19
Νοέ.
10

The Pursuit of Happyness…

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ασχοληθεί με αυτό που ονομάζουμε: EYTYXIA.

Στο blogοσπιτάκι μου έχω αφιερώσει ήδη δυο posts. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι ανεξάντλητο ως θέμα συζήτησης, καθώς η έννοια «ευτυχία» ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως και κάθε φορά η «φύση» της αλλάζει, ανάλογα με  την επιθυμία που εκφράζει κάθε άνθρωπος.

Ευτυχία μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό και απλό όπως ένα χαμόγελο ενός παιδιού ή οι αχτίδες του ήλιου που παίζουν κρυφτό ανάμεσα σε φυλλωσιές δέντρων…από την άλλη μπορεί να είναι κάτι πιο μεγάλο και πολύπλοκο, ιδιαίτερα όταν συνδέεται με την οικονομική ευρωστία/ επαγγελματική καταξίωση ή τον Έρωτα.

Γεγονός όμως παραμένει ένα: Ο άνθρωπος μοιάζει να βρίσκεται σε ένα συνεχές κυνήγι αναζήτησής της.

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Ο καθένας μας εξάλλου, γνωρίζει καλύτερα για τον εαυτό του τι του προσφέρει ευτυχία και πώς πρέπει κατά συνέπεια να πράξει για να την κατακτήσει…

Σήμερα θα ήθελα να μιλήσω για μια ταινία: «Το κυνήγι της Ευτυχίας» είναι η ελληνική απόδοσή της ή κατά τον αγγλικό τίτλο: «The pursuit of Happyness».

Πρόκειται για μια εκπληκτική ταινία με πρωταγωνιστή τον φανταστικό (προσωπική μου άποψη) Will Smith που υποδύεται έναν άντρα που τον εγκατάλειψε η γυναίκα του επειδή δεν άντεχε την ανέχεια στην οποία ζούσαν, του αφήνει και τον πεντάχρονο γιο τους…και καταλήγουν πατέρας και γιος να ζουν στους δρόμους και να κοιμούνται στις τουαλέτες των υπογείων σταθμών ή σε άσυλο για απόρους. Με τον τραπεζικό του λογαριασμό μηδενικό ο Chris Gardner προσπαθεί να επιβιώσει…

Η συνέχεια επί της οθόνης αγαπημένοι μου φίλοι. Όσοι δεν έχετε δει την ταινία, μην χάσετε την ευκαιρία να την παρακολουθήσετε [αύριο το βράδυ στον Alpha (22:00 μ.μ)], ειδάλλως υπάρχει η λύση του dvd. Είναι μια δραματική ταινία, ιδιαίτερα συγκινητική αν αναλογιστεί κανείς πως βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Να σημειωθεί πως πλάι στον γνωστό ηθοποιό, το ρόλο του μικρού του γιου στην ταινία, τον παίζει ο πραγματικός γιος του W. Smith, Jaden…Οι ερμηνείες και των δύο είναι φοβερές.

Αξίζει να την δείτε! 😉

«You want something, go get it. Period.»


12 Responses to “The Pursuit of Happyness…”


  1. 1 Korallenia
    20 Νοέμβριος, 2010 στο 8:02 πμ

    Καλημέρα Αστεράκι!
    Την ταινία δεν την έχω δει…έχει σημειωθεί όμως για να τη δω μόλις μπορέσω…
    Όσο για την ευτυχία…η εμπειρία της ζωής με έχει μάθει ότι σε ακολουθεί όταν σταματήσεις να την ψάχνεις!
    Να έχεις ένα πανέμορφο σ/κ με πολλές στιγμές ευτυχίας!
    Πολλά φιλιά!

  2. 20 Νοέμβριος, 2010 στο 9:34 πμ

    Κοράλλι μου καλημέρα και να διακινδυνέψω να πω…καλωσήρθες! Δεν ξέρω που σε πετυχαίνω με τα συνεχή ταξίδια σου… 😉
    Η ταινία αυτή όντως αξίζει να τη δει κανείς, ακόμα και αν δεν είναι φανατικός σινεφίλ όπως εγώ. Προτείνω ελάχιστες φορές κάτι, αλλά όταν το κάνω νομίζω πως αξίζει τον κόπο…

    Ευτυχία: Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και σίγουρα δεν μπαίνει σε καλούπια…Ίσως να έχεις δίκιο όταν λες πως όταν την ψάχνουμε μανιωδώς αυτή μας ξεφεύγει ολοένα και πιο μακριά….Ίσως επειδή εμείς πάνω από όλα χάνουμε την ουσία της και την αξία της και ζητάμε ολοένα και πιο πολλά, ενώ οι δικές μας ανάγκες μπορεί να είναι πιο λίγες και πιο απλές…
    Δεν ξέρω. Δεν είμαι σοφή για να ξέρω…
    Μόνο και η δική μου μέχρι τώρα εμπειρία μου δίδαξε πως αν δεν κάνουμε και εμείς οι ίδιοι κάτι, έστω την πιο μικρή κίνηση, τίποτα δεν πέφτει εξ’ ουρανού…Όλα γίνονται συναρτήσει των επιλογών και των πράξεων μας. Δεν πιστεύω στην τύχη, πιστεύω στο πεπρωμένο…ακόμα και όταν αφορά την ΕΥΤΥΧΙΑ!

    Η τανία αυτή αν την παρακολουθήσεις διδάσκει κάτι: “You want something, go get it. Period.” Αυτό. Και ξέρεις κάτι? Μου ακούγεται τόσο, μα τόσο απλό στ΄αυτιά μου!

    Καλό σ/κ να έχεις και αρκετή ξεκούραση επίσης, που σίγουρα μετά από ένα ταξίδι επιβάλλεται! 😉

  3. 20 Νοέμβριος, 2010 στο 1:53 μμ

    Την έχω δει την ταινία, Αστέρι μου.
    Είναι πολύ καλή! Ο Will Smith καταφέρνει να σου μεταφέρει όλον αυτόν τον πόνο και την αγωνία του ανθρώπου που τα έχει χάσει όλα και δεν ξέρει πού θα τον βρει το αύριο.
    Πολλές στιγμές από την ταινία έχουν καρφωθεί στη μνήμη μου, αλλά η πιο δυνατή ήταν η στιγμή που αναγκάζεται να κοιμηθεί με τον γιο του σε μία από τις τουαλέτες του σταθμού των τραίνων (αν θυμάμαι καλά). Και ξέρεις τι άλλο θυμάμαι;
    Κάποια στιγμή που πήγαν με τον γιο του στο περίπτερο για να εξαργυρώσουν μια επιταγή και ο μικρός κοιτούσε τις σοκολάτες μπροστά του και το είδε ο πατέρας και του είπε να πάρει μία. Ο μικρός πράγματι πήρε μια σοκολάτα εκείνη τη φορά, αλλά λίγες μέρες και αρκετά βάσανα μετά, όταν ξαναπήγαν στο περίπτερο και ρώτησε ο πατέρας τον μικρό αν ήθελε τίποτα, αυτός του είπε ότι δεν χρειαζόταν τίποτα. Είχε καταλάβει το παιδί ότι ακόμα και το παραμικρό σεντ είχε γι’ αυτούς μεγάλη σημασία. Σε λίγο διάστημα είχε φτάσει από 5, 35 χρονών!
    Είναι πολύ αληθινή ταινία, αν και… την αλήθεια της, αν είσαι ο πρίγκηπας William δεν θα μπορέσεις ποτέ να την καταλάβεις.

    Φιλιά πολλά, Αστέρι μου!

  4. 20 Νοέμβριος, 2010 στο 2:07 μμ

    Καλησπέρα Lilith μου…και για μένα η πιο συγκλονιστική στιγμή του έργου είναι όταν αναγκάστηκαν να κοιμηθούν στο πάτωμα στις τουαλέτες του υπόγειου σιδηρόδρομου. Εκεί ο καημένος είχε αγκαλιά το κοιμισμένο παιδί του και έβγαλε από μέσα του όλον το φόβο και την απόγνωση για το αύριο…’Έδειξε για λίγο πόσο αδύναμος αισθανόταν και του βγήκε σε βουβό κλάμα…
    Πραγματικά με συγκίνησε πολύ αυτή η σκηνή…!!!
    Όσον αφορά το σχόλιό σου για τον πρίγκιπα William, ίσως μια τέτοια αλήθεια, απόγνωση και πόνο να μην έχει γνωρίσει ποτέ του και πιθανότατα να μην νοιώσει και ποτέ…Όμως νεράϊδα μου, πιστεύω πως ακόμα και η πιο πλούσιοι, οι πιο δυνατοί κλπ…έρχονται αντιμέτωποι κάποτε με τον πόνο και τη δυστυχία…Για παράδειγμα όταν το 97 «έφυγε» η Lady D. θυμάμαι χαρακτηριστικά την εικόνα του όπως και του αδελφού του…και μπορεί το πρωτόκολλο όπως και η ξενέρωτη φυλή των Άγγλων να μην τους επέτρεψαν να δείξουν τα συναισθήματά τους…Είμαι σίγουρη όμως, πως τότε ένοιωσαν πως ήταν τα πιο μόνα και φτωχά παιδιά στον κόσμο! 😦

    Πολλά φιλιά με την πιο «χαρούμενη» αστερόσκονη! 😉

  5. 20 Νοέμβριος, 2010 στο 2:52 μμ

    Δεν είπα ότι ο πρίγκηπας δεν ένιωσε ποτέ τον πόνο.
    Και φυσικά και θα ένιωσε όπως νιώθει το κάθε παιδί όταν χάνει τη μάνα του.
    Τη συγκεκριμένη φρίκη και φόβο όμως που βιώνει κάποιος που βρίσκεται στη θέση του παιδιού του Christopher Gardner και του κάθε Christopher Gardner εκεί έξω, δεν θα το νιώσει ποτέ.

  6. 20 Νοέμβριος, 2010 στο 3:34 μμ

    Λογικό νεράϊδα μου, αφού τυχαίνει να είναι και πρίγκιπας! 😉
    Όταν γίνουμε και εμείς οι πριγκίπισσες του παραμυθιού, που θα τις πάρει ο πρίγκιπας πάνω στο λευκό του άτι με προορισμό το κάστρο του, έτσι θα είμαστε και εμείς…
    Μην ανησυχείς τα 100 πρώτα χρόνια είναι δύσκολα! 😆

  7. 20 Νοέμβριος, 2010 στο 11:42 μμ

    Καλησπέρα!
    Ωραία η ταινία που μας προτείνεις!
    Την έχω δει και μπορώ να πω ότι είναι πολύ καλή.
    Βέβαια θα προτιμούσα, να είναι οι χώρες οργανωμένες έτσι, ώστε κανείς να μην υπάρχει περίπτωση να βρεθεί στη θέση του πρωταγωνιστή και του μικρού γιου του…

  8. 21 Νοέμβριος, 2010 στο 10:08 πμ

    Κι εμένα μου αρέσει ο Will Smith, από τα χρόνια του Πρίγκηπα ακόμα. Μπορεί να κάνει πολύ καλά πολύ διαφορετικά πράγματα: Κωμωδία, δράση, δράμα, μουσική φυσικά.
    Νομίζω ότι αυτή η ταινία δεν θα ήταν η ίδια χωρίς αυτόν…

  9. 22 Νοέμβριος, 2010 στο 10:18 μμ

    Ερατώ μου οι ευσεβείς πόθοι για κοινωνίες που να μεριμνούν για του ανθρώπους που χρήζουν βοήθεια, φαίνεται πως παραμένουν ακόμα μόνο πόθοι.
    Μακάρι κάτι να αλλάξει!
    Η ταινία είναι πολύ καλή όντως! 🙂
    Φιλιά πολλά!

  10. 22 Νοέμβριος, 2010 στο 10:23 μμ

    Φώτη συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Ο Smith είναι ένας αγαπημένος ηθοποιός. Το παίξιμό του φοβερό όπως και στο «I am legend». Τον είχα και εγώ προσέξει στον πρίγκιπα του Bel Air! 😉

  11. 12 Δεκέμβριος, 2010 στο 4:05 μμ

    O Will Smith στον ρόλο του πατέρα!!!
    Αυτό είναι από μόνο του ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για να δει κάποιος την ταινία!
    Πολύ καλή ταινία και όμορφο σενάριο.
    Εύγε και στον πιτσιρίκο!
    Good Job! 😉

  12. 12 Δεκέμβριος, 2010 στο 4:07 μμ

    Ο W. Smith είναι αγαπημένος ηθοποιός, αλλά και όλη η οικογένεια έχει ταλέντο!
    Η ταινία αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Νοέμβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Blog Stats

  • 316,382 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: