28
Οκτ.
10

Για τη σημαία…

Έχει περάσει πάνω από μια εικοσαετία, που στεκόμουν δίπλα στο πέτρινο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, κρατώντας το ψηλό κοντάρι της γαλανόλευκης.  Έχει χαρακτεί στην μνήμη μου το δέος και το βάρος της ευθύνης, που ένοιωσα τότε, όταν συνειδητοποίησα πως εκπροσωπούσα την περηφάνεια του σχολείου μου (ούσα η καλύτερη και άριστη μαθήτρια της έκτης τάξης) αποθέτοντας φόρο τιμής σε εκείνους που θυσιάστηκαν για την ελευθερία.

Γιορτάζαμε την 28η Οκτωβρίου. Άλλη μια μέρα μνήμης και περισυλλογής. Μια μέρα που χαρακτηρίστηκε από απαγγελίες ποιημάτων για το έπος του ’40, εμβατήρια και τραγούδια, σκετς, καθώς και διηγήσεις ηρωικών στιγμών….

Ήταν η μοναδική φορά που έζησα αυτή τη μέρα τόσο έντονα. Να αισθανθώ Ελληνίδα ως το έπακρο και να χαίρομαι που ρέει αίμα ελληνικό στις φλέβες μου.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Οι καιροί άλλαξαν ή έστω εγώ έτσι το αντιλαμβάνομαι. Δεν ξέρω αν το ποστ αυτό θα βγάλει ένα απαισιόδοξο μήνυμα. Αλλά η γεύση που μου μένει κάθε τέτοια μέρα είναι γλυκόπικρη.

Είμαστε κάθε χρονιά στο ίδιο έργο θεατές με τις παρελάσεις μαθητών και σωμάτων στρατού (μόνο που λόγω οικονομικής στενότητας καταργήθηκαν οι μηχανοκίνητες παρελάσεις) και μετά στο καναπέ του σπιτιού μας να παρακολουθούμε  για πολλοστή φορά πότε «την υπολοχαγό Νατάσα» και πότε «το υποβρύχιο Παπανικολής» σαν μια προσπάθεια αναστύλωσης της χαμένης αίγλης. Χμμμ, ναι ίσως το αυτό το τελευταίο να είναι και ένα θετικό στοιχείο. Ίσως έτσι διασώσουμε λίγο την ιστορία αυτού του λαού, που πια δεν διδάσκεται ή έστω δεν μετουσιώνεται στα ελληνικά σχολεία.

Το διαπιστώνω σαν ζωντανό παράδειγμα από το μικρό μου ήλιο. Που σαν μαθητής της Τρίτης τάξης , λίγα πράγματα έχει μάθει. Και δεν είναι και ο μόνος. Λίγοι νομίζετε πως γελοιοποιούνται μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες όταν σε «έξυπνες» και πονηρές ερωτήσεις δημοσιογράφων, δηλώνουν  άγνοια ή μπερδεύουν τον εορτασμό του ΟΧΙ του 1940 με την επανάσταση του 1821?

Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει… Ίσως το να φέρεις στα χέρια την Ελληνική σημαία να μην είναι πλέον σημαντικό. Εφόσον ολοένα και περισσότεροι μη ομοεθνείς την κρατούν. Όταν το μήκος της φούστας που φορά η μαθήτρια όταν παρελαύνει είναι ελκυστικότερο θέμα συζήτησης. Όταν η ευκαιρία να δραπετεύσεις από τη δουλειά και το σχολείο και να κατακλύσεις τις καφετέριες φαντάζει μείζων στόχος…!

Ίσως η ίδια η ζωή μας οδήγησε εκεί. Το ίδιο παρακμάζων κράτος που τρέφει τη νοοτροπία του χαβαλέ, που έχει ο Έλληνας μέσα του. Όχι δεν κάνω κήρυγμα σήμερα, ούτε πολιτικά συμφέροντα υποστηρίζω, ούτε το παίζω ηθικολόγος. Απλά καταγράφω κάποιες σκέψεις…

Παρόλα αυτά η Ελπίδα και η Αισιοδοξία μου μένουν ζωντανές… Μια παροιμία λέει, πως όποια πέτρα και να σηκώσεις θα βρεις έναν Έλληνα από κάτω. Έχουμε αποδείξει σαν λαός πως στα δύσκολα τα φέρνουμε βόλτα και βγαίνουμε νικητές…Έτσι πιστεύω πως θα γίνει και τώρα…κάπου, κάπως…κάποτε!

Γι άλλη μια φορά η Ελληνική σημαία θα κυματίζει περήφανη ψηλά!

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

 

 

Χρόνια πολλά σε όλους και όλες! 😉


4 Responses to “Για τη σημαία…”


  1. 30 Οκτώβριος, 2010 στο 8:59 μμ

    Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
    Όμως ψυχορραγεί…
    Πονάει, κομματιάζεται, τσακίζεται και εξευτελίζεται καθημερινά.
    Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, πως είναι δυνατόν να αγαπήσεις την χώρα σου;

    Όμορφο post Astrofegia!
    Χρόνια σου πολλά.

    * * *

  2. 30 Οκτώβριος, 2010 στο 9:10 μμ

    Θες να πεις πώς δεν αγαπάμε τον εαυτό μας? Όμως οι περισσότεροί μας νοιαζόμαστε για το πρόσκαιρο συμφέρον και αδιαφορούμε για τους δίπλα μας… Δεν είναι λίγο οξύμωρο αυτό?

    Χρόνια πολλά και σε σένα πειρατή και ας είσαι στην αλλοδαπήν! 😉

  3. 31 Οκτώβριος, 2010 στο 3:37 πμ

    Αυτό που λες Astrofegia, ονομάζεται… «αγαπάω το να έχω» ή «αγαπάω το να κατέχω» ή «αγαπάω τα πράγματα» ή «τα πράγματα είμαι εγώ».
    Ή αλλιώς… «πόλεμος, σκοτάδι, διχασμός»
    …Έστω δλδ και αν αυτή μου η μανία, με κάνει να καταστρέφω τον εαυτό μου.

    Οξύμωρο;
    Μα φυσικά είναι!
    Έτσι ακριβώς λέγεται ένα μωρό που κρατάει στα χέρια του οξύ και το πετάει στους φίλους του για να διασκεδάσει την ώρα που οι άλλοι καίγονται και σφαδάζουν με πόνους φριχτούς!

    ΟΞΥΜΩΡΟ!

    Αυτό ακριβώς μας συμβαίνει! Είμαστε μωρά… οξύμωρα! 😉

    * * *

  4. 31 Οκτώβριος, 2010 στο 10:05 πμ

    Καλή η ερμηνεία σου Osiri, για το οξύμωρο…Θα σου δώσω όμως και μιά άλλη: Στα αρχαία ελληνικά «μωρό» εννοούσαν εκείνον με έλλειψη μυαλού, λογικής. Με άλλα λόγια του ανόητου.
    Αυτό είμαστε λοιπόν, πειρατή μου: ΑΝΟΗΤΟΙ!
    Αλλά όπως είπα, δεν χάνω την ελπίδα μου. Ακόμα και για τον λαό μου…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Οκτώβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Blog Stats

  • 317,242 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: