23
Οκτ.
10

Νοσταλγία…

Κοντά στα μέσα της δεκαετίας του ’80

Ήταν αποσήμερο καλοκαιριού και ο ήλιος έκαιγε ακόμα πολύ. Η γιαγιά και ο παππούς  έπαιρναν το μεσημεριανό τους ύπνο, ύστερα από το γεύμα. Οι γονείς δούλευαν… και αυτή είχε δει  τα παιδικά στην τηλεόραση….είχε ξαναδιάβασει τα μίκι μάους και τα άλλα παραμύθια για πολλοστή φορά. Πλέον, ήταν ξανά τακτοποιημένα όλα στην νάϋλον σακούλα που συνήθιζε να σέρνει μαζί της μέσα στο σπίτι…Βαριόταν. Ήθελε να βγει έξω και ας ήξερε πως δεν θα υπήρχε ψυχή τέτοια ώρα στην αυλή. Το πιθανότερο ήταν πως θα έβλεπε τον αδελφό της (κατά δύο χρόνια μικρότερος) να σκαλίζει πάλι τα εργαλεία του παππού στην αποθήκη. Θα πήγαινε να τον βρει. Μόλις είχε ανακαλύψει ένα τρόπο να απαλλαγούν από τη Βάσια σήμερα…Αν έπιανε το κόλπο σίγουρα η γιαγιά της δεν θα τους τη φόρτωνε και σήμερα να την προσέχουν…

Συνάντησε τον αδελφό της εκεί που είχε φανταστεί. – Χρήστο, σήκω. Έχω  μια ιδέα και θέλω βοήθεια…Τι λες να απαλλαγούμε επιτέλους από τη Βάσια έστω μια μέρα? Σε λίγο θα κατέβει και ο Νίκος, ίσως βοηθήσει και αυτός… – Τι σκέφτηκες? Απάντησε με ερώτηση ο αδελφός της… – Θα δεις. Κάτσε να έρθει και ο Νίκος, αλλά εσύ έλα τώρα μαζί μου. Ο μικρός τα παράτησε όλα και ακολούθησε τη μεγαλύτερη αδελφή του. Ήταν ακόμα σε μια ηλικία που κρεμόταν από τα χείλη της. Η «μεγάλη» βασιζόταν σε αυτό. Τον οδήγησε εκεί που η οικογένεια μάζευε τα αποφάγια για να ταϊσουν τα 2 κυνηγόσκυλα του πατέρα τους… Ο κουβάς ήταν γεμάτος με διάφορα ζουμιά, κομμάτια από κρέας και κόκκαλα και άφθονο ψωμί μουσκεμένο πια έτσι όπως είχε ανακατευτεί με το υπόλοιπο περιεχόμενο. Χμμ μια χαρά σκέφτηκε η ηρωίδα μας. – Λοιπόν θα φτιάξουμε ψωμί από ψωμί είπε σε μια φάση. – Μα πώς? – Θα δεις! Πήρε στην μικρή χούφτα της το λιωμένο ψωμί και άρχισε να το πλάθει ξανά. Του έδινε μορφή μικρής φραντζόλας και μετά την τοποθετούσε πάνω σε μια σανίδα…Εκεί τους βρήκε λίγο αργότερα ο Νίκος. Ο τρίτος της παρέας, ξάδελφος των παιδιών, ένα χρόνο μικρότερος από το κορίτσι και ένα χρόνο μεγαλύτερος από τον αδελφό της. Όταν του εξήγησαν τι σκάρωναν ενθουσιάστηκε και συμμετείχε και αυτός στην παρασκευή των «ψωμιών». Αργότερα, όταν τελείωσαν, τοποθετημένα πια στη σανίδα τα άφησαν στον ήλιο να ολοκληρώσει το έργο τους.

– Τι κάνουμε τώρα? – Ας παίξουμε λάστιχο, μέχρι να έρθει και η Νάσσια (ένα άλλο κοριτσάκι της γειτονιάς), να βραδιάσει και να παίξουμε κλεφτοπόλεμο. – Αααα δεν την παίρνω στην ομάδα, αναφώνησε ο Χρήστος, γιατί όλο χάνουμε. Η Νάσσια 3-4 χρόνια μικρότερη από τα παιδιά αν και έκανε φιλότιμες προσπάθειες να τους ακολουθήσει στα παιχνίδια δεν τα κατάφερνε πάντα. – Καλά την παίρνω εγώ, αποκρίθηκε το κορίτσι. Έτσι και αλλιώς κερδίζω συνέχεια με όποιον παίζω. Κανείς δεν είναι καλύτερος από μένα στον κρυφτοπόλεμο…Αυτό ήταν αλήθεια. Είχε τον τρόπο της και να κρύβεται καλά, αλλά και να ξετρυπώνει τους άλλους. Συνέχισαν αμίλητοι το παιχνίδι με το λάστιχο. Έκαναν σκόπιμα ησυχία για να μην ξυπνήσουν τη γειτονιά και βγουν στα μπαλκόνια και φωνάξουν. Ο Νίκος ως συνήθως κέρδισε το παιχνίδι. Ήταν κάτι που σκύλιαζε την ξαδέλφη του…Είχε έρθει το απόγευμα πια. Ο ήλιος είχε χαμηλώσει, ήδη πηγαινοέρχονταν οι γείτονες στην αυλή.

Τσουπ. Έκανε την εμφάνισή της η θεια Βασιλική με την μικρή εγγονή της, τη Βάσια…- Παιδιά προσέχετέ την. Τα «παιδιά» κούνησαν συγκαταβατικά το κεφάλι…Κανένα δεν χώνευε τη Βάσια, όλο προβλήματα τους δημιουργούσε. Ήταν αρκετά μικρότερή τους, σχεδόν μωρό και πάντα τους χαλούσε τα παιχνίδια τους. Μάλλον είχε έρθει η ώρα να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Πήραν το αυτοσχέδιο ταψί τους με τα μικρά καρβέλια επάνω, που είχαν σκληρύνει από τον ήλιο και έμοιαζαν με πραγματικές φραντζόλες… Πήρε το καθένα από μία και προσποιήθηκαν πως έτρωγαν. Η μικρή Βάσια ζήλεψε φυσικά και ζήτησε και αυτή. Σε αυτό στόχευε η συμμορία των τριών. Πρόθυμα της πρόσφερε το περισσευούμενο και την έβλεπαν να το τρώει με φανερή ικανοποίηση και κρυφά γελάκια. Ξαφνικά το κορίτσι έτρεξε στο σπίτι της θειάς Βασιλικής. – Θεία, θεία η Βάσια τρώει αποφάγια…τι να κάνουμε? Εεεε αυτό ήταν.  Πετάχτηκε η θεία έξω και βλέπει το θέαμα. Η Βάσια παιδούλα ακόμα δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Η γιαγιά της την άρπαξε και μαλώνοντάς την τράβηξε στο σπίτι, ενώ η εγγονή έκλαιγε γοερά…!

Ήταν μεγάλη ΝΙΚΗ!!! Γελούσαν ώρες με το πάθημα της Βάσιας. Το σκοτάδι πλησίαζε και νά σου η Νάσσια πρόβαλε από την γωνία. Φυσικά δεν της αποκάλυψαν κάτι για να μην τους μαρτυρήσει, αλλά αμέσως χωρίστηκαν σε ομάδες των δύο για να παίξουν το αγαπημένο τους παιχνίδι. – Ο αδελφός σου ο Δημήτρης θα έρθει Νίκο? – Θα έρθει αλλά πιο μετά, απάντησε. Ο Δημήτρης ήταν ο μεγαλύτερος από όλους θα πήγαινε ήδη στην έκτη τάξη. Παρουσιαζόταν τα βράδια και μάζευε τα μικρότερα παιδιά γύρω του και τους διηγόταν τις καλύτερες τρομακτικές ιστορίες με φαντάσματα και τον «έξω από εδώ». Το μεγάλο κορίτσι πάντα τις άκουγε αυτές τις ιστορίες γοητευμένο…

Παρόλα αυτά αφοσιώθηκαν στον κρυφτοπόλεμο. Η γειτονιά, έτσι όπως ήταν διαμορφωμένη, βόλευε πολύ στη διεξαγωγή του. Τους πρόσφερε άφθονες φυσικές κρυψώνες, γύρω από το μικρό ρυάκι, ανάμεσα στα δέντρα, πότε στην αυλή του μπάρμπα Δήμου με το πέτρινο πηγάδι, ή στη νέα οικοδομή που προοριζόταν για μικρό ξενοδοχείο… Η ηρωίδα μας αν και ήταν προσυλωμένη να καταγράφει όλο και περισσότερες νίκες στο ενεργητικό της δεν μπόρεσε να αποφύγει μια ακόμα αταξία. Μπροστά από το σπίτι της κυρά- Κούλας με τα κάγκελα γύρω γύρω, άφησε τον παρτενέρ της (σε εκείνη τη φάση) Νίκο να προπορευτεί και αυτή κοντοστάθηκε. Δεν υπήρχε ψυχή γύρω και το σκοτάδι την κάλυπτε καλά… Πάνω στο σιδερένιο φράκτη με τους κισσούς η γριά Κούλα είχα απλωμένα τα ρούχα της. Η σιδεριά κατέληγε στην κορυφή σε μικρούς αιχμηρούς οβελίσκους που εκεί στήριζε η γριούλα την μπουγάδα της… Άπλωσε το χέρι η μικρή και μια σπρώχνοντας, μια τραβώντας έκοψε ένα-δυο οβελίσκους όπως είχε ξανακάνει και τις προηγούμενες μέρες… Στο μυαλό της έρχοταν τα παράπονα και η γκρίνια της γριάς-Κούλας που αναρωτιόταν ποιος της κατέστρεφε τα κάγκελα…Γελώντας πνιχτά, ακολούθησε το σύντροφό της στη νέα τους κρυψώνα.

Ύστερα από το πολύωρο παιχνίδι, ιδρωμένοι μεν αλλά απόλυτα ευχαριστημένοι δε, η παρέα συγκεντρώθηκε γύρω από τον Δημήτρη και κουβέντιασαν τα τεκταινόμενα της μέρας αλλά και άκουγαν προσεκτικά τις ιστορίες του μεγαλύτερου της συντροφιάς, που τις διηγόταν με στόμφο για να τους εντυπωσιάσει.

Ήταν περασμένες δώδεκα πια… Ήταν ώρα να πάνε στα κρεβάτια τους…Μια άλλη μέρα γεμάτη συγκινήσεις και γέλιο είχε περάσει.

~~~~~

Αχ! Σαν να ήταν χθες μοιάζει αυτή η ασπρόμαυρη ανάμνηση και την αναπολώ με νοσταλγία…! 🙂


8 Responses to “Νοσταλγία…”


  1. 1 akrogialia
    23 Οκτώβριος, 2010 στο 3:45 μμ

    Σκέφτομαι…ξανά σκέφτομαι και ξανά σκέφτομαι…ποια μου θυμίζει η ηρωίδα…ποια μου θυμίζει…
    Χμ…

    Θεότρελλο Αστεράκι, πώς μπόρεσες!
    Χαχαχαχχαχααχαχ

    Πολύ πολύ όμορφη ανάμνηση…
    Πολύ όμορφα την παράθεσες εδώ!

    Θέλουμε κι άλλες!
    Είμαι σιγούρη θα υπάρχουν δεκάδες….χαχαχαχαχαχαχχαχα

    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑΑΑΑΑΑ

    ΥΓ θΕς ΜΙΑ ΣΠΙΤΙΚΗ ΦΡΑΝΤΖΟΛΑ? ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

  2. 23 Οκτώβριος, 2010 στο 3:59 μμ

    🙄 Μα αποκάλυψα πως είμαι εγώ η ηρωίδα? Ανέφερα κανένα όνομα? Από πού έβγαλες αυτό το συμπέρασμα Κοράλλι μου?
    Τς τς τς!
    Θες και άλλη ιστορία? Χαχαχαχαχα όντως έχω δεκάδες! Ίσως το κάνω στο μέλλον… 😉
    Πολλά φιλιά Κοράλλι μου και η αστερόσκονη, είμαι σίγουρη πως θα φθάσει στο βυθό σου!

    Υ.Γ: Σπιτική φραντζόλα είπες? Σαν τη δική μου? NO WAY, thanks! 😆

  3. 23 Οκτώβριος, 2010 στο 4:38 μμ

    Ναι… καλά! Δεν ανέφερες όνομα! 😆
    Δεν το πιστεύω ότι έκανες τέτοιο πράγμα στο καημένο το κοριτσάκι!
    ΤΗΝ ΑΦΗΣΕΣ ΚΑΙ ΕΦΑΓΕ ΤΟ ΣΚΥΛΟΦΑΓΗΤΟ;;;
    Απίστευτο!!!
    That was cruel, girl!!! 😆
    Πολύ καλή ιστορία!
    Και ναι… θέλουμε κι’ άλλες!
    Πάντως, Αστεράκι μου, είσαι τέρας ευαισθησίας!
    Χαχαχαχαχα!!!
    Το τραγούδι των Beatles το λατρεύω!
    Στα νιάτα μου (δεν θέλω σχολιασμό πάνω σ’ αυτό, Κοράλλι), είχα μια κασέτα και την είχα λιώσει!
    Μετά από το Yesterday ξεκινούσε αυτό…

    … και κάθε φορά που ακούω το Yesterday, νομίζω ότι θα ακούσω κι’ αυτό μετά. 🙂

    Πολύ όμορφο ποστ και σ’ ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας την ιστορία σου.

    Φιλιά πολλά!

  4. 23 Οκτώβριος, 2010 στο 4:53 μμ

    Lilith μου και εγώ μικρό και αθώο αστεράκι ήμουν…Απλά ήθελα να απαλλάξω την ομάδα μου από το babysittinng 😆
    Εεεε στην τελική δεν την άφησα να το φάει όλο, έτρεξα και ειδοποίησα τη γιαγιά της. Δεν έπαθε απολύτως τίποτα, μαγειρεμένα ήταν τα αποφάγια! 😛
    Ναι από μικρή φαινόταν πως ήμουν τέρας…ευαισθησίας! χαχαχαχαχαχαχα
    Η καημένη κυρά-Κούλα ρωτούσε τους πάντες για να μάθει ποιος της έκανε τη ζημιά και εγώ σφύριζα αθώα!
    Χαίρομαι πολύ που σ’ αρέσει το τραγουδάκι, στο αφιερώνω και αυτό επίσης!
    Τελικά εσύ και η Κοραλλένια πάτε να με πείσετε να σας αποκαλύψω όλες τις ζαβολιές μου? Χμμμμ…είδωμεν!
    Φιλιά πολλά με αστερόσκονη, κουμπαρούλα μου! 😉

  5. 23 Οκτώβριος, 2010 στο 7:52 μμ

    Θα αναφερθώ στο τραγούδι το οποίο δεν ξέρω κι’ εγώ πόσες φορές το έχω ακούσει μέχρι τώρα από την ώρα που το έβαλες.
    Όσο για τα υπόλοιπα, τι να πω;
    Μικρά καθάρματα!
    Είναι μία από τις λέξεις που σκεφτόμουν όσο διάβαζα το τι κάνατε στην κοπελίτσα.
    Είμαι σίγουρος Αστεράκι πως ήσουν ο εγκέφαλος αυτής της απίστευτης σπείρας!
    Τς τς τς 🙄
    …και μετά έρχεται η Ερατώ και μιλάει για bullying!
    Περίμενε να περάσει από εδώ και να δεις τι πρόκειται να πάθεις!
    (Και μην σκέφτεσαι πώς δεν θα πληρώσεις αναδρομικά) 😆

    Να έχεις ένα όμορφο Σ/Κ.

    * * *

    ps: Συνεχίζεις να μοιράζεσαι μαζί μας τις υπέροχες ιστορίες σου κι’ αυτό είναι πραγματικά πολύ όμορφο!

  6. 23 Οκτώβριος, 2010 στο 8:34 μμ

    Τα τραγούδια της ΖΙΟΝ είναι εφάμιλλα, ισάξια του τραγουδιού εδώ στο post μου. Η ΜΟΥΣΙΚΉ είναι μια και είναι ωραίο να τη συναντάς παντού!
    Χαίρομαι που σου άρεσε! 🙂
    Με τσάκωσες πειρατή. Από τότε έδειξα τις «πειρατικές» προθέσεις μου! 😆
    Και ομολογώ πως στις περισσότερες σκανταλιές, ηθικός αυτουργός ήμουν εγώ! :mrgreen:
    Ωχ με περιμένει τιμωρία? Αναδρομικά κιόλας! Οϊμέ!!!! 😦
    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη πειρατή μου!

    P.s: Μήπως θα ήταν καλύτερα να μην διηγηθώ άλλες ιστορίες μου? χαχαχαχαχαχαχα

  7. 24 Οκτώβριος, 2010 στο 1:34 μμ

    Χααααααααχαααααααααααααααααααααααχααααααααααααααααααχα!μπράβο καλή μου!…πολύυυ ωραίο το ποστάκι σου…μου θυμίζεις,ιστορίες από τη ζωή του πατέρα,μου (που τώρα είναι,πιά 57χρονών)… εικόνες και παραστάσεις,απίστευτες που εγώ κ άλλοι στην ηλικία μου, ΔΕ της ζήσαμε κ ΔΕ της είδαμε πο-τέ κ που,ούτε κ θα τις δούμε ποτέ…μου άρεσε το ποστάκι σου,επειδή έχει μιά αθωότητα κ μιά γλύκα,που σήμερα έχει πιά εξαφανιστεί…δεν ξέρω εάν τα σημερινά,παιδάκια θα ζήσουν αυτή την ομορφιά,που έζησες εσύ,ο πατέρας μου κ πολλοί άλλοι άνθρωποι….(ο πατέρας μου κυρίως που ζήσαν σε πολύυυ παλιότερες εποχές,από μας)…μάλλον όχι όπως δείχνει..τα πράματα έχουν αλλάξει πολύ πιά…έως κ τη δική μας εποχή,(τη δεκαετία του ’80-’90)εννοώ ήταν καλά…αργότερα όμως….άστο καλύτερα…πολύυυ΄ωραίο ποστάκι….χαιρετώ….

  8. 24 Οκτώβριος, 2010 στο 5:38 μμ

    Αθανασία μου είναι όπως τα λες…Η «γενιά» του πατέρα σου, όπου ανήκω και εγώ (χαχαχαχαχαχαχαχα πλάκα κάνω 😉 ) ήταν πολύ πιο αθώα από την τωρινή. Την διασκέδαση και το παιχνίδι τα συναντούσες στην ύπαιθρο και στις αλάνες κάτι τελείως το διαφορετικό από απ’ ό,τι συμβαίνει σήμερα…! 🙂
    Βέβαια σαν παιδιά όλοι μας, δεν αποφεύγαμε τις σκανταλιές! :mrgreen:
    Χαίρομαι που διασκέδασες με το ποστ μου!
    Μια μεγάλη αγκαλιά και πολλά φιλιά με αστερόσκονη από μένα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Οκτώβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Blog Stats

  • 318,525 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: