μένα και να του πεις ότι είναι το ομορφότερο αρκουδάκι και το πιο κομψό!

    Φιλιά και στους δυο σας!

    ΥΓ: Ε… όσο να’ ναι τα brownies θα είναι μια παρηγοριά… :mrgreen:

  12. 22 Οκτώβριος, 2010 στο 6:29 μμ

    Σε ευχαριστώ πολύ Lilith μου, τον αγκάλιασα και τον φίλησα εκ μέρους σου, μάλιστα του μετέφερα τη φιλοφρόνηση και νομίζω πως κοκκίνισε πιο πολύ! 😉
    Φιλάκια πολλά και από τους δυο μας έχεις! 🙂

  13. 23 Οκτώβριος, 2010 στο 7:47 μμ

    Είμαι σίγουρος πως θα σου αφιέρωνε αυτό το κομμάτι.
    Και όχι μόνο αυτό.
    …Πιστεύω πως θα σου αφιέρωνε και έναν χορό.
    Όταν γράφουμε κάποιες αλήθειες που κρύβουμε μέσα μας, τα posts αποκτούν μοναδική αξία…
    Με έκανες να ταξιδέψω.
    Βλέπεις, η παιδική σου αλήθεια, η παιδική μου η αλήθεια ή των άλλων, είναι ένας κόσμος υπαρκτός.
    Ένας κόσμος μοναδικός και αληθινός.
    Ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας.
    Υπέροχο!

    * * *

  14. 23 Οκτώβριος, 2010 στο 8:17 μμ

    Νομίζω πειρατή μου πως αφιερώνουμε ο ένας στον άλλον μια μεγάλη αγκαλιά και μια τεράστια, αληθινή αγάπη…
    Όπως ξέρουν και κάποιοι άνθρωποι να μοιράζονται μεταξύ τους…Είμαι βέβαιη πως ξέρεις ποιους εννοώ!
    Εγώ σε ευχαριστώ πολύ!!!!
    Πολλά φιλιά με χρυσή αστερόσκονη σε σένα πειρατή μου! 😉

    * * * * *


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Οκτώβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Blog Stats

  • 316,354 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: