15
Ιολ.
11

Αν θα μπορούσα…

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,
τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου ‘χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ’ όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Is it a sign of the times? Is man an intelligent beast trained to commit legitimate crimes? I go through history’s pages and see how profit was guiding empires to slay places. Years of fire, strife and sorrow while the so-called benefactors were snatching lands. From the crusaders to the conquistadors, disrespectful conquerors treating natives like whores. Today I hear Lebanese babies cry, I see imperialistic minds crossing the line. Smart bombs, stolen moments they chew other countries riches as if they were rodents. Mankind is in an open war with nature, we intervene without respecting the structure. People, they’re cutting down Amazon’s trees and mother earth still counts her casualties

If I could change something in the world

I would turn the sea blue again and feed the poor (4)

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,
πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,
μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,
για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Υ.Γ: Έλεγα σε μια φίλη πως, μέρα με τη μέρα ο άνθρωπος δοκιμάζει τις αντοχές και τη δύναμή του…αλλά μοιάζουν όλα σαν ξεχειλωμένο λάστιχο. Έλεγα στον εαυτό μου, μην μιλήσεις για την επικαιρότητα, για όσα συμβαίνουν γύρω σου σε σένα και στον κόσμο. Μην εκφράζεις τα συναισθήματά σου…Τι νόημα θα είχε? Απ΄την άλλη όμως αν δεν το κάνεις θα χάσεις κάθε ίχνος ανθρωπιάς μέσα σου…και θα μετατρέπεσαι σιγά αιγά σε κτήνος.

Στο διπλανό δωμάτιο κοιμάται ένα αγόρι. Η ανάσα του βγαίνει ήρεμα μέσα από το στήθος του. Εγώ όμως δεν μπορώ να κοιμηθώ και φοβάμαι…κάποτε υπήρχε ο φόβος για το αύριο, σήμερα όμως αυτός έχει συρρικνωθεί χρονικά κι έχει γίνει ο φόβος για το επόμενο δευτερόλεπτο.

Ως πότε αυτός ο πόνος? Ως πότε αυτός ο καθημερινός θρήνος?


14 Responses to “Αν θα μπορούσα…”


  1. 15 Ιουλίου, 2011 στο 5:39 μμ

    Ε,γειάσου αστεράκι μου….αυτά τα δύο, τελευταία σου καίρια ερωτηματικά…ε, όπως το λέω, καίρια…μη νομίζεις μας βασανίζουν ό-λους, μας κά-θε μέρα τί κάθε μέρα? κάθε ώρα, κάθε λεπτό καλύτερα…μη νομίζεις και εμείς ψάχνουμε απάντηση, σε αυτά αλλά και σε χίλια δυό άλλα, μαζί με αυτά…αλλά κανείς Δ ΕΝ έρχεται να μας τη δώσει…και σε μάς, αλλά και σε άλλους 11εκατομμύρια, έλληνες που αναρωτιούνται σίγουρα, τα ίδια με μένα και σένα…έχεις δίκιο να αγωνιάς, και να ζητάς απάντηση..απόλυτο δίκιο θα λεγα…αλλά θα’ρθει κάποιος να σου απαντήσει? να μ ας απαντήσει κάποτε?….αυτό μετράει πιστέυω….θα’ ρθει κάποτε κάποιος να λογό-δοτήσει για όοολο αυτό το χάλι, που ζούμε? να μας απαντήσει ΓΙΑΤΙ? καταντήσαμε έτσι σκ…τά εμείς, η κοινωνία που ζούμε, οι ζωές μας, και τα πάντα γύρω μας?….ΓΙΑΤΙ? έχουν χαλάσει-καταστραφεί τόσο, τα πάντα γύρω μας? ποιοί φταίνε που τα πάντα, έχουν γίνει τόσο εκνευριστικά απαίσια, τερατώδη γύρω μας? ποιός φταίει για όολη αυτή την ασχήμια που βλέπουμε, σήμερα γύρω μας και κοντέυει να μας πνίξει?…θα’ρθει άραγε ποτέ κάποιος να μας δώσει μιά απάντηση σε όοολα αυτα?…ωραίο ποστάκι πάντως και το τραγούδι του Πλιάτσικα ένα από τα αγαπημένα μου!….φιλάκια αστεράκι μου! και συνέχισε να αναρωτιέσαι! είναι καλό! μόνο οι ηλίθιοι και οι πεθαμένοι δ εν αναρωτιούνται, ποτέ και για τίποτε!…..

  2. 15 Ιουλίου, 2011 στο 5:45 μμ

    Θα κρατήσω την τελευταία σου φράση Αθανασία μου: «Μόνο οι πεθαμένοι δεν αναρωτιούνται…!» Θέλω να πιστεύω πως δεν πέθανα ακόμα…όπως και όλοι οι υπόλοιποι…!
    Καλό βράδυ, γλυκιά μου…!

  3. 15 Ιουλίου, 2011 στο 6:16 μμ

    Οι συνθήκες είναι δύσκολες, συχνά απογοητευόμαστε αφού αντί για να κάνουμε όνειρα αναρρωτιόμαστε τι θα χάσουμε ακόμη, όμως….ο φόβος είναι κακός σύμβουλος!
    Ας μην σκεφτόμαστε τα χειρότερα, ίσως να βρεθεί κάποια λύση που δεν έχει εμφανιστεί ακόμη.
    Σίγουρα κανείς δεν είναι αισιόδοξος , αλλά ας μην καλλιεργούμε την απαισιοδοξία και τις αδιέξοδες σκέψεις, όσο είναι δυνατόν βέβαια…
    Πολύ ωραίο αυτό το τραγούδι του Πλιάτσικα.

  4. 15 Ιουλίου, 2011 στο 6:20 μμ

    Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου Ερατώ, αλλά…όπως ακριβώς είπες: «όσο είναι δυνατόν βέβαια…» Βλέπεις στον ορίζοντα κάτι που θα μας κάνει να έχουμε αισιόδοξες σκέψεις?
    Το τραγούδι αυτό είναι ένα αγαπημένο κομμάτι…Λυπάμαι που το χρησιμοποιώ με αυτό τον τρόπο!

  5. 5 Angel
    15 Ιουλίου, 2011 στο 6:31 μμ

    Είναι πολύ δύσκολα όλα!
    Πάρα πολύ δύσκολα
    και οι αντοχές μας λιγοστές
    Οποιος αντέξει! Τι να πω;
    Ομορφο τραγούδι!
    Μακάρι να μπορούσαμε…..
    Μακάρι
    Καλό Σ/Κ Αστεράκι
    Φιλιά πολλά

  6. 15 Ιουλίου, 2011 στο 6:38 μμ

    Νομίζεις πως είναι όντως λιγοστές Αγγελάκι μου? Εγώ απ΄την άλλη λέω πως όχι…και το κακό είναι πως είμαστε περισσότερο κοντά στην τρέλα ….!
    Τεσπα…δεν μιλάει η φωνή της λογικής αυτή τη στιγμή!
    Καλό Σ/Κ και σε σένα καλή μου!

  7. 15 Ιουλίου, 2011 στο 6:41 μμ

    Το «όσο είναι δυνατόν βέβαια» μπήκε για να προλάβω τις αντιρρήσεις, αλλά τελικά αποτέλεσε η ίδια η φράση έναυσμα για αντίρρηση στα υπόλοιπα!
    Αν εστίαζες σε κάτι άλλο από όσα έγραψα; 🙂
    Μια πρόταση κάνω!
    Ναι βλέπω στον ορίζοντα….αισιόδοξες σκέψεις να ξεπροβάλλουν !

  8. 15 Ιουλίου, 2011 στο 6:43 μμ

    Χαίρομαι που βλέπεις να ξεπροβάλλουν οι αισιόδοξες σκέψεις, Ερατώ μου. Χαίρομαι ειλικρινά, για σένα!

  9. 16 Ιουλίου, 2011 στο 11:25 πμ

    Εγώ, από την άλλη… αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα εξαφάνιζα κάθε ανθρώπινη παρουσία.
    Και τότε η θάλασσα θα μπορούσε να είναι – με την ησυχία της – όσο μπλε ήθελε!

  10. 16 Ιουλίου, 2011 στο 11:43 πμ

    Ερώτηση: Εσύ τι θα ήσουν?

  11. 16 Ιουλίου, 2011 στο 12:09 μμ

    Κι’ εγώ μαζί, φυσικά!
    Απορώ που ρωτάς!
    Νόμιζες ότι θα έδινα χάρη στον εαυτό μου; 🙂

  12. 16 Ιουλίου, 2011 στο 12:19 μμ

    Περίμενα να κάνεις την έκπληξη…όχι ότι θα έδινες χάρη στον εαυτό σου, νομίζω θα ήταν παρατραβηγμένο για τον οποιονδήποτε, αλλά ναι, περίμενα την έκπληξη….
    Ξέρεις γλυκιά μου νεράϊδα, ακόμα αναζητώ, ψάχνω κι αναρωτιέμαι για τον σκοπό της παρουσίας μας εδώ. Αν η ύπαρξή μας κρίνεται τυχαία τότε θα έρθει τελικά εξάλειψή της…Μήπως όμως παρουσιαστεί κάποιο άλλο εξελιγμένο είδος μετά από εμάς…?
    Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν αλλά απ’ αυτούς προήλθαν όλα τα υπόλοιπα ζώα στον πλανήτη…
    Λες σ’εμάς να δόθηκε η χαρά της ολικής καταστροφής?
    Χμμμμ, είδες τι ερωτήματα με κατακλύζουν Σαββατιάτικα? 😉

  13. 16 Ιουλίου, 2011 στο 12:32 μμ

    Τίποτα δεν είναι τυχαίο και φυσικά ούτε αυτή η ίδια η ύπαρξή μας.
    Ο Θεός έχει σχέδιο, αλλά όσο και να τον έχω καλοπιάσει, αρνείται να μου το αποκαλύψει… 🙂
    Τώρα, από κει και πέρα, εγώ δικαιούμαι να κάνω τα δικά μου όνειρα για τον πλανήτη.
    Το τι θα κάνει, το αν θα εξαφανιστούμε, αν θα ξανάρθουμε σαν μικρά πράσινα ανθρωπάκια ή αν θα γίνουμε (με όποιονδήποτε άλλο τρόπο) το αιώνιο κακό σπυρί στον … του σύμπαντος, έχει αρχίσει να μη με απασχολεί πια.
    Το μόνο που ελπίζω, είναι, όταν θα την… κάνω για άλλες πολιτείες, να βρω έναν τρόπο να μείνω εκεί!

  14. 16 Ιουλίου, 2011 στο 12:45 μμ

    Ενδιαφέρουσες οι απόψεις και οι εικασίες σου…
    Αυτό που θα πω όμως, είναι να βρεις τον τρόπο να παραμείνεις στις «άλλες πολιτείες» όπως λες όταν θα έρθει η ώρα σου…ειδάλλως…πού αλλού θα μπορούσες να πας?

    Χαχαχαχαχαχαχα, νομίζω πως πρέπει να βάλω μια «τελεία» εδώ…Όχι ότι δεν με ευχαριστεί η κουβέντα μας, το αντίθετο μάλιστα…αλλά έχω την ικανότητα να εκνευρίζω τον άλλον είτε με τις απανωτές ερωτήσεις μου είτε παίζοντας το δικηγόρο του διαβόλου…θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι για ώρες.
    Θα έλεγα πως μάλλον κάνω για τον ίδιο τον «έξω απ’ εδώ» 😆


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Ιουλίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Blog Stats

  • 317,719 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: