23
Φεβ.
11

Χωρίς μάσκα…

Χθες συζητούσα με μια φίλη. Μια συζήτηση ανοικτή, ανεπιτήδευτη, όπως οι φίλοι ξέρουν να κάνουν.

Είναι ωραίο να μπορείς να ανοίγεσαι σε άτομα που θεωρείς οικεία και να μοιράζεσαι μαζί τους σκέψεις, όνειρα και επιθυμίες, καθώς και να τους εμπιστεύεσαι τους όποιους φόβους σου.

Μια τέτοια συζήτηση είχα την τύχη να βιώσω χθες… Σε αυτήν έπαιζα κυρίως το ρόλο της ακροάτριας καθώς ήταν η «σειρά» της φίλης μου να μου εκμυστηρευτεί ορισμένα προσωπικά της θέματα.

Χωρίς να αναφέρω λεπτομέρειες για το τι ειπώθηκε, καθώς δεν έχει καμιά σημασία για σας, αυτή η ώρα που αντάλλαξα απόψεις με τη φίλη μου, υπήρξε η αφορμή για να συνειδητοποιήσω (γι’ άλλη μια φορά) ορισμένα πράγματα για μένα. Πολύ πιθανόν να ισχύει το ίδιο και σε σας.

Διαπιστώνω πόσο έχω αλλάξει σαν προσωπικότητα και σαν χαρακτήρας (ενδεχομένως). Σε όλη αυτή την πορεία των τριάντα και πλέον χρόνων δεν έμεινα η ίδια. Κάποιες ιδέες, κάποιες αρχές κι αν όχι αρχές, αλλά σίγουρα απόψεις έχουν λαξευτεί. Έπαψαν να έχουν οξείες γωνίες και με το καιρό απέκτησαν μια στρογγυλάδα, όπως οι βράχοι σε μια ακτή που τους κτυπάει το κύμα της θάλασσας.

Σαφώς κάθε νέος άνθρωπος που έρχεται στη ζωή φτιάχνει τις δικές του αρχές. Τον δικό του «ηθικό» κώδικα, το δικό του δίκαιο (πέρα από το αντικειμενικό, αν υπάρχει) και σίγουρα χαράζει τα όρια στα οποία θα κινηθεί και το δρόμο που θα ακολουθήσει στη ζωή του.

Όμως όπως άκουσα αργότερα χθες (στην τηλεόραση) από τα χείλη μιας επώνυμης περσόνας, αλλιώς ξεκινάς και διαφορετικά στα φέρνει η ίδια η ζωή. Πολλές φορές έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτά που σε άλλη περίπτωση θα απέρριπτες τελείως να κάνεις ή θα θεωρούσες αδιανόητο ακόμα και να σκεφτείς. Βέβαια ειπώθηκε και κάτι επίσης ορθό και σωστό. Όλα αυτά είναι πιθανόν να συμβούν εκτός από κάποιες «πυρηνικές» (όπως χαρακτήρισαν) αρχές. Δεν σηκώσεις λόγου χάρη, χέρι στη μητέρα σου.

Γεγονός είναι πως αρκετές φορές αναθεωρούμε τις ιδέες μας. Κάτι που ίσως μας ενοχλούσε το παρελθόν και αν η λέξη «ενοχλώ» ακούγεται κάπως, θα γράψω πως όταν άλλοτε ήμασταν κατηγορηματικοί, έρχονται στιγμές που γινόμαστε πιο διαλλακτικοί και βάζουμε νερό στο κρασί μας.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κατά πόσο κρατάμε την ίδια απόλυτη στάση εφ’ όρου ζωής, αλλά συχνά παίζονται σενάρια και παιχνίδια που σε φέρνουν σε κομβικό σημείο. Εκεί ίσως μια πιο ελαστική στάση μπορεί να αποδειχθεί πιο οφέλιμη ή ίσως σωστότερη. Το να ελίσσεται κάποιος δεν σημαίνει πως αρνείται τις αρχές του, αλλά μπορεί να σημαίνει πως εξελίσσεται επίσης. Οι εμπειρίες μας, τα όσα μαθαίνουμε κατά καιρούς μας οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου χαμαιλέοντα ως προς την φύση του και την τακτική του. Έναν άνθρωπο που προσαρμόζεται σε διάφορες καταστάσεις και τα φέρνει στα μέτρα του. Προσοχή: δεν λέω πως απλά παραιτούμαι και αφήνομαι, απλά τα ρυθμίζω ώστε να μου φέρνουν και κάποια ικανοποίηση. Μεγαλώνοντας ή έστω στην παρούσα χρονική περίοδο, είμαι ακόμα στη φάση της προσαρμογής και εναρμόνισης με το περιβάλλον. Ίσως περνώντας τα χρόνια να αλλάξω πάλι απόψεις ή όπως λένε, όταν γερνάει κανείς είναι εξίσου δύσκολο να δεχθεί νέες αλλαγές, οπότε και σταματάει η όποια εξέλιξη.

Όπως και να ‘χει, εκτός από κραυγαλέες και ακραίες περιπτώσεις που μιλάμε για στροφή 180 μοιρών, νομίζω πως είμαι ένα καθ’ όλα φυσιολογικό άτομο. Που μιλάει ανοικτά και δεν κρύβει την γνώμη του, όποια και να ‘ναι αυτή. Κατεβάζω σα να λέμε τις μάσκες….!


12 Responses to “Χωρίς μάσκα…”


  1. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 10:49 πμ

    Δύσκολα μου βάζεις τώρα αστεράκι!
    Είμαι απ τους ανθρώπους που δύσκολα προσαρμόζονται
    αλλά προτιμούν να προσαρμόζουν τους υπόλοιπους…:)
    Γι αυτό γερνώντας όπως λες, θα με βρείτε σε κάνα σπιτάκι
    δίπλα στη θάλασσα παρέα με σκύλους και γάτες!!!!
    Μπορεί επίσης να είμαι ένα βαθιά συναισθηματικό άτομο -Λιλιθάκι
    μη δω κάνα περίεργο σχόλιο- αλλά αυτές οι γωνίες ρε γμτ…δεν σμιλεύονται!
    Και τώρα που πέσαν οι μάσκες σε παρακαλώ, κοίτα να σου περάσει η ντροπή
    για την ομάδα μας και να δεχτείς ότι όλα είναι ένα καλά οργανωμένο σχέδιο
    για να φύγει ο Σισε από μόνος του, χωρίς μεγαλύτερες απώλειες στον ΠΑΟ
    Είναι που είναι ένα ναυάγιο… Ε μην τα σπάσουν όλα μόνοι τους!
    http://www.contra.gr/Soccer/Hellas/GreekCup/Panathinaikos/308216.html
    Ασχετο

    ΚΑΛΗΜΕΡΕΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ

  2. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 1:25 μμ

    Ο πυρήνας μας, πιστεύω, ότι δεν αλλάζει ποτέ.
    Μπορεί να σμιλευόμαστε, όπως λες, και να αλλάζουν λίγο οι γωνιές μας, αλλά ο πυρήνας μας παραμένει ο ίδιος. Το να αποκρυσταλλώνεις απόψεις, για μένα, βρίσκεται στη μια άκρη και στην άλλη βρίσκεται το να πηγαίνεις όπου φυσάει ο άνεμος.
    Σίγουρα, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αλλάζουν πολλά.
    Κάτι που πίστευες στα 16 και στα 18 σου, πχ, και νόμιζες ότι ήσουν απόλυτα σωστός στη πεποίθησή σου, αλλάζει μεγαλώνοντας γιατί έρχεται η γνώση (μέσα από την εμπειρία και την τριβή με τη ζωή) να σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς.
    Το να αλλάζεις, δεν είναι κακό.
    Αυτό που είναι κακό, είναι να αλλάζεις για τους λάθος λόγους.
    Από φόβο ή από ιδιοτέλεια.
    Από την άλλη, όλα είναι σχετικά, όπως είπε και ο αγαπητός Άλμπερτ. 🙂
    Η ηθική του ενός, είναι φυλακή του άλλου.
    Και επειδή οι άνθρωποι έχουν πολλές αδυναμίες και πολλά πρέπει, δεν τους έχω και σε μεγάλη εκτίμηση. Γι’ αυτό, Αγγελάκι μου, κράτα μου ένα δωματιάκι στο σπιτάκι με τη θάλασσα γιατί μας βλέπω να πετάμε μαζί βοτσαλάκια στο κύμα. 🙂

    Ωραίο κείμενο, Αστεράκι μου.
    Φιλιά πολλά!

    ΥΓ: Αγγελάκι μου, το ξέρω ότι είσαι βαθιά συναισθηματικό άτομο. Κι’ εγώ είμαι βαθιά αναίσθητο, αλλά μην ανησυχείς. Στην τρέλλα μοιάζουμε γι’ αυτό θα τα πάμε μια χαρά στο σπιτάκι δίπλα στη θάλασσα! 😆

  3. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 1:43 μμ

    Γειάσου αστεράκι μου…ε,εχμ δύσκολο θέμα έπιασες…(αλλά γι’αυτό μ’αρέσει το μπλόγκ σου…)χιιιιιιιιχιιιιιιιιιιιχιιιιιιιιιιι!επειδή καταπιάνεσε με δύσκολα και πολύ ‘πνευματικά’ θέματα και όχι με γελοιότητες,ε, καλό μου ναί έχω να πώ καταρχήν ότι…,έχω χρόοονια να κάνω μιά τέτοια συζήτηση με φίλο,(αν μπορώ να θεωρώ, έτσι τα άτομα με τα οποία έχω πάρε και δώσε)στη ζωή εκτός διαδυκτίου εννοώ…το εδώ μέσα είναι,άλλη υπόθεση…αλλά μάλλον όχι,αν και έχω εμπιστευθεί,πολλά πρωσοπικά μου πράματα,σε άτομα που ‘θεωρώ’ ή που θέλω να πιστέυω ότι είναι φίλοι μου μάλλον,έχω πέσει έξω…ίσως….ε,όσο για το πόσο ‘διαλλακτική’ είμαι η όχι μάλλον έχω πάψει πλέον,να είμαι μάλλον θα θεωρούσα τον εαυτό μου εντελώς ‘άτεγκτο’,και καθόλου ελαστικό θα’λεγα και όσο,για το θέμα της..’προσαρμοστικότητας’σε διάφορες καταστάσεις (κυρίως ενοχλιτικές και δυσάρεστες)σε΄μένα μάλλον θα’λεγα ότι κάθε άλλο παρά προσαρμόζομαι σε αυτές.. βέβαια σαν παιδί,ΔΕΝ ήμουν καθόλου έτσι οκ?..αλλά δε ξέρω…τί έχει γίνει,μέσα μου τα τελευταία χρόνια…και έχω,γίνει αφάνταστα νευρική,δυσπροσάρμοστη,καθόλου ανεκτική με σοβαρή έλειψη υπομονής και με πολλά,άλλα…ίσως φταίνε τα όσα,έχω τραβήξει?…πιθανόν (με τον εαυτό μου),με τα θέματα της υγείας μου?,και με άλλα πολλά….ίσως βλέπω τη ζωή μου,να φέυγει χωρίς να τη ζώ όπως ήθελα?,και ότι αναλόνωμαι σε διάφορες διαρκείς μαλακίες,που μου σπάνε τα νέυρα?ίσως φταίει το ότι,νιώθω ότι κανείς γύρω μου ΔΕΝ με καταλαβαίνει πουθενά?και ότι όλοι κοιτάνε τον εαυτούλη τους?….μπορεί…δε ξέρω τί είναι αυτό που με έχει,κάνει έτσι..η μητέρα μου λέει ότι έχω γίνει,αφάνταστα σκληρή που δ εν ήμουν,έτσι ποτέ…μέχρι τώρα…δε ξέρω ειλικρινά…ωραίο ποστάκι…καλό μεσημέρι…

  4. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 2:59 μμ

    Angel, αφού μπορείς και κάνεις τους άλλους να προσαρμόζονται σε σένα, σου αξίζει ένα «ΜΕΓΑΛΟ» μπράβο! 😉
    Τώρα όσον αφορά το Σισσέ κλπ…πάμε παρακάτω!
    Φιλιά πολλά!

  5. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 3:01 μμ

    «Ο πυρήνας μας, πιστεύω, ότι δεν αλλάζει ποτέ.
    Μπορεί να σμιλευόμαστε, όπως λες, και να αλλάζουν λίγο οι γωνιές μας, αλλά ο πυρήνας μας παραμένει ο ίδιος. Το να αποκρυσταλλώνεις απόψεις, για μένα, βρίσκεται στη μια άκρη και στην άλλη βρίσκεται το να πηγαίνεις όπου φυσάει ο άνεμος.
    Σίγουρα, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αλλάζουν πολλά.
    Κάτι που πίστευες στα 16 και στα 18 σου, πχ, και νόμιζες ότι ήσουν απόλυτα σωστός στη πεποίθησή σου, αλλάζει μεγαλώνοντας γιατί έρχεται η γνώση (μέσα από την εμπειρία και την τριβή με τη ζωή) να σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς.
    Το να αλλάζεις, δεν είναι κακό.
    Αυτό που είναι κακό, είναι να αλλάζεις για τους λάθος λόγους.
    Από φόβο ή από ιδιοτέλεια.
    Από την άλλη, όλα είναι σχετικά, όπως είπε και ο αγαπητός Άλμπερτ. 🙂
    Η ηθική του ενός, είναι φυλακή του άλλου.»

    Προτίμησα να το αντιγράψω. Σε ευχαριστώ πολύ Λίλιθ μου!
    Φιλάκια πολλά!

  6. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 3:12 μμ

    Πολύ ωραίο θέμα, έχει δίκιο η Αθανασία.
    Επίσης θα συμφωνήσω και με τη Lilith πως ο βασικός πυρήνας μας – αυτό που λέμε χαρακτήρας ίσως- δεν αλλάζει και εξηγούμε τα βιώματά μας μέσα από αυτόν τον πυρήνα.
    Συχνά στη ζωή αλλάζουμε απόψεις, αυτό είναι φυσιολογικό και χρήσιμο.Σχετίζεται με τις εμπειρίες μας , το πέρασμα του χρόνου και με τις ανάγκες μας.
    Θέλω να πιστεύω ότι γινόμαστε καλύτεροι, αν και συχνά σκέφτομαι πως η άγνοια για κάποια πράγματα που έχουν τα νέα παιδιά, τα κάνει πιο αυθόρμητα και πιο τρυφερά με τους άλλους οπότε δεν ξέρω τι είναι καλύτερο τελικά!

    «Κάποτε πίστευα στα παραμύθια» είχε πει κάποιος. Έτσι είναι. Βλέπουμε κάθε φορά όσα μπορεί να συλλάβει το μυαλό μας και τίποτα παραπάνω.

    Για το αν προσαρμόζομαι ή όχι δεν ξέρω, πάντως προσπαθώ να έχω ένα πεδίο δράσης στο οποίο να μπορώ να κάνω αυτά που θέλω χωρίς να με εμποδίζουν.

    Καλημέρα!

  7. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 3:13 μμ

    Αθανασία μου, καταρχάς δεν θεωρώ πως καταπιάνομαι με «πνευματικά» θέματα…Η αφορμή για να γράφω είναι όσα μου κάνουν εντύπωση, βλέπω, ακούω και με απασχολούν κατά καιρούς.
    Θέτω ερωτήματα στον εαυτό μου και ψάχνω και την άλλη γνώμη, τη δικιά σας που μπορεί να είναι σύμφωνη ή αντίθετη.
    Από την κουβέντα μας, που γινέται μέσω σχολίων μαθαίνω νέα πράγματα, μου λύνονται απορίες, διορθώνομαι είτε μου τίθενται νέοι προβληματισμοί.

    Δεν το παίζω ειδήμων σε καμιά περίπτωση και ούτε φυσικά, αυθεντία.
    Οπότε δεν προτείνω λύσεις σε κανένα για το πως θα είναι, το πώς θα πορεύεται στη ζωή και τι επιλογές θα κάνει…
    Ο καθένας μας κάνει ό,τι νομίζει καλύτερο για τον εαυτό του.

    Δεν ξέρω αν τρόπος απάντησής μου σε ικανοποιεί, αλλά πραγματικά από καρδιάς σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια για το blog μου.
    Φιλάκια πολλά!

  8. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 3:21 μμ

    Ελπίζω να μην κάνω τρομερό λάθος αλλά βλέπω μια σύμπνοια και ομογνωμία ως επί το πλείστον στο θέμα που διαπραγματεύεται το post μου.
    Και αναφέρομαι σε σένα Ερατώ μου, στη νεράϊδα μας Λίλιθ και εμού…

    Ωχ φαντάσου να έχω πέσει τελείως έξω!!! 😉

    Καλό μεσημέρι Ερατώ μου, φιλιά πολλά! 🙂

  9. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 3:30 μμ

    Δεν κάνεις λάθος Αστεράκι!
    Γιατί να κάνεις λάθος; 🙂
    Φιλιά πολλά!

  10. 24 Φεβρουαρίου, 2011 στο 3:35 μμ

    Άσε σήμερα είμαι αλλού γι’ αλλού!
    Χρειάζομαι GPS! 😆
    Kisses 🙂

  11. 9 Μαρτίου, 2011 στο 7:05 μμ

    Ωραίο πράγμα να είσαι χαμαιλέων, δεν λέω.
    Όμως κινδυνεύεις να σε πατήσει κανένα αυτοκίνητο… 😉

    U2; Ax εσείς οι δύο… 😆

    Αγαπημένο!

    * * *

  12. 9 Μαρτίου, 2011 στο 7:09 μμ

    Λοιπόν είχα ένα φόβο μικρή πως μπορεί να «πάω» από αυτοκίνητο…μεγαλώνοντας μου έφυγε αυτή η φοβία…
    Ίσως επειδή προσέχω στους δρόμους! χαχαχαχαχαχαχα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Φεβρουαρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

Blog Stats

  • 317,286 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: