04
Αυγ.
11

Cookies…

Ας μιλήσουμε για αξίες… Όταν λέμε «αξία» μπορεί να είναι ο,τιδήποτε…κάτι άϋλο ή και υλικό…

Αξίες που επιβιώνουν στο χρόνο. Αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου, επειδή η «πρώτη ύλη» είναι καλής ποιότητας…τα θεμέλια της βάσης γερά και υπάρχει η επιθυμία (το μεράκι, αν θες) να διατηρήσεις την ποιότητα με τη συνεχή σκληρή δουλειά και κατ’ επέκταση την ευχαρίστηση που έρχεται στο τέλος…

Wow, όλη η πολύπλοκη και περίεργη εισαγωγή για τη διαφήμιση ενός…μπισκότου? 😛

Είμαι τηλεορασάκιας (κακώς, ίσως) κι όπως ξέρετε οι διαφημίσεις διακόπτονται από εκπομπές. Εεεε οι εκπομπές διακόπτονται από διαφημίσεις! 😆

Ευτυχώς έχω, αν θέλετε, το χάρισμα να μην επηρεάζομαι απ΄αυτές…περνάνε από μπροστά μου εικόνες, χρώματα, σλόγκαν και τραγουδάκια…Σίγουρα όπως λένε οι ειδικοί καταγράφονται στο υποσυνείδητό μου, αλλά (το υπογραμμίζω αυτό) δεν με επηρεάζουν…Κάποιες μου αρέσουν, κάποιες πάλι, μόλις εμφανίζονται αλλάζω αμέσως κανάλι είτε πατώ mute.

ANW, τελευταία παίζει συχνά (συχνότατα, τολμώ να πω) μια διαφήμιση που έχει να κάνει με την προώθηση ενός μπισκότου πολύ γνωστής μάρκας:

Η διαφήμιση σχετικά καινούρια, το προϊόν όμως παλιό…τόσο, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου… Εξού κι ο τεράστιος πρόλογος για τις αξίες. Ήταν μια αγαπημένη λιχουδιά και φαντάζομαι εξακολουθεί να παραμένει αν και η τελευταία φορά που έφαγα το συγκεκριμένο μπισκότο χρονολογείται….χμμμ! 🙄

Παρακολουθώντας ξανά και ξανά την διαφήμιση αυτή -όχι δεν μου καρφώθηκε η επιθυμία να αγοράσω (καλοκαίρι γαρ)- μου ήρθαν στο μυαλό θύμησες παιδικές…αναμνήσεις από μιαν άλλη εποχή, που δεν ήταν απλά ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά σκανταλιά κατά εξ’ ακολούθηση:

Δηλώνω ένοχη κ. Πρόεδρε! 🙂

Θυμάστε το μαλλιαρό αυτό τερατάκι της φωτό πάνω αριστερά? Είχε μια βουλιμική συνήθεια και καταβρόχθιζε ακατάπαυστα μπισκότα… Έτσι ήμουν κι εγώ μικρή…όχι βέβαια το γαλάζιο αυτό τερατάκι…τερατάκι όμως σίγουρα!

Όταν έπιανα τα συγκεκριμένα μπισκότα δεν σταματούσα…αν δεν άδειαζε…το δεύτερο πακέτο! (χαχαχαχαχαχαχαχα) Η μητέρα μου έκανε πολλές φιλότιμες προσπάθειες να με σταματήσει με διάφορους τρόπους. Είτε μου το απαγόρευε αυστηρά είτε τα έκρυβε σε απίθανες κρυψώνες…

Μόνο που είχα την ικανότητα να τα βρίσκω…Και τι επινόησα το αθεόφοβο? Άνοιγα με τέχνη το περιτύλιγμα, έβγαζα τα μπισκότα, τα διαχώριζα και έτρωγα τη σοκολάτα από μέσα. Μετά τοποθετούσα τα μπισκότα το ένα πάνω στο άλλο σαν καπάκι, τα ξαναέβαζα στη συσκευασία τους, «άθικτα» και τα τοποθετούσα πάλι πίσω στη θέση τους…Όταν κάποτε η μαμά μου τα φανέρωνε εγώ, επειδή δεν προτιμούσα τότε και πολύ το μπισκότο τα έδινα στα σκυλιά μας… 😆

Δεν μπορώ να πω, πως το κόλπο μου είχε πάντα επιτυχία, αλλά πέρασε αρκετές φορές. Η τιμωρία όμως όταν αποκαλυπτόταν το κακούργημά μου ήταν επώδυνη! χαχαχαχαχαχαχα

Αααχχχ τι ωραίες εποχές…πάλι έχω αυτό το αίσθημα της νοσταλγίας…!  :mrgreen:


14 Responses to “Cookies…”


  1. 4 Αύγουστος, 2011 στο 12:14 μμ

    Τα «γεμιστά Παπαδοπούλου» μαζί με τη «σοκολάτα ΙΟΝ» είναι σταθερές, κλασικές, διαχρονικές αξίες!
    Κι εγώ άνοιγα τα γεμιστά στα δύο, και , χρησιμοποιώντας το ένα μπισκότο σαν «κουταλάκι» έτρωγα τη σοκολάτα, ενώ πετούσα το δεύτερο μπισκότο, για να πάω πιο γρήγορα στο επόμενο, να ξαναβρώ την αγαπημένη στρώση σοκολάτας και να επαναλάβω το ίδιο!

  2. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:00 μμ

    Μπορεί τώρα να τρώω γλυκά (πάντα σε μικρή ποσότητα όμως, γιατί λιγώνομαι), αλλά μικρή δεν ήθελα ούτε να τα δω. Έτρωγα μόνο αλμυρά. Εξαίρεση αποτελούσαν τα μπισκότα, τα οποία λάτρευα και μέχρι σήμερα μπορώ να τα καταναλώσω σε ποσότητα!
    Τα γεμιστά Παπαδοπούλου είναι αγαπημένα μου αν και τώρα πια, πρώτη θέση στην καρδιά του στομαχιού μου, κατέχουν τα oreos. 🙂
    Έχω να σχολιάσω, πάντως, ότι τόσο εσύ όσο και η Ερατώ ήσασταν σπάταλα παιδιά! Η μια έδινε τα μπισκότα στον σκύλο και η άλλη πέταγε το δεύτερο για να φτάσει πιο γρήγορα στο επόμενο! 🙄
    Βρε κορίτσια, κι’ εγώ το άνοιγα στη μέση για να φάω τη σοκολάτα πρώτα, αλλά μετά έτρωγα και τα 2 μπισκότα!
    Μα τι καλό παιδάκι η Λίλιθ! Ε; :mrgreen:

    Φιλιάαα!!!

    ΥΓ: Ωραίο το βίντεο με τη χορεύτρια στο κομμάτι του Yanni.

  3. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:07 μμ

    Να σαι καλά Lilith!
    Ακόμα γελάω! 🙂 🙂 🙂

    Όντως σπάταλα παιδιά!
    Αν το μάθαιναν οι γονείς μας θα γινόταν χαμός!

    Η Lilith υπόδειγμα παιδιού (χαχα, δεν το νομίζω να ήταν σε όλα!) 🙂

  4. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:11 μμ

    Εντάξει… υπόδειγμα παιδιού δεν ήμουν, Ερατώ μου… έτρωγα πολλά junk (ξέρεις… γαριδάκια κτλ) και η μητέρα μου με κυνηγούσε με το φαί! ΟΜΩΣ, σπάταλο παιδί δεν ήμουν ποτέ!
    ΧΑ! 😛 😛 😛

  5. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:19 μμ

    Ερατώ μου έκανα κι αυτό που έκανες κι εσύ…΄Όπως βλέπεις είχα ποικιλία, ανάλογα με την υφή του μπισκότου…
    Να σου δώσω ένα παράδειγμα…Κάποιες φουρνιές ήταν ίσως σκληρές, όχι μαλακή η ζύμη και δεν μου άρεσε οπότε είτε έτρωγα το μισό όπως εσύ με τη σοκολάτα από πάνω…είτε όπως περιέγραψα στο ποστ μου! 🙂

  6. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:23 μμ

    Η Λίλιθ είναι πάντα καλό παιδάκι …όταν ήταν πιο μικρό παιδάκι και τώρα που είναι μεγαλύτερο παιδάκι…! 😉
    Έχω δοκιμάσει τα oreos, αλλά έχουν πολλή σοκολάτα για τα γούστα μου…
    Σίγουρα τα γεμιστά είναι διαχρονική αξία όπως η ΙΟΝ, που είπε κι Ερατώ…αλλά στη ζωή μου μπήκαν δυναμικά και τα caprice, που επίσης δύσκολα τα αποχωρίζομαι αν τα ξεκινήσω να τα τρώω! χαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Φιλάκια πολλά, νεράϊδα μου! 🙂

  7. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:24 μμ

    Ερατώ πιστεύω πως αν μάθαινε ένας κτηνίατρος πως έδινα γλυκά μπισκότα στα σκυλιά…θα με κρεμούσε ανάποδα! :mrgreen:

  8. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:25 μμ

    Παν μέτρον άριστον, πολύ σωστά Lilith!

  9. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:26 μμ

    Caprice!
    Mmm!!! Yammy!!! 🙂

  10. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:29 μμ

    Xaxaxaxaxaxaxaxaxa τελικά δεν διαφέρουμε καμιά μας όσον αφορά στις λιχουδιές….

    Ξέρεις τι παρατήρησα, Λίλιθ στα σχόλιά σου? Πως αυτή τη φορά δεν με χαρακτήρισες θηλυκός Ντένις ο τρομερός..!
    Να ανησυχώ μήπως? 😛

  11. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:30 μμ

    Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, πια… 🙄

  12. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:33 μμ

    Χαχαχαχαχαχαχαχαχα δεν την γλίτωσα εεεε? 😆
    Να αποκαλύψω κάτι ακόμα τρομερό που επιμελώς δεν ανέφερα στο ποστ? Καμιά φορά ενοχοποιούσα και τον μικρό μου αδελφό…
    Δηλώνω, μεταμέλεια!
    😳

  13. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:51 μμ

    «Δηλώνω, μεταμέλεια!»

    I’m sure your brother will appreciate that. 🙄

  14. 4 Αύγουστος, 2011 στο 2:56 μμ

    Βρε την γλίτωνε τότε…Δεν του άρεσαν (ούτε του αρέσουν) τα μπισκότα εκείνα…Αλλά εγώ στηριζόμουν ότι «έτρωγε μόνο τη σοκολάτα»….Αλλά δεν έπιανε αυτό το κόλπο…
    Σάμπως δεν έγραψα πως η τιμωρία μου ήταν επώδυνη? 😆

    Ο μικρός μου αδελφός τότε κρεμόταν από τα χείλη μου…δεν τον πείραζε και δεν είχε να υποστεί και συνέπειες, σπάνια τον «τιμωρούσαν»! :mrgreen:


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Αύγουστος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Blog Stats

  • 318,965 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: