25
Αυγ.
11

Του χωριού το πανηγύρι…

Άλλο ένα καλοκαίρι έφθασε στο τέλος του…άλλη μια εποχή μας αποχαιρετάει. Μαζί της φεύγουν  η ξεγνοιασιά, τα μπάνια στη θάλασσα κι οι πολλές ζέστες. Τα κεφάλια πλέον μέσα, όπως λένε… 😉

Το καλοκαίρι όμως εκτός απ΄τα παραπάνω είναι κι η περίοδος των πανηγυριών. Των παραδοσιακών αυτών εκδηλώσεων, που ούτε ξέρω πότε ξεκινάει η ιστορία τους. Στο νησί μου αυτός ο θεσμός ζει και βασιλεύει στην κυριολεξία, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς. Και πώς άλλωστε να μην ισχύει αυτό, αφού απ’ την αρχή του καλοκαιριού μέχρι το τέλος του δεν περνάει βδομάδα σχεδόν, χωρίς πανηγύρι σε κάποιο απ΄τα χωριά του…

Η επαρχία μοιάζει να διψάει γι αυτές τις εκδηλώσεις…Πάντα συνέρρεε πολύς κόσμος στα πανηγύρια, για χορό, μουσική και φαγητό φυσικά…Ήταν ένας καλός τρόπος επικοινωνίας και σύσφιξης σχέσεων…Η διασκέδαση των καιρών εκείνων, που όμως με την πάροδο του χρόνου, το έθιμο αυτό έχασε την αίγλη και τη δόξα του…

Η Αστροφεγγιά είναι «παιδί των πανηγυριών». Πέρα απ΄τη χιουμοριστική διάσταση που μπορεί να δοθεί, για την τρέλα που κουβαλάει, οι γονείς της γνωρίστηκαν σ΄ένα πανηγύρι 36 χρόνια πριν…Είδε ο μπαμπάς τη μαμά στο χορό και τσουπ πήγε και την ζήτησε σε γάμο απ’ τους δικούς της…Ένα χρόνο αργότερα, παραμονή των Αγίων Πάντων το Αστεράκι πρωτοαντίκρυσε τον κόσμο…Τόσο «εθισμένη» ήταν η οικογένεια στα πανηγύρια που ασαραντάριστο ακόμα πήραν το μωρό μέσα στο κοφίνι (σημ: καλάθι) στο πρώτο του πανηγύρι…Το πανηγύρι του Άϊ- Λια για να γιορτάσουν και την επέτειο της γνωριμίας τους…! 😉

Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, ήταν πια και οικογενειακή παράδοση να δίνουν όλοι το παρόν στα μεγάλα πανηγύρια…Στη γιορτή του Παντοκρατόρου (πάνω στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού του νησιού), των Αγίων Πάντων όπου γιόρταζε κι η ενορία τους, αλλά κυρίως στο διήμερο πανηγύρι του Άϊ- Λια!

Φανταστείτε ένα μέρος σε μέγεθος γηπέδου, κάτω από ελαιόδεντρα…πλαστικά τραπέζια και καρέκλες, στημένα όλα κυκλικά ανάμεσα στα δέντρα, κρεμασμένα πολύχρωμα λαμπιόνια στα κλαδιά…πλανόδιοι πωλητές να πωλούν τις πραμάτειες τους, ένα τμήμα του χώρου αφιερωμένο στο ψήσιμο των αμνοεριφίων και στην πώληση άλλων λιχουδιών, μια αυτοσχέδια ξύλινη εξέδρα για την ορχήστρα και φυσικά άπλετος χώρος για χορό!

Ο παππούς γλεντζές και καλοφαγάς δεν παρέλειπε να παίρνει τα εγγόνια του παρέα, μαζί με τη γυναίκα του…Ήταν ευκαιρία για την Αστροφεγγιά να απαρνηθεί για λίγο τα σορτσάκια και τα αθλητικά παπούτσια και να την ντυθεί, προς χάριν της μαμάς της, με ροζ φουστανάκια με φουρό και δαντελένιες λεπτομέρειες…

Η Αστροφεγγιά αν και με τον αδελφό της έψαχναν πως να σπαταλήσουν το χαρτζηλίκι τους σε ομαδικά παιχνίδια..έριχνε κρυφές ματιές στα «κοριτσίστικα» μπιχλιμπίδια. Όχι τόσο στις κούκλες αλλά περισσότερο στα ψεύτικα κοσμήματα και στολίδια…Κάποτε αγόρασε ένα δακτυλιδάκι με 10 ροζ πετρούλες, αλλά η ντροπή της μετά την έκανε να το πετάξει σε κάτι θάμνους. Όταν μετανιωμένη πήγε ξανά να το βρει δεν τα κατάφερε και έμεινε με τον καημό…

Φαγητό αρκετό, ζεστό-ζεστό απ΄τη σούβλα…μπύρα παγωμένη (από πολύ μικρή έμαθε να πίνει μπύρα με την ευλογία των δικών της) κι όλα αυτά γρήγορα γρήγορα επειδή…

Να  οι πρώτες νότες από το δοξάρι του Θανάση Σπίνουλα, που ξεσήκωνε τους πάντες…Όλοι μικροί-μεγάλοι παρατούσαν το φαγητό να πάνε στη σκηνή να χορέψουν…Τι κερκυραϊκά παραδοσιακά τραγούδια, τι μπάλοι και καλαματιανοί, όλα χορεύονταν με τον ίδιο τρόπο…συρτός χορός

Ένα, χοπ, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά, χοπ…και άλλα τέσσερα βήματα πίσω….!

Το κέφι αμείωτο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες έστω κι αν η μικρή Αστροφεγγιά άκουγε τη μουσική και τα τραγούδια στο κρεβάτι της ξαπλωμένη, καθώς τα μετέφερε το καλοκαιρινό ζεστό αεράκι απ΄το παράθυρο…

Θα με ρωτήσεις τώρα για ποιο λόγο τα αναφέρεις αυτά? Η ίδια δεν ήσουν που έγραψες νωρίτερα πως όλα αυτά έχασαν την αίγλη τους? Ναι έχεις δίκιο…

Η αίγλη κι η γοητεία αυτών των στιγμών έσβησαν σαν κερί που έλιωσε, λίγο μετά την εφηβεία…Οι συνήθειες κι οι προτιμήσεις άλλαξαν. Όμως ένα κομμάτι της Αστροφεγγιάς ανήκει σε εκείνη την εποχή…Μπορεί η μουσική πλέον να μην ακούγεται μέχρι το πρωί απ΄το ανοικτό παράθυρο…αλλά ο νους είναι καλά κουρδισμένος στο ρυθμό και στον ήχο του βιολιού…:

Ένα, χοπ, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά, χοπ…και άλλα τέσσερα βήματα πίσω….! :mrgreen:

~~~

~~~

[Συνήθως δεν σας προτρέπω να δείτε και να ακούσετε τα clipάκια που βάζω, αλλά στην προκειμένη περίπτωση αν θέλετε να αποκτήσετε άρωμα, εικόνα, χρώμα και ήχο απ’ την παραδοσιακή Κέρκυρα, μην παραλείψετε να τα δείτε! 😉 ]

12 Responses to “Του χωριού το πανηγύρι…”


  1. 25 Αύγουστος, 2011 στο 11:15 πμ

    Ομολογώ ότι το ντοκιμαντέρ δεν το είδα, αλλά τουλάχιστον άκουσα τα τραγουδάκια.

  2. 25 Αύγουστος, 2011 στο 12:37 μμ

    Εεεεε προφανώς εδώ κάνεις ένα συνδυαστικό σχόλιο για τα δυο ποστς! χαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Δεν πειράζει Kantharάκο μου, Εξάλλου αν όσα λέγονται ότι τάχα το τέλος του κόσμου είναι κοντά, τότε θα τα δούμε όλοι μας live 😆

    Χαίρομαι που άκουσες τα τραγουδάκια…αντικειμενικά θα πω, πως δεν ταιριάζουν σε όλων τα γούστα! 🙂

  3. 3 Rostar
    25 Αύγουστος, 2011 στο 11:05 μμ

    Γράφω αυτές τις λίγες γραμμές, αφού έχω διαβάσει τρεις φορές το κείμενο, κι έχω δει 6 από τα video…
    Τρεις φορές, επειδή η… μαγικά περιεκτική αλλά και απλωμένη σε πολλές εποχές… υπέροχη περιγραφή σε κάνει να θέλεις να επανέλθεις… ΄
    Η γραφή σου, ξεπερνά την υπόστασή της σαν μέσο έκφρασης και γίνεται μετάγγιση! Δεν βρίσκω άλλη λέξη για να χαρακτηρίσω το αποτέλεσμά της…
    Κρίμα που δεν μπορώ -λόγω δυσάρεστου περιστατικού- να προχωρήσω σε πιο εξειδικευμένα σχόλια και παρατηρήσεις, αλλά αποκόμισα πολλά και πιστεύω ότι θα καταφέρω να αρθρώσω κάποιες προτάσεις…
    Όχι σήμερα, αλλά πριν το θέμα παραχωρήσει τη θέση του στο επόμενο… Ταξιδεύει μέσα μου πάντως… και μένει και μια εικόνα τόσο γλαφυρή, τόσο ιδιαίτερη, τόσο χαριτωμένη στο παράπονό της…
    Μια Αστροφεγγιά, να ψάχνει απεγνωσμένα το δαχτυλιδάκι με τις 10 ροζ πετρούλες, που πέταξε και χάθηκε από κάποια στιγμιαία κόντρα του μικρού κοριτσιού με τη γυναίκα που αναδυόταν, μόνο που σαν τα βρήκαν οι δυο τους, το δαχτυλίδι είχε αποτραβηχτεί στο χώρο του θρύλου, για να σημαδεύει από εκεί ισόβια την καταλυτική του επίδραση στην μετέπειτα διαμόρφωση…

    (μέχρι στιγμής, απλά μαγεμένος!…)

  4. 25 Αύγουστος, 2011 στο 11:19 μμ

    Απ’ όσο ξέρω οι μόνες μεταγγίσεις που έχω κάνει, είναι η συνεισφορά μου σε αίμα, δυο ή τρεις φορές το χρόνο…
    Εσύ μου προσφέρεις μια άλλη διάσταση της λέξης που δεν είχα σκεφτεί, αγαπητέ Rostar ! 😆 😆 😆

    [Αν δεν έκανα το παραπάνω σχόλιο, θα έσκαγα! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα]

    Πάντως θα συμφωνήσω σε κάτι μαζί σου…μου έμεινε ο καημός του χαμένου δαχτυλιδιού (πούντο, πούντο το δαχτυλίδι…ψάξε, ψάξε δεν θα το βρεις)….αν και πλέον δεν είμαι φαν τους! 😉

    Τεσπα, αυτά έχει η ζωή! 😉

    Υ.Γ: Ελπίζω το δυσάρεστο γεγονός να μετατρεπεί σε ευχάριστο και γρήγορα μάλιστα!

    Καλό βράδυ! 🙂

  5. 5 Vad
    26 Αύγουστος, 2011 στο 5:45 πμ

    όπου γάμος και χαρά,η Αστροφεγγιά μέσα!:)Ετσι μπραβο…

  6. 26 Αύγουστος, 2011 στο 9:17 πμ

    Ωραία κλιπάκια που δίνουν άρωμα Κέρκυρας!
    Το κείμενο πολύ όμορφο και περιγραφικό, δίνει την ατμόσφαιρα αυτών των γιορτών με έναν τόνο νοσταλγικό.
    Πολύ σωστά γιατί ένα παιδί τα εκτιμάει περισσότερο αυτά τα πράγματα.
    Ένα παιδί με κατάπληκτα τα μάτια του μπροστά σε όσα συμβαίνουν , έτοιμο να δει και να νιώσει τον κόσμο γύρω του.
    Καλή σου μέρα!

  7. 26 Αύγουστος, 2011 στο 12:14 μμ

    Χαχαχαχαχαχαχαχαχα, τα είπες όλα!!!! VaD είσαι φοβερός! 😉

  8. 26 Αύγουστος, 2011 στο 12:16 μμ

    Ερατώ, έπιασες το παλμό μου!
    Καλή σου μέρα! 🙂

  9. 9 Rostar
    24 Δεκέμβριος, 2011 στο 4:25 πμ

    ΔΕΚΑ ΡΟΖ ΠΕΤΡΟΥΛΕΣ

    Αν είχαν γίνει αστέρια
    μακριά η μία από την άλλη στο στερέωμα …
    θα μπορούσε κάποια αστρική νεράιδα
    να τις μαζέψει με το μαγικό της ραβδί
    να πάρει ένα νύχι απ’ το φεγγάρι στη χάση του
    και να τις βάλει πάνω του να λάμπουν
    να κλέψει λίγο ρόζ απ’ της ανατολής τον κήπο
    για να στιλβώσει το χρώμα που ίσως θάμπωσε
    και να στις φέρει σαν δαχτυλίδι στο προσκεφάλι σου…

    Αν είχαν γίνει κοχύλια
    που άνεμος άγριος τις σκόρπισε στα πέλαγα
    θα μπορούσε η γοργόνα της παλίρροιας
    να βρεί το λαμπύρισμά τους στους βυθούς
    να βάλει Νηρηίδες να τις συλλέξουν
    και κλέβοντας ένα στεφάνι απ’ τον ήλιο που βυθίζεται
    μαζί με λίγο ρόζ που λιώνει μεσ’ το κύμα
    σαν δαχτυλίδι να στις πλέξει όλες αντάμα
    για να το βρείς ατην αμμουδιά που θα πλαγιάσεις…

    αν είχαν γίνει σύννεφα
    κι είχαν χαθεί μέσα στ’ αδέρφια τους της δύσης
    θα ήταν εύκολο για μια του Αιόλου κόρη
    να ξεχωρίσει την αύρα που όλες τους περιέβαλε
    να τις συλλέξει φωνάζοντας τες με τ’ όνομά τους
    στο δικό της νεφοδαχτύλιδο να τις απλώσει με στοργή
    κι όταν εσύ ρεμβάζεις του απογεύματος τη θλίψη
    αναπολώντας χρόνια παιδικά που αλλού πια ταξιδεύουν
    ένα ζιζάνιο αεράκι να στις φορέσει σκουλαρίκι…

    αν είχαν γίνει λέξεις
    κι είχαν χαθεί μες των σελίδων τα ποτάμια
    θα ήταν εύκολο στον πυρετό της έμπνευσής μου
    να προσκυνήσω την αγωνία μικρής κόρης να τις εύρει
    καθώς τα μάτια της μιά λάμψη τους ζητούσαν
    κι ο παιδικός της θρήνος τις στεφάνωσε με δάκρυα…
    Λέξεις με δάκρυα κοριτσίσια στο κορμί τους θα ‘βρω
    πετρούλες ροζ σε δαχτυλιδι που ‘χασες να πλέξω
    ποίημα να φτιάξω και παντοτινά να το ‘χεις!

  10. 10 Rostar
    24 Δεκέμβριος, 2011 στο 4:32 πμ

    Αυτό το σχόλιο στο χρωστούσα από καιρό Αστροφεγγιά μου!

    Διάλεξα να τ’ αφήσω απόψε σαν ένα ποιητικό δώρο μου για τα Χριστούγεννα!
    Σου είχα πει κι είχα σχολιάσει -όπως ξαναβλέπω- το πόσο μεγάλη εντύπωση μου είχε κάνει το γεγονός!
    Μια και λόγω απόστασης δεν μπορώ να φέρω κάποιο άλλο δώρο για το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο σου, ας σου αφήσω αυτές τις αράδες…. ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!
    Σκέφτομαι, βέβαια, ότι πιο σουρεαλιστική Χριστουγεννιάτικη ευχή… από κείμενο που γράφεται σ’ ένα post που δημοσίευσες το κατακαλόκαιρο… δεν θα μπορούσε να κατατεθεί!

    Εύχομαι ότι το καλύτερο για Σένα και τον ‘Ηλιο Σου
    🙂

  11. 24 Δεκέμβριος, 2011 στο 2:01 μμ

    Rostar το ποίημά σου…………………………………..!!!

  12. 24 Δεκέμβριος, 2011 στο 2:05 μμ

    Αν ήμασταν στο Νότιο Πόλο δεν θα ήταν καμιά σουρεαλιστική εικόνα…θα ήταν πραγματικότης. ‘Αρα μην σκοτίζεσαι αγαπητέ Rostar. Εξάλλου όλα είναι σχετικά! 😉
    Ξέρω πως από καιρό ήθελες να μου προσφέρεις αυτό το ποίημα…σε ευχαριστώ πολύ. Δεν μπορώ να στο αρνηθώ!
    Είναι ένα δώρο που μαζί με τις ευχές σου μου ομορφαίνουν αυτές τις γιορτές!
    Να ΄σαι πάντα καλά μαζί με την οικογένειά σου και τα άλλα οικεία, αγαπημένα σου πρόσωπα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Αύγουστος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Blog Stats

  • 317,242 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: