20
Σεπτ.
11

Rain Dance…

Με τους δείχτες του ρολογιού να δείχνουν λίγο πριν το ξημέρωμα…το σκοτάδι καλά κρατεί. Ενώ μια καταιγίδα που μαίνεται αρκετή ώρα τώρα, με απέσπασε τελείως απ’ την αγκαλιά του Μορφέα.

Άνοιξαν οι ουρανοί κι ήταν αδύνατο να χάσω αυτό το θέαμα…Στο γνωστό μπαλκόνι γι άλλη μια φορά, έγινα κοινωνός αυτής της μαγείας που συντελούνταν μπροστά μου.

Κατάμαυρη η θάλασσα, με τον άνεμο να την μαστιγώνει και να σηκώνει κύματα…Η βροχή να πέφτει ασταμάτητα, ενώ η ατμόσφαιρα να μυρίζει φρέσκο νοτισμένο χώμα αναμεμειγμένο με την αλμύρα της θάλασσας, που παρέσερνε ο αέρας…

Γύρισα προς το εσωτερικό του δωματίου. Κάτι τέτοιες στιγμές θέλω να τις συνοδέψω με μουσική…το τραγούδι της βροχής δεν μου φθάνει…

Θυμήθηκα τα cds των Ινδιάνων Inkas που είχα αγοράσει κάποτε…Αυτοί ήξεραν καλά να υμνούν με τη μουσική τους, τη βροχή, όπως όλα τα στοιχεία της φύσης που λάτρευαν σαν θεούς…

Rain Dance…

Οι πρώτες νότες ξεχύθηκαν στο δωμάτιο αδιαφορώντας για το ακατάλληλο της ώρας…Ήμουν/είμαι ήδη μακριά …ταξιδεύω…!

[Lilith θυμάσαι? Είχαμε υποσχεθεί η μια στην άλλη αυτό το ταξίδι στο Περού! 😉 ]

22 Responses to “Rain Dance…”


  1. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:20 μμ

    Μπορεί να μην έχω μνήμη ελέφαντα (κάθε άλλο, θα έλεγα), αλλά τη στιγμή που είδα για πρώτη φορά ένα τέτοιο γκρουπ Περουβιανών να τραγουδάει στον δρόμο, δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Είχα ‘καρφωθεί’ εκεί δίπλα για αρκετή ώρα και αν δεν γκρίνιαζε η φίλη που ήταν μαζί μου, εκεί θα είχα ξημερωθεί! 😆
    Είσαι πολύ τυχερή! Και για την καταιγίδα και για τη θάλασσα και για τον συνδυασμό!

    Φιλιά πολλά, Αστέρι μου!

    ΥΓ: Θυμάμαι, ναι. Μακάρι να το κάναμε…
    Εκτός και αν…
    Εκτός και αν συναντηθούμε εκεί στην επόμενη ζωή. 🙂

  2. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 1:36 μμ

    Να δεις πόσο ταιριάζουμε (γι’ ακόμα μια φορά)…
    Όταν είχα δει πριν τρία χρόνια για πρώτη φορά ένα γκρουπ Περουβιανών στην Ερμού, μέσα στην εορταστική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων…ΜΑΓΕΥΤΗΚΑ!
    Δεν γνώριζα τη μουσική κουλτούρα τους…Έμεινα κι εγώ κολλημένη ώρες (ούτε κι εγώ ήμουν μόνη αλλά ποιος μπορούσε να «με κάνει καλά»? ΚΑΝΕΙΣ :mrgreen: )
    Ανάμεσα στα πολλά πλανόδια συγκροτήματα είχα σταμπάρει ένα που μου άρεσε πολύ. Έμεινα κοντά τους και -αν θες το πιστεύεις- έστω σαν παπαγάλος τραγουδούσα μαζί τους…Με είχαν προσέξει στο συγκεντρωμένο πλήθος και μου χαμογέλασαν σαν να με καλοδέχονταν στη φυλή τους!
    Σε πληροφορώ αν και δεν είμαι φαν στο να αγοράζω cds -το ξέρετε αυτό- αγόρασα έξι δικά τους!
    Είναι μια συλλογή που λατρεύω να ακούω στιγμές σαν τη σημερινή με την καταιγίδα να μαίνεται έξω…Είναι η δική μου ιεροτελεστία!

    Πολλά φιλιά κι από μένα, νεράϊδα μου!

    Υ.Γ: Σίγουρα θα συναντηθούμε εκεί την επόμενη ζωή, Λιλιθάκι…με τόσα κοινά που μας ενώνουν …δεν γίνεται αυτό να «μας ξεφύγει!» 😉

  3. 3 Angel
    20 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:03 μμ

    Ομορφη μουσική…
    Βροχή ε; Θάλασσααααα
    Αχχχχ………ζηλεύωωωωωωωωωω
    Θέλω να μυσίρω το βρεγμένο
    χώμα αλλά εδώ σκάμεεεεε…..
    Φιλιά πολλά γλυκιά μου

  4. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 3:09 μμ

    Είναι όντως πολύ όμορφη η μουσική τους Αγγελάκι μου. Ειδικά στο πρώτο video, το κομμάτι που παίζουν είναι το αγαπημένο μου. Κρίμα που δεν ολοκληρώνεται στο video και παρόλο που έψαξα πολύ, δεν το βρήκα πουθενά στο youtube…ευτυχώς που έχω αυτό το κομμάτι αν και λειψό!
    Μην στενοχωριέσαι καλέ, Θα ‘ρθει και σε σας η βροχή…Το είπαν άλλωστε, πως θα ξεκινήσει από δυτικά και θα απλωθεί παντού η κακοκαιρία. Οπότε θα μυρίσεις βρεγμένο χώμα! 😉
    Φιλιά πολλά πολλά! 🙂

  5. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:15 μμ

    Επιτέλους αυτή τη στιγμή ήρθε κι εδώ στη Δύση μια όμορφη βροχή!
    Επιτέλους γιατί η ζέστη , μαζί με τις γνωστές συνθήκες της πόλης δεν αντέχονταν !

    Πολύ όμορφη μουσική!
    Είχα κι εγώ δύο τετοια cd τα οποία τα χάλασα από τις πολλές φορές που τα άκουσα! 🙂

    Δώρο…

  6. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:31 μμ

    Όχι πως με πείραζαν εμένα οι συνθήκες, βέβαια δεν συγκρίνονται μάλλον με τις δικές σας…αλλά πάντα είναι ευχάριστη μια αλλαγή, ειδικά όταν πρόκειται για την βροχή που τόσο αγαπώ!
    Ευχαριστώ πολύ για το δώρο σου, Ερατώ, είναι πολύ όμορφο! 🙂

  7. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:33 μμ

    Χαχαχαχααχαχαχαχα ωραίο αυτό το τσα-τσα…!
    Αγαπημένοι πάντα οι Κατσιμιχαίοι!
    Ευχαριστώ και για το δεύτερο τραγούδι, Ερατώ!
    Φιλιά πολλά! 🙂

  8. 9 Rostar
    21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:31 μμ

    Πριν από κάποιο άλλο σχόλιο, θ’ αφήσω αυτό το κλασσικού επιπέδου, πλέον, video από το κορυφαίο δημιούργημα των Ελύτη και Χατζιδάκι…
    Μ’ αρέσει η βροχή, όσο κι αν σαν ύπαρξη αυτοεκπληρώνομαι μέσα στην ηλιοφάνεια και τη ζέστη…
    Η πρώτη, όμως, βροχή μετά το καλοκαίρι… μ’ αφήνει μια θλίψη, όσο γοητευτική κι αν είναι…
    Δεν μπορώ να μην επισημάνω και τα «χαρακτηριστικό» των στίχων απόσπασμα, που ταιριάζει όσο ελάχιστα στο «σώμα» του ιστολογίου, στο οποίο εναποτίθεται…

    …μουσκέψανε τα λόγια που είχαν γεμίσει… είχαν γεμίσει αστροφεγγιές!…»

  9. 10 Rostar
    21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:33 μμ

    Ελπίζω αυτό το σύντομο «πέρασμα» από το blog να ελαφρύνει κάπως το συσσωρευμένο «κρίμα» των πολλών μου απουσιών! χαχαχαχαχαχαχα!
    🙂

  10. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:35 μμ

    Εγώ τι θα μπορούσα να προσθέσω σε μια προσωπική εξομολόγηση? Ίσως τα λόγια είναι περιττά…
    Συχνά λένε πως οι καιρικές συνθήκες επηρεάζουν την ψυχολογία και τη διάθεσή μας…οπότε δεν μπορείς να βάλεις «χέρι» στα συναισθήματα του άλλου, έτσι δεν είναι?
    Ευχαριστώ για το τραγουδάκι, αν και δεν είναι από εκείνα που συνήθως ακούω!
    Ευχαριστώ πολύ για το δωράκι σου Rostar! 🙂

  11. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:37 μμ

    Μην με προκαλείς Rostar…δεν είχα καμιά πρόθεση να κάνω την οποιαδήποτε νύξη για το «κρίμα των απουσιών σου» …αλλά αν το θέτεις έτσι δεν γλιτώνεις! 😆
    Μην ξεχνάς ένας φίλος -όνομα και μη χωριό- μου συνέστησε να διαβάσω τη Νιν …ξέρεις κάτι για το έγκλημα αυτό? :mrgreen:

  12. 13 Rostar
    21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:46 μμ

    Ναι κάτι μου θυμίζει η προτροπή αυτού του «τύπου»
    (πως τον λένε… πως τον λένε… θα τον θυμηθώ και θα του τα σούρω!…)

  13. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:50 μμ

    Ωραία θα το κάνουμε παρέα! 😛

  14. 15 Rostar
    21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:52 μμ

    Να είσαι σίγουρη! Δεν θα «τον αφήσουμε» να πάρει ανάσα!
    Από τώρα φτιάχνω το «κατηγορητήριο» χαχαχαχαχαχαχαχαχααχα!

  15. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 6:58 μμ

    Τότε εγώ θα είμαι όλα τα υπόλοιπα…από δικαστής ως ένορκος! 😉

  16. 17 Rostar
    21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:04 μμ

    Μέχρι εκεί … καλά είναι!
    Μη τυχόν και αποφασίσεις να γίνεις και… Δήμιος!
    χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχααχα!

  17. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:05 μμ

    Αυτό θα το κρίνουν οι ….ένορκοι! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα 😛

  18. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 10:46 μμ

    A, μα με μπερδεύετε τώρα αγαπητή Αστροφεγγιά…. ψάχνω προσεκτικά την ανάρτηση σας για την Νιν και δεν βλέπω κάποιο αντίστοιχο σχόλιο.

    Ποιός να είναι άραγε ο φίλος που σας «προέτρεψε» να διαβάσετε το βιβλίο;

    Υποθέτω κάποιος πολύ αξιόλογος αναγνώστης σας, εξάλλου αυτά τα θέματα είναι και un peu ‘προσωπικά’ κι ας γράφονται δημόσια…. κι έτσι επιβεβαιώνεται το υψηλό επίπεδο του blog σας!

  19. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:00 μμ

    Αγαπητή μου φίλη…το σχόλιο αναφερόταν σε ένα παλιό, αλλά πρόσφατο ποστ μου,

    https://astrofegia.wordpress.com/2011/09/13/desires/

    Δεν ξέρω τι επίπεδο έχει το blog μου, αυτό εσείς το κρίνετε άλλωστε!

    Εγώ απλά χαίρομαι την παρέα σας!

    Ο φίλος που μου προέτρεψε να διαβάσω τη Νιν είναι ο ίδιος ο Ρόσταρ κι απλά αυτό που διαβάσατε εδώ ήταν ένα αστείο μεταξύ του ίδιου και εμού…

  20. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:15 μμ

    Μα Αστροφεγγιά μου, σε αυτό το ποστ αναφέρθηκα κι εγώ λέγοντας ότι με μπέρδεψε, διότι δεν είδα την προτροπή στην οποία αναφέρεστε…
    Μικρή σημασία έχουν όμως αυτά, είναι απλά ‘για την ιστορία’, σημασία έχει που σας δόθηκε η προτροπή να διαβάσετε ένα εξαιρετικό βιβλίο, από έναν αναγνώστη σας ο οποίος δείχνει να γνωρίζει πολλά περί μουσικής επίσης, και περί τέχνης γενικότερα, και του οποίου τα σχόλια παρακολουθώ με έντονο ενδιαφέρον.
    Καλό σας βράδυ

  21. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 11:22 μμ

    Αν διάβασες εκείνο το ποστ, είπα πως δεν ήταν επιλογή μου να το διαβάσω αλλά η επιμονή του με έπεισε…
    Τις υπόλοιπες απόψεις μου για το βιβλίο τις αναγράφω εκεί…
    Και πάλι δεν μπορώ να καταλάβω σε ποιο σημείο βρίσκεται η παρεξήγηση και ποια από τις δυο μας δεν καταλαβαίνει την άλλη…
    Όμως όντως αυτό δεν έχει καμιά σημασία…ποτέ δεν μετανιώνω για ένα βιβλίο που διαβάζω ή για μια ταινία που βλέπω…
    Ο φίλος Ρόσταρ είναι πραγματικά ένας αξιόλογος και αξιοπρεπής (όλοι μας είμαστε) άνθρωπος και είναι τιμή μου, που επισκέπτεται το blog μου και εναποθέτει τις σκέψεις του!
    Σου εύχομαι επίσης να έχεις ένα όμορφο βράδυ! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Σεπτεμβρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 317,715 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: