04
Σεπτ.
11

Candle in the Wind…

 

Goodbye Norma Jean
Though I never knew you at all
You had the grace to hold yourself
While those around you crawled
They crawled out of the woodwork
And they whispered into your brain
They set you on the treadmill
And they made you change your name.

And it seems to me you lived your life
Like a candle in the wind
Never knowing who to cling to
When the rain set in
And I would have liked to have known you
But I was just a kid
Your candle burned out long before
Your legend ever did.

Loneliness was tough
The toughest role you ever played
Hollywood created a superstar
And pain was the price you paid
Even when you died
Oh the press still hounded you
All the papers had to say
Was that Marilyn was found in the nude.

Seems to me you lived your life
Like a candle in the wind
Never knowing who to cling to
When the rain set in
And I would have liked to have known you
But I was just a kid
Your candle burned out long before
Your legend ever did.

Goodbye Norma Jean
Though I never knew you at all
You had the grace to hold yourself
While those around you crawled
Goodbye Norma Jean
From the young man in the 22nd row
Who sees you as something more than sexual
More than just our Marilyn Monroe.

Seems to me you lived your life
Like a candle in the wind
Never knowing who to cling to
When the rain set in
And I would have liked to have known you
But I was just a kid
Your candle burned out long before
Your legend ever did.

[Κι έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως η ζωή μας μοιάζει με κερί αναμμένο…ένα κερί που ο αέρας το φυσάει πότε αριστερά και πότε δεξιά…πότε στη χαρά και πότε στη λύπη. Κι αυτή η φλόγα παραμένει ζωντανή μέχρι το κερί να λιώσει ή όταν ένα δυνατό φύσημα του ανέμου ξαφνικά το σβήσει…!
Candle in the wind…αυτό είναι το «τραγούδι της Κυριακής», παρέα αυτή τη φορά με τις αμπελοφιλοσοφίες της Αστροφεγγιάς.]

16 Responses to “Candle in the Wind…”


  1. 4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:40 πμ

    «Your candle burned out long before
    Your legend ever did.»

    Πολύ όμορφο τραγούδι….δεν το ήξερα.
    Καλή μέρα!
    Καλή Κυριακή!

    #http://www.youtube.com/watch?v=IWk62WlpT1c&feature=fvwrel

  2. 4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:50 πμ

    Ξέχασα…τι υπέροχη παρομοίωση αυτή της ζωής με τη φλόγα του κεριού….καθόλου αμπελοφιλοσοφία….

  3. 4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:56 πμ

    Το τραγούδι αυτό όπως κατάλαβες από τους στίχους το είχε αφιερώσει αρχικά ο Elton John στη Norma Jean, που έμελε να γίνει παγκοσμίως γνωστή ως Marylin Monroe…
    Όταν «έφυγε» η Lady D. το 1997, έγινε διασκευή του τραγουδιού για να τιμήσουν το «λουλούδι της Αγγλίας» που χάθηκε τόσο ξαφνικά και άδικα.
    Στην κηδεία της Diana ο Elton John το είχε τραγουδήσει για την αγαπημένη του φίλη!

    Καλή Κυριακή και σε σένα Ερατώ!

    Υ.Γ: Απερισκεψία μου μεγάλη. Ξέχασα να σε ευχαριστήσω πολύ για το κλιπάκι που μας χάρισες! 😉

  4. 4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:59 πμ

    Ίσως να μην είναι αμπελοφιλοσοφία…ίσως όμως πολλοί να έχουν αντιρρήσεις, λέγοντας πως η φλόγα μας δεν σβήνει ποτέ…
    Τεσπα…ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει! 😉

  5. 4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:25 μμ

    Δεν ξέρω για κεριά και φλόγες. Ξέρω ότι ο Έλτον με τέτοια αμφίεση τα σπάει. Δεν τον πηγαίνω γενικώς, αλλά το να τον βλέπεις να παρουσιάζεται ως άλλος ευγενής μιας νέας εποχής είναι αν μη τι άλλο vintage.

    Υ.Γ. Η ζωή είναι κάτι το εκπληκτικό. Το να θαυμάζεις τη φύση, τα βουνά, τις θάλασσες, τις γυναίκες, το φαγητό, την διασκέδαση, τον ουρανό και τόσα άλλα είναι απλά αγνή μαγεία.

  6. 4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:21 μμ

    Όλοι μας έχουμε τις ιδιορρυθμίες και τις παραξενιές μας…πόσο μάλλον οι καλλιτέχνες…Τουλάχιστον αυτοί έχουν κι ένα μεγάλο ταλέντο (όποιο κι αν είναι αυτό) που μας χαρίζουν κι εμείς θαυμάζουμε! 😉

    Στο υστερόγραφό σου μπορώ να προσθέσω κι εγώ κάτι από τη δική μου σκοπιά, πλζ? Θα βάλω λοιπόν και τους «άντρες» χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

    Καλή Κυριακή, Kantharάκο μου! 🙂

  7. 7 Angel
    4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:54 μμ

    Πολύ όμορφο και πολύ ιδιαίτερο τραγούδι!
    Στο σχόλιο σου είδα την «ιστορία» του
    Καλή Κυριακή γλυκιά μου
    Φιλιά πολλά

    Υ.γ τελικά χθες βρισκόμουν εκτός
    και δεν μπόρεσα ν ακούσω 😦
    Ελπίζω να περάσατε όμορφα
    Σμουατςςςςςςςς

  8. 4 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:57 μμ

    Χαίρομαι που αν και ιδιαίτερο, όπως το χαρακτήρισες Αγγελάκι μου, σ’ άρεσε το τραγουδάκι!

    Οι πειρατές είναι πειρατές…άλλοτε πάνε κι άλλοτε δεν πάνε στα ραντεβού…γι αυτό και κλείνουν ραντεβού χωρίς ραντεβού!
    Τι είπα τώρααααααα! ψιιιιιιιιττττττ! 😆

    Φιλιά πολλά! 😉

  9. 9 Rostar
    5 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:24 πμ

    το καθένα από τα δύο «κεριά» με τη δική τους ιστορία…
    που επαναλαμβάνεται με συνεκτικό ιστό, την απώλεια ενός θρύλου…
    υπέροχα τραγούδια, γεμάτα λυρισμό και μια διάχυτη λύπη, η οποία ποτέ δεν φτάνει στην υπερβολή…
    ποτέ δεν φτάνει στο σημείο να χαθεί ο θαυμασμός για το είδωλο μέσα στη θλίψη για την απώλεια…
    αυτό είναι και το «αόρατο»όριο… Ο Elton John ποτέ δεν το πέρασε…
    γι αυτό και ντα δύο «κεριά» εξακολουθούν ακόμη να καίνε, παρά τους τόσους αέρηδες…
    πολύ γλυκό αυτό το post…
    παρεμβαίνω πολύ αργά μετά τα μεσάνυχτα… και το φως των «κεριών» είναι τόσο «φωτεινό»!….

  10. 5 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:23 μμ

    Πολύ όμορφο, πολύ περιφραστικό σχόλιο, που υπογραμμίζει την αξία των τραγουδιών αυτών!
    Σ’ ευχαριστώ πολύ Rostar, που κι αν και αργά το δικό σου «φως» ήταν εξίσου διαυγειές και συνέβαλες σ΄ αυτό το post, με το δικό σου ξεχωριστό τρόπο! 🙂

  11. 5 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:27 μμ

    Οι καλοί πεθαίνουν νέοι.
    Και οι ξεχωριστοί.
    Καλά τα κανονίζει ο Θεός…
    Για να μη χρειαστεί να ζήσουν πολύ από το μαρτύριο που αποκαλούμε ‘ζωή’.
    Το τραγούδι το αγαπώ πολύ όπως και τον Elton.

    «Goodbye Norma Jean
    From the young man in the 22nd row
    Who sees you as something more than sexual
    More than just our Marilyn Monroe»

    Συγκινητικό…

    Φιλιά πολλά!

  12. 5 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:33 μμ

    Κρατάω τη τρίτη σου φράση αγαπημένη μου Lilith: «Καλά τα κανονίζει ο Θεός…»
    Τι άλλο να απαντήσω? Πως «Το τραγούδι το αγαπώ πολύ όπως και τον Elton.» δεν νομίζεις ότι είναι περιττό να το γράψω κι εγώ? 😉

    Φιλιά πολλά πολλά, γλυκιά μου! 🙂

  13. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:32 μμ

    Κι όμως, από τα πιό όμορφα τραγούδια του Elton John (δεν θέλω να πω τρυφερό γιατί το όμορφο δεν είναι απαραίτητα τρυφερό) είναι το 60 Years On. Μια εκπληκτική εισαγωγή με τα έγχορδα να σου διαπερνούν την ψυχή και τις λέξεις να γαντζώνονται πάνω σου σαν την τελευταία ανάσα που δεν θέλει να βγεί. Εκεί κάπου στο 3:20 το κοντραμπάσο σε σκοτώνει, αλλά είναι τόσο όμορφα που δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ….

    Who’ll walk me down to church when I’m sixty years of age
    When the ragged dog they gave me has been ten years in the grave
    And senorita play guitar, play it just for you
    My rosary has broken and my beads have all slipped through

    You’ve hung up your great coat and you’ve laid down your gun
    You know the war you fought in wasn’t too much fun
    And the future you’re giving me holds nothing for a gun
    I’ve no wish to be living sixty years on

    Yes I’ll sit with you and talk let your eyes relive again
    I know my vintage prayers would be very much the same
    And Magdelena plays the organ, plays it just for you
    Your choral lamp that burns so low when you are passing through

    And the future you’re giving me holds nothing for a gun
    I’ve no wish to be living sixty years on

  14. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:51 μμ

    @The thieving magpie
    Πολύ όμορφη η παρέμβαση σου!!!
    Δεν γνώριζα το τραγούδι, αλλά τώρα με αφορμή τους στίχους που μου μετέφερες το άκουσα και σκέφτηκα να στο φέρω εδώ.
    Δεν είμαι σίγουρη αν είχες αυτό το clip στο μυαλό σου, οπότε ελπίζω να σ’ αρέσει!
    Όμορφο τραγούδι και το βρίσκω όντως τρυφερό!!!
    Καλώς ήρθε στο blog μου κι ευχαριστώ!!! 🙂

  15. 15 odetomann
    9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 8:16 μμ

    το δικό μου αγαπημένο του Sir Reginald.
    από τα καλύτερα πράγματα που έγραψε ποτέ.
    τα έγχορδα, στο background, είναι σε παράκρουση:
    τυλίγουν τη μελωδία. δεν ξέρεις αν την κανακεύουν ή την ερεθίζουν.
    δεν είσαι σίγουρος αν τη στολίζουν ή τη σαβανώνουν.
    όλα σ αυτό το τραγούδι μοιάζουν να ακροβατούν επί ξηρού ακμής.

  16. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 8:21 μμ

    Μμμμμμμμ υπέροχο Odetomann….!!! 🙂
    Σας ευχαριστώ όλους που στολίζετε το blog μου με υπέροχα τραγούδια!
    Και χαίρομαι πολύ που εξαιτίας σας ακούω κάτι καινούριο (εεε οκ αυτό είναι παλιό, αλλά για μένα καινούριο) και όχι κάτι συνηθισμένο! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Σεπτεμβρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 318,965 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: