19
Ιαν.
11

Άσκηση…επιβίωσης!

Χθες το βράδυ, πάνω στο ζάπινγκ που έκανα στην τηλεόραση έπεσα πάνω στο Big Brother. Εκείνη τη στιγμή ο «Μεγάλος Αδελφός» έδινε στους παίχτες του τηλεριάλιτι, οδηγίες για την εβδομαδιαία αποστολή τους.

Θα έπρεπε για 48 ώρες να ζήσουν στην αρένα των αποστολών τους, παριστάνοντας τους διασωθέντες από αεροπορικό δυστύχημα. Δεν τους επιτρεπόταν όμως καθόλου να μπουν μέσα στο σπίτι.

Βέβαια μην σκεφτείτε, πως τους άφησε έρμαια για 2 εικοσιτετράωρα… Τους παρείχε σχεδόν τα πάντα για διαμονή στην ύπαιθρο, σαν να βρίσκονταν σε camping: Αυτοσχέδιο ηλεκτρικό ρεύμα, τουαλέτες, τρόφιμα κ.α.

Δεν θα έμενα σε αυτό το γεγονός όμως αν δεν μου προξενούσε κάτι άλλο μεγάλη εντύπωση. Πάει η μια εκ των παικτριών ( η Πολωνέζα) στο δωμάτιο επικοινωνίας και ρωτά τον Β.Β αν θα μπορούσε να πάρει μαζί της ένα κόκκινο κραγιόν και λίμα νυχιών. Φυσικά εκείνος αρνήθηκε.

Σκέφτηκα τότε, πως αν στο «backyard» του Β.Β δεν εμφανιστεί κανένα άγριο ζώο να τους επιτεθεί, οπότε και χρειάζονταν η λίμα για να το σκοτώσουν, ή αν είχαν έλλειψη από στυλό για να σημειώσουν τα απομνημονεύματά τους με το κραγιόν [ 😛 ] …η κοπέλα τα ήθελε για το προφανές…

Αναρωτιέμαι λοιπόν μέχρι που φθάνει ο εθισμός μας στην καλοπέραση και στις ανέσεις που μας παρέχει η σημερινή εποχή. Εξαιρώ τελείως από την κουβέντα αυτή, τον αγώνα που δίνουν εκατομμύρια (ίσως) των ανθρώπων για επιβίωση. Εκείνων που ζουν μόνιμα σε άθλιες συνθήκες, είτε άστεγοι είτε ανήμποροι να έχουν τα στοιχειώδη προς το ζην.

Επανέρχομαι στην πρώτη μου σκέψη και απορία… Μια κοπέλα που καλείται να μείνει στην αυλή ενός σπιτιού για ελάχιστες ώρες και δεν αντέχει να μην έχει τα καλλυντικά της μαζί…. Περίεργο, εεε? 😆

Όλο αυτό μου θυμίζει δυο αγαπημένες ταινίες με ανθρώπους που αναγκάστηκαν να ζήσουν υπό αντίξοες και δύσκολες συνθήκες, όχι για την πλάκα τους, στα πλαίσια ενός παιχνιδιού, αλλά όντας ένας αγώνας για επιβίωση…

Η πρώτη με τον τίτλο «Alive» / «Οι Επιζήσαντες»

Μια ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία, που η μεγάλη τραγωδία (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι) ήταν πως οι διασωθέντες αναγκάστηκαν να προβούν σ’ ένα είδος κανιβαλισμού για να επιζήσουν….

Η δεύτερη, σαφώς πιο κινηματογραφική δεν είναι άλλη από το «Cast Away» / «Ναυαγός»

Σε αυτή την ταινία πέρα από την καθημερινή μάχη που δίνει ο ήρωας με τα στοιχεία της φύσης και για την εύρεση τροφής, έχει να αντιμετωπίσει ένα άλλο τέρας: Τη μοναξιά, αποζητά τη συντροφικότητα…την ανάγκη να μπορεί να μιλήσει σε έναν άνθρωπο.

Βάζοντας τον εαυτό μου να μπει σε αυτό το τρυπάκι και να αναρωτηθεί: «Αστροφεγγιά αν είχες τη δυνατότητα να είχες «κάτι» μαζί σου σε περίπτωση που ξέμενες ναυαγός σ΄ένα νησί…τι θα ήταν αυτό?»

Η απάντησή μου θα ήταν: Αν δεν πέθαινα απ΄την πείνα, αν και νομίζω, πως το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα ήταν μεγάλο και θα με έσπρωχνε να φάω ωμά καβούρια και ψάρια, που υπό φυσιολογικές συνθήκες τα σιχαίνομαι…δεν θα ήθελα να ήμουν μόνη. Δεν θα άντεχα να είχα συντροφιά τη ματωμένη μου παλάμη αποτυπωμένη σε μια μπάλα βόλεϋ και να της απευθύνω το λόγο σαν να ήταν άνθρωπος. Σ’ όλα τ’ άλλα θεωρώ πως μπορώ και προσαρμόζομαι…

Εσείς τι θα κάνατε σε μια ανάλογη φάση?

Βαγγέλης Παπαθανασίου: «Μυθωδία»

P.S:  Αν είχα την δυνατότητα έστω για μουσική, θα συμβιβαζόμουν…! 😉

17 Responses to “Άσκηση…επιβίωσης!”


  1. 19 Ιανουαρίου, 2011 στο 2:37 μμ

    Σχόλιο 1:
    Δεν μου αρέσει το Big Brother για πολλούς λόγους. Το ότι έβαλαν τους παίκτες να κάνουν και μια ψεύτικη άσκηση επιβίωσης μου προσθέτει στοιχεία που το …επιβαρύνουν κι άλλο στο μυαλό μου.
    Σχόλιο 2:
    Πραγματικά, ζώντας μια άνετη ζωή σε σχέση με άλλες εποχές , είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε ότι θα μας λείπουν έστω και τα βασικά…ξέρεις, το κραγιόν, το λάπτοπ, το κινητό (για να θυμηθώ πρόχειρα κάποια από αυτά)
    Σχόλιο 3:
    Έχω δει το Castaway (2 φορές) και πιστεύω πως είναι μια πολύ αξιόλογη και προσεγμένη ταινία. Οι συντελεστές είχαν ζητήσει μέχρι και επιστημονικές πληροφορίες για την εξέλιξη του ανθρώπου ώστε να βάλουν τον πρωταγωνιστή να κινηθεί με τον αναμενόμενο τρόπο στην προσπάθεια επιβίωσης που έκανε.
    Σχόλιο 4:
    Επειδή είμαστε όντα κοινωνικά, η μοναξιά είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα για μας. Έχεις απόλυτο δίκιο που τη βάζεις σε αυτά που δεν θα άντεχες…νομίζω κανείς δεν θα άντεχε εύκολα αυτή την κατάσταση.

    Αυτά! Νομίζω αρκετά φλυάρησα…αλλά δεν φταίω εγώ …το ποστ σου το προκάλεσε αυτό! 🙂

  2. 19 Ιανουαρίου, 2011 στο 2:52 μμ

    Νομίζω πως σε κανένα δεν αρέσει πλέον το Β.Β. Είναι πια παρωχημένο προϊόν από το πρώτο Β.Β στην Ελλάδα…Μόνο ως αφορμή για γέλια το αντιμετωπίζω!

    Σίγουρα σε μια εποχή γεμάτο gadgets, μπιχλιμπίδια και ανέσεις, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτά…Νοιώθουμε εν’ ολίγοις γυμνοί αν σκεφτούμε τον εαυτό μας χωρίς την παρουσία τους.

    Οι ταινίες αυτές, σου συμπεριλαμβάνω και την πρώτη (που ίσως δεν έχεις δει) ανήκουν σε εκείνες που μου αρέσουν ιδιαίτερα. (tip: το «Alive» το δείχνει ο Αντ1 την Πέμπτη το βράδυ. Νομίζω πως αν ευκαιρήσεις, αξίζει να την δεις.)

    Όπως έθεσα και στο post, νομίζω πως η μοναξιά σε αυτές τις συνθήκες θα ήταν δυσβάσταχτη… Βέβαια συμβιβάζομαι και με τη συντροφιά της μουσικής αν είναι δυνατόν, επειδή πού ξέρεις μπορεί να αναγκαστώ να φάω τον σύντροφό μου :mrgreen:

    Δεν φλυάρησες καθόλου, ίσα ίσα χαίρομαι και περιμένω περισσότερες απόψεις Ερατώ μου.

    Φιλιά πολλά! 🙂

    Υ.Γ: Δεν απάντησες όμως εσύ τι θα ήθελες μαζί σου σ’ ανάλογη περίπτωση! 😉

  3. 19 Ιανουαρίου, 2011 στο 5:17 μμ

    Όντως δεν έχω δει την πρώτη ταινία.Θα το κάνω μάλλον την Πέμπτη!
    Όσο για το τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση, ιδού το δίλημμα: να έχεις συντροφιά, με κίνδυνο να…φαγωθείτε κυριολεκτικά, ή να μην έχεις και να αρχίσεις να παράγεις και φιλοσοφία;
    Μάλλον θα προτιμήσω το δεύτερο.
    Πάντως θα έχω φροντίσει (λέμε τώρα…) να έχω στο σάκο επιβίωσης ένα σετ με τα απαραίτητα καλλυντικά, ένα λάπτοπ, έστω σε μορφή netbook με σύνδεση στο ίντερνετ , μερικά βιβλία, μαγιό, αντιηλιακό και αν είναι δυνατόν θα παραγγείλω να μου στείλουν ένα 4 επί 4 γιατί δεν θα έχει δρόμους μάλλον στο ερημονήσι….
    Ε, είμαι ολιγαρκής, δεν είμαι από αυτούς που δεν μπορούν χωρίς τις καταναλωτικές συνήθειες!

  4. 19 Ιανουαρίου, 2011 στο 5:56 μμ

    Χαχαχαχααχαχα σίγουρα Ερατώ μου περιγράφεις μια εκδρομή στην εξοχή, όλα ιδανικά να έχεις σύνδεση ίντερνετ κλπ… 😆
    Πάντως εύχομαι ΑΝ ποτέ σου τύχει να ξεμείνεις, να έχεις όλες αυτές τις ανέσεις και να μην αναγκαστείς να φας…έντομα! :mrgreen:

  5. 19 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:40 μμ

    Αστεράκι μου δεν ξέρω τι θα έκανα
    αλλά δεν θέλω και να το σκέφτομαι κιόλας
    Την καλησπέρα μου
    Φιλιά πολλά

  6. 20 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:19 μμ

    Ίσως κι αυτή να είναι μια σωστή αντιμετώπιση, Αγγελάκι…Δεν μπαίνουμε καθόλου σε μια τέτοια διαδικασία σκέψης! 😉
    Φιλιά πολλά κι από μένα!

  7. 20 Ιανουαρίου, 2011 στο 8:48 μμ

    Κόκκινο κραγιόν και λίμα νυχιών. Μάλιστα. Για αυτό πάμε κατά διαόλου.

    Υ.Γ. Οι Επιζήσαντες είναι must see ταινία.

  8. 20 Ιανουαρίου, 2011 στο 9:16 μμ

    Kanthare συμφωνώ μαζί σου με τον παραλογισμό της απαίτησης (?) να πάρει μαζί της κραγιόν και λίμα νυχιών, όμως την έκφραση «κατά διαόλου» την βρίσκω υπερβολική!
    Είμαστε ίσως μια γενιά (επί το πλείστον) που δεν έχει ζήσει την ανέχεια και τις στερήσεις και ίσως δεν αντιλαμβάνεται για το τι πρόκειται να αντιμετωπίσει αν αναγκαστεί να ζήσει «πρωτόγονα».
    Σίγουρα όμως μια τέτοια γυναικεία αντίδραση όμως δεν μου αρέσει καθόλου! Είναι εκτός τόπου και χρόνου! 🙄

    Χαίρομαι που σου αρέσει και σένα «οι Επιζήσαντες»

  9. 21 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:40 πμ

    Έχω δει το Cast Away και το θεωρώ εξαιρετικό!
    Ο Tom Hanks συνήθως (ή μάλλον, πάντα) μεγαλουργεί.
    Απίστευτα συγκινητική η σχέση που ανέπτυξε ο ήρωας με την μπάλα-φιλαράκο του.
    Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς τελειώνει…
    Θυμάμαι ότι γύρισε πίσω αλλά δεν θυμάμαι πού καταλήγει.
    Το Alive νομίζω ότι το είδα, εκτός και αν έχει γυριστεί και άλλη ταινία με το ίδιο θέμα.
    Γιατί, σίγουρα έχω δει ταινία με το συγκεκριμένο θέμα.
    Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα έκανα στη θέση τους.
    Αυτή τη στιγμή έχω φάει το δείπνο μου, κάθομαι σε ένα ζεστό δωμάτιο και δεν νομίζω ότι είμαι σε θέση να κρίνω και να έχω και άποψη για το τι θα έκανα σε μια τέτοια κατάσταση.
    Όσο για το Cast Away…
    Προσωπικά, i do well with peace and quiet.
    Έτσι, αν δεν υπήρχαν επικίνδυνα αρπακτικά (και λοιποί κίνδυνοι) στο νησί, νομίζω ότι θα τα πήγαινα αρκετά καλά. Ειδικά αν είχα ανανάδες, ψάρια και καρύδες. :mrgreen:

    Φιλιά πολλά!

  10. 21 Ιανουαρίου, 2011 στο 1:45 πμ

    Lilith μου συμφωνώ μαζί σου. Το Cast Away είναι εκπληκτική ταινία…Όπως και ο Hanks είναι εξαιρετικός, αγαπημένος ηθοποιός…
    Στο τέλος βρίσκει την παλιά του αγαπημένη, που έχει ήδη φτιάξει μια νέα ζωή, με νέα οικογένεια…φυσικά τα δεδομένα δεν μπορούν να αλλάξουν…
    Παραιτείται από την εταιρεία και έχει σκοπό να παραδώσει το μόνο πακέτο που δεν είχε ανοίξει στο νησί. Παρέα είχε μαζί του ένα νέο Wilson. Και η ταινία τελειώνει να βρίσκεται οδηγώντας σε ένα σταυροδρόμι…
    Λίγο θλιβερό το φινάλε για μια τόσο καλή ταινία…Αλλά ίσως έτσι είναι το σωστό. Μετά από μια τέτοια εμπειρία, όλα τα άλλα να φαίνονται ανούσια και ρευστά!

    Το Alive το έδειξε η τηλεόραση πρίν λίγο. Συγκινητική ταινία, επίσης!

    Ξέρω είναι δύσκολο να μπούμε στο τρυπάκι να σκεφτούμε τι θα κάναμε σε ανάλογη περίπτωση, συνήθως είμαστε «βλέποντας και κάνοντας».
    Αλλά θα ήθελα να σε ρωτήσω: ΟΚ, καταλαβαίνω πως μπορείς να μαζέψεις τα φρούτα, και να σπάσεις το σκληρό περίβλημα…αλλά ξέρεις να ψαρεύεις? 🙄
    Amazing! :mrgreen:

    Φιλάκια πολλά! 🙂

  11. 22 Ιανουαρίου, 2011 στο 8:59 μμ

    ενίσταμαι με όλο αυτό το παιχνίδι που οι ίδιοι οι παίχτες παραβιάζουν μονοι τους τα δικαιώματά τους!
    από εκεί και ύστερα…ο άνθρωπος κρύβει μέσα του απίστευτη δύναμη για να επιβιωσει..το θέμα είναι να την ανακαλύψει!

  12. 22 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:44 μμ

    Γλαύκη μου δεν καταλάβαινω ακριβώς σε τι ενίστασαι…Αλλά όσον αφορά την παρατήρησή σου πως οι άνθρωποι παραβιάζουν κανόνες που οι ίδιοι έχουν θέσει, δεν είναι κάτι παράξενο. Φαίνεται οφείλεται στο αντιδραστικό χαρακτήρα μας, που δύσκολα υποτάσσεται και συμβιβάζεται…Δεν ξέρω!
    Ίσως αυτό να εξηγεί και στο τέλος αυτό που λες: Πως θα κάνει τα πάντα να επιβιώσει!
    Καλό σου βράδυ!

  13. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 9:03 πμ

    ΣΤΟ big brother ενίσταμαι, όχι στο ποστ σου,απορώ πως κάποια άτομα λαμβάνουν μέρος,σορυ αλλά τους θεωρώ διανοητικά πειραγμένους!

  14. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:42 πμ

    Γλαύκη μου αυτό το κατάλαβα, πως ενίστασαι με το παιχνίδι, πως δεν σου αρέσει και συμφωνώ και εγώ μαζί σου… Τώρα ποιοι είναι λόγοι που σπρώχνουν μερικούς να δηλώσουν συμμετοχή, αξίζει να το κουβεντιάσουμε?
    Η δική μου απορία ήταν αν νομίζεις πως μόνο σε αυτό το παιχνίδι παραβιάζονται οι κανόνες και όχι γενικότερα…Αλλά να υποθέσω πως όχι 😉
    Φιλιά πολλά! 🙂

  15. 26 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:51 πμ

    Αν δεν έχεις πάει βόλτα με γυναίκα και μοτοσυκλέτα, δεν έχεις ιδέα για το τι μια γυναίκα θεωρεί ως απαραίτητο να πάρει μαζί της…

    Σχετικά με την επιβίωση τώρα, ε… κάτι θα βρούμε για να μιλάμε.
    Μπορεί να πιάσω κουβέντα με την ξανθιά μαιμουδίτσα που μου έστειλε πέρισυ δώρο ο Santa 😆

    Το κομμάτι αγαπημένο και πολύ… ψαγμένο από τον Βαγγέλη!
    Μου άρεσε πολυ η τελευταία μικρή φωτό με το ναυάγιο!

    Αυτό για καλημέρα…

    * * *

  16. 26 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:54 πμ

    Ούπς!

    Το αφήνω ξανά εδώ:

    >>http://www.youtube.com/watch?v=AX9q9bPI0dM<&lt;

    Thanks WordPress!
    Power!

  17. 26 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:39 πμ

    Πειρατή μου συμφωνώ καθ’ όλα μαζί σου…
    Πραγματικά κάτι τέτοια με κάνουν να …μην χωνεύω το ίδιο το φύλο μου…
    Δεν ξέρω, ίσως εγώ να είμαι εκτός τόπου και χρόνου, αλλά αυτές οι «μαϊμουδιές» των γυναικών δεν μου αρέσουν καθόλου!’

    Χαίρομαι που σου άρεσε ο Βαγγέλης και η τελευταία φωτό. Στην αφιερώνω μάλιστα!

    Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για το Σάκη (όταν είχε πρωτοβγεί το clip τότε, το λάτρεψα), και χαχαχαχαχα φαίνεται κάναμε ακριβώς την ίδια σκέψη για την wordpress. Mόνο που εγώ την διατύπωσα στο προηγούμενο ποστ μου ως απάντηση στο σχόλιό σου, προτού καν δω το δικό σου εδώ!
    Σύμπτωση, εεε? 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιανουαρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 316,354 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: