05
Μαρ.
11

Στη χρυσή άμμο…

Σήμερα έκανα ένα νοητό ταξίδι…

Βρισκόμουν στην έρημο, καβάλα σε μια καμήλα, καθισμένη σε πλουμιστό πολύχρωμο πανί με κόκκινα κρόσια να κρέμονται στις πλευρές του ζώου… Περιπλανιόμουν. Δεν υπήρχε συγκεκριμένος σκοπός σ’ αυτό το ταξίδι.

Απολάμβανα το αργό τέμπο της καμήλας καθώς προχωρούσε κι αισθανόμουν τα πέλματά της σαν να ήταν δικά μου να βουλιάζουν στη χρυσή άμμο. Ο δυνατός ήλιος από ψηλά προσπαθούσε να διεισδύσει στο λευκό πανωφόρι μου και να με κάψει με τις φλόγες του. Μα σαν γνήσια βεδουίνα με μια ιστορία χρόνων στους ώμους της, δεν ένοιωθα κανένα φόβο.

Η ματιά έκανε φιλότιμο αγώνα να αιχμαλωτίσει την απεραντοσύνη. Το μυαλό έφτιαχνε παιχνίδια με αντικατροπτισμούς πως τάχα σε λίγη απόσταση θα συναντούσα μιαν όαση πράσινου…φοίνικες και νερό. Όμως η πραγματικότητα ήταν άλλη. Παντού ξηρασία και βραχώδες έδαφος με την ζωή να προσπαθεί να αφήσει το στίγμα της με μορφή κάκτου ή μικρού ερπετού. Από την άλλη μεριά ένας ξανθός ωκεανός απλωνόταν μπροστά μου. Αμμόλοφοι σαν θεώρατοι γίγαντες που ο καυτή ανάσα τους από τον αέρα της ερήμου, σχημάτιζε σύννεφα άμμου, που χυμούσαν επάνω μου να με πνίξουν.

Έσκυψα όσο γινόταν πιο χαμηλά και έγινα ένα με το ζώο. Η καμήλα συνέχιζε στωικά το βάδισμά της, σαν να ήξερε πως λίγο πιο κάτω θα ξέφευγε της καταιγίδας… Και όντως έτσι συνέβη…Η οργή του ανέμου έγινε ψίθυρος που μετέφερε κόκκους σκόνης σαν κυματάκια θάλασσας που πλαφάζουν στην ακτή μιας παραλίας…

Η πορεία συνεχιζόταν ωσότου φωτεινά διαμάντια διαδέκτηκαν τον ήλιο στον καθάριο ουράνιο θόλο. Ήταν η ώρα της ανάπαυσης….

Σ’ όλο αυτό το ταξίδι μια μελωδία υπήρξε πιστή συνοδός. Το soundtrack της ταινίας «Lawrence of Arabia» που έδινε μάλιστα ρυθμό στην περιπλάνησή μου.

Αυτή η ταινία υπήρξε η συντροφιά μου στο σημερινό σαββατιάτικο απόγευμα. Δεν είμαι σίγουρη αν ο πρωταγωνιστής ήταν ένας μεγάλος πολεμικός ηγέτης ή ένας σοφός λόγιος και οραματιστής…

Σίγουρα πάντως ήταν ονειροπόλος σαν εμένα…! 😉


8 Responses to “Στη χρυσή άμμο…”


  1. 5 Μαρτίου, 2011 στο 6:56 μμ

    Θαυμάσια ταινία. Από ότι καταλαβαίνω είχες όμορφο ταξίδι.

    Σε αφήνω τώρα. Ετοιμάζομαι για να δω Αρειανάρα.

    Καλή συνέχεια.

  2. 5 Μαρτίου, 2011 στο 7:03 μμ

    Πολύ όμορφο αλήθεια, Kanthare, όπως και η ταινία βέβαια. Μια από τις αγαπημένες κι αυτή!
    Καλή τύχη στην ομάδα σου, εύχομαι, καθώς κι ένα όμορφο Σαββατόβραδο! 🙂

  3. 5 Μαρτίου, 2011 στο 9:13 μμ

    «….σαν να ήξερε πως λίγο πιο κάτω θα ξέφευγε της καταιγίδας… Και όντως έτσι συνέβη…»

    Έτσι γίνεται με τις καταιγίδες…λίγο πιο πέρα, λίγο πιο μετά, παύουν να υπάρχουν…
    Ωραίο κείμενο.
    Την ταινία δεν την έχω δει, υποψιάζομαι πως θα είναι απολαυστική!
    Φιλιά πολλά!

  4. 4 vad
    6 Μαρτίου, 2011 στο 5:12 πμ

    Τελευταια φορά πριν δεκαπέντε μερες δοκίμασα το ταξιδι που προτεινεις,καλο ηταν και θα το ξανακάνω,εφερα δυο κιλά άμμο μεσα στο σπίτι,έφαγα κι άλλα τόσα καταμουτρα μέσα στην ερημο,αλλά συγγνωμη που δεν το ειδα και τόσο ποιητικά όσο εσύ:)
    Φυσικά η φωτογραφια πήγε συννεφο,οι σχετικές αναρτησεις περιμενουν στην ουρά…

    Καλημέρα από Χαρτούμ…

    Καλό διήμερο….

  5. 6 Μαρτίου, 2011 στο 2:04 μμ

    Ίσως να άξιζε να την δεις την ταινία, Ερατώ μου….καμιά φορά τα 7 Όσκαρς είναι ένδειξη! 😉

    Καταιγίδα εεε? Σίγουρα εδώ έχουμε άσχημο καιρό, αλλά μια βόλτα το πρωί στην βροχή ήταν καλή!

    Φιλιά!

  6. 6 Μαρτίου, 2011 στο 2:07 μμ

    Να μάλλον η πραγματικότητα είναι καλύτερη (?) της φαντασίας…παίρνει άλλες διαστάσεις!
    Αλλά αν έχεις περιπετειώδη διάθεση θα μπορούσε να ήταν και καλή εμπειρία…
    Περιμένω το φωτογραφικό υλικό, VaD!
    Καλό διήμερο και σε σένα! 🙂

  7. 9 Μαρτίου, 2011 στο 7:16 μμ

    Τελικά έχουμε πολλά κοινά!

    Και εγώ έκανα ένα νητό ταξίδι ότι ήμουν Καβάλα. Θα πήγαινα και στη Χρισούπολη και Καστοριά αλλά είχε τελιώσει το ρούμι στα καθάρματα και έπρεπε να φύγω επιγόντως… 🙂

    Υπέροχο ταξίδι το νοητό σου ταξίδι!

    Αφιερωμένο…

    >>http://www.youtube.com/watch?v=6j0sAsi-Wg4<&lt;

    * * *

  8. 9 Μαρτίου, 2011 στο 7:19 μμ

    Σ’ ευχαριστώ πολύ για το αφιερωμένο τραγούδι, πειρατή!
    Ειλικρινά ευχαριστώ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαρτίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Blog Stats

  • 316,451 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: