14
Ιαν.
11

Back to the…past!

Τελευταία σε διάφορα φιλικά ιστολόγια είδα πως κάποιοι από εσάς περιέγραφαν πως θα ήταν το blog τους (αν διατηρούσαν blog) στην εφηβική τους ηλικία…

Τι θα περιείχε, τι θα κυριαρχούσε σε σκέψεις και επιλογές …τι «χρώμα», τι «άρωμα» και΄τι «άκουσμα» θα εισπράταμε όλοι μας αν η παρούσα τεχνολογία βρισκόταν στα χέρια μας τα χρόνια εκείνα…

Σε μια αγαπημένη φίλη είχα σχολιάσει πως πιθανότατα δεν θα είχα εγώ blog, επειδή ήμουν ένα ντροπαλό και κλειστό κορίτσι…

Και είναι η αλήθεια, αγαπητοί μου φίλοι… Σε μια e-παρέα όπως μας θέτω και περίπου όλους μας κοντά ηλιακά…αυτή η περίφημη εφηβεία ή προεφηβεία τοποθετείται χρονολογικά στην δεκαετία του 80.

Οπότε αν στην ανατολή της ζωής μου δεν είχα αυτό το blog ποιες ήταν οι ασχολίες μου? Τι έκανε αυτό το ντροπαλό και κλειστό κορίτσι?

Φυσικά και δεν κακοπερνούσε θα ήταν η δική μου απάντηση. Για μένα τα 80s ήταν μια αγαπημένη δεκαετία. Επειδή πέρα από το σχολείο, τα παιχνίδια και το εξωσχολικό διάβασμα, μεσουρανούσε τότε κι η καλύτερη τηλεόραση, ever! :mrgreen:

Έτσι για του λόγου το αληθές σας παραθέτω τα παρακάτω βιντεάκια να θυμηθείτε και εσείς με τη σειρά σας με τι μεγαλώσαμε… 😉

Παιδικά προγράμματα και αγαπημένα σήριαλ:

Κάποιες άλλες σειρές, αλλά και περιοδικά και παιχνίδια:

Τι έχει αλλάξει από τότε? Μάλλον τίποτα στην Αστροφεγγιά, θα αποκριθώ εγώ… Αν αποφύγω τον παλιμπαιδισμό τελικά [ 😆 ], παραμένει ολοζώντανο το παιδί μέσα μου, ίσως πιο ώριμο…αλλά με πολλές γλυκές αναμνήσεις!

Και επειδή το ηλιοβασίλεμα της ζωής μου βρίσκεται ακόμα πολύ μακριά, όταν δύει για την ώρα ο ήλιος, μένει ένα όμορφο τραγούδι…

P.S: Το πρώτο βιντεάκι υπήρξε η αφορμή να ασχοληθώ εγώ με το blogging, εδώ και τρία χρόνια πια…Τυχαίο? Δεν νομίζω! 😉

10 Responses to “Back to the…past!”


  1. 15 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:34 πμ

    Τι ωραίο καλή μου!! και γώ, με αυτά μεγάλωσα…με το ‘Stand by me’,τα ‘Goonies’και τον E.T τον εξωγήινο'(φανταστική ταινία) το ‘My girl’ με τον Μακώλευ Κάλκιν…και με πολλάαα άλλα…με τη Κάντυ-Κάντυ…πολύυ ωραίες εποχές, μου λείπουν…πραγματικά πολλές φορές…και νιώθω ότι θα θελα να ξανάγυρίσω εκεί…αλλά κι εγώ,όπως το λες έχω μείνει εκεί..δεν έχει,αλλάξει κάτι μέσα μου πνευματικά τουλάχιστον,παραμένω κάπου στα 14-15…?κάπου εκεί…γιατί ηλικιακά άστο….καλημέρες και…πολύυυ ωραία ποστάκι..πολύ νοσταλγικό…

  2. 15 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:39 πμ

    Έχω έντονες αναμνήσεις από το 80 -η τηλεόραση, τα σήριαλ που βλέπαμε, είναι σίγουρα μέσα σε αυτές. Υπήρχε ακόμα, νομίζω, ένα είδος αθωότητας -πες το κι αφέλεια- στον κόσμο τότε, που χάθηκε οριστικά μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την δεκαετία του ’90 δηλαδή, που γίναμε κι εμείς έφηβοι και αρχίσαμε να γνωρίζουμε τον κόσμο…

  3. 15 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:57 μμ

    Ωραίες εποχές Αθανασία μου, αλλά τι σχέση έχει η ηλικία που αναγράφει η ταυτότητά μας? Έίμαστε όσο νοιώθουμε!
    Καλή σου μέρα και καλό σ/κ σου εύχομαι! 🙂

  4. 15 Ιανουαρίου, 2011 στο 1:00 μμ

    Μάλλον έχεις δίκιο Φώτη μου..τότε ήταν πιο αθώα…πες γιατί ήμασταν παιδιά τότε και βλέπαμε τον κόσμο με άλλα μάτια…who knows?
    Η τηλεόραση πάντως του τότε ήταν σίγουρα πιο καλή…Την λάτρεψα!
    Αν έβαζαν ξανά εκείνες τις σειρές τώρα πια, ευχαρίστως πάλι θα τις παρακολουθούσα! 😉
    Ευχαριστώ που πέρασες! 🙂

  5. 16 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:38 μμ

    Μια γλυκιά αναδρομή στο παρελθόν, τότε που ήταν σαν να ζούσαμε σε έναν άλλο κόσμο, πιο αθώο και γεμάτο ανακαλύψεις!
    Τίποτα από τις καταγραφές που κάναμε τότε δεν έχει χαθεί όπως αποδεικνύουν τα βιντεάκια, ούτε ως γεγονότα,ούτε ως συναισθήματα.
    Όμορφο, νοσταλγικό το ποστ σου!
    Καλημέρα!

  6. 16 Ιανουαρίου, 2011 στο 1:57 μμ

    Είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη φρουτοπίια
    Είναι μία, μόνο μία, δεν υπάρχει άλλη καμίια!!!

    Δεν έχανα επεισόδιο!
    Ο Αιμίλιος το μήλο, ο Φραγκίσκος το φραγκόσυκο, η Μαρουλίτα, ο Θάνος το κολοκυθάκι και ο Φώντας το σκληρό καρύδι…!!!
    Λατρεμένοι ήρωες!
    Έπρεπε να φτιάξουν έναν σταθμό ειδικά για να ξαναδείχνουν όλα αυτά τα υπέροχα που βλέπαμε τότε.
    Τα βιντεάκια που έβαλες είχαν τα πάντα μέσα!
    Κάντυ, Μαγκάιβερ, Super-Gran, τον Ιππότη της Ασφάλτου, Μια φορά κι’ έναν καιρό ο Άνθρωπος…
    Μας τα θύμισες όλα.
    Να’ σαι καλά! 🙂
    Το «Stand by me» είναι μια πανέμορφη ταινία.
    River Phoenix… such a great loss…

    Φιλιά πολλά, Αστεράκι μου!!!

  7. 17 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:14 πμ

    Πολύ σωστά τα λες Ερατώ μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!
    Φιλιά πολλά! 🙂

  8. 17 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:17 πμ

    Lilithάκι μου, όσα υπήρχαν στα βιντεάκια τα περισσότερα τα παρακολουθούσα, τα διάβαζα…τα έπαιζα.
    Απορώ και η ίδια με τον εαυτό μου πως τα προλάβαινα όλα! 😆
    Το «Stand by me» ήταν εξαιρετική ταινία αλλά και το ομώνυμο τραγούδι δεν πάει πίσω!
    Φιλιά πολλά με αστερόσκονη, νεράϊδα μου! 🙂

  9. 26 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:31 πμ

    …και εύχομαι να παραμείνεις έτσι!

    Ακούω για μία ακόμη φορά το πανέμορφο τραγούδι σου.

    Maya και Billy υπέροχοι και διαχρονικοί.

    Καλή σου μέρα

    * * *

  10. 26 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:16 πμ

    Osiri μου, πραγματικά το παλεύω να παραμείνω έτσι…Τώρα θα με ρωτήσεις: «Μα καλά χρειάζεται να αγωνιστείς γι αυτό?»
    Ναι όταν ζεις ανάμεσα στον κόσμο και μεταξύ άλλων, ναι μάλλον είναι απαραίτητο!
    Φιλιά πολλά, καπετάνιε μου!

    Υ.Γ: τον sport Billy, πού τον βάζεις? Τον ήρωα από άλλο πλανήτη? 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιανουαρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 318,521 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: