27
Ιαν.
11

Σαν τις καμήλες στην έρημο…

Συνήθως τα εξωτερικά ερεθίσματα είναι εκείνα που μας δίνουν το έναυσμα να κάνουμε διάφορες σκέψεις…

Ερέθισμα μπορεί να αποτελέσει μια κουβέντα που ειπώθηκε και ακούσαμε, μια εικόνα που είδαμε, ένα βιβλίο που διαβάσαμε…ίσως μια ταινία που παρακολουθήσαμε κλπ.

Για μένα, αφορμή για το παρόν ποστ μου, απότελεσε η ταινία που είχα την ευκαιρία να δω χθες βράδυ και δεν ήταν άλλη από την πασίγνωστη «Zorba the Greek». Μια ταινία που για όποιον δεν την ξέρει ή την έχει δει, αλλά θα επιθυμούσε να την ξαναδεί θα μπορέσει κάλλιστα να το κάνει στο Movie Nights (το web cinema δυο πολύ καλών μου φίλων).

Πέρα από τα εύκολα σχόλια που μπορεί κανείς να καταθέσει για την καλλιτεχνική αξία αυτής της ταινίας του Κακογιάννη, για το μεγαλείο του Αλέξη Ζορμπά, τον Anthony Quinn που ενσάρκωσε άριστα το ρόλο και την προσωπικότητα του ήρωα, παράλληλα θα μπορέσετε να παρατηρήσετε στα σχόλια, ότι οι αγαπημένοι μου φίλοι έκαναν και κάποιες άλλες επισημάνσεις.

Επισημάνσεις και παρατηρήσεις, που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και θα συνειγορήσω μάλιστα, αλλά θα προσθέσω και κάτι παραπάνω…Ο λόγος που δεν το έκανα εκεί ήταν να μην καταντήσω σεντόνι το όμορφο αυτό blog των φίλων μου με τις δικές μου ενδεχομένως, κουραστικές «φιλοσοφίες»…!

Έτσι για μένα πέρα από την κριτική που θα μπορούσα να κάνω γενικά, υπήρχαν τρία κορυφαία σημεία, που χαρακτήρισαν την ταινία:

1. Η υποκριτική ηθική των κατοίκων του χωριού προς την χήρα. Όλοι την ποθούσαν και όλοι την φθονούσαν συγχρόνως, επειδή δεν μπορούσαν να την αποκτήσουν. Την βάρβαρη και χωρίς μπέσα δολοφονία της, κοντά στο προαύλιο της εκκλησιάς που από τη μια το «‘έπαιζαν» πιστοί και εκκλησιάζονταν και από την άλλη γίνονταν σιωπηλοί μάρτυρες του θανάτου της.

2. Η σκύλευση πάνω στο νεκροκρέβατο της ετοιμοθάνατης μαντάμ Ορτάνς, προτού καλά καλά βγει η τελευταία της πνοή από τα χείλη. Μαυροφορεμένες γριές κάργιες, που με το πρόσχημα του δήθεν μοιρολογιού επιδίδονται σε άγριο πλιάτσικο των υπάρχοντών της, αλλά και το ακόμα χειρότερο, την πρόθεσή τους να την αφήσουν ακήδευτη!

3. Σε κάθε κοινωνία και ιδιαίτερα όταν είναι κάπως «κλειστή» πάντα θα υπάρχει ο λεγόμενος «τρελός του χωριού». Σαν ένας άλλος Τρελαντώνης του Καφέ της Χαράς ή όπως ο τρελός (Χρόνης Εξαρχάκος) σε μια άλλη ελλ. ταινία του Δαλιανίδη στο «Γυμνοί στο δρόμο». Πάντα λοιπόν θα υπάρχει ο γραφικός αυτός τυπάκος, ο πάντα αθώος και αγαθός. Παρόλα αυτά θα αποτελεί αντικείμενο χλευασμού και περιθωριοποίησης. Η ειρωνία της υπόθεσης είναι πως συνήθως αυτός ο τρελός βλέπει σωστότερα και πιο λογικά την κάθε κατάσταση από τους υπόλοιπους σώφρωνες.

Αν όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας άλλη εποχής, αναρωτιέμαι κατά πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σήμερα?

Έχουμε πάψει δλδ να είμαστε υποκριτές Χριστιανοί? Έχουμε πάψει να έχουμε μια ψεύτικη ηθικοπλαστική νοοτροπία που την ξεθάβουμε όποτε θέλουμε ανάλογα με το συμφέρον μας? Μήπως έχουμε πάψει να φθονούμε να ζηλεύουμε  και να κουτσομπολεύουμε τον άλλον και να πετάμε σαν όρνια γύρω του, παραμονεύοντας να αρπάξουμε από το βιος του ό,τι μπορούμε? Μήπως έχει πάψει να ισχύει το ρητό «ο θάνατός σου η ζωή μου»?

Ποιός μας δίνει το χρίσμα του λογικού ανθρώπου? Μήπως δεν κρίνουμε χωρίς επιείκεια τους άλλους, ενώ ταυτόχρονα εύκολα τους χαρακτηρίζουμε ανήθικους ή τρελούς και γραφικούς, επειδή δεν ταυτίζονται με τις δικές μας δοξασίες?

Και στον αντίποδα αν ισχυριστούμε πως αυτά δεν συμβαίνουν μήπως μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους? Είναι λίγες άραγε οι φορές εκείνες που βγαίνουν στο φως ιστορίες για νέα «κωσταλέξι» ή για βιασμούς και εκπόρνευση ανηλίκων από τους ίδιους τους συγγενείς τους? Και για όλα αυτά δεν υπάρχει κανείς να καταγγείλει αυτά τα αποτρόπαια γεγονότα επειδή εσκεμμένα όλοι το παίζουν ανήξεροι και ανίδεοι για το τι συμβαίνει πίσω από την κλειστή πόρτα του γείτονά του.

Μα ναι, όλα αυτά μου θυμίζουν την ιστορία της καμήλας στην έρημο, που άμα ανταμωθεί με κάποιαν άλλη καμήλα σίγουρα θα έχει να κοροϊδέψει την καμπούρα της άλλης, αγνοώντας επιδεικτικά την δική της σαν να μην υπάρχει. Ενώ από την άλλη θα το παίξει μοναχικό ταξιδευτή και να αδιαφορεί στην έρημο, αφού ο ύβος της, της εξασφαλίζει την αυτάρκειά της σε  τροφή και νερό.

Κι αν λαθεμένα χρησιμοποιώ το κατά τ’ άλλο συμπαθές τετράποδο να υπογραμμίσω τα λεγόμενά μου πώς θα μπορούσα να χαρακτηρίσω άραγε τον άνθρωπο εκείνο που κρύβεται πίσω από μάσκα καθωσπρεπισμού, χωρίς να βολιδισκοπεί για να διορθώσει την αληθινή του ψυχική και πνευματική ασχήμια?

 

 

Αυτή τη φορά δεν ξέρω αν το τραγούδι ταιριάζει, αλλά θα το βάλω έτσι κι αλλιώς, επειδή … απλά μ΄αρέσει πολύ!

 

(Πειρατή σ΄ευχαριστώ! Ξέρεις γιατί 😉  )

11 Responses to “Σαν τις καμήλες στην έρημο…”


  1. 27 Ιανουαρίου, 2011 στο 6:58 μμ

    Τα σχόλιά μου για τον Ζορμπά, τα έκανα στο Movie Nights.
    Το μόνο που έχω να προσθέσω, είναι ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ.
    Μόνο οι εποχές αλλάζουν.
    Οι χαρακτήρες που περιγράφει στα βιβλία του ο Καζαντζάκης, είναι σίγουρα διαχρονικοί.
    Ο Ζορμπάς, η χήρα, οι κουτοπόνηροι χωριάτες, οι προύχοντες, οι παπάδες, ακόμα και ο Καζαντζάκης ο ίδιος (σαν είδος ανθρώπου θέλω να πω), επαναλαμβάνονται μέσα στους αιώνες.
    Υποκριτές Χριστιανοί, όπως πολύ καλά λες, δεν θα πάψουμε ποτέ να είμαστε.
    Πρόσεξες στην ταινία που ο ‘παλληκαράς’ ο Κρητικός που ετοιμαζόταν να σκοτώσει τη χήρα, έβαλε τον σταυρό του πρώτα;
    Πόσες φορές έγινε αυτό στην ιστορία;
    Έβαζαν τον σταυρό τους και έσφαζαν «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».
    Ακόμα σφάζουν, Αστροφεγγιά μου.
    Δεν θα σταματήσουν ποτέ.
    Διάβασε (αν δεν το έχεις κάνει ήδη) το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» να δεις τι σημαίνει άνθρωπος-θηρίο και άνθρωπος-Θεός!

    Φιλιά πολλά!!!

    ΥΓ: Το τραγούδι μου φαίνεται κάπως περίεργο που το ακούω από εδώ…
    Το συνήθισα να το ακούω στον κάπταιν. 🙂

  2. 2 Angel
    27 Ιανουαρίου, 2011 στο 9:57 μμ

    Εχω δει την ταινία, πολλά χρόνια πριν
    και τις σκηνές που περιγράφεις τις θυμάμαι
    γιατί μ ενόχλησαν πολύ! Αυτό δεν σημαίνει
    βέβαια πως δεν είναι αληθινές ή πως δεν συμβαίνουν
    παρόμοια περιστατικά και σήμερα! Παντού και πάντα
    θα συμβαίνουν και ειναι πραγματικά θλιβερό!
    θα συμφωνήσω με όσα λέει το Λιλιθάκι παραπάνω
    και θα σου προτείνω κι εγώ να διαβάσεις το
    Ο Χριστός ξανασταυρώνεται!!! Κάπου έχω και το λινκ
    απο το έργο ρε γμτ!!!

  3. 3 Angel
    27 Ιανουαρίου, 2011 στο 9:57 μμ

    Ορίστε: http://www.livemovies.gr/series/o-xristos-xanastauronetai
    Αν δεν κάνω λέθος!Φιλιά πολλά

  4. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 9:10 πμ

    Πολυ εύστοχα σχόλια αγαπητή μου. Πιστεύω πως τιποτα δεν έχει αλλάξει στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Αλλαξε μόνο το περιτύλιγμα και η εξωτερική εικόνα όχι η ουσία. Ο φθόνος, η υποκρισία, η ιδιοτέλεια είναι παντα εδώ, μαζί όμως και με τον αλτρουϊσμό, την ποιότητα, την ευγένεια. Ολα υπάρχουν και χωρούν στην ανθρώπινη φύση. Καθένας με τα όπλα και τις επιλογές του!

    http://newagemama.com

  5. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:51 μμ

    Lilith μου, ολόκληροι πόλεμοι διεξήχθησαν στο όνομα του Θεού (βλέπε σταυροφορίες) μόνο και μόνο να έχουν άλλοθι οι άνθρωποι για την βαρβαρότητα και τα αιμοσταγή ένστικτά τους.

    Το «Χριστός ξανασταυρώνεται» το είχα δει στην παλιά σειρά της ΕΤ, όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρή. Παρόλα αυτά έχω έντονες θύμισες και δυστυχώς μια άσχημη «γεύση»…
    Δεν νομίζω πως θα άντεχα να το διαβάσω κιόλας! 😦
    Σε ευχαριστώ πάντως!

    Πολλά πολλά φιλιά νεράϊδα μου! 🙂

    Υ.Γ: Δεν μπορώ να αντισταθώ σε ένα καλό τραγούδι (πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη), οπότε το «δανείστηκα» από τον captain μας! 😉

  6. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:53 μμ

    Αγγελάκι μου συμφωνώ μαζί σου, αλλά και σε σένα θα απαντήσω το ίδιο όπως στη Λίλιθ σχετικά με το άλλο έργο του Καζαντζάκη…!
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για το λινκ!

    Φιλιά πολλά!

  7. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 12:55 μμ

    Mama χαίρομαι που μου θυμίζεις και την άλλη όψη, εκείνης της ελπίδας για κάτι όμορφο και καλό!
    Τα πάντα είναι όντως θέμα επιλογής!
    Φιλιά πολλά!

  8. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 4:30 μμ

    Με χάλασε πολύ το όλο σκηνικό με τη χήρα.
    Μου θύμισε πράγματα όμως που είναι χρήσιμο να θυμάμαι…

    Το τραγούδι υπέροχο.

    Καλή σου μέρα Astrofegia

    * * *

  9. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 5:15 μμ

    Ξέρεις πειρατή, γενικά έχω δει άσχημες σκηνές στην tv, στο κινηματογράφο κι αλλού…
    Ούτε και εγώ μπορώ να εξηγήσω για ποιο λόγο με πείραξε η συγκεκριμένη τόσο πολύ!

    Για το τραγούδι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ εγώ εσένα! 😉

    Φιλιά πολλά! 🙂

  10. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 9:19 μμ

    Δυστυχώς μερικές φορές οι άνθρωποι γίνονται θηρία ή έτσι είναι κατά βάθος, δεν ξέρω…
    Κι εγώ τελείωσα σήμερα την ταινία και πραγματικα οι σκηνές αυτές ήταν πολύ άσχημες…αλλά δυστυχώς δείχνουν μια αληθινή πλευρά της «κοινωνικής» φύσης του ανθρώπου…το ντεκόρ με την εκκλησία να συνεχίζει τη λειτουργία έδινε μεγαλύτερη έμφαση στην υποκρισία που κυριαρχούσε.

  11. 28 Ιανουαρίου, 2011 στο 11:12 μμ

    Όντως Ερατώ μου αυτή η σκηνή στο προαύλιο της εκκλησιάς, να ακούγονται οι ύμνοι και έξω να διαπράτεται φόνος ήταν ό,τι χειρότερο…
    Άμα μας χαρακτηρίσω (γενικά τους ανθρώπους, εννοώ) με ζώα, θα αδικούσα τα ζώα…Μάλλον κτήνη είμαστε πολλές φορές!
    Ίσως τελικά είναι καλό να βλέπουμε τέτοιες ταινίες….!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιανουαρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 317,719 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: