01
Σεπτ.
11

Mirage…

-Mayday…mayday!!! Έχω χτυπηθεί, πέτυχαν το αριστερό φτερό, έχασα τον ένα κινητήρα…Mayday, mayday!!! Δεν μπορώ να διατηρήσω τον έλεγχο του πηδαλίου…πέφτωωωω! Εγκατάλειψη αεροσκάφους….oveeeeerrrr!

[…]

Ένοιωσε ένα κάτι δροσερό να καλύπτει το φλογισμένο μέτωπό του. Σταγόνες παγωμένου υγρού κυλούσαν και στις δυο μεριές των κροτάφων του…Έκανε μια προσπάθεια να ανοίξει τα μάτια…Ωωωωωω τι εκτυφλωτικό φως!  Ένα πνιχτό βογγητό με κόπο βγήκε από μέσα σου…έχασε ξανά τις αισθήσεις του!

[…]

Άνοιξε τα βλέφαρα μα ενστικτωδώς έβαλε το χέρι του μπροστά να προφυλακτεί…Ένοιωθε την καυτή ανάσα του ήλιου, αλλά συγχρόνως είχε την εντυπώση, πως κάτι είχε αλλάξει. Δεν ήταν τελείως εκτεθειμένος…ήταν ξαπλωμένος κάτω από μια τέντα…Η όρασή του ακόμα θολή δεν μπορούσε να καταγράψει περισσότερες λεπτομέρειες…»πού βρίσκομαι?» αναρωτήθηκε, «είμαι σε κάποια σκηνή?» Αλλά οι απορίες αυτές ήταν το μικρότερο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε πως πονούσε φοβερά, κυρίως κάθε φορά που έπαιρνε μια βαθιά ανάσα. Ήταν τραυματισμένος! Θέλοντας να εξακριβώσει πόσο άσχημα ήταν, έκανε μια προσπάθεια να ανασηκωθεί…

-Μηηηηηη! Είσαι χτυπημένος, πρέπει να μείνεις ξαπλωμένος! Μια γλυκιά φωνή από το πουθενά ακούστηκε κοντά του. Μέσα στη ζάλη του δεν είχε αντιληφθεί πως δεν ήταν μόνος. Μια κοπέλα…μια όμορφη κοπέλα τον πλησίασε και έσκυψε κοντά του. Έμοιαζε με πλάσμα των παραμυθιών. Ξανθοκάστανα μαλλιά, βιολετιά μάτια…Κάτι σκίρτησε μέσα του!

– Ποια είσαι, πού βρίσκομαι? – Ησύχασε, θα στα εξηγήσω όλα! Με ήρεμη φωνή άρχισε να του διηγείται τι συνέβη απ΄το σημείο που πήδηξε με το αλεξίπτωτο στο κενό…Θυμόταν καλά αυτή την εικόνα. Έκτοτε τα πάντα είχαν σβηστεί απ΄την μνήμη του. Του είπε λοιπόν, πως καθώς το αεροπλάνο συνετρίβη σ’ ένα βραχώδη λόφο, θραύσματα εκτινάχθηκαν ψηλά απ’ την έκρηξη και έσκισαν το αλεξίπτωτό του. Η πτώση του ήταν απότομη κι επώδυνη. Μόνο το αμμώδες έδαφος τον γλίτωσε απ΄τα χειρότερα. Βέβαια, υπέφερε από βαριά διάσειση και μερικά σπασμένα πλευρά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανεβάσει πυρετό και ενίοτε να παραληρεί. Ήταν αναίσθητος περίπου 2 εικοσιτετράωρα.

– Δύο μέρεεεες? Είναι δυνατόν? Πρέπει να βρω τρόπο να επικοινωνήσω με την ομάδα μου. Να επιστρέψω στην βάση…πού βρίσκομαι, τι είναι αυτό το μέρος? Ποια είσαι εσύ? – Ησύχασε, χρειάζεσαι ξεκούραση. Δεν είσαι μακριά από την στρατιωτική βάση, αλλά ούτε και κοντά. Είμαστε μάλλον στη μέση του πουθενά, σε μια όαση. Όμως ευτυχώς δεν υπάρχει κίνδυνος να περιπολεί κάποια εχθρική διμοιρία, απέχουμε πολύ απ’ την περιοχή τους. Αυτοί κατέρριψαν το αεροπλάνο σου? – Ναι, είχα απομακρυνθεί από το σμήνος μου και με καταδίωκαν…προσπάθησα να ξεφύγω….αλλά εσύ ποια είσαι, πώς βρέθηκες εδώ?

Του χάρισε ένα αινιγματικό χαμόγελο, ενώ σηκωνόταν από δίπλα του. Έκανε να φύγει από κοντά του, αλλά στα δυο πρώτα βήματα σταματάει και γυρίζει προς το μέρος του… – Περαστική ήμουν. Ήταν ευτύχημα που σε βρήκα και περιποιήθηκα, όπως μπορούσα, τις πληγές σου. Μόλις δυναμώσεις θα πάμε στη βάση.

Τον άφησε μόνο και βγήκε απ’ τη σκηνή. Ο σμηναγός Κάμερον αφέθηκε για λίγο στις σκέψεις του. Δεν γνώριζε για την τύχη της ομάδας του. Αναρωτιόταν πώς θα έφθανε το συντομότερο στη βάση, αλλά κυρίως μια άλλη σκέψη επισκίαζε τις άλλες…Η άγνωστη καλλονή και το μυστήριο που την τύλιγε. Πώς περιπλανιόταν μόνη της μέσα στην έρημο? Με αρκετό κόπο και μεγάλο πόνο, σηκώθηκε απ΄το αυτοσχέδιο στρώμα και παραπατώντας έφθασε μέχρι την είσοδο της σκηνής…

Το μέρος ήταν όπως το είχε περιγράψει άγνωστη. Μια μικρή όαση στη μέση του πουθενά…Μια συστάδα δέντρων και μια λίμνη που περισσότερο έμοιαζε με μεγάλη γούρνα…Τριγύρω, όπου έφθανε το μάτι του έβλεπε αμμόλοφους…Αμμόλοφους «ζωντανούς», καθώς ο άνεμος της ερήμου παρέσερνε την σκόνη κατά κύματα.

– Τρελάθηκες? Γιατί σηκώθηκες? Ξαφνικά η άγνωστη βρέθηκε δίπλα του. – Πρέπει να αναπαυτείς! – Είμαι οκ! Πώς σε λένε? – Άϊσις. – Τι περίεργο όνομα είναι αυτό! Για λίγες στιγμές έμειναν σιωπηλοί… – Είπες πως είμαστε μαζί δυο μερόνυχτα, στη σκηνή υπάρχει ένα στρώμα, εσύ πού κοιμόσουν? Μ΄ένα κελαρυστό γέλιο του απάντησε, πως μοιράζονταν το στρώμα, επειδή κατά τη διάρκεια της νύχτας η θερμοκρασία έπεφτε κατά πολύ κι έπρεπε να διατηρηθούν ζεστοί. – Έλα να σε βοηθήσω να ξαπλώσεις, θα πρέπει να ανέβασες ξανά πυρετό, πρέπει ξεκουραστείς!

Αυτή τη φορά δεν της έφερε αντίρρηση, ένοιωθε πολύ αδύναμος κι έτσι υποβασταζόμενος, επέστρεψε στο στρώμα. Έκλεισε τα μάτια. Από εκείνη τη στιγμή νόμιζε πως αιωρούνταν μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Την ένοιωθε να δροσίζει το μέτωπό του και με επιμέλεια να φροντίζει το ταλαιπωρημένο του σώμα. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν ο πόνος που δεν μπορούσε να αντέξει. Το βράδυ όταν ξάπλωνε δίπλα του, προσευχόταν να ήταν αναίσθητος ξανά για μην σκέφτεται το κορμί της κολλημένο στο δικό του, να μην αισθάνεται τη θέρμη της και να μην μυρίζει το φυσικό της άρωμα. Όλες του οι αισθήσεις γι άλλο λόγο πια κτυπούσαν κόκκινο!

Άλλη μια μέρα πέρασε, αυτή τη φορά όμως κατάφερε να ανακτήσει αρκετές δυνάμεις, ώστε να βγει έξω και να καθίσει κάτω από ένα φοίνικα… Η Άϊσις του έκανε παρέα, ακούγοντάς τον να της μιλάει για την καριέρα του στην πολεμική αεροπορεία. Ένοιωθε να γοητεύεται ολοένα περισσότερο απ’ την ομορφιά και τη χάρη της, αλλά κι εκείνη φαινόταν να τον συμπαθεί.

Το βράδυ πριν αναχωρήσουν την επομένη για τη βάση, κάτι έμοιαζε να έχει αλλάξει ανάμεσά τους. Ο Κάμερον σκεφτόταν πως θα επέστρεφε στη μονάδα του και το πιο πιθανό θα έχανε την Άϊσις, κάτι που δεν το επιθυμούσε καθόλου. Υπήρχε όμως κάτι που τον βασάνιζε. Δεν είχε καταφέρει να μάθει τίποτα για την ίδια. Η σκέψη αυτή τον έκανε να νοιώθει νευρικότητα. Στις λίγες μέρες που πέρασαν μαζί, κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης του, του στάθηκε σαν άγγελος φρουρός, αλλά κι ευχάριστη σύντροφος. Τώρα την κοίταζε που έκανε τις απαραίτητες εργασίες προτού ξαπλώσει δίπλα του και σβήσουν το φως. Ανυπομονούσε γι αυτή την στιγμή. Μα κι εκείνη του έριχνε κλεφτές ματιές. Όταν τελείωσε κι έγειρε δίπλα του, κανείς δεν κατάλαβε ποιος έκανε την πρώτη κίνηση. Όλα έγιναν μ΄ένα μαγικό τρόπο, πρωταγωνιστές ενός αρχέγονου χορού, των αισθήσεων και των συναισθημάτων…!

[…]

– Σμηναγέ! Πώς αισθάνεσθε? Πεταρίζοντας τα βλέφαρα να διώξουν τα απομεινάρια του ύπνου μακριά, ξαφνιάστηκε από το άκουσμα της φωνής…Τίποτα δεν του θύμιζε τη γλυκιά φωνή της Άϊσις που σαν μελωδικό πουλί κελαηδούσε στα αφτιά του. Μπροστά στο οπτικό του πεδίο μια άγνωστη γυναικεία φιγούρα έσκυβε επάνω του με ενδιαφέρον. Συμπαθητικό πρόσωπο, με σημάδια του χρόνου επάνω του…μάτια που το φως κι η ζωντάνια της πρώτης νιότης είχαν παραχωρήσει τη θέση τους στη σοφία και την γαλήνη! Ένα μαύρο υφασμάτινο κάλυπτρο με άσπρο τελείωμα σκέπαζε το κεφάλι της.

– Είμαι η αδελφή Μάγκτελέιν, είστε στο νοσοκομειακό κέντρο της μονάδας σας. Σωθήκατε Σμηναγέ. Δοξάσι ο Θεός!!! – Μα τι συνέβη? Πώς βρέθηκα εδώ…η όαση…? – Ποια όαση, Σμηναγέ? Η διασωστική ομάδα που έψαχνε για σας μια βδομάδα τώρα, σας βρήκε ημιλιπόθυμο δίπλα στα συντρίμια του αεροσκάφου σας. Ήσασταν τυχερός, που αντέξατε τόσες μέρες στην έρημο, χωρίς εφόδια! Βέβαια, προσέξαμε, πως κάνατε τα αδύνατα να περιποιηθείτε τα τραύματά σας, προτού χάσετε τις δυνάμεις σας. Αυτό ήταν σωτήριο. Η μεγάλη απώλεια αίματος  θα ήταν καταδικαστική!

– Κι Άϊσις? – Ααααα θα λέτε για το κορίτσι σας πίσω στην πατρίδα, έτσι? Του απάντησε χαμογελαστά…! – Τώρα που είστε καλύτερα θα μπορέσετε να επικοινωνήσετε μαζί της! – Μαααα όχι …τι λέτε…κάνετε λάθος! Δεν έχω κορίτσι…μιλάω για την κοπέλα στην έρημο! Η αδελφή Μάγκτελειν τον κοίταξε με συγκαταβατικότητα. – Μην ταράζεστε! Ίσως πάνω στη σύγχυση από τα τραύματά σας…

Εκείνος όμως δεν άκουγε καν τι έλεγε η αδελφή. Την έβλεπε να ανοιγοκλείνει το στόμα της, αλλά ο δικός του λογισμός ήταν αλλού. «Όχι είναι αδύνατον να κάνω λάθος! Δεν είναι δυνατόν όλες αυτές οι μέρες που έζησα να ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου. Ήταν αληθινή…εκείνη με φρόντιζε…εκείνο το ρόδο της ερήμου που το έχασα για πάντα!»


12 Responses to “Mirage…”


  1. 1 Angel
    1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:17 μμ

    Ουφ… Αστεράκι μου κουράστηκα
    και όπως καταλαβαίνεις……. 😉
    Πάω για μια βουτίτσααααααα
    Το τραγουδάκι σούπερρρρρρρ
    Καλό μήναααααααααααααααααα

  2. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:59 μμ

    Είναι πανέμορφη η ιστορία σου!
    Μου άρεσε πολύ and i’m not just saying that!
    Με ταξίδεψες κανονικά στην έρημο και στην όαση με τον πληγωμένο σμηναγό και την κοπέλα με τα βιολετιά μάτια… 🙂
    Φαντάζομαι ότι το τραγούδι αποτέλεσε την πηγή της έμπνευσής σου.
    Είναι υπέροχο!
    Ξέρεις… στο 4:10 που δείχνει η κάμερα τον Cheb Mami να τραγουδάει τον αμανέ και μετά μετακινείται προς τον Sting… δεν είναι φοβερή η σκηνή; Αυτή η τόσο αγγλική μορφή με κλειστά τα μάτια σε ένα τόσο αράβικο σκηνικό! Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι λέω…

    Φιλιά πολλά!!!

    … και καλό φθινόπωρο, βέβαια! 🙂

  3. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:01 μμ

    Αγγελάκι μου, ελπίζω να ξεκουραστείς πλατσουρίζοντας!
    Χαίρομαι που σ΄άρεσε το τραγούδι!
    Πολλά φιλιά και φυσικά, καλό σου μήνα! 😉

  4. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:20 μμ

    Lilithάκι μου, ξέρεις πόσο σέβομαι την γνώμη σου και ειλικρινά σ’ ευχαριστώ που σ΄άρεσε η ιστοριούλα μου!

    Έχεις δίκιο ότι το τραγούδι αποτέλεσε τη πηγή έμπνευσής μου (που μεταξύ μας δεν διεκδικεί και δάφνες :mrgreen: )
    Όμως κρύβεται ένα παρασκήνιο πίσω απ’ αυτό το τραγούδι…Όπως ξέρεις είναι ένα σχετικά παλιό τραγούδι 12 χρόνων…Ένα τραγούδι όμως που είχα λατρέψει τότε, λατρεύω και θα λατρεύω!
    Όμως ουδέποτε είχα δει το video clip, παρά μόνο πριν από ένα μήνα (ίσως φαντάζεσαι πού) Θα με ρωτήσεις «μα καλά βλέπεις κάτι ξεχωριστό σ’ αυτό και ύστερα από 12 χρόνια?»
    Δεν ξέρω τι ακριβώς μου έκανε κλικ αυτή τη φορά…τι ξύπνησε μέσα μου, αλλά μαγεύτηκα! Και σαν κοριτσάκι θα αποκαλύψω, πως ειδικά σε αυτό το clip, ο Sting μου φάνηκε γοητευτικότατος και ομορφότερος από κάθε άλλη φορά!
    Μαγεύτηκα! 😳

    Και τώρα ας περάσουμε ξανά στη δική μας ζώνη του λυκόφωτος, που έχουμε μοιραστεί οι δυο μας αρκετές φορές: Η σκηνή αυτή που ουσιαστικά τελειώνει το τραγούδι και το clip…που ο Sting κλείνει τα μάτια και αν προσέξεις περνάει στο μικρόφωνο η ανάσα/αναστεναγμός του είναι η πιο αγαπημένη μου!!! Αισθάνομαι σαν ερωτοχτυπημένη έφηβη!
    Περιττό να σου πω, πως ένα μήνα τώρα αυτό το τραγούδι το έχω λιώσει κυριολεκτικά…ακούγοντάς το 10 φορές τουλάχιστον, καθημερινά! (έχω και μάρτυρες 😉 )

    Φιλιά πολλά πολλά κι από μένα!

    Υ.Γ: Εύχομαι σε σένα και στους υπόλοιπους καλό μήνα! Η ευχή «Καλό φθινόπωρο» που αντίκρυσα στα δικά σας blogs, όταν σας επισκέφτηκα σήμερα…θα μου επιτρέψετε να μην την πω ακόμα! Το ότι άλλαξε ημερολογιακά η εποχή δεν σημαίνει πως άλλαξαν κι οι συνθήκες! Δεν ξέρω για σας γενικά (αν και άκουσα πως σε κάποιες περιοχές έβρεξε, ή κάνει και κρύο ακόμα)….εδώ όμως το καλοκαίρι καλά κρατεί!
    Οπότε καταλαβαίνεις! 😉
    😆

  5. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:29 μμ

    Ναι, καταλαβαίνω. No worries… 😉

    Όσο για τον Sting, νομίζω καταλαβαινόμαστε απόλυτα. 🙂
    Οι… μάρτυρες, είσαι σίγουρη ότι δεν μαζεύουν υπογραφές;
    Χαχαχαχα! 😆

  6. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:34 μμ

    Υπάρχει μια ομάδα μουσικής στο φβ, που ανεβάζουμε λατρεμένα τραγούδια (clips) [πάνω από χίλια μέλη]
    Που αν δεν ακούσουν μεταξύ άλλων το Desert Rose από μένα κάθε βράδυ…ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ!

    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Μα τι νόμιζες? Εκπαιδεύω τον κόσμο, γλυκιά μου. Μου λένε: «Αααα το desert rose και είχα τόσο καιρό να το ακούσω, το έχω επιθυμήσει!»
    Τους αγαπώ όλους, είναι πολύ καλά παιδιά όλα τους!! 🙂

  7. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:37 μμ

    Ok…
    Νόμιζα ότι οι ‘μάρτυρες’ ήταν οι γείτονες. 😆

  8. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:41 μμ

    Οι γείτονες νεραϊδούλα μου με έχουν συνηθίσει….όχι απλά ακούν τον Sting καθημερινά…αλλά έχουν την εντύπωση πως ο Sting τραγουδά ντουέτο μαζί μου!
    😆 😆 😆

    You know, what I mean! 😉

    (εξάλλου ο Sting είναι σαφώς καλύτερος από τον «σκύλο» χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα)

  9. 9 Rostar
    1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:04 μμ

    Μία, Δεύτερη… σταματώ για να πάρω ανάσα, να σκουπίσω τον ιδρώτα,ν’ ακούσω ακόμη μια φορά το

    video clip… Τρίτη, Τέταρτη ανάγνωση!

    Όλες αυτές τις μέρες που ανέβαζες το clip στο facebook, πέρα από ένα απλό like που ήταν

    άλλοτε εκδήλωση ευγένειας κι άλλοτε δήλωση παρουσίας, θα θυμάσαι ότι δεν έκανα το παραμικρό

    σχόλιο. Ας σου φανερώσω τώρα, ότι δεν το άκουσα ούτε μία φορά. Διαισθανόμουν την κυοφορία του

    διηγήματος μέσα σου και δεν ήθελα να βεβηλώσω, αυτό που περίμενα ότι θα προκύψει, με την

    προβολή των εικόνων του video clip, στο πλαίσιο συμβάντων μιας σελίδας του facebook. Ήθελα να

    το δω, σαν πρωταγωνιστή στο «θεατρικό σκηνικό» που θα έστηνες με τη γραφή σου… Περίμενα,

    ότι θα ήταν κάτι πολύ ωραίο, αλλά έπεσα έξω… Είναι κάτι το συγκλονιστικό!…
    Κρύβομαι, λοιπόν για να μη μ’ αντιληφθείς ενώ γράφεις, πίσω από έναν βράχο στα όρια της Όασης

    και της Ερημου, φοβάμαι ότι μπορεί να σταματήσεις και να χαθεί το θαύμα που εκτυλίσσεται λέξη

    προς λέξη…

    — «Μα είσαι ανόητος;… το Διήγημα έχει τελειώσει, το διαβάζεις» (η πρώτη υπαρξιακή μου

    εκδοχή)
    — «Λες, ε;… και για πες μου, που πήγαν η όαση, το αλεξίπτωτο, η σκηνή, η Isis, ο Έρωτας;»

    (η δεύτερη υπαρξιακή μου εκδοχή)
    — «Μπορείτε να σιωπήσετε; Δεν έχετε αντιληφθεί, ότι μπροστά μας, με την έκσταση έμπνευσης

    στην οποία έχει βυθιστεί η καταγραφεύς, είμαστε μάρτυρες αυτού που γνωρίζουμε σαν Συμπαντικές

    Αλληλοεπικαλύψεις;… ότι αυτό μπορεί να συμβεί μακριά από τα πολύβουα οικιστικά σύνολα, που

    αποκαλούνται πόλεις και λαμβάνει χώρα, μόνο στην έρημο ή σε ερημικά μέρη; Δεν είχατε

    αντιληφθεί την ψυχική πίεση, που ένοιωθε επί ένα μήνα, «αλυσοδεμένη» στη δίνη των επικαλύψεων

    προκειμένου να συνθέσει τη μουσική αυτού του διηγήματος, προκειμένου να πετύχει τα χρώματα

    του αφηγηματικού της πίνακα;…Ας σεβαστούμε το θαύμα που μας παρουσιάζει (η τρίτη υπαρξιακή

    μου εκδοχή)

    Είπατε σε προηγούμενο σχόλιο για την Ζώνη Του Λυκόφωτος. Νομίζετε ότι δεν υπάρχει; Κάνετε

    λάθος. Υπάρχει… Για παράδειγμα, τις περασμένες μερες είχα συνομιλήσει με την συγγραφέα.

    Έτσι νόμιζα τουλάχιστον… Αλλά δεν ήταν αυτή, κάποιο αντίγραφό της από ένα παράλληλο σύμπαν

    θα ήταν ίσως, στο οποίο μπορεί το διήγημα αυτό να μην είχε καν γραφτεί.
    Ναι, μην απορείτε. Επειδή όταν τη ρωτούσα, έχοντάς ζήσει την ανάγνωσή του σε κάποιο σύμπαν

    (ίσως σ’ αυτό που χάθηκε η Isis και γι αυτό ένοιωθα από πριν ένα σφίξιμο στο στομάχι…)

    ξέρετε τι μου απαντούσε, γελώντας ή εμπαίζοντάς με; Θα σας το φανερώσω…
    — «Για ποιο με ρωτάς; το ποστ για το Desert Rose;… έλα μωρέ! ένα ανόητο κειμενάκι, που

    πρέπει να το γράψω, απλά και μόνο επειδή το ‘χω υποσχεθεί, σιγά!…μην απασχολείσαι, δεν έχει

    και τόσο ενδιαφέρον!…»
    Γι αυτό σας λέω, μην στοιχηματίσετε ότι δεν υπάρχει η Twilight Zone!… ‘Ισως, κάπου εκεί να

    έχει εγλωβιστεί η συγγραφεύς αυτού του υπέροχου κειμένου, που πίστευα από πριν και της το

    έλεγα, ότι έχω διαισθανθεί την αξία που κρύβει σαν ύπαρξη!
    Και τώρα τι να πω στην «άλλη»… αυτή που ειρωνευόταν και την πραγματική συγγραφέα κι εμένα

    που σαν αφελής νόμιζα ότι μιλάω μαζί της; Τι να της πω; Ότι είμαι θλιμμένος και δεν θέλω να

    ξαναμιλήσω μαζί της;… Ή ότι… αν θέλει να ξαναμιλήσουμε να φροντίσει να «αποσυρθεί», για

    να βγεί από τη «Ζώνη» η Πραγματική Δημιουργός αυτού του κειμένου στην οποία και πρέπει να

    Υποκλιθώ για την τεράστια συγκίνηση και θαυμασμό που μου προκάλεσε!

  10. 1 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:27 μμ

    Αγαπητέ μου φίλε Rostar…με μια πρώτη ανάγνωση του «post» σου επειδή έχει ξεφύγει πια από τα στενά όρια του όρου «σχόλιο» ….μια σκέψη μου γεννήθηκε στο νου:
    Πως οφείλω να σου κολλήσω ένσημα βαριάς ανθιυγεινής ανάγνωσης! Αλήθεια τα αναγνωρίζει αυτά το υπ. οικονομικών? χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

    Επίσης θα ήθελα να ενημερώσω τους πάντες πως μάλλον ζω ακόμα στη ζώνη του λυκόφωτος, επειδή αυτή πολύπλευρη προσωπικότητά μου αλλάζει θέσεις τόσο συχνά που δεν ξέρω ποια είναι ποια! 😆

    Τέλος παίρνοντας ένα πιο σοβαρό ύφος, που θεωρώ κάπου κρυμμένο εκεί μέσα μου βρίσκεται, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια…και να εκφράσω τη χαρά μου που το δύσκολό αυτό μου εγχείρημα είχε τη αποδοχή σου!
    Με συγκινείς, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω στην απάντηση που σου έδωσα! (αλήθεια έτσι σου απάντησα? το αλτσχάιμερ, βλέπεις! :mrgreen: )
    Σε ευχαριστώ πολύ!!!!

  11. 2 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:07 πμ

    Πολύ πολύ όμορφο κείμενο, με περιγραφές που ταξιδεύουν τον αναγνώστη!
    Δένει πολύ ωραία με το κλιπάκι, το «ρόδο της ερήμου» παίρνει υπόσταση μέσα από την ιστορία!
    Μπράβο, φαίνεται οτι η αγάπη σου για το τραγούδι σου έφερε αυτή την όμορφη έμνευση που μοιράζεσαι εδώ μαζί μας…
    Ο τρόπος που περιγράφεις τον Sting στο κλιπάκι είναι υπέροχος, αλλά δεν μπορώ και να μη σταθώ στο σχόλιο της Λίλιθ για την «αγγλική μορφή με κλειστά τα μάτια» μέσα στο τοπίο της ερήμου.
    Ολα αυτά με έκαναν να απολαύσω ακόμη περισσότερο το όμορφο τραγούδι!

    Πολύ ενδιαφέρουσα και η άποψη του φίλου Ρόσταρ για τις Συμπαντικές Αλληλοεπικαλύψεις….
    Με όλα αυτά, μου φτιάξατε τη βραδιά , να το ξερετε!

    Αστροφεγγιά εύχομαι και περιμένω κι άλλα τέτοια «κειμενάκια»!
    Φιλιά πολλά!

  12. 2 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 9:37 πμ

    Ερατώ μου σ’ ευχαριστώ απ΄τα βάθη της ψυχής μου για τα καλά σου λόγια!
    Χαίρομαι που εσείς οι φίλοι μπορέσατε και είδατε…ή μάλλον…ανακαλώ…χαίρομαι πολύ που μπόρεσα να μεταφέρω σε σας το «όραμα»…την εικόνα…τα συναισθήματα, που μου γέννησε αυτό το υπέροχο τραγούδι…!
    Οι θερμές αντιδράσεις σας μου έδιωξαν το φόβο, ότι το αποτέλεσμα θα ήταν κάτι που θα κατέστρεφε, παρά θα πρόσφερε το «κάτι παραπάνω» σ’ αυτό το λατρεμένο τραγούδι!

    Ο Sting…τι να πεις γι αυτόν? Εκεί εγώ «ξεγυμνώθηκα» τελείως 😆
    Παράλληλα όμως,δεν μπορώ να μπω στα «χωράφια» της αγαπημένης μου Λίλιθ και να προσπαθήσω να βρω για ποιο λόγο χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό «αγγλική μορφή» …. 🙂 Προσωπικά, επειδή ξέρω την «έφεσή» της προς κάθε τι αγγλικό…μου είναι αρκετό και δεν ζητώ εξήγηση! 😉

    Ο φίλος Rostar απ΄την άλλη, όντως κατέθεσε κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις…βέβαια το δικό μου μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει και να ερμηνεύσει πλήρως τους όρους αυτούς… (περισσότερο σαν γλωσσοδέτες ήταν για μένα)
    Ελπίζω εσύ όμως να βρήκες το νόημα των συλλογισμών του! 🙂

    Κι όλα αυτά μαζί …χαίρομαι που σου «φτιάξαμε την βραδιά»! Ελπίζω όμως η επίδρασή τους να διαρκέσει περισσότερο! 😉

    Για επόμενα κειμενάκια δεν μπορώ να υποσχεθώ κάτι άμεσα…Ξέρεις πολύ καλά η έμπνευση (εκτός από σπάνιες περιπτώσεις) έρχεται αναπάντεχα και δεν βρίσκεται απλά στη «τσέπη» του μυαλό σου!

    Φιλιά πολλά πολλά και καλό μήνα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Σεπτεμβρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 318,521 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: