14
Δεκ.
10

Gone with the wind…

 

Ξαφνικά ανοίγει ο ασκός του Αιόλου

κι οι αγέρηδες δραπετεύουν από μέσα

σαν τεράστιες δίνες νερού και σκόνης

που  προσπαθούν να ρουφήξουν τα πάντα στο διάβα τους.

Και καθώς οι ριπές των ανέμων σε μαστιγώνουν,

νοιώθεις σαν φρύγανο που ξεριζώνεται και παρασύρεται ψηλά.

Όμως μην παραδωθείς στο ρίγος που σου προκαλεί το ουρλιαχτό τους

και στον τρόμο που φωλιάζει στα σωθικά.

Επειδή ακόμα κι αν πιστέψεις πως ήρθε η καταστροφή,

όταν όλα θα έχουν καταλαγιάσει…

θα αντιληφθείς πως

τα πάντα είναι πιο καθαρά

και όλα εν-τάξει!

Είσαι ελεύθερος τώρα!!!

 

Στο παρακάτω βιντεάκι θα δείτε πως ακόμα και αν ο άνεμος σκορπίζει τα πάντα στο πέρασμά του…όλα βρίσκουν το δρόμο τους ξανά κι η πορεία συνεχίζεται…

κι άλλο ένα αγαπημένο τραφουδάκι…

Στους πέντε άνεμους

 

 

 

 

 


15 Responses to “Gone with the wind…”


  1. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 3:30 μμ

    Καλή μου γειάσου…πολύυ ωραίος τίτλος…ε, ήρθα να σου πώ ότι από’δώ και πέρα θα με βρίσκεις εδώ-ahtida.wordpress.com έτσι? φιλάκιαααααααααααα!……

  2. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 3:35 μμ

    Αθανασία μου καλησπέρα…Δεν μπορω να καταλάβω…το λινκ που μου άφησες με οδηγεί στο blog που ξέραμε μέχρι τώρα. Μήπως έκανες λάθος στο url?

  3. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 3:44 μμ

    Χμμμ οκ τώρα κατάλαβα, μετακόμισες αλλού…αλλά επειδή είναι ολόϊδιο…τεσπά
    Καλορίζικο Αθανασία μου και καλές αναρτήσεις σου εύχομαι!
    Φιλιά πολλά! 😉

  4. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 5:01 μμ

    Όχι καλή μου δεν έκανα,λάθος απλώς αναγκάστηκα να μεταφέρω το μπλόγκ μου σε άλλη διέυθυνση επειδή έγινε,κάτι πολύ άσχημο,(άτομο της οικογενείας μου ανακάλυψε το…παλιό μπλόγκ μου) και το διάβασε έγινε χαμός,και μου ήταν πλέον εντελώς αδύνατον να γράφω πλέον στη Μικρή αχτίδα εφόσον ήξερε που είναι,(διευθύνσεις,όνομα του μπλόγκ κλπ,κλπ)…ε,και αποφάσισα να το μεταφέρω αλλού γιανά μη μπαίνει και με διαβάζει,και γίνει τίποτε άλλο χειρότερο…τώρα το π ως και το π ου ανακάλυψε το μπλόγκ,μου παραμένει άγνωστο…κατάλαβες? δεν έχει αλλάξει κάτι παρά μόνο η διέυθυνσή μου….

  5. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 5:16 μμ

    Σε καταλαβαίνω Αθανασία μου απόλυτα. Αυτά συμβαίνουν…Τώρα ελπίζω όλα να πάνε καλά, εμείς θα είμαστε δίπλα σου!

  6. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 5:30 μμ

    Πολύ ….φυσάει σε αυτή την ανάρτηση!
    Αλλά, παρ’ όλη την κακοκαιρία, όλα ξαναβρίσκουν το δρόμο τους, σαν τα παπάκια στο πανέμορφο βιντεάκι!
    Έτσι είναι τα πράγματα!
    Εντυπωσιακό το soundtrack από το Gladiator αλλά και το τραγουδάκι στο τέλος!
    Και το κείμενό σου όμορφο με αισιόδοξο μήνυμα!
    Καλό απόγευμα και …προσοχή στον αέρα!

  7. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 6:55 μμ

    Σε ευχαριστώ Ερατώ μου για τα καλά σου λόγια… Τι να προσέξω στον αέρα? Μήπως με πάρει και με σηκώσει? 😆
    Φιλάκια πολλά! 😉

  8. 8 akrogialia
    14 Δεκέμβριος, 2010 στο 8:05 μμ

    ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία…αλλά εννέα μποφόρ το ποστ σου Αστέρακι μου!
    Πού βρήκες την φωτό εεε?

    Ελεύθερος τώρα εεε? Και πώς να διαχειριστείς τόση ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ….( αύριο πάντως γιορτάζει) ας γιορτάσουμε οι ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

    Ναι, πάλι ξέχασα τα χάπια μου!

    Πολλά πολλά φιλιά Αστέρι μου…με τόσο άνεμο σίγουρα θα φτάσουν κοντά σου!…

  9. 14 Δεκέμβριος, 2010 στο 11:16 μμ

    Πολλά μποφόρ είχαμε την προηγούμενη εβδομάδα Κοράλλι μου…τώρα είμαστε σε ύφεση των ανέμων.
    Σου άρεσε η φωτό? Και μένα πολύ, αν και θα προτιμούσα να ήταν ξανθιά η κοπέλα…!
    Η ελευθερία δεν μετριέται και υπολογίζεται μόνο κατά την έλειψή της!
    Εγώ χαίρομαι για όση ελευθερία διαθέτω τώρα…και προσμονώ να αποκτήσω κι άλλη! 😉
    Μήπως ξέχασα εγώ τα χάπια μου τελικά? :mrgreen:
    Να είσαι σίγουρη πως έλαβα τα φιλιά σου, σε ευχαριστώ πολύ και ανταποδίδω! 🙂

  10. 15 Δεκέμβριος, 2010 στο 12:24 μμ

    Τελειο το βιντεάκι!

  11. 15 Δεκέμβριος, 2010 στο 4:20 μμ

    Απίστευτη η πάπια με τα μικρά της…Δεν πτοήθηκαν καθόλου που παρασύρθηκαν από τον αέρα…
    Έφαγαν πολλές τούμπες αλλά στο τέλος μαζεύτηκαν και τα 12 μικρά πίσω από τη μαμά τους και συνέχισαν την πορεία τους!
    Το βιντεάκι αυτό παίχτηκε πολύ στην tv τελευταία. Χαίρομαι που σου άρεσε, Άννα!
    Πολλά φιλιά! 🙂

  12. 15 Δεκέμβριος, 2010 στο 9:11 μμ

    Ο Αέρας είναι το στοιχείο μου και τον λατρεύω!
    Μου δίνει οξυγόνο και αναπνέω!
    Την άπνοια είναι που δεν αντέχω.
    Κάθε μορφής…
    Δεν έχω καλύτερο από το να είμαι στο σπίτι και απ’ έξω να γίνεται χαμός.
    Ξέρεις τι μου αρέσει πιο πολύ;
    Ν’ ακούω τα παράθυρα να τρίζουν και τον θόρυβο που κάνουν τα κλαδιά των δέντρων.
    Το βίντεο με τα παπάκια έχει πολλή πλάκα!
    Ο τρόπος που μαζεύονται πάλι στο τέλος… σαν να μην έγινε τίποτα. 😆

    Το soundtrack, πολύ όμορφο!

    Φιλιά πολλά!

  13. 15 Δεκέμβριος, 2010 στο 9:37 μμ

    Δεν μπορώ να πω πως η άπνοια μου είναι δυσάρεστη. Ιδιαίτερα σε μέρες καλοκαιριού…με το θερμόμετρο να αγγίζει τους 40 βαθμούς, μου αρέσει να απολαμβάνω τον ήλιο σαν σαύρα…
    Αλλά η εικόνα που περιγράφεις με τον άνεμο να ουρλιάζει έξω από το σπίτι και δημιουργεί γενικά ένα χαμό είναι μια αγαπημένη μου επίσης!
    Γενικά είμαι παντός καιρού…χμμμ στο κρύο υποφέρω λίγο, αλλά οκ.
    Απίστευτα τα παπιά εεεε? Πολύ γλυκούλια! 🙂
    Το soundtrack πολύ αγαπημένο!
    Φιλιά πολλά με αστερόσκονη, Lilith μου!

  14. 21 Δεκέμβριος, 2010 στο 1:22 μμ

    Χάχαχαχα!
    Απίστευτο video!
    Να σου πω την αλήθεια, στεναχωρήθηκα που τα είδα να… ρολάρουν…
    Θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί να τα βοηθήσω, ειλικρινά!
    Όσο για τον άνεμο, καμιά φορά φυσάει και καθαρίζει τα πάντα.
    Οπότε είναι καλό να παραδινόμαστε.
    Άλλωστε, όπως είδαμε και από τα παπάκια, σηκώθηκαν και συνέχισαν… 😆

  15. 21 Δεκέμβριος, 2010 στο 5:34 μμ

    Πολύ γλυκιά σκέψη σου πειρατή μου να θέλεις να βοηθήσεις τα παπάκια…Όμως όπως είδες φάνηκε πως δεν είχαν καμιά τέτοια ανάγκη, κι όλο αυτό το συμβάν ήταν μια μικρή απλά παρένθεση στην πορεία τους!
    Φιλιά πολλά! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Δεκέμβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Ιαν. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Blog Stats

  • 317,265 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: