24
Μαρ.
11

My handwriting…

Πρώτη λυκείου…κάτι…χμμμμ άπειρα χρόνια πριν…Ο καθηγητής Φυσικής (Κουλούρης στο όνομα..χαχαχαχα όνομα και πράγμα) μας προειδοποιεί πως θα κάνουμε διαγώνισμα την επόμενη φορά. Εγώ είχα δείξει από νωρίς την αποστροφή μου στο μάθημα. Την είχα μεταφέρει από το γυμνάσιο αν και ποτέ δεν υστερούσα σε βαθμούς. Τεσπά…δεν είχα διάθεση για διάβασμα. Στην τάξη, (δυστυχώς για μένα) δεν είχα καμιά φίλη ή φίλο στο τμήμα να με βοηθήσει και το πανούργο μυαλό μου σκέφτηκε να κάνω ρετσέτα… Στα μέρη μου «ρετσέτα» λέγαμε το σκονάκι. Κάθομαι που λέτε και γράφω όλη την θεωρία σε κόλλες αναφοράς Α4 και τις παίρνω μαζί μου. Την ώρα του διαγωνίσματος τις είχα κάτω από το θρανίο… Η πονηριά μου δεν επιβραβεύτηκε όμως, επειδή ο φυσικός ανακαλύπτει τις κόλλες. Τις τραβάει έξω και βλέπει όλη τη θεωρία του μαθήματος μπροστά του…

– Ποιανής είναι αυτά? Ρωτάει με αυστηρό ύφος κοιτάζοντας τη διπλανή μου και μένα…Καμιά μας δεν αποκρίθηκε… – Ποιανής είναι ο γραφικός αυτός χαρακτήρας? Αααααα Σοφία είναι εμφανές πως τα γράμματα αυτά είναι δικά σου!

Είχα την ικανότητα να αντιγράφω τον γραφικό χαρακτήρα άλλων. Ασυναίσθητα είχα γράψει κατά τέτοιο τρόπο επηρεαζόμενη από τη διπλανή μου. Ποτέ μα ποτέ δεν είχα σταθερό τρόπο γραφής…όταν το τολμούσα κανείς δεν μπορούσε να κατανοήσει τα ορνιθοσκαλίσματά μου.

Ας επιστρέψω στην ιστορία μας όμως…Βαριά καμπάνα κρεμόταν πάνω από το κεφάλι της διπλανής μου. Οι διαμαρτυρίες της και οι αρνήσεις της έπεφταν στο κενό. Ώσπου…. – Κύριε, δεν είναι της Σοφίας τα γράμματα αυτά. Είναι δικά μου. Δικές μου είναι οι κόλλες (η συνείδησή μου δεν μου επέτρεπε να τιμωρηθεί η διπλανή μου). – Κανονικά πρέπει να σου πάρω την κόλλα που γράφεις τώρα και να σε μηδενίσω! – Μα κύριε, όπως βλέπετε εκεί υπάρχει μόνο η θεωρία. Μηδενίστε αυτή, αλλά να βαθμολογήσετε τα προβλήματα. Πώς βρήκα το θάρρος (και την αναίδεια συγχρόνως) δεν θυμάμαι, αλλά το ξεστόμισα…Ο καθηγητής το σκέφτηκε λίγο και είπε «οκ». Μερικές μέρες αργότερα μας επέστρεψε τις κόλλες του διαγωνίσματος και η δική μου φιγουράριζε μ’ ένα «15» πάνω στη δεξιά άκρη! :mrgreen:

Την παραπάνω ιστορία τη θυμήθηκα όταν διάβασα για το νέο blogοπαίχνιδο στην αγαπημένη μου Angel.

«Δείξε μας το γραφικό σου χαρακτήρα» … Δεν μπορώ να πω, ότι από τα μαθητικά μου χρόνια  και έπειτα έγινα φοβερή καλλιγράφος, αλλά τουλάχιστον είναι κάπως… ευανάγνωστα… Ξέφυγα από εκείνα των γιατρών! 😆 Φυσικά ακόμα δεν απόκτησα σταθερό γραφικό χαρακτήρα…Ανάλογα με την διάθεση «παίζει» κι αυτός….

Οπότε όποιος θέλει να συμμετάσχει δεν έχει παρά να απαντήσει σε ένα κομμάτι χαρτί στις ακόλουθες ερωτήσεις:

1. Πώς σε λένε? Ποιο είναι το όνομα του blog σου?

2. Ποια είναι η διεύθυνση URL του blog σου?

3. Γράψε: Η γρήγορη αλεπού πηδάει πάνω από τον τεμπέλη σκύλο.

4. Αγαπημένο απόφθεγμα…

5. Το αγαπημένο σου τραγούδι…

6. Το αγαπημένο σου συγκρότημα? Τραγουδιστές?

7. Ο,τιδήποτε άλλο που θα ήθελες να πεις?

Δεν ξέρω τι συμπεράσματα θα βγάλει κανείς μελετώντας το γραφικό μου χαρακτήρα… αλλά πολύ εύκολα μια ανισορροπία σίγουρα την διακρίνει! 😛

Always On My Mind


14 Responses to “My handwriting…”


  1. 1 Angel
    24 Μαρτίου, 2011 στο 5:09 μμ

    Καλά βρε συ… ολόκληρη Α4??????
    Κι εμείς κάναμε σκονάκια αλλά διακριτικά!
    Πώς νομίζεις πέρασα το Λύκειο;;;;
    Το θράσος σου ασχολίαστο!
    Τι θες να πεις όταν λες:
    Ξέφυγα από εκείνα των γιατρών! 😆
    Εεεεεε;;;;;;
    Πόση ώρα σου πήρε να το γράψεις
    και να βάλεις και διορθωτικό;;;;;
    Χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα
    Ωραίος γραφικός χαρακτήρας αλλά ποιανού είναι;;;
    Καλεεεεεε!!!! Δεν είπαμε να γράψεις και τις ερωτήσεις!!!
    Ολόκληρη υπερπαραγωγή λέμε! 🙂
    Φιλιά πολλάααααααααααααααααααααααα

  2. 24 Μαρτίου, 2011 στο 5:16 μμ

    Μα ακριβώς Α4 για να μην υποψιαστεί…Οι καθηγητές ψάχνουν για μικρά χαρτάκια και όχι μεγάλες κόλλες…Πού να ΄ξερες τι έκανα στην Γ’ τάξη Λυκείου με τα μαθήματα του κορμού…κανείς δεν με πήρε χαμπάρι, αντίθετα είχα την βοήθεια του γυμναστή, που ήταν επιτηρητής στην αίθουσα! 😆 😆 😆
    Δεν λένε πως οι γιατροί γράφουν ακαταλαβίστικα? Εεεε νομίζω πως εμένα μπορούν να με διαβάσουν.
    Για την υπερπαραγωγή που λες είχα χρόνο να το κάνω…Ήμουν στο αμάξι και είχα διαθέσιμη μια ώρα κι είχα και διορθωτικό εκεί… χαχαχαχαχαχαχαχα
    Σιγά μην κάνω μισοδουλειές! 😛
    Φιλιά πολλά Αγγελάκι μου! 🙂

  3. 24 Μαρτίου, 2011 στο 10:53 μμ

    Χαααααααααααααααχααααααααααααααχαααααααααααααχαααααααααααχαααααααααααααααααχααααααααααααχαχαααααααααχααααααααααααααχαααααααααααααααχααααααααααχααααααχααααααααααααααααααχααααααααχαααχααααααααααααααααχαααααααααααααααααααααααααα!μπράβο παιδί μου! καλά του’ κανες του καθηγητάκου!του άξιζε ε,εχμ εγώ,σαν μαθήτρια Γυμνασίου-Λυκείου ήμουν βέβαια,σκράπα στα μαθηματικά (και δυσλεξική γάρ) και σε Χημείες,Φυσικές και τατιάυτα,έ,η Χημεία μου άρεσε λίιιγο αλλά πο-τέ δεν έπαιρνα πάνω από 13? και πολύ λέω νομίζω,έ ήταν καλός ο καθηγητής και επειδή πήγαινα σε σχολείο για παιδιά Αμέα,υποθέτω μας χάιδευαν και λίγο στα αυτάκια που λέω κι’εγώ…ειδαλιώς θα έμενα διαρκώς (στον τόπο?,σύξυλη?) μάλλον…κατά τ’άλλα η κλήση μου, ήταν πάντα στα θεωρητικής φύσεως μαθήματα (Γλώσσα,αρχαία,λογοτεχνία) κλπ,κλπ..αργότερα βέβαια το απολυτήριο Λυκείου το πήρα με έναν όχι μέτριο,μάλλον όχι και τόσο καλό βαθμό,για τα δικά μου μέτρα και σταθμά εννοώ θεωρώ ότι θα μπορούσα,και πολύ καλύτερα αλλά,σε κείνη τη φάση με είχε φάει,ο έρωτας ντέ! για τον άχρηστο τον πρώην μου,(αυτό δ ε του το συγχώρησα ποτέ,ότι δεν πήγα καλά εξετίας του)αντιγραφή κατά κάποιο τρόπο,είχα κάνει..αλλά ντάξει προσπαθούσα να μην αντιγράφω γενικά αν και γινόταν ο χα μός εκεί, πέρα καθότι τα μισά παιδιά αντέγραφαν και οι καθηγητές,αντί να κάνουν κάτι έκαναν τα στραβά,μάτια κανονικά και με το νόμο,που λένε…αλλά τέσπα…ωραίο το ποστάκι σου μ’άρεσε! μου ξύπνησε ωραίες εφηβικές μνήμες!…δε μπορώ όμως να πάρω μέρος στο παιχνιδάκι επειδή είμαι δυσλεξική,και ΔΕ γράφω πο-τέ (με στυλούς,μολύβια και τέτοια εννοώ) επειδή τα γράμματά μου είναι,πάρα πολύυ δυσανάγνωστα..ότι γράφω το γράφω στον υ/π πάντα..με συγχωρείς αστεράκι…καλησπέρες…

  4. 24 Μαρτίου, 2011 στο 11:09 μμ

    Χαχαχαχαχαχαχα Αθανασία μου χρειάζομαι τρία περίπου χλμ χώρο για να βολευτούν τα γέλια σου!
    Ας είναι. Χαλάλι σου κορίτσι μου. Χαίρομαι που το διασκέδασες!
    Δεν είναι απαραίτητο να ζητάς συγνώμη που δεν συμμετέχεις στο παιχνίδι!
    Δυσλεκτική ή όχι είσαι ένα πολύ γλυκό κορίτσι, ντόμπρο και δυνατό!
    Φιλιά πολλά, καλή μου! 🙂

  5. 5 vad
    25 Μαρτίου, 2011 στο 5:49 πμ

    Ανίδεη για να μην πω «ασχετη»,Α4 σκονάκι;:))))Μικρο-μικρο,να κρυβεται στο λουράκι του ρολογιου ή στο εσωτερικο της φαρδιάς ζώνης!Εγώ θα σου τα μαθαινω;:)))

  6. 25 Μαρτίου, 2011 στο 6:32 πμ

    Καθόλου ανίδεη, μελετημένο σχέδιο που τελειοποιήθηκε με τον καιρό!
    Καλή σου μέρα VaD…καλό π/σ/κ! 😉

  7. 25 Μαρτίου, 2011 στο 9:00 πμ

    Ήμουνα πάντα το..καλό κοριτσάκι..δεν αντέγραψα ποτέ γιατί ..φοβώμουνα απλά!΄Σε Γαλλικό σχολείο με καλόγριες..καταλαβαίνεις..στην Ιστορία είχα 20..(!)οπότε γινότανε σφαγή για το ποιά θα καθίσει δίπλα μου, την Χημεία την μισούσα μα προτιμούσα να παίρνω 11..παρά να την καταλάβω!Είχα λοιπόν μια φίλη που τώρα είναι πολιτ. μηχανικ. που έπαιρνε τη κόλλα μου κρυφά και μου έδινε τη δική της για να της γράψω τις ασκήσεις στα μαθηματικά και τα κείμενα σε τεστ ιστορίας.

  8. 25 Μαρτίου, 2011 στο 12:54 μμ

    Αχτίδα μου καλό κοριτσάκι ήμουν μέχρι…τη δευτέρα Δημοτικού. Μετά πονήρεψα! χαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Πάντως στα αγαπημένα μου μαθήματα δεν έκανα ποτέ σκανταλιές. Ήθελα να δοκιμάζομαι πραγματικά εκεί! 😉

  9. 25 Μαρτίου, 2011 στο 2:43 μμ

    Τι μελετημένο σχέδιο, βρε Αστεράκι μου…;
    Εδώ ο Vad είναι δάσκαλος ο άνθρωπος και έχει πεθάνει στα γέλια με την Α4! 😆
    Σοβαρά τώρα, νόμιζες ότι θα τη γλυτώσεις με τις Α4 κάτω από το θρανίο;
    Τέλος πάντων…
    Για το συγκεκριμένο θέμα δεν μπορώ να κάνω και την έξυπνη γιατί εσύ τουλάχιστον προσπάθησες και είχες και τα κότσια να πεις μετά στον καθηγητή να είναι… δίκαιος. :mrgreen:
    Εγώ, μόνο που έκανα τη σκέψη να αντιγράψω, ήταν σαν να έγραφα στο κούτελό μου «πρόκειται να αντιγράψω πιάστε με και χώστε με στο κελί 33»! Αλήθεια σου λέω! Μόνο που έκανα τη σκέψη, το βλέμμα μου γινόταν τόσο ένοχο που ο καθηγητής ερχόταν και καθόταν πάνω από το θρανίο μου εξετάζοντας τον χώρο ενδελεχώς! Δράμα σου λέω! 😦
    Αντέγραφα κι’ εγώ τους γραφικούς χαρακτήρες των εκάστοτε διπλανών μου. Γιατί το κάναμε αυτό, λες; Τώρα, δόξα το Θεό, έχω καταλήξει σε έναν συγκεκριμένο (εδώ και αρκετά χρόνια).
    Φυσικά, όταν βιάζομαι ούτε εγώ η ίδια δεν καταλαβαίνω τι γράφω! 🙂
    Πάντως, παρόλες τις πολλές ομοιότητές μας, οι γραφικοί χαρακτήρες μας διαφέρουν πολύ!
    Είχα μια διπλανή κάποτε (μεγάλος χαβαλές!) έγραφε έτσι ακριβώς. Και είχε και κάτι τεράστια νύχια και πάντα την παρατηρούσα προσπαθώντας να καταλάβω πώς καταφέρνει και κρατάει το στυλό. 🙂

    Always on my mind…
    Το ξέρεις ότι την πρώτη φορά που το άκουσα (τόοοτε) αυτό το τραγούδι, το άκουσα από τους Pet Shop Boys και πολύ αργότερα έμαθα ότι είναι τραγούδι του Elvis;

    Φιλιά πολλά!!!

  10. 25 Μαρτίου, 2011 στο 2:56 μμ

    Lilithaki μου ειλικρινά απορώ που δεν βρίσκετε ευφυές το σχέδιό μου…Μόνο που τότε ήταν η αρχή και με το καιρό τελειοποίησα την τεχνική μου…Όταν οι καθηγητές μας έλεγαν κάτω τα βιβλία τα ρίχναμε κάτω στο δάπεδο και σιγά σιγά με το πόδι έσπρωχνα τα από πάνω βιβλία και έβλεπα και αντέγραφα…Ο καθηγητής ενώ είχε την προσοχή του πάνω στο θρανίο ή επάνω μου αγνοούσε το εμφανές…
    Έφθασα στην τρίτη Λυκείου και κατάφερα να αντιγράφω με τις κόλλες κάτω σπό το θρανίο! χαχαχαχαχαχαχα
    Δεν είμαι καλλιγράφος. Και δεν προβλέπεται να γίνω, τουναντίον…τουλάχιστον διαβάζονται… Δεν ξέρω γιατί αντέγραφα τον γραφικό χαρακτήρα άλλων, αλλά θυμάμαι πως το διασκέδαζα. Ίσως το θεωρούσα σαν παιχνίδι. Μεγάλα νύχια δεν έχω για να είμαι σαν την διπλανή σου, οπότε δεν δικαιολογούμαι για τα ορνιθοσκαλίσματά μου! χεεχεχεχεχεχε!

    Δεν ήξερα πως το έχουν τραγουδήσει και οι Pet Shop Boys, το ανακάλυψα χθες όμως στο youtube. Το «Always on my mind» το θυμάμαι πάντα με την υπέροχη φωνή του Elvis!

    Φιλιά πολλά, νεράϊδα μου και καλό σ/κ! 😉

  11. 25 Μαρτίου, 2011 στο 9:00 μμ

    Είναι όμροφο όταν ανεβάζεις κάτι από σένα.
    Εγώ νομίζω πως ο κάθε γραφικός χαρακτήρας είναι μια μορφή τέχνης και μου αρέσει πολύ αυτό.

    Elvis Presley – Always On My Mind!
    No Comments…

    Pirate Kisses
    * * *

  12. 25 Μαρτίου, 2011 στο 9:07 μμ

    Πειρατή μου εντάξει όταν λες να «ανεβάζω» κάτι από μένα…Αλλά γιατί ρε γμτ βγαίνουν πάντα οι σκανταλιές μου? Πάει το προφίλ της Αστροφεγγιάς. Θα πρέπει να είναι πάντα σε τιμωρία αυτό το παιδί! 😆
    Τώρα για το συγκεκριμένο γραφικό χαρακτήρα, δλδ τον δικό μου…εεε μόνο τέχνη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί! 😛
    Ακόμα και η ίδια γελάω μαζί του! χαχαχαχαχαχαχαχα

    Το τραγούδι και ο Elvis, όντως δεν χωρούν σχόλια….

    Πολλά φιλιά με αστερόσκονη! 😉

  13. 25 Μαρτίου, 2011 στο 11:29 μμ

    Στο θέμα «σκονάκι» μπορώ να πω πως προσέγγιζα την οπτική της Lilith.
    Μου ήταν τρομερά δύσκολο, είχα την αίσθηση πως ήμουν κάτι σαν κακοποιό στοιχείο και ήμουν σίγουρη πως αυτό θα φαινόταν στο βλέμμα μου!
    Δυο τρεις φορές που είχα σκονάκια στην τσέπη μου δεν τα έβγαλα τελικά.
    Λόγω του ότι ένιωθα άβολα, πάθαινα μια επιφοίτηση και θυμόμουν το περιεχόμενό τους ώστε να μη χρειάζεται να τα χρησιμοποιήσω στο γραπτό! Έτσι εγκατέλειψα το θέμα.

    Μια χαρά είναι ο γραφικός σου χαρακτήρας! Πολύ χαριτωμένος, νομίζω πως θυμίζει έντονα ….Αστροφεγγιά!
    Επίσης αυτό το Smile στο τέλος θυμίζει πολύ….. σχολείο.

    Ωραίο αυτό το παιχνίδι βρε παιδιά, αλλά έχω μια απορία: σημαίνει κάτι η φράση 3, που πρέπει να γραφτεί ιδιοχείρως από όλους;
    Φιλιά, καλό σου βράδυ.

  14. 25 Μαρτίου, 2011 στο 11:36 μμ

    Ερατώ μου να μην το παίζω πάντα ατρόμητη…φυσικά και είχα φόβο κάθε φορά που έκανα σκονάκι. Μάλιστα ένοιωθα ενοχή και ντροπή και καθρεπτιζόταν αυτό στο κατακκόκινο πρόσωπό μου…
    Όταν ντρέπομαι γίνομαι σαν παντζάρι…
    Ήθελε μεγάλη προσπάθεια να μην προδοθώ!
    Είσαι πολύ ευγενική όταν λες πως βρίσκεις χαριτωμένο τον γραφικό μου χαρακτήρα…Εγώ θα έλεγα πως είσαι κι επιεικής επίσης! χαχαχαχαχαχαχαχα
    Τώρα η τρίτη φράση τι θέλει να αποδείξει θα σε γελάσω….
    Αλλά για να το θέλει ο «ποιητής» κάτι θα ξέρει! 😉
    Πολλά φιλιά και σου εύχομαι επίσης ένα πολύ όμορφο βράδυ! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαρτίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Blog Stats

  • 318,970 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: