22
Μαρ.
11

It’s time to scare you…

Σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό, πάνω σ’ ένα καναπέ, μια κουκουλωμένη φιγούρα, τυλιγμένη σε κουβέρτα και με τα πόδια μαζεμένα στο κορμί της, έχει τα μάτια της καρφωμένα στην οθόνη της τηλεόρασης. Που και που πετάει ανήσυχες ματιές τριγύρω της σε όλες τις γωνιές του δωματίου, θέλοντας να είναι προετοιμασμένη σε κάθε φοβερό και φρικτό πλάσμα που πιθανόν θα πεταχτεί πάνω της…

Η προσοχή της παραμένει όμως στο γυαλί, που είναι και η μόνη πηγή φωτός και ενθάρρυνσης. Όμως η επιβλητική μουσική την καθηλώνει. Φοβάται, αλλά τίποτα δεν την σταματά να παρακολουθεί τους πίδακες ντοματοπελτέ (αίματος) που εκτοξεύονται παντού. Τα πάντα κοκκινίζουν σε μαύρο φόντο…

Αυτή είναι μια τυπική περιγραφή ενός δικού μου σκηνικού κάθε φορά που παρακολουθώ ταινίες τρόμου και θρίλερ.

Τρέφω μια μεγάλη αγάπη σε αυτές τις ταινίες, που χρονολογικά ξεκινάει από τα πολύ μικρά μου χρόνια.

Σήμερα είπα να θυμηθώ κάποια από αυτά τα φιλμς. Φιλμς που ανέβαζαν την αδρεναλίνη στα ύψη και έκαναν την καρδιά να χτυπάει σε τρελούς ρυθμούς  στο στήθος.

Έψαξα στο youtube και πραγματικά βρήκα άπειρα αφιερώματα σε «scary movies». Φυσικά τα γούστα διαφέρουν, όπως και τα συναισθήματα που γεννούν οι συγκεκριμένες ταινίες στον καθένα. Άλλοι τις αγαπούν απλά και άλλοι αγαπούν να τις μισούν και να τις αποφεύγουν. Εδώ σας παρουσιάζω κάποιες ενδεικτικά… Ίσως εσείς να έχετε άλλες προτιμήσεις…

Για μένα η καλύτερη όλων των εποχών δεν είναι άλλη από τον «Εξορκιστή» (The Exorcist). Μια ταινία που με σημάδεψε, επειδή την είδα σε μικρή ηλικία και μάλιστα χωρίς συντροφιά…

Αλλά…Πάντα υπάρχει ένα αλλά. Η αγαπημένη μου ταινία αυτού του είδους δεν είναι άλλη από το: «The Blair Witch Project». Στην ουσία αυτή δεν δείχνει τίποτα φοβερό και φρικτό…Ούτε έχει συγκλονιστικά εφέ. Μόνο που σε υποβάλει σε τέτοια ψυχική διάθεση, σου τρομοκρατεί το μυαλό και κάνει τις τρίχες σου να σηκώνονται (όσες τρίχες έχουν γλιτώσει της αποτρίχωσης :mrgreen: ).

Για το τέλος σας έχω κρατήσει ένα soundtrack που λατρεύω. Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό από εκείνο του…

Εξορκιστή

Κι αν πιστεύετε πως με όλα τα παραπάνω σας φόβισα αρκετά…Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω πως η ζωή καμιά καμιά φορά είναι περισσότερο τρομακτική …! 😉


14 Responses to “It’s time to scare you…”


  1. 1 Αngel
    22 Μαρτίου, 2011 στο 4:50 μμ

    Θα συμφωνήσω για τον εξορκιστή
    αλλά θα πρόσθετα και τον εφιάλτη στο δρόμο με
    της λεύκες! Μεγαλύτερη φρίκη έφαγα όταν
    για πρώτη φορά πήγα να δω θρίλερ στο σινεμά
    και πέτυχα στα 16 μου τον κόμη Δράκουλα του Φ.Φ.Κόπολα!
    Για να μην ψάχνετε το 1992 παίχτηκε! 🙂 🙂
    Οχι, δεν ήταν τόσο τρομακτική ταινία,
    απλά στο σινεμά είναι κάπως…. Μπρρρρ…

    Οντως η ζωή καμιά καμιά φορά είναι περισσότερο τρομακτική

    Φιλιά πολλάαααααααααααααααααααααα

  2. 22 Μαρτίου, 2011 στο 4:56 μμ

    Αγγελάκι μου, ο Freddy Krueger υπήρξε και για μένα ένας αγαπημένος πρωταγωνιστής…Βέβαια κατά πόσο είναι κοντά στην αλήθεια αφού με έκανε να «κατουριέμαι» επάνω μου και να περιμένω να εμφανιστεί μέσα από τοίχους είναι άλλο θέμα! 😆
    Φιλιά πολλά! 🙂

  3. 22 Μαρτίου, 2011 στο 5:06 μμ

    Φυσικά και θα συμφωνήσω κι’ εγώ με τον ‘Εξορκιστή’ αν και… ουκ ολίγες ταινίες με έκαναν να κοιτάω για πολλές μέρες κάτω από το κρεβάτι μου!
    Όταν πριν πολλά χρόνια είχα δει τα ‘Πουλιά’ του Χίτσκοκ, μου είχε προκαλέσει (για αρκετές μέρες) ένα τρόμο για καθετί πετούμενο. Έβλεπα περιστέρι να πετάει και νόμιζα ότι θα βουτήξει να μου βγάλει το μάτι! 🙂
    Το ‘Μωρό της Ρόζμαρυ’ επίσης με σημάδεψε για αρκετά χρόνια γιατί το είδα αρκετά μικρή, η ‘Ομίχλη’ του Κάρπεντερ, το ‘Holloween’, το ‘Friday the 13th’ και αυτό που με έκανε πραγματικά να ανατριχιάσω, ήταν αυτή η γιαπωνέζικη ταινία με την πιτσιρίκα που βγαίνει από το πηγάδι… δεν θυμάμαι πώς τη λένε.
    Αυτό με το Blair Witch, δεν το έχω δει.
    Είναι βασισμένο σε πραγματική ιστορία;

  4. 22 Μαρτίου, 2011 στο 5:20 μμ

    Τα πουλιά του Χίτσκοκ, το είχα διαβάσει προτού το δω…δεν με φόβισε θα έλεγα. Το «Μωρό της Ρόζμαρυ», η «Ομίχλη» (νομίζω πως υπάρχει κι άλλη με τον ίδιο τίτλο), το «Holloween», η «Παρασκευή και 13» και τα σίκουελ του και η γιαπωνέζικη είναι όντως τρομακτικές… Βέβαια έχω δει πολλές περισσότερες ακόμα κι από εκείνες που δείχνω στο βίντεο.
    Και έρχομαι στο «The Blair Witch Project»….
    Lilith μου η συγκεκριμένη με έχει τρομοκρατήσει. Όταν πρωτοβγήκε την είχαν πασάρει ως αληθινή ιστορία τριών φοιτητών που εξαφανίστηκαν και πως το υλικό που είχαν τραβήξει με τις κάμερές τους βρέθηκε ύστερα από καιρό και το παρουσίασαν στο κοινό. Ήταν ένα καλό «πρόμο», που το είχα χάψει ομολογώ!
    Με φθηνά μέσα και με μια φθηνή παραγωγή, έφτιαξαν (προσωπική άποψη) το απόλυτο θρίλερ και την απόλυτη ταινία τρόμου…Έμαθα πως βγήκε και δεύτερο μέρος, δεν το έχω δει, αλλά μπροστά στο πρώτο…
    Νομίζω πως αξίζει να το δεις!
    Φιλιά πολλά νεράϊδα μου! 🙂

  5. 22 Μαρτίου, 2011 στο 5:44 μμ

    Συμφωνώ για τη γιαπωνέζικη ταινία με το πηγάδι. Έψαξα να βρω ποια ήταν αλλά δεν μπόρεσα.
    Το ίδιο και για το Blair Witch Project που πραγματικά , χωρίς να δείχνει τίποτα, ήταν ταινία για πολύ γερά νεύρα!
    Πάντως αυτή που με είχε φοβίσει πολύ με αποτέλεσμα να τη δω σε τρεις συνέχειες, ήταν η Pet Sematary.
    Επίσης το «Οι Άλλοι» , το οποίο το είδα στο σινεμά και το σκεφτόμουν για μέρες.
    Τι μας θυμίζεις τώρα Αστέρι, μας κατατρόμαξες 🙂

  6. 22 Μαρτίου, 2011 στο 5:56 μμ

    Ερατώ μου νομίζω πως η γιαπωνέζικη είναι το «Ju-On». Ελπίζω να μην κάνω λάθος!
    Αλλά δεν πρέπει να παραπονιέσαι, Ερατώ μου …Δεν σας έβαλα να δείτε πολλές σκηνές αίματος και φρίκης…
    Πού δηλαδή να σας πρότεινα να δείτε τα: «SAW», «HOSTEL», «HELLRAISER», «1408» :mrgreen:
    Οπότε νομίζω πως είμαι ένα καλό αστεράκι! 😛

  7. 22 Μαρτίου, 2011 στο 7:04 μμ

    Πώς το ξέχασα το «SAW»!!!
    Τα είδα όλα εκτός από το τελευταίο νομίζω…
    Damn freaky!!!

  8. 22 Μαρτίου, 2011 στο 7:11 μμ

    Πριν τρία χρόνια δεν έχει δει κανένα «Saw». Έκτοκτε έχω δει τρία, είναι φοβέρά!
    Αλήθεια η γιαπωνέζικη είναι το «Ju-on» που είπα στην Ερατώ πιο πάνω?
    Επίσης αν δεν έχεις δει το «1408», προτείνω εξίσου να την δεις! 😉

  9. 23 Μαρτίου, 2011 στο 9:47 μμ

    Ε, ούυυυφ! καλησπέρα αστεράκι μου! ε,εγώ θα σε συμβούλευα να μ η βλέπεις πολλές τέτοιες ταινίες γιατί μπορεί,να ‘επηρρεαστείς΄καμιά ώρα και…μετά…άστο….πάντως μη νομίζεις ότι είναι ‘αθώες΄τέτοιους είδους,ταινίες και ότι δε κάνουν κανένα΄κακό (ιδιαίτερα στον ψυχικό σου κόσμο) ε,εδώ εππηρεάζομαι΄γω που έχω,σπουδάσει και ψυχολογία τι λέμε,τώρα και εσύ….καλησπέρες……..

  10. 23 Μαρτίου, 2011 στο 10:04 μμ

    Αθανασία μου είσαι πολύ γλυκιά, να ΄σαι καλά!
    Καλό σου βράδυ!

    Βέβαια αυτό είναι το πρώτο σχόλιο που αφήνω σαν απάντηση στο δικό σου…το δεύτερο απλά το αφήνω να αιωρείται! 😉

  11. 11 akrogialia
    24 Μαρτίου, 2011 στο 10:19 πμ

    Κι όμως η καθημερινότητα και η ρουτίνα τρομάζει πιο πολύ από όλα Αστεράκι μου!

    Να έχεις μια υπέροχη μέρα ελεύθερη από ρουτίνα!

    Πολλά πολλά φιλιά!

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ

  12. 24 Μαρτίου, 2011 στο 1:35 μμ

    Θα συμφωνήσω σε αυτό Κοράλλι μου…η καθημερινότητα είναι σκληρότερη, τόσο μάλιστα που μια ταινία με συγκεκριμένο σενάριο φαντάζει τελείως «αθώα»!
    Εύχομαι και σε σένα μια πολύ όμορφη μέρα να ‘χεις και σου στέλνω πολλά πολλά φιλάκια! 🙂

  13. 25 Μαρτίου, 2011 στο 8:54 μμ

    Εμένα μου αρέσουν ώρες ώρες και κάτι ταινίες τρόμου αλλά σε version αποτυχημένης παραγωγής.
    Γελάω απίστευτα.
    Είδα μία μόλις χτες, στην οποία μια κοπέλα έπεσε από το μπαλκόνι σε έναν σωρό από σύρματα και χωρίς να καταλάβω τον λόγο, φώναζε ασταμάτητα και άρχισε να αιμορραγεί! Μιλάμε για πολύ γέλιο.
    Το απίστευτο είναι πως γελάω και με ποιο σοβαρές παραγωγές.
    Θυμάμαι κάποτε σε μια ταινία, ήταν τόσο έντονες οι σκηνές τρόμου, που το κοινό αρχικά είχε βαρεθεί και ικέτευε μέσα στον κινηματογράφο με φωνές να σταματήσει η πλάκα και στο τέλος, είχαν πέσει όλοι κάτω στα γέλια! 😆

    Όμορφο post!

    Kisses
    * * *

  14. 25 Μαρτίου, 2011 στο 8:59 μμ

    Τώρα που το λες αυτό, πειρατή μου…επίσης εμένα μου αρέσουν οι ταινίες παρωδία. Εκείνες που διακωμωδούν τις αλλες είτε πρόκειται για τρόμου είτε για συναισθηματικές κλπ…
    Εκεί πραγματικά το διασκεδάζω πολύ και γελάω αφάνταστα με «κρύα» (ίσως) ή ακραία αστεία τους! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαρτίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Blog Stats

  • 317,286 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: