06
Σεπτ.
11

XXX…

Για ποιο θέμα δεν σας έχει συνηθίσει να μιλάει η Αστροφεγγιά?

Για το σεξ! Κι ούτε πρόκειται να κάνω τώρα την αρχή! 😆

Δεν τίθεται θέμα σεμνοτυφίας ή προκαταλήψεων, απλά θεωρώ πως το θέμα αυτό είναι καθαρά προσωπικό και καλό είναι να μένει σε πιο ιδιωτικές συνομιλίες… Το blog  είναι δικό μου και φυσικά δύναμαι να γράφω ό,τι θέλω…αλλά δεν το προτιμώ! Βέβαια, εσείς αγαπητοί μου φίλοι δεν είστε δέσμιοι αυτής τη απόφασης, που είναι δική μου επιλογή…Εδώ είστε ελεύθεροι να εκφράζεστε και να λέτε ό,τι επιθυμείτε!

Πάλι φλυαρώ εεεε? Χαχαχαχαχαχαχαχα. Ένας ακόμα μεγάλος πρόλογος μέχρι να φθάσω στο προκείμενο. Και ποιο είναι αυτό? Εδώ και μερικές εβδομάδες είχα βάλει στο «μάτι» την προσφορά μιας εφημερίδας. Ένα κυριακάτικο έντυπο χάριζε μια υπέροχη ταινία σε dvd (θα αναφερθώ παρακάτω σ’ αυτήν) και ένα «απαγορευμένο» βιβλίο. Υπήρχαν μάλιστα διάφορα βιβλία στη σειρά, αλλά μόνο ένα μου έκανε το χαρακτηριστικό κλικ στο μυαλό, ώστε να θελήσω να το αποκτήσω.

Μιλώ για τη «Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ» του Μαρκήσιου Ντε Σαντ. Αν κι είχα ακούσει κάποιες σκόρπιες ιστορίες για τον εκκεντρικό αυτόν άνθρωπο, δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να μελετήσω, ούτε την πολυτάραχη ζωή του, ούτε όσα πρέσβευε. Βέβαια μ΄ένα βιβλίο δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως κάνει διατριβή στο αντικείμενο, αλλά σίγουρα πήρα μια γερή δόση από το ποιόν του και τα πιστεύω του.

Έτσι έφθασε στα χέρια μου το πολυπόθητο αυτό βιβλίο. Ομολογώ πως ήταν μεγάλος πειρασμός για μένα να το διαβάσω μονομιάς, κάτι που όντως συνέβη. Φανταστείτε ένα παιδί να του κρύβουν το γλυκό του κουταλιού σ΄ένα ντουλάπι ψηλά και του απαγορεύουν να το φάει! Εεεεεε το γλυκό του κουταλιού δεν είναι του γούστου μου, αλλά η βανίλια (κοινώς υποβρύχιο) σίγουρα είναι! :mrgreen:

Το διάβασα αμέσως, αλλά πιστέψτε με, χρήζει μιας πιο προσεκτικής μελέτης (κάτι που προτίθεμαι να κάνω). Τι αποκόμισα απ’ αυτό το βιβλίο?

Κατά την άποψή μου είναι πραγματικά ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο! Συχνά χρησιμοποιώ τη λέξη «ενδιαφέρον» για λόγους ευγενείας χωρίς να το εννοώ…αλλά αυτή τη φορά το εννοώ απόλυτα. Είναι ένα βιβλίο πολύ προχωρημένο για την εποχή του και όχι μόνο (γι αυτό μάλλον, κυνηγήθηκε τόσο πολύ ο Μαρκήσιος και μπαινόβγαινε στις φυλακές και στα άσυλα, εξαιτίας των ακραίων πεποιθήσεών του, που γίνονταν και πράξη). Σίγουρα (όπως γράφτηκε) κινείται στα όρια της πορνογραφίας (τύφλα να έχει το Κάμα Σούτρα -γμτ ούτε κι αυτό το έχω διαβάσει!- 😛 ), αλλά δεν με ενόχλησε!

Εντούτοις δεν είναι μόνο οι ερωτικές σκηνές και οι περιγραφές. Σε κάθε φάση, σε κάθε ευκαιρία, ο συγγραφέας εξέφραζε τις απόψεις του για τον άνθρωπο, τη ζωή, την κοινωνία, τη θρησκεία…Κατέρριπτε και καταδίκαζε κάθε θεσμό, την όποια ηθική αρχή, κάθε κανόνα και νόμο της κοινωνίας, όπως την γνωρίζουμε. Επαναστατικές και ανατρεπτικές ιδέες που στηρίζονταν σε επιχειρήματα «σοφιστών». Δεν θα εισέλθω σε λεπτομέρειες, αλλά αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι, ότι αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο για κάποιον που θα το διαβάσει και δεν έχει ήδη διαμορφώσει το χαρακτήρα και την προσωπικότητά του…Σε ανήλικους δεν το συνιστώ ασυζητητί, αλλά όποιος θελήσει να ενστερνιστεί τις απόψεις αυτές…καλό θα ήταν να το κάνει με πλήρη διαύγεια πνεύματος! 😉

Με βρίσκετε κάπως? Χμμμ δεν ξέρω…δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Σαν ανάγνωσμα το βρήκα εξαιρετικό, ψήγματα αλήθειας πάντα υπάρχουν, αλλά όλα είναι υποκειμενικά…έτσι δεν είναι? 🙂

Και τώρα η ερώτηση κόλαφος της ξανθιάς με το απαραίτητο χιούμορ, βέβαια. Απευθύνομαι σε όποιον έχει διαβάσει αυτό το βιβλίο: Η Ευγενία, η αθώα και παρθένα κόρη, που θέλησαν να την διαφθείρουν και να τη μυήσουν στην ακολασία…πόσο αθώα ήταν δλδ…? Χαχαχαχαχαχαχαχαχα αν είναι έτσι οι αθώες…τότε πράγματι εγώ είμαι καλόγρια σε μοναστήρι! 😆  😆  😆

Μπορεί το post μου να είναι μεγάλο σε έκταση…αλλά δεν πρόκειται να κλείσω εδώ…Σκέφτομαι για ξεκάρφωμα (ντε και καλά) να μην σας αφήσω έτσι…Θα σας μιλήσω, ελάχιστα όμως, για την ταινία που συνόδευε -αν θέλετε- το βιβλίο. Ονομάζεται «What Lies Beneath« στη χώρα μας βγήκε όμως με τον τίτλο: «Ένοχο Μυστικό». Πρωταγωνιστούν Harrison Ford & Michelle Pfeiffer. Πρόκειται για ένα πολύ καλό ερωτικό και μεταφυσικό θρίλερ!

Φυσικά δεν θα σας αποχαιρετήσω χωρίς τραγουδάκι… Ένα τραγουδάκι πάντα στο κλίμα του εκάστοτε post μου! 😉

Χμμμμ, θέλω άλλο ένα ακόμα…θα μου το επιτρέψετε, εεεεε? :mrgreen:


34 Responses to “XXX…”


  1. 6 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:50 μμ

    Εκπαιδευτικό και ενημερωτικό σήμερα το ποστ σου.
    Διάβασα για τον Μαρκήσιο στο wiki και ήταν, πραγματικά, πολύ ενδιαφέρον.

    «Ο τρόπος σκέψης μου είναι το αποτέλεσμα των στοχασμών μου. Είναι κομμάτι της εσώτερης ύπαρξής μου, του τρόπου που είμαι φτιαγμένος. Για το σύστημά μου, το οποίο αποδοκιμάζετε, είναι επίσης η μέγιστη παρηγοριά στη ζωή μου, η πηγή της ευτυχίας μου. Σημαίνει περισσότερα για μένα απ’ ότι η ίδια μου η ζωή.»
    (Μαρκήσιος ντε Σαντ)

    Είπε, έγραψε και έπραξε για πράγματα που ακόμα και στον 21ο αιώνα γίνονται (από αρκετούς) δύσκολα αποδεκτά. Πόσο μάλλον στον 18ο! Διαβάζοντας τη βιογραφία του, γέλασα πολύ κάποια στιγμή όταν διάβασα για τις υπηρέτριες που δεν έκλειναν ούτε μία εβδομάδα (που λέει ο λόγος) στην υπηρεσία του και έφευγαν κακήν κακώς! 😆

    Δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του, αλλά θα φροντίσω να το κάνω.

    Το ‘what lies beneath’ δεν το έχω δει… νομίζω.
    Ωραίο σενάριο! Φαντάζεσαι γκαντεμιά;
    Να σε κυνηγάει ο πρώην σου ακόμα και ως φάντασμα;
    Χαχαχαχα! 😆

    Φιλιά, Αστέρι μου!

    P.S: Christina and Britney… great dancing skills!

  2. 6 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:04 μμ

    Σε ΣΕΝΑ θα πρότεινα να διαβάσεις ένα βιβλίο του, έστω και για «εγκυκλοπαιδικούς» λόγους…όπως κατάλαβες διάβασα το συγκεκριμένο αυτό βιβλίο και νομίζω πως εκεί κρύβεται όλη φιλοσοφία του!
    Βέβαια προετοιμάσου να συναντήσεις και…σκληρές ερωτικές σκηνές! 😉
    Διάβασα κι εγώ το Wiki και ήταν όντως πολύ διαφωτιστικό…! Είχε και ένα πορτραίτο του και πραγματικά μοιάζει εξωτερικά με αρπακτικό πτηνό!
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα! Χωρίς αστεία…θα ήταν σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότης! Εξάλλου κι αυτός Διδυμάκι ήταν…θα ήταν καλός στην παρέα! 😆 😆 😆

    Επίσης σου συνιστώ να δεις και την ταινία…θα σου αρέσει, είμαι βέβαιη…! Το φάντασμα της δολοφονημένης ερωμένης…είναι πάντα επικίνδυνο! :mrgreen:

    Φιλιά κι από μένα, νεράϊδα μου! 🙂

    Υ.Γ και οι δυο κυρίες κορμάρες…δεν αντιλέγω, αλλά η Britney τελείως άφωνη…! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    (Φυσικά δεν ισχύει το τελευταίο για το Χριστινάκι! 😉 )

  3. 6 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:01 μμ

    Καλός ο μαρκήσιος, αρκεί να μην βρισκόταν κάποιος/α στα νύχια του , από ότι κατάλαβα!
    Δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο, ούτε κάποιο άλλο του Ντε Σαντ, ίσως διαβάσω κάποιο για επιμορφωτικούς λόγους.
    Το κομμάτι που υπάρχει στο σχόλιο της Lilith νομίζω πως είναι μια ειλικρινής διατύπωση του ντε Σαντ για το τι συνέβαινε στο μυαλό και κατ επέκταση στο συναισθηματικό κόσμο αυτού του ανθρώπου…
    Είδα την ταινία πριν λίγο καιρό, και κατά τη γνώμη μου είναι καλοφτιαγμένη και βλέπεται πολύ ευχάριστα.

    Πολλά φιλιά, καλό απόγευμα!

  4. 6 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:15 μμ

    Πολυτάραχη ζωή…εκκεντρική προσωπικότητα θα ήταν οι πιο ήπιες εκφράσεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον άνθρωπο Ντε Σαντ και το έργο του…!
    Η Λίλιθ είπε επίσης κάτι σωστό, που αναφέρω κι εγώ στο ποστ. Οι ιδέες του που δεν έμεναν μόνο στη θεωρία…ήταν πολύ προχωρημένα και extreme για τον 18ο αιώνα..ακόμα και σήμερα θα είχε πολλές αντριδράσεις…
    Είναι τυχαίο που τον έκλειναν συνέχεια σε τρελοκομεία της εποχής? Ήταν ένα σπουδαίο όμως, μυαλό κατά μία έννοια!
    Χαίρομαι που διάβασα το βιβλίο για επιμορφωτικούς λόγους όπως ορθά έγραψες Ερατώ μου (και μεταξύ μας ήταν επιμορφωτικό σε κάποια επίπεδα! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα 😛 ). Γιατί όχι να μην κάνεις κι εσύ το ίδιο! 😉
    Ναι θυμάμαι που μου είχες πει πως είχες δει την ταινία…και είχαμε συμφωνήσει πως ήταν καλή…τώρα που την έχω και σε dvd…θα ξεπεράσω τις 30 προβολές της! 😆

    Πολλά φιλιά κι από μένα …κι εύχομαι και σ’ εσένα ένα ευχάριστο απόγευμα! 😉

  5. 5 Angel
    6 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 10:00 μμ

    Μ έβαλες στην πρίζα και θα ψάξω να το
    βρω το βιβλιαράκι!!!! Χα χα χα χα χα
    Φιλιά πολλάααααααααααα

  6. 6 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 10:05 μμ

    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα πω πω, βρε παιδί μου….ανάβει φωτιές Η Αστροφεγγιά! χαχαχαχαχαχαχαχα! 😛
    (Υ.Γ: σε λίγο θα έχουμε εκπομπή στη ΖΙΟΝ! 😉 )

    Φιλιά πολλά, Αγγελάκι μου! 🙂

  7. 7 Rostar
    7 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:41 μμ

    Αστροφεγγιά μου καλό απόγευμα!
    Βλέποντας στο mail το μήνυμα για το νέο σου post τον τίτλο ΧΧΧ χαμογέλασα από την έκπληξη… Η οποία όμως έκπληξη έγινε τεράστια όταν διάβασα και το κείμενό σου!.. όχι τόσο από το περιεχόμενο, όσο από ένα ξαφνικό τσουνάμι αναμνήσεων, που μου προκάλεσε και που δεν περίμενα, έπειτα από τόσα χρόνια, ότι θα χρειαστεί ν΄αναφερθώ στο γεγονός… Με συγχωρείς αν, από εδώ και κάτω, το κείμενό μου αλλάξει επίπεδο «καταλληλότητας» αλλά δεν γίνεται διαφορετικά, άλλωστε δεν είμαστε ανήλικοι…
    Το βιβλίο δεν μου είναι άγνωστο. Το έχω διαβάσει κάτω από εντελώς ιδιαίτερες συνθήκες, έχοντάς το αγοράσει μαζί με καλή μου φίλη, σε κοινή μας έξοδο γι αγορά και βιβλίων. Στον καφέ που ακολούθησε, όταν πήρα να δω τι πήρε κι εκείνη τα δικά μου, διαπιστώσαμε την σύμπτωση… στη φιλοσοφία του μπουντουάρ! Στο αναπόφευκτο σχόλιο που ακολούθησε, η πρόταση σχηματίσθηκε στο μυαλό μου και πήρε μορφή καταιγιστική…
    — Θέλεις να το διαβάσουμε μαζί;…Αύγουστος είναι, μόνοι μας έχουμε μείνει…Κατεβάζουμε τα τηλέφωνα, παίρνουμε προμήθειες για 3-4 μέρες και χανόμαστε από τους πάντες… ούτε φώτα το βράδυ, μόνο κεριά!…
    Επιπόλαιες σχέσεις είχαμε και οι δυο μας εκείνη τη περίοδο…Δεν ρίσκαρα τίποτε περισσότερο από το να χάσω μια καλή φίλη, την οποία και έχασα!…κερδίζοντας όμως ΤΗΝ ερωμένη!…
    Διάβαζε…Διάβαζα… ο καθένας στο βιβλίο του… φωναχτά, σαν ανάγνωση θεατρικού έργου από τους ηθοποιούς!
    Δεν ήταν εύκολο…σταματούσαμε…αγγιζόμασταν… κάναμε έρωτα…συνεχίζαμε την ανάγνωση…
    Κάθε περιορισμός και επιφύλαξη… διανοητική, λεκτική, χαρακτηρολογική που μας διέκρινε πήγε περίπατο!… Οι διάφοροι ρόλοι ενσωματώθηκαν σε μας τους δυο, όσο κι αν μας πέρασε η σκέψη να καλέσουμε κι άλλους… Την απορρίψαμε γιατί θα χάναμε την εμπειρία να δούμε πόσο θα επηρέαζε εμάς και το πείραμα που κάναμε… Στις ερωτικές αναπαραστάσεις μας των διαφόρων περιστατικών του βιβλίου, πήραμε εμείς όλους τους ρόλους και υποδηθήκαμε στο μέτρο του δυνατού τους πάντες, αποφύγαμε τις ακραίες καταστάσεις, απλά συζητώντας τες και στη διάρκεια των συζητήσεων ουκ ολίγες φορές πήγαμε να «σκοτωθούμε» που λέει ο λόγος…υπήρχε όμως η συμφωνία κι έπρεπε να την τηρήσουμε…κάτι που το καταφέραμε…έχοντας αποδράσει σε ένα ερωτικό σύμπαν που απείχε πάρα πολύ από αυτά που γνωρίζαμε… πχ ένα στοματικό φιλί διάρκειας δύο ωρών και ένα χάδι ερωτογόνων ζωνών για άλλο τόσο, ώστε να σε φέρνουν αυτά και μόνο σε οργασμό, δεν θα το είχαμε ζήσει αν δεν υπήρχε η συμφωνία ανάγνωσης του βιβλίου… οι τρομαχτικές συγκρούσεις για τα ηθικά όρια που έθετε, μα πέρασαν απ’ όλα τα πεδία… αγάπη, πάθος, μίσος, αδιαφορία, θλίψη, χαρά, έκσταση, φόβος, έρωτας!
    Δεν θέλω να σου πω κάτι περισσότερο Αστροφεγγιά μου… όσα και να πω, όσα και να διαβάσεις στο βιβλίο, είναι λίγα μπροστά στην εμπειρία που σου ανέφερα… τι θα μπορούσα να πω;… μόνο κάτι παρόμοιο που είχα πεί στην τότε φίλη μου…
    Εγώ γνωρίζω τα του βιβλίου και τα δύσκολα, αλλά όμορφα περάσματα στον αναγνωστικό του δρόμο… Εσύ γνωρίζεις τα γοητευτικότερα και πιο απομονωμένα αστροκαταφύγια! Θα ρισκάρω ακόμη μια πρόταση!…
    Έλα να το ξαναδιαβάσουμε Μαζί!…
    Τότε έχασα -κερδίζοντας κάτι άλλο- μια φίλη…. Τώρα; το πολύ πολύ να χάσω την πρόσβαση σ’ ένα blog!…
    Αυτό, που μπορώ όμως να σου υποσχεθώ, είναι ότι στην επιστροφή από αυτό το ταξίδι, θα έχεις ένα ασυνήθιστο τρόπαιο!… Το Άλικο Άνθος Από Την Παρθενία Της Αστροφεγγιάς, δεν θα είναι ένα απλό, στυφό καμμιά φορά και γεμάτο άγχος περιστατικό, αλλά… Ένα Κατακόκκινο Ρουμπίνι Πόθου Και Πάθους, σμιλεμένο
    στα πιο απόκρυφα και πιο αισθαντικά μονοπάτια του Σύμπαντος…

    (ένα κλικ έμεινε…)

  8. 7 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:19 μμ

    Αγαπητέ Rostar διάβασα με μεγάλη προσοχή τα όσα έγραψες…Έδωσες μια διαφορετική διάσταση στο ποστ μου.
    Σου πρόσφεραν ένα καμβά, σου έθεσαν ένα θέμα, αλλά εσύ πήρες το θέμα και το απογείωσες. Δεν έπλευσες σε προκαθορισμένα νερά, αλλά αφέθηκες στο όραμα των δικών σου ωκεανών!
    Ήταν τόσο εύκολο να ακουλουθήσεις την πεπατημένη, αλλά δεν το έκανες…
    Έχεις διαβάσει το βιβλίο, οπότε ξέρεις πολύ καλά, πως η δική σου εμπειρία …η δική σου μεταφορά των όσων διάβασες στην δική σου πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. ξένη και αυθεντική!
    Αλλά αυτό και δεν είναι το ζητούμενο στη ζωή? Είμαστε αποδέχτες πολλών μηνυμάτων και ερεθισμάτων, όμως εμείς δεν πρέπει να τα δεχόμαστε χωρίς επεξεργασία…όχι προτού τα περάσουμε από τα δικά μας φίλτρα και τα προσαρμόσουμε στην ιδιοσυγκρασία και στην προσωπικότητά μας.
    Ο Ντε Σαντ υπήρξε συνεπής μεταξύ πεποιθήσεων και πράξεων του…άλλος θα τα απέρριπτε αμέσως …εσύ και η φίλη σου τα εξελίξατε ή μάλλον τα αναπλάσατε…
    Σας πρόσφερε την ιδέα και εσείς δημιουργήσατε.

    Νομίζω πως κάπως έτσι πρέπει όλοι μας να πράττουμε μπροστά σε μια νέα πρόκληση…να μην δειλιάζουμε, ούτε να είμαστε αρνητικοί. Αντίθετα μέσα από την πρόκληση να αναμορφώνουμε τα δεδομένα και να φτιάχνουμε κάτι καινούριο!

    Ήταν υπέροχη η εμπειρία σου και χαίρομαι που την μοιράστηκες μαζί μας…Αλλά φευ!!! Πότε θα βρω έναν άνθρωπο, γνώστη του βιβλίου και να συζητήσω ακριβώς για τα όσα διακύρηττε ο Ντε Σαντ μέσα απ’ αυτό?

    Ευχαριστώ πολύ, Rostar για τους νέους δρόμους που μου άνοιξες! 😉

  9. 9 odetomann
    9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:59 πμ

    Oι «120 μέρες στα Σόδομα», θεωρώ πως είναι ακόμα καλύτερο.
    Ενας Μαύρος Καθεδρικός Ναός στην Ιστορία της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας, απτή απόδειξη πως η φαντασία υπερβαίνει την Ηθική.
    Αγαπητέ φίλε Rostar, πολύ φοβάμαι πως τέτοιου είδους βιβλία είναι εκτός τόπου και χρόνου στους καιρούς της πνευματικής φτώχειας που ζούμε: όλοι πια είναι «πράσινοι», χωμένοι μέσα σε υγιεινές διατροφές. Αυτά τα βιβλία όμως, απευθύνονται σε πλάσματα που ξέρουν πως όλη η νοστιμιά της ζωής, βρίσκεται …στα λιπαρά!

    Kαλέ μου Rostar αυτό εδώ σου το αφιερώνω εξαιρετικά. Μόνο κάτι τέτοιο ταιριάζει σε τύπους που σπέρνουν κοινά δαιμόνια. Ακουσέ το και θα καταλάβεις: ηχεί σαν ένα σακί γεμάτο λυσσασμένες αγριόγατες

  10. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 8:54 πμ

    Odetomann, αγαπητέ καινούριε φίλε…χαίρομαι πολύ για την επανεμφάνισή σου!
    Ξέρω τον τίτλο του βιβλίου, δυστυχώς όμως δεν ξέρω το περιεχόμενό του…δεν το έχω διαβάσει. Ελπίζω να γίνει κάποτε κι αυτό.
    Απευθύνεσαι στον φίλο σου, γράφοντας πως υπάρχει πνευματική φτώχεια και ότι είμαστε εθισμένοι στις υγιεινές τροφές!
    Δεν απέχεις πολύ από την αλήθεια! Μόνο που δεν θα ήμουν ποτέ (όπως είμαι, άλλωστε και στη ζωή μου) τόσο κατηγορηματική για τα πάντα!
    Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που τρέφονται αποκλειστικά από ταχυφαγεία…ή θα κάνουν πότε πότε τη παρασπονδία της δίαιτά τους!
    Η Ζωή είναι μικρή, αλλά με έχει πείσει πως τίποτα δεν είναι απόλυτο. Κι ότι όλοι μας λίγο ή πολύ δοκιμάζουμε τα πάντα!
    Είμαστε άνθρωποι! Μην το ξεχνάς!
    Το μουσικό κομμάτι που μας χάρισες είναι ιδιαίτερο…αλλά σε ευχαριστώ πολύ! 🙂
    Καλή συνέχεια σου εύχομαι! 😉

  11. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:47 μμ

    To teach how to please, to please and to be pleased. με πόνο ή χωρίς!
    η Ευγενία, αν μη τι άλλο, ήταν καλή μαθήτρια -αυτό σαν απάντηση στην αγαπητή ξανθιά 🙂 –
    Αλλά διαγωνώ με τον Sting. Το καλύτερο που έχω ακούσει από αυτόν είναι η διασκευή του Until από τους Brodsky Quartet. Και για το συγκεκριμένο βιβίο, θα διάλεγα ένα κομμάτι από τον δίσκο του Peter Kowald «Was Da ist».
    Τουλάχιστον, αν είναι να είμαστε σκληροί, ας το κάνουμε με τη σωστή μουσική!!

  12. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:50 μμ

    Φυσικά ο Sting είναι στη διπλανή ανάρτηση, αλλά το έβαλα εδώ σαν μια γενική αναφορά…. να μην περιδιαβαίνω όλα τα ποστς!!

  13. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:01 μμ

    @ The Thieving magpie

    Η Ευγενία κατά την γνώμη μου ακολουθεί τη ρήση: Η αλεπού 100 και το αλεπουδάκι 101…Η όλη συμπεριφορά της δεν μου έδειξε πως ήταν ένα άβγαλτο αθώο κορίτσι που είχε απλά διακαή πόθο για μάθηση…
    Φυσικά αυτή είναι η προσωπική μου άποψη! 😉
    Wow απίστευτο το κομμάτι που μας χάρισες…δεν γνωρίζω ούτε αυτό (χαχαχαχαχαχαχαχα πολλά έχω να μάθω σε αυτή τη ζωή!)
    Μια ερώτηση μόνο με όλο το θάρρος…σίγουρα αυτό το κομμάτι ταιριάζει στο post?
    Η αλήθεια είναι πως τα αφτιά μου διαμαρτύρονται ακόμα! :mrgreen:

  14. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:05 μμ

    @The Thieving magpie

    Είσαι ελεύθερος να πας (χμμμ είμαι σωστή στο φύλο? Αν όχι πλζ διόρθωσέ με) όπου θες στο blog μου και φυσικά να αφήνεις ό,τι σχόλιο επιθυμείς!
    Χαχαχαχαχαχαχαχα λοιπόν σκέφτομαι να κάνω ένα δημοψήφισμα: «σε ποιον αρέσει ο Sting». Είμαι περίεργη για το αποτέλεσμα! (αστειεύομαι!) 🙂

  15. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:21 μμ

    Γένους θηλυκού, ελεύθερη λοιπόν να περιηγηθώ όπου θέλω. Ευχαριστώ…
    Ναι, ο Kowald σε αυτό το post ταιριάζει. Εκτός αν χρειάζεται κάτι απαλό για να διώξει τον πόνο των πράξεων που περιγράφονται στο βιβλίο 🙂

  16. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 2:24 μμ

    Να με συγχωρείς λοιπόν για το λάθος πιο πάνω! 😳
    Οκ…αφού το λες εσύ δεν έχω λόγους να αμφιβάλω…αν και δεν ένοιωσα κανένα πόνο…επειδή απλά το διάβασα! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    (tip: μην παρεξηγείς το χιούμορ μου….έρχεται απευθείας από την Αλάσκα! :mrgreen: )

  17. 17 odetomann
    9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:45 μμ

    ‘Η Ζωή είναι μικρή, αλλά με έχει πείσει πως τίποτα δεν είναι απόλυτο. Κι ότι όλοι μας λίγο ή πολύ δοκιμάζουμε τα πάντα!’

    Φυσικά και ΔΕΝ δοκιμάζουμε τα πάντα: αυτό το κάνουν οι …’τουρίστες’ παθών και ιδεών. οι εμπειριοθήρες. Εμείς, αντίθετα, ξέρουμε πάρα πολύ Τι θέλουμε. Τουλάχιστον στα «θέλω» μας, μπορούμε να είμαστε και κατηγορηματικοί και απόλυτοι.

  18. 9 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:58 μμ

    Και είσαι τόσο σίγουρος για τα θέλω σου από την αρχή?
    Γεννιέσαι με ένα πρόγραμμα και δεν παρεκκλίνεις ποτέ?
    Δεν ξέρω αν θα πρέπει να σε χαρακτηρίσω τυχερό ή άτυχο….!

  19. 19 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:42 πμ

    βεβαίως και είμαι σίγουρος: δεν μου πήρε και λίγα χρόνια για να τα διαμορφώσω.

    να με χαρακτηρίσεις άτυχο.
    από μικρός αντιπαθούσα αυτό το λαμόγιο, τον Γκαστόνε.

  20. 20 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:55 πμ

    «Το μουσικό κομμάτι που μας χάρισες είναι ιδιαίτερο…αλλά σε ευχαριστώ πολύ!»

    thanks.
    ελπίζω να το λέτε με την καλή έννοια και οι κάθε λογής …ιδιαιτερότητες να είναι καλοδεχούμενες στο blog σας.

  21. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 8:32 πμ

    Odetomann, καλημέρα καταρχάς…!
    Οι απαντήσεις σου μου γεννούν συνεχώς νέες ερωτήσεις.:
    Ας μιλήσουμε για το χρόνο που χρειάστηκες ώστε να διαμορφώσεις τον πίνακα των επιθυμιών σου και των «θέλω» σου…
    Η ερώτηση που θα ‘θελα να σου κάνω είναι η εξής: μέχρι να συμπληρωθεί αυτός ο πίνακας ή η λίστα καλύτερα…πώς το κατάφερες? Έγραφες δλδ κάθε φορά από μια λέξη? Έσβηνες κάποια άλλη που βρισκόταν στη θέση της λίγο πριν?
    Δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτή και πού θέλω να καταλήξω…κάθε επιλογή τοποθετούνταν σ΄αυτή τη λίστα προσεκτικά, βήμα βήμα…και στο μεταξύ εσύ τι έκανες?
    Ήσουν στάσιμος? Πάγωνες το χρόνο?
    Το θεωρώ αδύνατον να μην έχεις περάσει το στάδιο δοκιμών! Ακόμα και ένα προϊόν που παράγεται σ΄ένα εργοστάσιο προτού το βγάλουν στην αγορά κάνουν τις απαραίτητες δοκιμές για να δουν την ποιότητά του, τις αντοχές του κλπ
    Ενώ εσύ ισχυρίζεσαι πως χωρίς να δοκιμάσει, χωρίς στην ουσία γνωρίζεις αν κάτι σου ταιριάζει ή όχι, απλά το επέλξες και το ακολούθησες…Εξαιρετικό!!!!!!
    Κι η τελευταία αυτή λέξη δεν κρύβει καμιά ειρωνία ή χλευασμό…μόνο θαυμασμό!

    Από την άλλη μου φαίνεται περίεργο πώς μια τόσο συγκροτημένη και ορθολογιστική προσωπικότητα όπως εσύ (αυτή είναι η ταπεινή μου κρίση για σένα μέχρι στιγμής..δεν ξέρω αν πέφτω μέσα ή όχι…αλλά από τα δεδομένα που είχα σ΄ αυτό το συμπέρασμα κατέληξα)…πώς λοιπόν φθάνει στο σημείο να αντιπαθήσει ένα καρτούν….!
    Τεσπα…

  22. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 8:38 πμ

    Αγαπητέ Odetomann να ξέρετε πως πάντα ακούω τα κομμάτια, δλδ τα τραγούδια…ποτέ δεν θα με δείτε να ισχυριστώ πως είμαι γνώστης της μουσικής…αλλά σίγουρα να ξέρετε πως έχω το θάρρος να πω αν κάτι μου αρέσει ή όχι…
    Αυτό που μόλις άκουσα το βρήκα πολύ καλό! Μου άρεσε πολύ ο ήχος του μπάντζο και η μελωδία! 😉

  23. 23 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:49 μμ

    τα ‘θέλω’ σου, τα διαμορφώνεις μέσα στο χρόνο, σε μιά συνεχή σπειροειδή εξελικτική πορεία η οποία, όμως, έχει μπούσουλα: δεν δοκιμάζεις …ότι κι ότι. Η ένστασή μου είναι σ αυτό το «δοκιμάζουμε τα πάντα».
    στην εφηβεία σου, Δεν Ξέρεις Τι αγαπάς: σιγά σιγά το προσδιορίζεις, με το χρόνο.

    Για να δώσω ένα …χοντρικό παράδειγμα: δεν είναι η πρώτη αγάπη αυτή που δεν λησμονιέται. Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η τελευταία.
    στην εφηβεία μου, ανάθεμα κι αν ήξερα Τι ήθελα.
    Ξέρουμε πάρα πολύ καλά τι κάνουμε, έστω και υποσυνείδητα. Ποτέ δεν πάμε «στα τυφλά», «δοκιμάζοντας».
    ο έρωτας, Δεν είναι …τυφλός: ξέρουμε τι θέλουμε και οι κεραίες μας το αναγνωρίζουν -ή νομίζουν πως το αναγνωρίζουν…- πάνω στον άλλο.
    Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

    Οσο για …το καρτούν: στην αρχαία Αθήνα, θα ανήκες στους σοφιστές…
    Φυσικά και δεν αντιπαθώ το ίδιο το καρτούν.
    Αντιπαθώ αυτό που συμβολίζει.

  24. 24 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:57 μμ

    Υ.Γ. ε όχι και Dirty η Christina Αnguilera…μην τρελαθούμε τώρα.
    Αυτή εδώ όμως …μάλιστα

    «συμπρωταγωνιστεί» ο τεράστιος Christopher Walken.
    αν ήμουν κορίτσι και έβγαινα ραντεβού μαζί του, σίγουρα θα …ξεχνούσα το διάφραγμά μου.

  25. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:01 μμ

    Νομίζω πως κόλλησες σε κάτι που πραγματικά κι εγώ δεν υποστηρίζω…δεν είπα πως όλοι ντε και καλά δοκιμάζουμε τα πάντα…
    Αν αυτό κατάλαβες από τα λεγόμενά μου τότε λάθος δικό μου μεγάλο που σου άφησα αυτή την εντύπωση…
    Είχα πει αν θυμάμαι καλά «λίγο ή πολύ»….δεν είχα προσθέσει το «καθόλου» και γι αυτό λογικά προέκυψε η παρεξήγηση!
    Αλλά καλέ μου Odetomann να ξέρεις πως πολύ συχνά δεν «αγοράζουμε γουρούνι στο σακί» Δοκιμάζεις ένα νέο πιάτο…κάνεις έρωτα με αρκετούς συντρόφους μέχρι να καταλήξεις στον ιδανικό (αν καταλήξεις), δοκιμάζεις πολλά ντυσίματα μέχρι να βρεις το δικό σου στυλ….
    Εγώ σε αυτά αναφερόμουν αλλά και σε πιο σημαντικά..όπως το τι θα σπουδάσεις, το τι δουλειά θα κάνεις κλπ!

    Γράφεις πως στην αρχαία Αθήνα θα ανήκα στους σοφιστές! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Ναι αυτό θα μπορούσε να είναι αλήθεια…Μόνο που δεν μένω, ούτε ζω στην αρχαία Αθήνα!
    Είμαι μια σύγχρονη…..χμμμ σοφίστρια? (σωστός ο όρος?) που ζει σε νησί! 😆 😆 😆

    Αντιπαθείς λοιπόν αυτούς που είναι τυχεροί χωρίς να κουνήσουν στην ουσία το χεράκι τους….? Καμιά φορά η αντιπάθεια μπορεί να κρύβει ψήγματα ζήλιας ή και φθόνου, για κάτι που δεν μπορέσαμε ή δεν μπορούμε να είμαστε εμείς! 😉

    (Πολύ μου αρέσει αυτός ο διάλογος!!!!!! 🙂 )

  26. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:06 μμ

    Η Madonna υπήρξε το πρωτότυπο που όλοι αντέγραψαν μετά…όπως Aquilera, Spears και τώρα η Lady Gaga…
    Υπέροχο το κλιπάκι που μας χάρισες, αλλά νομίζω πως θα πρέπει να δικαιολογήσω ή μάλλον να εξηγήσω την επιλογή των δικών μου κομματιών!
    Είναι προκλητικά κάτι που λείπει οπτικά τουλάχιστον από το κλιπάκι αυτό!
    Δεν παύει όμως να είναι καλοδεχούμενο στο blog μου! 😉

  27. 27 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 5:36 μμ

    «Αντιπαθείς λοιπόν αυτούς που είναι τυχεροί χωρίς να κουνήσουν στην ουσία το χεράκι τους….? Καμιά φορά η αντιπάθεια μπορεί να κρύβει ψήγματα ζήλιας ή και φθόνου, για κάτι που δεν μπορέσαμε ή δεν μπορούμε να είμαστε εμείς!»

  28. 28 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 5:39 μμ

    «David Watts» is a song written by Ray Davies that originally appeared on the Kinks’s 1967 album Something Else by the Kinks.
    It is about the singer’s great admiration of fellow schoolboy David Watts, who appears to have a «charmed life.» There is an undercurrent of either deep jealousy or, as AllMusic put it, «a schoolboy crush.» It is also, as Jon Savage has written, one of Ray Davies’ «sharpest homoerotic songs».

    wiki

  29. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 5:40 μμ

    Να μπω στο μυαλό σου ώστε να μην χρειαστεί να ρωτήσω για ποιο λόγο επαναλαμβάνεις τα λόγια μου…είναι αδύνατο! χαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Αυτό που μπορώ να πω είναι πως απόλαυσα το τραγουδάκι…χωρίς να ξέρω ποιος είναι αυτός ο David Watts! :mrgreen:

  30. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 5:42 μμ

    Χαχαχαχαχαχαχαχαχα με πρόλαβες!
    Ευχαριστώ πολύ, Odetomann! 🙂

  31. 31 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:02 μμ

    επαναλαμβάνω εκείνα τα λόγια σου στα οποία θέλω να απαντήσω.
    απ οτι βλέπω δεν υπάρχει δυνατότητα να κάνω quote σε συγκεκριμένο τμήμα του μηνύματός σου..
    θέλησα λοιπόν να επεκτείνω τον συλλογισμό σου περί ύπαρξης ‘ψηγμάτων ζήλειας, φθόνου κλπ’ : τα κίνητρα, μπορούν να είναι απείρως πιο …ιδιαίτερα, που λές κι εσύ.
    χι χι

  32. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:09 μμ

    Σαφώς και τα κίνητρα θα μπορούσαν να είναι περισσότερα και πιο ιδιαίτερα…το να πετάς όμως μια κουβέντα σε κάποιον, στην ουσία άγνωστο, λέγοντας ότι δεν συμπαθείς το Γκαστόνε….χμμμ επέτρεψέ του να έχει το ελεύθερο να σκεφτεί ό,τι θέλει. Εκτός κι αν προς αποφυγήν αυθαίρετων συμπερασμάτων, κρίσεων κλπ..του δώσεις κατευθυντήριες οδηγίες! 😉

  33. 33 odetomann
    10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:12 μμ

    εννοείται πως είναι ελεύθερος να σκεφτεί ό,τι θέλει.
    μάλιστα εγώ του προεκτείνω ακόμα περισσότερο τους συλλογισμούς του.

    τα αυθαίρετα συμπεράσματα είναι τα πιο ωραία.
    Λάθη, Δεν υπάρχουν.
    τα manuals τα χάσαμε στην τελευταία μετακόμιση.

  34. 10 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:15 μμ

    Χαχαχαχαχαχαχαχαχα είσαι «δικός μου άνθρωπος» !!!!
    Αν υπάρχει κάτι που σιχαίνομαι πολύ, είναι τα manuals! 😆
    Δεν τα διαβάζω ποτέ! :mrgreen:


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Σεπτεμβρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 318,578 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: