22
Ιαν.
11

Εκείνη η νύχτα…(updated)

Πολλοί λένε συχνά, πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις…!

Δεν αμφιβάλλω διόλου γι’ αυτό. Μόνο που κάποιες φορές δεν έχεις μαζί σου πρόχειρη φωτογραφική μηχανή να αιχμαλωτίσεις την εικόνα….Δεν είσαι μεγάλος καλλιτέχνης να ζωγραφίσεις σε καμβά το αντικείμενο της ματιάς σου.

Και τι σου μένει? Η απόπειρά σου να γράψεις σ’ ένα χαρτί ή στη συγκεκριμένη περίπτωση, στο παρόν ιστολόγιο, την εικόνα που αποτυπώθηκε στην μνήμη σου. Να κάνεις μια περιγραφή όσο γίνεται πιο κοντά στην αλήθεια, με λόγια γλαφυρά και ζωντανά. Να μεταφέρεις την ατμόσφαιρα…χρώματα, ήχους και μυρωδιές. Κάτι που είναι αδύνατον ακόμα κι η τελειότερη εικόνα να καταφέρει.

Χρειάζονται χίλιες λέξεις γι’ αυτό? Δεν μπορώ να γνωρίζω. Αλλά αυτή θα είναι η προσπάθειά μου απόψε. Να μεταφέρω εκείνη τη νύχτα, όπως τη βίωσα!

Αρκετά αργά το βράδυ, όταν τα πάντα σιώπησαν μέσα στο σπίτι, όταν κάθε φως έσβησε και το απόλυτο σκοτάδι κάλυψε τα μάτια μου, ένας θόρυβος …ο ήχος της βροχής που πέφτει, με οδήγησε σαν άλλος μίτος της Αριάδνης προς την μπαλκονόπορτά μου. Ίσως δεν ήταν καν απαραίτητο να με καθοδηγήσει η βροχή. Είναι πολύ εύκολο να μετακινηθώ σε κάθε γνώριμη και έντονα καταγεγραμμένη στο υποσυνείδητό μου γωνιά του σπιτιού. Εξάλλου το ραντεβού με τη βροχή είχε δοθεί νωρίτερα μόνο που είχε αναβληθεί για λίγο…

Στο μπαλκόνι πια αν και περασμένη η ώρα, ένοιωσα πως μπήκα σε μια ζώσα ζώνη. Ο δρόμος αν και σαφώς πιο άδειος, τον φώτιζαν διερχόμενα αυτοκίνητα και ταξί που μετέφεραν τους ξενύχτηδες από τη βραδινή τους έξοδο. Οι ρόδες έσκιζαν τους νερόλακκους, σκορπίζοντας στις άκρες του οδοστρώματος πίδακες νερού…

Μέσα σε μια μαύρη σφαίρα όπως μοιάζει ο ουράνιος θόλος χωρίς άστρα, υπήρχαν άπειρες πορτοκαλί ανταύγειες απ’ τους φανοστάτες. Ένα χρυσαφί φως που έκανε τρομερή αντίθεση με το εβένινο πέπλο της προχωρημένης ώρας. Στην άκρη του λιμανιού, ο φάρος μου έκλεινε παιχνιδιάρικα το πράσινο «μάτι» του προσκαλώντας με σε όλη αυτή τη μαγεία που λάμβανε μέρος.

Κι σ’ αυτό το τέλειο σκηνικό, η σκοτεινή θάλασσα απέναντί μου, άπλωνε τα κύματά της σαν ανοικτές αγκάλες και υποδεχόνταν τις βρόχινες στάλες που με χορευτικές κινήσεις κατέληγαν αθόρυβα στο βάθος τους. Και πέρα από εκεί η βροχή. Ξέπλενε τους γυμνούς κορμούς δέντρων και το τσιμέντο παίζοντας τη μουσική της, καθώς έπεφτε απαλά πάνω στη τσίγκινη σκεπή κτιρίου του Δήμου, που βρίσκεται λίγο παραπέρα από την πολυκατοικία μου.

Τα ρουθούνια μου γέμισαν από θαλασσινή αύρα μαζί με βροχή. Κια μια βαθιά ανάσα βγήκε από το στήθος μου, ρουφώντας άπληστα συγχρόνως το δροσερό αεράκι. Φαίνεται η βροχή είχε σχέδια για μένα. Δεν με κατέστησε απλό παρατηρητή σε όλη αυτή την εικόνα, αλλά με έκανε μέρος της, αφού εκεί στην άκρη του μπαλκονιού, έλουζε τα μαλλιά μου και νότιζε το δέρμα μου…

Έμεινα για πολλή ώρα στην ίδια θέση. Μέχρι που τα μάτια θόλωσαν και τα μέλη του σώματός μου κουράστηκαν από την ορθοστασία…Μόνο τότε αποχωρίστηκα το αγαπημένο μου σημείο στο μπαλκόνι.

Αργότερα στη ζεστασιά που μου πρόσφεραν οι κουβέρτες μου σκεφτόμουν πως …τελικά δεν ήμουν άτυχη που δεν είχα κάμερα να καταγράψω το γεγονός, αντίθετα ήμουν πολύ τυχερή που το μυαλό μου, το σφράγισε για πάντα αυτή η εμπειρία!

P.S:  Τα λουλούδια τα χαρίζω με όλη μου την αγάπη στη Lilith, που σήμερα (23/01) έχει τα γενέθλιά της!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, Lilithάκι μου!

🙂


14 Responses to “Εκείνη η νύχτα…(updated)”


  1. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 1:30 πμ

    Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΠΟΛΎΥΥ!!!
    Με συγκίνησες, γλυκό μου Αστεράκι!
    Κλαψ…
    Είναι πανέμορφα τα λουλούδια!
    Το ποστ σου θα το διαβάσω αύριο γιατί τώρα είμαι… overwhelmed…

    Σ’ αγαπώ πολύ!

  2. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:51 πμ

    Αγαπημένη μου, Λίλιθ για άλλη μια φορά:
    Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α !
    Σου αξίζουν περισσότερα δώρα καλή μου!
    Όπως ο κύριος εδώ 😉

    Φιλάκια πολλά!

    Σ’ αγαπώ και εγώ πολύ πολύ!

  3. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:33 μμ

    Αυτή δεν ήταν κάποια νύχτα με βροχή….
    Ήταν η δική σου νύχτα, με τη δική σου βροχή!
    Την μεταφέρεις πολύ όμορφα και σε μας.
    Φαίνεται πως μια σκηνή τραβηγμένη με κάμερα, είναι πολύ πιο «λίγη» από το γραπτό λόγο, μερικές φορές…
    Αστροφεγγιά είσαι Αστέρι! 🙂
    Φιλιά πολλά!

  4. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 3:12 μμ

    Πολύ όμορφη απερίγραπτη κατάθεση ψυχής
    καλή Κυριακή Αστεράκι

    Υ.γ Χρόνια πολλά κ στο Υδροχοάκι από εδώ!!!!
    KISSES

    Smouatssssssssssssss

  5. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 4:35 μμ

    Δεν χρειάστηκες φωτογραφική μηχανή, ούτε πινέλο και μπογιές.
    Το ‘ζωγράφισες’ μια χαρά!
    Μας έβαλες κι’ εμάς να σταθούμε στο μπαλκόνι σου και μας ‘δάνεισες’ τα μάτια σου για να δούμε αυτό που είδες εσύ. Μη σου πω ότι ένιωσα μέχρι και τα πόδια μου να πονάνε από την ορθοστασία! :mrgreen:
    Πολύ όμορφο…
    Είσαι τυχερή, όχι μόνο για το ‘φωτογραφικό’ μυαλό σου, αλλά και για τη διάθεση που έχεις να στέκεσαι σε ένα μπαλκόνι παρακολουθώντας τη θάλασσα και τον ουρανό μέχρι να σε πονέσουν τα πόδια σου.

    Φιλιά πολλά, Αστεράκι μου και σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά!

    ΥΓ: Ευχαριστώ, αγαπημένο μου Αγγελάκι!!! 🙂

  6. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:12 μμ

    😳 Ερατώ μου τα παραλές, αλλά σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια…
    Κάθε περιγραφή, κάθε τι που σας μεταφέρω δεν είναι «δικό» μου…Είναι κάτι που θέλω να μοιραστώ με αγαπημένους φίλους…
    Είστε και εσείς μαζί μου!
    Φιλιά πολλά! 🙂

  7. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:14 μμ

    Αγγελάκι μου είσαι και εσύ σίγουρα μια όμορφη ψυχή. Όλοι μας είμαστε.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ!
    Σου εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα, καλή μου!

  8. 23 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:18 μμ

    Λιλιθάκι μου, ειδικά για σένα θα έφερνα και ένα σκαμπό με βελουδένιο μαξιλαράκι, που έχω, για να μην κουραστείς! 😉
    Σε μια εορτάζουσα οφείλουμε να της κάνουμε όλα τα χατήρια και φυσικά να την ικανοποιούμε όσο καλύτερα μπορούμε (το πιστεύω ακράδαντα αυτό)!
    Ελπίζω να ευχαριστήθηκες με το Σώγιερ σου…Έδωσα σκληρή μάχη με τη Γιαπωνέζα του, ομολογουμένως! :mrgreen:

    Φιλάκια πολλά με χρυσή αστερόσκονη, νεράϊδα μου! 🙂

  9. 24 Ιανουαρίου, 2011 στο 2:09 μμ

    Ναι, ξέχασα!
    Ξέχασα να σε ευχαριστήσω για τον Σώγιερ!
    Σ’ ευχαριστώ πολύυυ!!!
    Το ευχαριστήθηκα indeed πολύ και θα το ευχαριστιόμουν ακόμα περισσότερο αν ήξερα και πόσα μαυρισμένα μάτια έχει η γιαπωνέζα μετά τη μάχη. :mrgreen:
    (i’m proud of you, girl)

    Φιλιά πολλά!!!

  10. 24 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:56 μμ

    Αχ εκείνη η νύχτα…Αχ εκείνη η νύχτα…

    Καλή συνέχεια να έχεις.

  11. 24 Ιανουαρίου, 2011 στο 8:30 μμ

    Χαχαχαχαχα Λίλιθ μου η Γιαπωνέζα του Σώγιερ σου έγινε πλέον ρακούν! :mrgreen:

    Φιλάκια πολλά! 🙂

  12. 24 Ιανουαρίου, 2011 στο 8:31 μμ

    Τι έπαθες εκείνη τη νύχτα Kanthare? 🙄

    Σου εύχομαι για απόψε όμως, να είναι πανέμορφο το βράδυ σου! 😉

  13. 26 Ιανουαρίου, 2011 στο 7:02 πμ

    Εγώ δεν τα είχα όλα ποτέ.
    Γι’αυτό όταν κάποια μέρα θα τα έχω όλα και θα την χάσω θα πάρω τηλέφωνο τον Orange-γλου να μου πει τι θα κάνω. 😆

    Χωρίς πλάκα τώρα… η σκηνή που περιγράφεις είναι μαγική!
    Πολύ όμορφο. Το ξέρεις πως λετρεύω τη βροχή!
    Και το τραγούδι μου άρεσε.

    Εγώ πάντως, τόσο συχνά που βρέχει εδώ, έχω αρχίσει να κουβαλάω και shampoo μαζί μου.
    Ε… να μην χάνω χρόνο… 😆

    * * *

  14. 26 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:43 πμ

    Δεν τα είχες όλα ποτέ? Χμμμ περίεργο! 🙄
    Ίσως να είναι και μια σωστή αντιμετώπιση αυτή…Δεν ξέρω…

    Παίρνεις και σαμπουάν? 😆
    Εεεε ναι σε πιστεύω. Για σένα ο χρόνος είναι πολύτιμος! 😉

    Φιλιάαααα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιανουαρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 318,608 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: