07
Ιολ.
11

Όταν το κοντέρ μηδενίσει…

Πάντα ήξερα ότι, όταν το «κοντέρ» της βενζίνης ενός αυτοκινήτου δείξει μηδέν, σημαίνει πως το όχημα δεν έχει την ενέργεια και τη δύναμη να συνεχίσει να κινείται.

Και νομίζω πως αυτή η θεωρία δεν είναι απλά μια σκέψη δική μου και δεν είναι απλά ένα θεώρημα…Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί εμείς σαν έθνος δεν έχουμε αντιληφθεί πως έχουμε φθάσει στο σημείο εκείνο που το δικό μας κοντέρ δείχνει μηδέν? Ή μήπως δεν έχουμε φθάσει?

Κι αν δηλαδή δεν έχουμε φθάσει στο ύστατο αυτό επίπεδο τότε πόσο χαμηλά μπορούμε ακόμα να πέσουμε? Νοιώθω πως ζω στον πύργο της Βαβέλ λίγο πριν την κατάρρευσή του ή μάλλον λίγο πριν την ολική του κατάρρευση. Φωνές ακούγονται από παντού, απόψεις και γνώμες κατατίθενται και ενώ υπάρχει η εντύπωση πως μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε κοινή καταγωγή σαν λαός, παρόλα αυτά ουδείς δεν μπορεί να κατανοήσει τον άλλον ή χειρότερα αγνοεί τον άλλον και προσπαθεί ο ίδιος να επιβληθεί. «Επιβληθεί» εννοώντας να διακηρύξει το δίκιο του, τη δική του αλήθεια.

Κι αν παραδεχθούμε πως μέσα σ΄αυτό το σύνολο των ανθρώπων υπάρχουν εκείνοι που ΝΑΙ έχουν το περισσότερο δίκιο, πως ΝΑΙ έκαναν τα λιγότερα ή κανένα λάθος στη ζωή τους, άρα σαφώς καλά κάνουν και φωνάζουν, σαφώς νοιώθουν αδικημένοι όταν βλέπουν να οδηγούνται στην πυρά σαν το χλωρό χόρτο δίπλα στο ξερό…είναι πράγματι τόσο αθώοι όσο διατυμπανίζουν? Μήπως δεν είναι τελικά? Μήπως σαν μέλη ακριβώς του συνόλου που ανέφερα πιο πάνω…δεν θα έπρεπε να υπολογίζονται σαν μονάδες, αλλά να κρίνονται ως ομάδα?

Μια μηχανή για να δουλέψει (τελικά όλο στη μηχανουργεία το γυρίζω) χρειάζεται τη συν-εργασία πολλών εξαρτημάτων. Πολλά γρανάζια συνδεδεμένα το ένα με το άλλο μεταξύ τους να γυρίζουν ασταμάτητα, ώστε να παραχθεί έργο και να ‘ρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Διαφορετικά αν δεν υπάρχει συνεργασία, το «πράγμα» κωλύεται…χαλάει…σπάει!

Κλωθογυρίζοντας πάνω κάτω στην ίδια σκέψη συλλογίζομαι εκείνους που λένε: «Εγώ σε τι έφταιξα? Δεν θέλω να με ρίξεις στο ίδιο καζάνι με τους άλλους. Μια ζωή δουλεύω σαν το σκυλί και τα βγάζω ίσα ίσα και δεν ενστερνίζομαι το γραφικό (πια) <<μαζί τα φάγαμε>>«! Οι περισσότεροι που φωνάζουν αυτά, σίγουρα δεν λένε ψέματα. Η δύναμη, η εξουσία κι ο πλούτος δεν βρίσκονται στα χέρια των πολλών, αλλά των λίγων. Αλλά μήπως η συμπεριφορά, η ανοχή κι η αδράνεια των πολλών πρόσφεραν στο πιάτο των λίγων όλα τα παραπάνω σαν ώριμο φρούτο? Έχει στην τελική τόση μεγάλη σημασία αν δεν έκλεψα εγώ με το ίδιο μου το χέρι, όταν αυτός που προβαίνει σε άνομη πράξη είναι ο πατέρας μου ή ο γείτονάς μου? Δεν κυλάει στις φλέβες όλων το ίδιο αίμα?

Ρίχνω το βλέμμα μου στην αρχή των όσων έγραψα και βλέπω πως κάπου αναφέρω πως δεν έχουμε αντιληφθεί πως το κοντέρ έφθασε στο μηδέν. Είναι λάθος αυτό. Το έχουμε αντιληφθεί, έστω κι αργά…το θέμα όμως είναι τι μέλει γενέσθαι. Θα ήταν απλά και εύκολα τα πράγματα αν ήμασταν μηχανήματα…θα βάζαμε βενζίνη και θα παίρναμε μπρος ξανά. Αλλά εδώ εμείς δεν ξοδέψαμε μόνο την βενζίνη. Κάψαμε και φλάντζα! Το μηχάνημα είναι σκάρτο και απέμεινε ένα άχρηστο κονσερβοκούτι.

Τι γίνεται όταν φθάνει η ώρα μηδέν? Μέσα στο πέρασμα των αιώνων και της ανθρώπινης ιστορίας απέδειξαν πως όλες (ή οι περισσότερες τουλάχιστον) οι αλλαγές ήρθαν μέσω φωτιάς, μάχης και αιματοχυσίας. Απ΄την άλλη αν πιστεύουμε όσα μας διδάσκει η παραδοσιακή μας θρησκεία, η μετάνοια θα φέρει και την άφεση αμαρτιών, που χαρίζει ο Θεός. Μηδενίζει το κοντέρ των ανομημάτων και μετά ωσάν εξαγνισμένος και «καθαρός», δίνεται στον άνθρωπο συνεχώς, η ευκαιρία για μια καινούρια αρχή.

Εμείς πού βρισκόμαστε? Ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε? Προέχει η τιμωρία των αδικούντων ή η εύρεση της λύσης για μια άλλη αναγέννηση? Αξίζουμε να εκλείψουμε σαν τους δεινόσαυρους ή αξίζουμε να παλέψουμε για την επιβίωσή μας? Και αν αξίζει να παλέψουμε πώς θα γίνει αυτό? Ενεργώντας ατομικά ή πράττοντας σαν σύνολο? Η αλλαγή θα έλθει εσωτερικά στον καθένα ξεχωριστά ή με φωτιά κι αίμα ξανά?

Κάποτε, κάποιος σοφός μου είχε πει:  «Αν θες τα πάντα πρέπει να χάσεις και τα πάντα!»… Το κοντέρ μηδένισε. Τι άλλο απέμεινε να χάσουμε..?

Υ.Γ: Κι αν μου πεις πως, πάλι μ@λ@κίες γράφω κι είμαι βαθιά νυχτωμένη…δεν με πειράζει η γνώμη σου, τη σέβομαι…Μάθε όμως πως στεναχωριέμαι και πονάω…! 😥

14 Responses to “Όταν το κοντέρ μηδενίσει…”


  1. 7 Ιουλίου, 2011 στο 11:58 πμ

    Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου και μου άρεσε που δεν αποποιείσαι ευθύνες.
    O Edmund Burke, είπε:
    «The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing»
    Προσωπικά, πιστεύω ότι πρέπει να αφανιστούμε σαν τους δεινόσαυρους. Και επειδή πιστεύω ότι είμαι one of the good ‘men’, υπόσχομαι ότι αν βρεθεί το κουμπί ποτέ κάτω από το δικό μου δάχτυλο, θα το πατήσω ευχαρίστως.

    Φιλιά, Αστέρι μου!

  2. 7 Ιουλίου, 2011 στο 12:47 μμ

    Lilith, επειδή ακριβώς δεν αποποιούμαι τις ευθύνες μου (και ξέρω πως υπάρχουν) καταρχάς νοιώθω ντροπή, τύψεις και στεναχώρια μαζί!
    Κι αν έχω αποδεχθεί κι έχω αποφασίσει πως εμένα μου αξίζει να με πάρει ο διάολος, με πονάει η σκέψη κι ο φόβος πως από πίσω μου θα ακολουθήσει μια αθώα ψυχή που είναι το παιδί μου, σάρκα απ’ τη σάρκα μου και αίμα απ’ το αίμα μου. Στα μάτια του βλέπω όλα τα παιδιά και αυτά δεν φταίνε που έρχονται στη ζωή χρεωμένα μέχρι το λαιμό και βουτηγμένα στην αμαρτία!
    Θέλω να πιστεύω πως τελικά κερδίζουμε ό,τι μας αξίζει… Κι αν εμένα μου αξίζει -επαναλαμβάνω- (επειδή το θεωρώ απίθανο να εκλείψω σαν δεινόσαυρος από ένα μετεωρίτη) να με εκτελέσουν στα 3 μέτρα οκ…αργά ή γρήγορα θα το πάθω.
    Πολύ σωστός ο Edmund. Είχα ακούσει τη ρήση, αλλά δεν ήξερα πως του ανήκει.
    Τεσπα…αυτό το κουμπί που αναφέρεις …πού το βρίσκουμε άραγε?

    Φιλιά κι από μένα!

  3. 3 vad
    7 Ιουλίου, 2011 στο 1:34 μμ

    Ελα στο μπλογκ για λιγο χαβαλε,σου εχω αξίωμα:)

  4. 7 Ιουλίου, 2011 στο 1:34 μμ

    Δεν υπάρχουν αθώες ψυχές.
    Μη σε παραπλανούν οι εικόνες και τα συναισθήματα.
    Όσοι κατοικούμε σ’ αυτό τον πλανήτη, φέρουμε ευθύνη.
    Βρέφοι, έφηβοι, νέοι, μεσήλικες, ηλικιωμένοι.
    Αν το παιδί σου θελήσει και καταφέρει να κάνει τη διαφορά, τότε θα το λυπηθώ όταν αποδείξει ότι αξίζει τον οίκτο μου. Προς το παρόν, για μένα είναι εν δυνάμει ένοχος. Όπως όλα τα παιδιά.
    Λυπάμαι αν σου φαίνομαι σκληρή, αλλά για μένα αυτή είναι η αλήθεια.

  5. 7 Ιουλίου, 2011 στο 1:39 μμ

    Σαν να λέμε Λιλιθάκι μου πιστεύεις πως όλοι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου… Ενδιαφέρουσα άποψη, ειλικρινά!
    Το «εν δυνάμει» δεν το αρνιέμαι, αλλά το να προδικάζω και να καταδικάζω αβίαστα…το βρίσκω λίγο βαρύ!

  6. 7 Ιουλίου, 2011 στο 1:51 μμ

    Στο χέρι σου είναι (εν μέρει, βέβαια), αλλά και στο χέρι όλων, το πόσο ένοχοι ή πόσο αθώοι (ή ακόμα καλύτερα, αποτελεσματικοί) θα γίνουν τα παιδιά σας.
    Εγώ δεν καταδικάζω κανέναν, ούτε όμως λυπάμαι κανέναν.
    Δεν είναι η θέση μου να κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο.
    Εμένα η δουλειά μου είναι να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ και ό,τι περνάει από το χέρι μου για να βοηθήσω και όχι να καταστρέψω αυτό τον πλανήτη, αυτή τη χώρα κτλ…
    Φυσικά, το πόσο καλά τα καταφέρνω ή αν τα καταφέρνω και καθόλου, δεν έχει καμιά σημασία, αφού ο όχλος θα είναι πάντα όχλος και από τη στιγμή που δρουν ομαδικά και καταστροφικά, δεν μπορώ να τους αντιμετωπίσω.
    Όχι πως με νοιάζει κιόλας, να σου πω την αλήθεια…
    Όλοι θα πάρουμε αυτό που μας αξίζει.

  7. 7 Ιουλίου, 2011 στο 2:08 μμ

    Απ΄το ρόδο βγαίνει αγκάθι κι απ΄το αγκάθι ρόδο! Είτε είναι στο χέρι μου είτε άλλων το πως θα γαλουχηθεί ή τι αξίες θα πάρει ένα νέο άτομο, σίγουρα την ευθύνη έχει και το νέο άτομο για το πως θα πορευτεί στη ζωή του ανεξάρτητα των όσων εμπειριών, βιωμάτων και αξιών έχει συσσωρεύσει μέσα του.
    Στο σύνολο όσων γράφεις συμφωνώ μαζί σου, όμως αυτό που είπες νωρίτερα πως τα παιδιά και τα βρέφη είναι ένοχα ή έστω εν δυνάμει….το να υπογραμμίζεις αυτή την πιθανότητα αφήνεις και τις ανάλογες εντυπώσεις.
    Δεν ζήτησα να λυπηθείς ή να νοιώσεις τον οίκτο για κανέναν…αφού είναι εμφανές και σχεδόν αδύνατο (για όλους μας) να αποτινάξουμε τον εγωισμό από μέσα μας.

  8. 9 Angel
    7 Ιουλίου, 2011 στο 8:50 μμ

    Ν αρχίσω πάλι να τραγουδάω
    το «Ο χαμένος τα παίρνει όλα;»
    Δεν ξέρω αν μ έχει πειράξει η ζέστη
    αλλά από χθες, χωρίς λόγο, έτσι…
    έχω την πεποίθηση ότι όλα θα αλλάξουν
    προς το καλύτερο! Μήπως έκατσα πολύ στον ήλιο;
    🙂 Φιλιά πολλάαααααααααααααααα

  9. 7 Ιουλίου, 2011 στο 9:01 μμ

    Καταρχάς δεν ξέρω αν έκατσες πολύ στον ήλιο (δεν ήμουν μπροστά) ώστε να κρίνω… 😛
    Απ΄την άλλη Αγγελάκι μου σίγουρα η «αλλαγή» είναι στο δρόμο… Όσο κι αν επιθυμώ να είναι θετική, όσο κι αν ο παλαβός χαρακτήρας μου αυτό προσδοκά, αναρωτιέμαι: Έχει γούστο να την σκαπουλάρουμε πάλι?
    Δεν το πιστεύω…!
    Ίσως να έχει δίκιο η Λίλιθ…. Όλοι μας θα πάρουμε ό,τι μας αξίζει. Μένει να το διαπιστώσουμε!
    Φιλιά κι από μένα Angel!

  10. 11 Angel
    7 Ιουλίου, 2011 στο 9:07 μμ

    Αμα παίρναμε ότι μας αξίζει θα μου πολύ χαρούμενη
    Αστέρι μου! Πολύ φοβάμαι ότι εμείς θα πάρουμε απ τα
    3 το μακρύτερο, κάποιοι άλλοι 3 κι 60 που λένε
    Αλλοι θα πάρουν δρόμο, κι άλλοι ότι ζητάει η ψυχή κι η τσέπη τους!
    Μακάρι να μπαίνανε όλα σε μια σειρά, δεν θα κανένα πρόβλημα!
    Αλλά δυστυχώς δεν το βλέπω!
    Φιλιά και πάλιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

  11. 7 Ιουλίου, 2011 στο 9:13 μμ

    Δεν ξέρω, εσύ με τι κριτήρια πιστεύεις θα επέλθει η δικαιοσύνη για τον καθένα μας…Αν αναφέρεσαι καθαρά στο τώρα, στο μέλλον και στον υλικό αυτό κόσμο που ζούμε…
    Η δική μου φιλοσοφία είναι άλλη…ίσως δεν χωράει να τη συζητήσουμε τώρα, εδώ….απόψε.

    Αλλά ναι μέσα μου πιστεύω, πως σ΄αυτή τη ζωή ή σε άλλη ή μεταθανάτια ακόμα…όλοι μας θα πάρουμε ό,τι μας αξίζει.
    Ίσως είμαι ηλίθια, αλλά το πιστεύω αυτό!

  12. 13 Rostar
    12 Νοέμβριος, 2011 στο 10:25 πμ

    Τι κρίμα να μη σ’ έχω γνωρίσει πριν από τις 7/7/11 !…
    Πολύ ωραίο post και πολύ σημαντικός ο διάλογος που ακολούθησε όπως και οι θέσεις που αναπτύχθηκαν.
    Με εντυπωσίασε το πόσο κοντά βρέθηκα με τις απόψεις της Lilith!… Αν ήταν στο χέρι μου το «κουμπί»!….
    Επίσης αυτή η άποψη για τους «εν δυνάμει καταστροφείς…» !…
    Όχι ότι δεν έρχομαι κοντά και στις δικές σου απόψεις!… Έχω κι εγώ δυο κόρες στην καλύτερη ηλικία τους (21 και 19) και σκέφτομαι με δέος τι θα έκανα αν είχα το «κουμπί της Λίλιθ»… Κάποια άλλη όμως 7/7/… (αυτή η ημερομηνία με κυνηγάει συνέχεια…) όταν έβλεπα την Πάρνηθα να καίγεται, θα το πάταγα χωρίς δισταγμό!
    Βαθμιαία έχω κι εγώ συρθεί στην άποψη ότι σαν ΕΙΔΟΣ, είμαστε ένα αποτυχημένο πείραμα, ένα Πείραμα των Θεών της…Παραδοσιακής μας θρησκείας (για να παίξω και λίγο με κάποια σου φράση :p)
    Επειδή όμως η Συντέλεια αυτού του κύκλου αργεί (πριν 45-50.000 χρόνια ο κατακλυσμός του Ωγύγου και πριν 11-15.000 αυτός του Δευκαλίωνος… για να σβήνουμε και τα αισχρά ψέμματα περί Νώε…) πρέπει από το μηδενισμένο κοντέρ που βλέπουμε σήμερα,όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε πολλές άλλες της Ηπείρου μας, να βρούμε τη δύναμη της Αυτοκριτικής. Πολύ σωστά το θέτεις.
    Έρχονται στιγμές που αυτό το εφιαλτικό σλόγκαν «Μαζί Τα Φάγαμε…» εκτός από την αρχική μου αποστροφή, το βλέπω να στριφογυρίζει σαν ύπουλο φίδι και να με τσιμπάει αφήνοντας μια απαίσια τσιριχτή φωνή…
    «Μην κοιτάς αλλού σαν την καμήλα!… Μπορεί να μην έφαγες τον περίδρομο, αλλά κάθισες κι εσύ στο τραπέζι!… Φώναξες κι άλλους να έρθουν!… Το να εξομοιώνεις το λιτό σου γεύμα με το τίποτα είναι υποκρισία!… Το να φωνάζεις να πιάσουν αυτούς που «ξεσκίστηκαν» στο «φαγητό» για να περάσεις εσύ απαρατήρητος, είναι πιο επικίνδυνο!… Βούλωστο, λοιπόν, φιλαράκο!… Δεν είσαι «αμόλυντος»…»
    Αν, λογικά, με ρωτήσεις τι βλέπω στο προσεχές μέλλον, θα πω κάτι το κοινότοπο…
    Σ’ αυτήν εδώ τη λωρίδα γης, που αποκαλείται ΕΛ-ΛΑΣ (σε μετάφραση H ΓΗ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ ΗΛΙΟΥ… ΕΛ= Ο Ορατός Ήλιος (ΑΛ=Ο Νοητός ‘Ηλιος… αναφορά του Οδ. Ελύτη… Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ…) και ΛΑΣ= Η στεριά, η βατή γη) το μέλλον -έστω κι αν περάσει από τραγικές καταστάσεις- θα είναι Φωτεινό! Αυτή είναι η Επιλογή Των Θεών! Εξυπακούεται βέβαια ότι ο Ιστορικός Χρόνος απαιτεί πολύ πιο διεσταλμένη θεώρηση από αυτή που ασυνείδητα αναπτύσσουμε, υποτάσσοντας το όλον γίγνεσθαι στα όρια της μικρής μας ζωούλας..
    Μέχρι τότε;…
    Ας έχουμε την υπομονή και την υγεία ν’ αντέξουμε τα «Μαύρα Φεγγάρια» που θ’ ακολουθήσουν κι ας καθαρίσουμε την καρδιά μας όσο περισσότερο μπορούμε…

    Αφήνω και το σχετικό μουσικό μου δωράκι…

    Καλό Σαββατοκύριακο!

  13. 12 Νοέμβριος, 2011 στο 10:37 πμ

    Ξέρεις αγαπητέ Rostar…στην ουσία δεν διαφωνώ με τη Λίλιθ…Νομίζω το αντιλαμβάνεσαι αυτό…
    Απλά όποιος δεν είναι γονιός δεν μπορεί να νοιώσει έτσι.
    Χωρίς να παρεξηγηθεί (το εύχομαι με όλη μου την καρδιά αυτό) κάποιος που δεν έχει παιδιά…εύκολα παίρνει την απόφαση να πατήσει το κουμπί αυτό που λέγαμε…
    Πρώτη θα το έκανα εγώ σε πληροφορώ…

    Το πρόβλημα μου είναι τα μικρά παιδιά …όχι οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι και προσωπικότητες…
    Υποτίθεται ανήκουμε στο ανώτερο είδος ζωής, αλλά σκέψου πόσος καιρός περνάει για να μπορεί να επιβιώσει μόνος του απόγονός του. Ενώ τα υπόλοιπα ζώα, θηλαστικά, ερπετά, ψάρια και πουλιά…χρειάζονται λιγότερο χρόνο ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα «πόδια» τους
    Πώς λοιπόν να μην βαραίνει στους ώμους μου το βάρος μιας αθώας ψυχής που εξαρτάται από μένα?
    Εκεί έγκειται και ο ενδοιασμός μου…

    Όσον αφορά το δώρο σου…μάλλον δεν θυμάσαι αλλά νομίζω το έχεις ξαναφέρει στο blog μου! 😉

    Καλό Σ/Κ! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιουλίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Blog Stats

  • 316,451 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: