10
Μάι.
11

Επίκαιρο, όσο ποτέ…!

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη…
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Γεώργιος Σουρῆς (1853-1919)

Συνδέσεις: Ποιήματα

Υ.Γ: Το παραπάνω ποίημα το άκουσα χθες για πρώτη φορά στην ΕΡΑσπορ. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, επειδή αν και είναι δημιούργημα 100 περίπου χρόνων, είναι επίκαιρο όσο ποτέ…Το μετέφερα αυτούσιο εδώ, όπως και το τραγούδι που το συνόδευσε κατά την ανάγνωσή του.

18 Responses to “Επίκαιρο, όσο ποτέ…!”


  1. 10 Μαΐου, 2011 στο 2:35 μμ

    «Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
    τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
    Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
    σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

    Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
    νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
    Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
    στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.»

    Αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ.
    Φάτσες μόνο αλλάζουν και ακόμα κι’ αυτές επαναλαμβάνονται κάποια στιγμή.

    Μια φορά τα είπε ο κ.Σουρής και έμεινε στην ιστορία.
    Αυτό συμβαίνει όταν ‘πιάνεις’ την αλήθεια και την λες.

    Φιλιά πολλά!!!

  2. 10 Μαΐου, 2011 στο 2:37 μμ

    Διαχρονικό, εεεε?
    Δεν είναι λίγο τρομακτικό αυτό? Μοιάζει σαν να μην έχουμε ελπίδα! 😦

    Φιλιά κι από μένα, Lilith!

  3. 10 Μαΐου, 2011 στο 2:50 μμ

    Για να είμαστε δίκαιοι θα έλεγα ότι η περιγραφή του «μέσου πολίτη» ισχύει για όλους τους λαούς.
    Τώρα το αναποτελεσματικό κράτος ίσως είναι ελληνική πατέντα…που εντείνει βέβαια το φαινόμενο «ραγιάς – δερβεναγάς»…
    Πραγματικά το ποίημα όντως ξαφνιάζει και προβληματίζει με τη διαχρονικότητά του.

  4. 10 Μαΐου, 2011 στο 2:52 μμ

    «Δεν είναι λίγο τρομακτικό αυτό? Μοιάζει σαν να μην έχουμε ελπίδα!»

    Γιατί, ποιος είπε ότι έχουμε; 🙂

    Ακριβώς, Ερατώ μου.
    Ισχύει για όλους τους λαούς.

  5. 10 Μαΐου, 2011 στο 2:54 μμ

    Δεν μπορώ να γνωρίζω τι συμβαίνει στους άλλους λαούς, σίγουρα όμως βλέπω την αλήθεια που καθρεπτίζεται στον δικό μας λαό…
    Αν αυτός ο σατυρικός ποιητής ήταν πολύ μπροστά απ’ την εποχή του, ή απλά απεικόνισε τη δική του πραγματικότητα δεν βλέπω μεγάλη διαφορά, Ερατώ μου…! 😉

  6. 10 Μαΐου, 2011 στο 2:56 μμ

    Lilith μου αν δεν υπάρχει έστω και ίχνος ελπίδας…αναρωτιέμαι για το λόγο ύπαρξής μας, τελικά..!

  7. 10 Μαΐου, 2011 στο 3:02 μμ

    Ο λόγος ύπαρξής μας, μας είναι άγνωστος εκατομμύρια χρόνια τώρα.
    Αυτός που… ρυθμίζει το παιχνίδι είναι ο μόνος που το γνωρίζει και απ’ ό,τι καταλαβαίνω δεν έχει καμία πρόθεση να το μοιραστεί μαζί μας.
    Είναι αυτό που λέμε… «σκάσε και κολύμπα». 🙂

  8. 10 Μαΐου, 2011 στο 3:06 μμ

    Είμαι μοιρολάτρισσα δεν το έχω αρνηθεί και ποτέ…Το να συμμετέχω όμως σ΄ ένα παιχνίδι που άλλοι αποδεδειγμένα με οδηγούν, δεν θα το κάνω…
    Προτιμώ να απέχω…!
    Αν με ρωτήσεις με ποιο τρόπο το κάνω…εεε έχω κι εγώ τον τρόπο μου! 😉

  9. 10 Μαΐου, 2011 στο 3:16 μμ

    Μάλλον απεικόνισε τη δική του πραγματικότητα, που είναι και δική μας…. 😦
    Ας μην απογοητευόμαστε όμως! 🙂

  10. 10 Μαΐου, 2011 στο 3:18 μμ

    Να που θα συμφωνήσω μαζί σου Ερατώ. Θέλω αυτό το ποίημα να το δω ως μέσο αφύπνισης…!

  11. 11 Angel
    10 Μαΐου, 2011 στο 4:18 μμ

    Παίζει πολύ αυτό το σουξεδάκι τελευταία!
    Τι να πω;
    Υπομονή και καλά κρασιά
    Φιλιά πολλάαααααααααααααα

  12. 10 Μαΐου, 2011 στο 4:21 μμ

    Ποιο σουξεδάκι, Angel? Το ποίημα λες?
    Άσε και δεν πίνω κρασί…θα ριχτώ στα βαθιά με ρούμι! 😆
    Kisses!

  13. 13 Angel
    10 Μαΐου, 2011 στο 4:21 μμ

    Αααα τώρα διάβασα κ τα σχόλια!
    Δυστυχώς θα συμφωνήσω με τη Λίλιθ
    Το δυστυχώς δεν το λέω για τη Λίλιθ έτσι;
    Μην παρεξηγηθώ! Αλλά γιατί ούτε εγώ βλέπω
    πουθενά φως στο τούνελ! Η όπως λέει κι ο
    αγαπημένος τραγουδιστής Νότης
    Δεν πάει πιο κάτω, πιάσαμε πάτο!
    Γι αυτό γελάτε γιατί χανόμαστεεεεεε

  14. 10 Μαΐου, 2011 στο 4:26 μμ

    Angel, πάλι θα αναρωτηθώ:
    Βλέπουμε όλοι μας το χάος και νομίζω πως κανείς δεν το θέλει…γιατί λοιπόν, το αφήνουμε να μας τυλίγει? Το παίζουμε «Πόντιος Πιλάτος» όλοι μας χωρίς καμιά αντίδραση?
    Αλλά οκ…ποια είμαι εγώ που θέτει αυτά τα ερωτήματα?
    Το παρασοβάρεψα το ποστ εεεε? 😛

  15. 15 Angel
    10 Μαΐου, 2011 στο 7:15 μμ

    Κι εγώ αναρωτιέμαι
    αλλά τι θες να κάνω;
    Εχεις να μου προτείνεις κάτι;
    Ας είμαστε καλά στην υγεία μας
    να το παλεύουμε… κι ας χαμογελάμε
    μιας και ειναι το μόνο που δεν χρεώνεται ακόμα :Ρ
    Φιλιά πολλάαααααααααααααααα

  16. 10 Μαΐου, 2011 στο 7:17 μμ

    Χμμμμ, οκ, Αγγελάκι!
    Let’s smile!
    Φιλιά…

  17. 10 Μαΐου, 2011 στο 7:22 μμ

    Τα μόνα που μου λείπουν είναι τα φτερά και το φωτοστέφανο…κατά τα άλλα.. 😆

    Όμορφο σκιτσάκι, Αγγελάκι! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαΐου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Blog Stats

  • 318,578 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: