01
Ιον.
11

Νιάου…

Καλό μήνα φίλοι μου! 😀

Ήρθε ο Ιούνιος και μπήκαμε επίσημα  στο καλοκαίρι. Θα μου πείτε πως το θερμόμετρο είχε ήδη καιρό πάρει την ανιούσα, αλλά δεν έχει σημασία. Εγώ χαίρομαι χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Εεεεε οκ ίσως να υπάρχουν δύο λόγοι. Ο πρώτος είναι πως, ο Ιούνιος είναι ο μήνας των γενεθλίων μου και ο δεύτερος, ότι το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου…

Ζέστη, ήλιος και πάλι ζέστη. Ξέρω η φίλη μου η Lilith, διαβάζοντας τώρα θα εκφράζει τη δυσαρέσκειά της (νεράϊδα μου σε συμμερίζομαι, αλλά είδα πως προσπαθείς να ανεχτείς τη ζέστη με τη φωτό ενός goodlooking ημίγυμνου νεαρού, άρα θα τα βγάλεις πέρα! :mrgreen: ) και ίσως κι άλλοι να φέρετε αντιρρήσεις, αλλά, υπομονή βρε παιδιά: Ρόδα είναι που γυρίζει…!

Είπα λοιπόν να καλωσορίσω το μήνα μ΄ένα νέο post. Βέβαια δεν έχω κάτι βαρύγδουπο να γράψω (καλύτερα εδώ, που τα λέμε μεταξύ μας) οπότε σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας ένα βιντεάκι. Έχει παιχτεί πολύ στην τηλεόραση κι αν δεν το έχετε δει, ευκαιρία να το κάνετε εδώ. Να πως  κολλάει κι η φωτό της γάτας

Πολύ τρυφερή σκηνή, έτσι δεν είναι? Μια μαμά γάτα, αγκαλιάζει προστατευτικά το γατάκι της την ώρα που κοιμάται και βλέπει εφιάλτες…Ενώ αυτό στην αγκαλιά της δείχνει να ηρεμεί…

Όλη αυτή η εικόνα μου θύμισε μια προσωπική μου ιστορία…όχι δεν έχει να κάνει με τον ήλιο μου, αλλά είναι εξίσου χαριτωμένη. Πολλά χρόνια πριν όταν ήμουν κοριτσάκι είχα σαν κατοικίδιο μια γάτα. Η γάτα αυτή κάποια στιγμή γέννησε τρία γατάκια. Ήταν καλοκαίρι (καλή ώρα σαν και τώρα) κι εγώ φρόντιζα τα γατάκια της. Μόνο που πήρα την ευθύνη πιο σοβαρά κι έκανα ένα βήμα παραπέρα…Ένα από τα τρία γατάκια ήταν το αγαπημένο μου. Ένα άσπρο γατάκι με κίτρινες και μαύρες πιτσιλιές στο τρίχωμά του. Το έπαιρνα αγκαλιά, που λέτε, τα ζεστά απομεσήμερα και το φάσκιωνα…

Σας μιλώ σοβαρά! Το τύλιγα σε μακό ύφασμα και το κρατούσα αγκαλιά μου σαν μωρό…Εκείνο το καημένο, με την τόση ζέστη ή έχανε τις αισθήσεις του ή απλά ναρκωνόταν κι αποκοιμιόταν έτσι εκεί. Χαρακτηριστικό ήταν (θυμάμαι καλά) πως κρεμόταν το κεφαλάκι του από την άκρη του υφάσματος…

Η μητέρα μου κάποια στιγμή που με είχε δει με ρωτά: «Μα καλά, έπνιξες το γατί και το κρατάς αγκαλιά?»

Για καλή του τύχη το γατάκι δεν έπαθε ποτέ του τίποτα…Αντίθετα όλο αυτό ήταν η καθημερινή μας συνήθεια. Το φώναζα κάθε μεσημέρι με το όνομά του, «Φεράρι, έλα» και αυτό ερχόταν αμέσως…το φάσκιωνα και εκείνο έπεφτε για ύπνο…Όταν ξυπνούσε είχε άλλο χούι. Ανέβαινε στον ώμο μου και καθόταν εκεί σαν παπαγάλος…

Αχ, τι ωραίες εποχές…! 😉

Καλοί μου φιλόζωοι, please μην θυμώσετε μαζί μου…μικρό παιδάκι ήμουν και δεν ήξερα…Έκτοτε δεν έχω πειράξει κανένα ζώο…Άντε το πολύ πολύ να σκοτώσω κανένα ζουζούνι, αλλά ποιος τα συμπαθεί αυτά? 😆

 


24 Responses to “Νιάου…”


  1. 1 Ιουνίου, 2011 στο 6:48 πμ

    Πολύ τρυφερό κλιπάκι!
    Λατρεύω τις γάτες γιατί σχεδόν πάντα υπήρχε μία στο σπίτι με την οποία είχαμε πολύ στενές σχέσεις!
    Έτσι ξέρω από πρώτο χέρι πόσο γλυκές είναι και πως καθεμιά έχει το δικό της χαρακτήρα!
    Είναι όμως πάντα ανεξάρτητες και δημιουργούν με τα «αφεντικά» τους σχέση φιλίας και όχι εξάρτησης – δηλαδή κάνουν ό,τι θέλουν αυτές!
    Πολύ γλυκό ποστ με χαριτωμένα cartoon. Ξεχώρισα το τελευταίο!
    Καλή μέρα και καλό μήνα!

  2. 1 Ιουνίου, 2011 στο 10:18 πμ

    Πολύ γκόμενα η Τζάνετ (κάποτε).

    Το βίντεο πράγματι όμορφο. Τα γατάκια ωραία είναι. Αν γίνουν γάτες βγαίνουν ταναπούδες, αν βγουν γάτοι γίνονται βασιλιάδες και κυρίαρχοι. Προσωπικά γουστάρω τα σκυλιά, αλλά αν αποκτήσω τη λυκοσκυλούμπα που θέλω θα με πάρουν με τις πέτρες στην πολυκατοικία.

  3. 3 vad
    1 Ιουνίου, 2011 στο 11:50 πμ

    Αν δεν μπορεις να ανεχτεις την εκει ζέστη,δες στο πλάγιο μενου του μπλογκ μου τις εδω θερμοκρασίες ,για να παρηγορηθείς!Στο φούρνο με πατάτες,σου λέω!:((

  4. 1 Ιουνίου, 2011 στο 11:52 πμ

    Ακριβώς έτσι είναι οι γάτες, Ερατώ μου, όπως τα περιγράφεις εσύ…Προτιμώ με μικρή διαφορά όμως τα σκυλιά!
    Καλό μήνα και σε σένα! 🙂

  5. 1 Ιουνίου, 2011 στο 11:57 πμ

    Η Τζάνετ μου θύμιζε και ιδιαίτερα σε αυτό το clip πολύ το συγχωρεμένο αδελφό της. Του είχα μια αδυναμία, ομολογώ! Πάντως αυτό το τραγούδι «black cat», πάντα μου άρεσε!
    Βρε συ Kanthare όλα καλά και άγια αυτά που λες, αλλά το «ταναπούδες» τι είναι? Άγνωστη λέξη για μένα! 🙄
    Ελπίζω κάποια φορά να αποκτήσεις το σκύλο που επιθυμείς, αν κι εγώ τάσσομαι στο να μην έχουμε κατοικίδια μέσα σε πολύ κλειστούς χώρους όπως το σπίτι, αλλά τι να κάνεις? Συχνά δεν είναι εφικτό αυτό!

  6. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:01 μμ

    VaD μου δεν είμαι εγώ που διαμαρτύρομαι για τη ζέστη. Ίσα ίσα μου αρέσει πάρα πολύ ακόμα και σε φούρνο να με βάλεις (όπως λες) δεν θα ξεστομίσω «κιχ». Μόνο το κρύο δεν αντέχω! 😉
    Αυτό που έγραψα για τη ζέστη το είπα για πολλούς φίλους που ξέρω, που εκείνοι είναι που δεν το μπορούν! :mrgreen:
    Να σημειώσω επίσης πως εδώ έχουμε και υγρασία, οπότε καταλαβαίνεις πως σε συνδυασμό με τη ζέστη είναι άβολα!
    Καλό μήνα φίλε μου, όπου κι αν είσαι! 🙂

  7. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:13 μμ

    Πως αντί για μαλάκας λέμε λακαμάς; Κάτι αντίστοιχο είναι κι αυτό.

  8. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:15 μμ

    Αααααααα χαχαχαχαχαχαχαχα τώρα κατάλαβα, αναγραμματισμός λοιπόν!
    Kanthare είσαι άπαιχτος! 😉

  9. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:16 μμ

    Γειάσου αστεράκι, μου…μα τί ωραίο κλιπάκι…ε,καλό μου το αίσθημα της προστασίας και της μητρότητας υπάρχει, και στα ζώα όχι όμως όπως στον άνθρωπο…αλλά υπάρχει…σε κάποιο βαθμό καθώς έχουν παρατηρηθεί, ομοιότητες στον εγκέφαλο της γάτας και του σκύλου, με αυτόν του ανθρώπου…πολύ όμορφο και πολύ, γλυκό το κλιπάκι με τη μαμά γάτα,μ’άρεσε…φυσικά νομίζω το ξέρεις ότι η γάτα, είναι ικανή να σου βγάλει τα μάτια, αν αντιλιφθεί ότι πειράζεις τα μωρά της ε?…ή ότι πάς να τους κάνεις κακό….ε,τη ζέστη καλό μου αστεράκι,δεν την αντέχει κανείς ό χι μόνο το Λιλιθάκι μας….φιλάκια….

  10. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:22 μμ

    Ανάθρεψα τρεις γενιές γάτες όταν ήμουν μικρή και ξέρω πολύ καλά τη συμπεριφορά τους…Φυσικά η μάνα-γάτα μου είχε εμπιστοσύνη οπότε δεν παρέμβαινε στα βασανιστήρια που υποχρέωνα τα μικρά της! 😛
    Το ξέρω καλή μου, πως οι περισσότεροί σας δεν αντέχετε τη ζέστη, αλλά εγώ είμαι απ’ άλλο πλανήτη! :mrgreen:
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα! 🙂

  11. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:46 μμ

    Πέρσι, αν θυμάσαι, του αφιέρωσα του ‘ακατανόμαστου’ όταν κατέφθασε το πασίγνωστο πλέον σουξεδάκι μου, ‘Oh, Summer Sun’.
    Φέτος, είπα να μην το βρίσω αλλά δεν ξέρω αν θα κρατηθώ…
    Ο ‘goodlooking ημίγυμνος νεαρός’ θα βοηθήσει για να μην πάω στο τρελλάδικο μέχρι να έρθει ο πολυπόθητος Σεπτέμβρης!

    Είναι υπέροχο το βιντεάκι με το γατάκι και τη μαμά του!
    Είναι απίστευτα ζώα οι γάτες.

    Απίστευτη, βέβαια, είσαι κι’ εσύ που φάσκιωνες το κακόμοιρο το ζωντανό μες στους 45 βαθμούς!!!
    Πώς έζησε πάντως… θα’ χει καμιά ευχή από την καλή του νεράιδα! 😆
    Ξέρεις ποιον μου θυμίζεις κάθε φορά που διηγείσαι κάτι από την παιδική σου ηλικία;
    Τον Ντένις τον Τρομερό σε θηλυκή έκδοση!!! 😆

    Φιλιά πολλά, Αστέρι μου!

  12. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:47 μμ

    Ωραία η Τζάνετ.
    Έχεις δίκιο. Θυμίζει τον αδελφό της σ’ αυτό το τραγούδι.

  13. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:52 μμ

    Όταν λες «ακατανόμαστο», εννοείς το αγαπημένο μου καλοκαίρι? :mrgreen:
    Τελικά αυτό τον goodlooking ημίγυμνο νεαρό δεν θα μας τον γνωρίσεις? 🙄

    Βρε συ οι γάτες είναι εφτάψυχες ή εννιάψυχες, δεν το ήξερες? Δεν παθαίνει τίποτα το ζωντανό!

    Εεεε όχι και ο Ντένις ο Τρομερός, νεράϊδα μου…χειρότερη ήμουν! 😛 xaxaxaxaxaxaxaxaxaxaxa
    Μεγαλώνοντας ηρέμησα…ελάχιστα!

    Φιλάκια πολλά κι από μένα!

  14. 1 Ιουνίου, 2011 στο 12:53 μμ

    Τον θυμίζει υπερβολικά θα έλεγα, αλλά σε πολύ κακή έκδοση όμως…τεσπα…Σαν το Michael κανείς! 😦

  15. 1 Ιουνίου, 2011 στο 1:11 μμ

    «Όταν λες “ακατανόμαστο”, εννοείς το αγαπημένο μου καλοκαίρι?»

    Don’t get me started, Αστεράκι μου.
    DON’T GET ME STARTED!!! 👿

  16. 1 Ιουνίου, 2011 στο 1:19 μμ

    Χαχαχαχαχαχα οκ Lilith μου, με συγχωρείς…δεν θα σε τσιγκλίσω άλλο. Αλλά μην νομίζεις πως παραβλέπω πως επιμελώς δεν μας συστήνεις τον goodlooking, ημίγυμνο νεαρό! 8)

    Υ.Γ: Θες να σε κεράσω brownies? 😉

  17. 1 Ιουνίου, 2011 στο 2:56 μμ

    JESUS!!!

    Josh, meet Astrofegia…
    Astrofegia, meet Josh.

    Happy now??? 🙄

    PS: Just a reminder-warnign:
    Women around him aren’t my favorite kind of people. :mrgreen:

    Kisseeeees!!!

  18. 1 Ιουνίου, 2011 στο 2:57 μμ

    warning ήθελα να πω…

  19. 1 Ιουνίου, 2011 στο 3:06 μμ

    Σιγά καλέ…δεν θα στον φάω! Χαχααχαχαχαχα το όνομά του ήθελα να μάθω…
    Ορίστε απομακρύνθηκα κιόλας!
    Δεν αγγίζω…οφθαλμούλουτρο κάνω το καημένο το αστεράκι! :mrgreen:

  20. 1 Ιουνίου, 2011 στο 3:09 μμ

    Αλήθεια, καμιά διεύθυνση ή email-address του, έχεις?
    Χαχαχαχαχαχαχα
    Αστειεύομαι!
    (Don’t worry, έχω άλλα γούστα)

    Φιλάκια, Lilithάκι! 🙂

  21. 1 Ιουνίου, 2011 στο 3:10 μμ

    Πω πω, καραδοκείς μήπως στον κλέψω?
    Όχι γλυκιά μου…δεν αγγίζω φίλης μου.εεεεε συμπάθειες! 😉

  22. 1 Ιουνίου, 2011 στο 4:19 μμ

    Πολύ όμορφο ποστάκι!
    Το βιντεάκι δεν το χα δει!
    Είναι πολύ τρυφερό και γλυκό!
    Τα ίδια κάνουν και τα σκυλιά μου
    όταν κοιμούνται κι ας είναι ολόκληρα μουλάρια!
    Καλό μήναααααααααααααα σε όλους
    Φιλιά πολλά

  23. 1 Ιουνίου, 2011 στο 4:23 μμ

    Μήπως όταν κοιμόμαστε και ο τρόπος που το κάνουμε δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό? Who knows?
    Πω, πω πολύ φιλοσοφημένο αυτό που είπα! 😛
    Καλό μήνα, Αγγελάκι μου, φιλιά πολλά! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιουνίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Blog Stats

  • 318,965 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: