26
Σεπτ.
11

Dream on…

Έχει σημασία πώς σκέφτονται οι άλλοι?

Έχει σημασία πώς ζουν οι άλλοι?

Έχει σημασία τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα?

Σάμπως έχει σημασία τι γνώμη έχω εγώ γι αυτούς?

Δεν είναι πιο σημαντικό τι σκέφτομαι εγώ,

το πώς ζω εγώ

και το τι άποψη έχω εγώ για μένα?

Είναι εγωισμός?

Χμμμ, ή είναι η ζωή μου

και βαστάει για λίγο και μόνο μια φορά?

🙄


12 Responses to “Dream on…”


  1. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:05 μμ

    Εν μέρει, ναι, έχει σημασία. Δεν ζούμε μόνοι μας σε αυτόν τον κόσμο. Ο εγωισμός είναι απαραίτητος. Δείχνει προσωπικότητα. Μόνο, όμως, όταν εντοπίζεται οριοθετημένος σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Ειδάλλως, άμα ξεπεράσουμε το πλαίσιο, χάνουμε το μέτρο και η προσωπικότητα μετουσιώνεται σε παιδάκι που κλαίει για την κουδουνίστρα του.

    Υ.Γ. Τραγουδάρα.

  2. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:12 μμ

    «Παιδάκι που κλαίει για την κουδουνίστρα του», πολύ μου άρεσε αυτή η παρομοίωση! 😆
    Συμφωνώ κι ευπαξάνω για το τραγούδι!!!!!
    Φιλιά πολλά, Kanthare μου! 🙂

  3. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:34 μμ

    Είναι εγωισμός όταν όλα αυτά τα… ‘εγώ’, ‘για μένα’, εμένα κτλ έχουν αντίκτυπο στους άλλους γύρω σου. Συμφωνώ με τον Kantharo. Δεν ζούμε μόνοι μας σ’ αυτό τον κόσμο. Αν, ας πούμε, εσύ έχει μεγάλο βίτσιο να έχεις 2-3 πισίνες στο σπίτι σου και θες να ‘καις’ και κανα εκατομυριάκι βατ τη μέρα σε ρεύμα, αυτό δεν είναι δικαίωμά σου επειδή μπορείς να το πληρώσεις. Άρα, εδώ δεν πάει το «δική μου είναι η ζωή και ό,τι θέλω την κάνω», γιατί you’re messing with our future, too.
    Κατά τα άλλα, αν φροντίζεις να μην πληγώνεις ανθρώπους (και άλλα έμψυχα) γύρω σου, μπορείς, βέβαια, να είσαι ο εαυτός σου. By all means! Να θυμάσαι, όμως, πάντα (μιλάω σε Γ’ πρόσωπο), ότι δεν είναι μόνο εσύ που έχεις μόνο μία ζωή. Όλοι από το ίδιο μαγαζί ‘ψωνίζουμε’. 🙂

    Φιλιά πολλά!

  4. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:40 μμ

    Αν ψωνίζαμε θα ήταν καλά! 🙂
    Εγωιστικό? Ίσως ναι αν εννοούσα να ζήσω εγώ κι ας πεθάνουν οι άλλοι …ή να αναδειχθώ εγώ επί πτωμάτων…!
    Σε μια τέτοια περίπτωση θα συμφωνούσα…αλλά κυρίως στόχευα στο να μην μπλέκω στις υποθέσεις άλλων όπως οι άλλοι στις δικές μου…
    Αλλά τι περιμένεις από ένα Αστεράκι που παραληρεί μεταμεσονύκτια? 😆
    Φιλιά πολλά κι από μένα!

  5. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:53 μμ

    Ε, εντάξει…
    Δεν παραληρείς μόνο εσύ. 🙂

    «να μην μπλέκω στις υποθέσεις άλλων όπως οι άλλοι στις δικές μου»
    Σ’ αυτό, δεν θα διαφωνήσω, βέβαια!

  6. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:54 μμ

    Το τραγούδι, απλά υπέροχο!

  7. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:56 μμ

    Σου είπε ποτέ κανείς πως τα αστέρια όταν ετοιμάζουν post….χμμμμ 3 ή 4 το πρωί είναι νηφάλια? 😆
    😛

  8. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 4:59 μμ

    Εεεεεε στο τραγούδι, Λιλιθάκι μου σίγουρα δεν θα διαφωνήσουμε…περιττό να σου πω ότι το έχω λιώσει κι αυτό τις τελευταίες μέρες! 😉
    Γμτ ένα 24ωρο δεν μου φθάνει! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

  9. 9 Rostar
    27 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 12:49 πμ

    Δισυπόστατο αυτό το θέμα σου Αστροφεγγιά μου!…
    Πρόκληση μεγάλη για να μην απαντήσω, έστω κι αν πνίγομαι από δουλειά έστω και στις 1.30 μετά τα μεσάνυχτα!
    Από που ν’ αρχίσω;… Από τον «επίσημο» τίτλο του και το συνακόλουθο εκπληκτικό του τραγούδι ή να προχωρήσω στα περί…»Το Εγώ και οι Άλλοι…» Ας αρχίσω από το τελευταίο που είναι και πιο καυτό!…κι άντε να δούμε που θα μας βγάλει…
    Ρωτάς αν έχουν σημασία οι σκέψεις, η ζωή και η γνώμη των άλλων για εσένα (εμένα εν προκειμένω, μια κι εγώ απαντώ…). Πολύ δύσκολη η απάντηση στη γενική της μορφή. Γίνεται όμως εύκολη, όταν αυτοί οι πολλοί «άλλοι» περιορισθούν στα πρόσωπα που αγαπάμε, εκτιμάμε και ξεχωρίζουμε από το ανώνυμο πλήθος…
    Τότε ΝΑΙ!…Ακόμη κι αν διαφωνούμε, η γνώμη τους έχει σημασία κι άσχετα αν την υιοθετήσουμε ή όχι, δεν μπορούμε να την προσπεράσουμε, επειδή είτε μας αρέσει είτε όχι αλληλοεπηρεαζόμαστε! Εξαρτάται όμως κι απ’ το πόσο σημαντικό ή επιδερμικό είναι το θέμα που αφορά τη γνώμη τους. Μας επηρεάζει όμως, όπως επηρεάζει κι η δική μας αυτά τα πρόσωπα…
    Όσον αφορά το τι σκεπτόμαστε, πως ζούμε και πως κρίνουμε ΕΜΕΙΣ τον εαυτό μας, σαφώς και είναι ΠΙΟ σημαντικό από το τι σκέφτονται οι άλλοι για μας. Πρόσεξε όμως, δεν διαγράφω… απλά διαφοροποιώ την σημαντικόντητα με την ταπεινή λεξούλα ΠΙΟ…
    Αν χρειαστεί, σε προσωπική βάση, να μου βάλουν ένα Colt (αφού σου αρέσουν και τα γουέστερν) στο κεφάλι -συμβολικό το παράδειγμα- εγώ θα επέλεγα ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΘΕΩΡΗΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ με οποιοδήποτε κόστος… ακόμη κι αν χάσω!…
    Κι εδώ είναι το σημείο που ενώνεται το θέμα σου με το εκπληκτικό Dream On!
    Είναι η εκπληκτική αναφορά των στίχων… You got to lose to know how to win!…
    Κάτι που είναι ΚΑΝΟΝΑΣ στη ζωή, όσο κι αν είναι «πικρό το ποτήριον»… Σκληρός ο στίχος… σου επιβάλλει να «φρενάρεις», να «βγεις έξω» και να τιθασεύσεις το ανυπότακτο αλλά γοητευτικό μυαλουδάκι σου, στο να προβληματισθεί πολύ σοβαρά στο περιεχόμενό του… Δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού η ποίηση σου αρέσει… 🙂
    «… Είσαι Υποχρεωμένος(η) Να Χάσεις, Για Να Μάθεις Να Κερδίζεις!…»
    Κι αφού περάσεις απ’ αυτό το «μονοπάτι» τότε σου λέει το άσμα… «Πάμε Παρακάτω!…» αν έχεις ακουστά την πρόταση… ;)… Πας, λοιπόν, παρακάτω, αγκαζέ με το τραγουδάκι που σου επαναλαμβάνει τόσο «φορτικά»…
    ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ… ΣΥΝΕΧΙΣΕ!… ΜΕΧΡΙ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!…

    Θα μου επιτρέψεις, φαντάζομαι, να παραθέσω μια διαφορετική έκδοση του τραγουδιού, με την προσωπική κατάθεση άποψης (να ‘μαστε πάλι στο πρώτο σκέλος του post) ότι ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ, ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟΤΕΡΗ, ΠΙΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ αλλά και ΠΙΟ ΥΠΟΒΛΗΤΙΚΗ, σε σχέση με την ούτως ή άλλως υπέροχη των Aerosmith… Προσωπικά, η εκτέλεση των Ronnie James Dio (R.I.P.) & Yngwie Malmsteen είναι αυτή… που έχει «λιώσει» εμένα κι όχι εγώ το τραγούδι… Αυτό το εικοσάλεπτο που γράφω το ακούω συνέχεια!…

  10. 27 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 7:56 πμ

    Αγαπητέ Rostar, διαβάζοντας πολύ προσεκτικά το σχόλιό σου τείνω να συμφωνήσω μαζί σου. Επειδή ίσως προσέγγισες -πιο κοντά- στον δικό μου αρχικό συλλογισμό.
    Μη θέλοντας όμως να αδικήσω τα άλλα τα παιδιά, τους αγαπημένους μου φίλους, ίσως σωστά με παρεξήγησαν, επειδή εγώ όταν κατέγραφα αυτές τις σκέψεις πετούσα σε νεφελώδη ουρανό! 😆
    Δεν γνωρίζω αν η ανταπάντησή μου στη Λίλιθ σε βοήθησε να ακολουθήσεις το σωστό μονοπάτι σκέψεων.

    Σαφώς είναι αλήθεια πως η άποψη των ανθρώπων που θεωρούμε «δικών» μας μας ενδιαφέρει και έχει τη δύναμη να μας επηρεάζει σ’ ένα Α ή Β ή και παραπάνω βαθμό. Οι υπόλοιποι -οι εκτός του κύκλου, όπως ονομάζω εγώ- για μένα η άποψή τους είναι περιττή κι αδιάφορη.
    Έπειτα σημαντικό ρόλο παίζει κι ο χαρακτήρας του καθενός, Κατά πόσο είναι ανεκτικός και δεκτικός σε συμβουλές ή άλλες καταθέσεις απόψεων.
    Προσωπικά είμαι αρκετά ισχυρογνώμων και δύσκολα δέχομαι κάτι αν δεν καλύπτει το δικό μου τρόπο σκέψεων και γενικά το φάσμα των πεποιθήσεών μου.
    Από την άλλη αν και έχω «ευαισθητήριους κάλυκες συναισθημάτων» μπορώ ίσως να τους ελέγξω και σε γενικές γραμμές δεν με ενδιαφέρει το τι κάνει ο άλλος, το πως ζει κλπ.
    Καλό είναι να αφοσιωνόμαστε στη δική μας ζωή κατά κύριο λόγο και μετά στη ζωή των άλλων αν χρειαστεί. Δεν καταρρίπτω σε καμιά περίπτωση την έννοια της κοινωνίας ανθρώπων και δεν απορρίπτω τους κανόνες και τους νόμους που έχουν θεσπίσει, άσχετα αν συμφωνώ ή όχι…Χαχαχαχαχαχα μπορεί να είμαι η μειοψηφία, τι να κάνουμε?
    Ελπίζω να σε κάλυψα!

    Όσον αφορά το δώρο σου, πραγματικά είναι ένα ΥΠΕΡΟΧΟ δώρο, δεν γνώριζα πως υπήρχε άλλη εκτέλεση και μάλιστα πρώτη, από άλλους!
    Μόνο που -χωρίς παρεξήγηση- προτιμώ εκείνη των Aerosmith, την «στριγγλή» φωνή του Steven, που φθάνει τις μουσικές του νότες και δυνατότητες πολύ ψηλά…Δεν ξέρω, ακόμα και η μουσική μου αρέσει περισσότερο..στη δική τους εκτέλεση!
    Βέβαια ένα τέτοιο τραγούδι με τέτοια μελωδία και στίχο, πώς είναι δυνατόν να μην τα σπάει μεταφορικά και κυριολεκτικά!
    Γιατί το επέλεξα στο post μου? Νομίζω πως ταίριαζε απόλυτα!
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα αυτά τα «λίγα» ήθελα να πω…μάλλον συναγωνίζομαι το μέγεθος των δικών γραπτών…Ελπίζω όμως να ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες…κάτι που δεν κατάφερα στο αρχικό μου post!

    Καλή σου μέρα, καλή συνέχεια και καλό ξεμπέρδεμα στις επαγγελματικές σου υποχρεώσεις! 😉

    Υ.Γ: Κάτι που ξέχασα να αναφέρω…ξέρω πολύ καλά να κερδίζω, αλλά ξέρω πολύ καλύτερα να χάνω…έχω επίγνωση του κόστους που μπορεί να επέλθει, αλλά αυτό που είναι και που θέλω να κάνω θα το κάνω! 😉
    Επίσης οι στίχοι αγαπητέ μου λένε κι άλλα πράγματα…εμένα που μ’ αρέσει η ποίηση ( 😛 ) νομίζω πως κατάφερα να τους αποκωδικοποιήσω! :mrgreen:

  11. 11 Rostar
    28 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 10:08 μμ

    Αν, στην πρώτη ανάγνωση, θεώρησα την απάντησή σου πνευματώδη… σε δεύτερη επισκόπηση τη βρίσκω γοητευτικά πλήρη αλλά και με μια ασυνήθιστη -σε γραπτά κείμενα απλών ανθρώπων 😉 – πληρότητα γλωσσικής έκφρασης…
    Οι απόψεις σου επί του θέματος διαφέρουν κατά τι από τις δικές μου, αλλά σε ένα, τόσο… προσωπικής υφής, θέμα η ταυτότητα απόψεων θα μπορούσε να θεωρηθεί παράξενη.
    Περαιτέρω ανάλυση αυτών των διαφορών και συμφωνιών, κρίνω -υπό τις παρούσες συνθήκες της καθημερινής μου δραστηριότητας- ότι μου είναι δύσκολο να την επιτύχω σε μια ανταλλαγή posts…
    Όσον αφορά την εκτέλεση του τραγουδιού εκεί ισχύει το «περί ορέξεως»… Όπως είπα λάτρεψα επί πάμπολλα χρόνια το Dream On των Aerosmith… Κυριολεκτικά το λάτρεψα και το έχω συνδυάσει με εκπληκτικά όμορφες στιγμές της ζωής μου… Κάποτε, όμως, έρχεται ο «καινούργιος έρωτας» που λένε… Δεν θα υποτιμήσεις ή απαξιώσεις τον προηγούμενό σου, αλλά ο καινούργιος είναι που σε κάνει να υπερίπτασαι της ύπαρξής σου!…
    Χαίρομαι ιδιαίτερα που, οι στίχοι του τραγουδιού, σου είπαν κι άλλα πράγματα! 😉 Αυτό συμβαίνει πάντοτε όταν η ποίηση είναι μέσα στις υπαρξιακές σου αρτηρίες! 🙂
    Κάτι αναμενόμενο για ένα «μικρό αθώο αστεράκι», που περιφέρεται μέσα στον εσώτατο πυρήνα αυτού που θα μπορούσε να αποκληθεί «Ποίηση» δηλαδή «Δημιουργία»… τι άλλο δηλαδή από το Σύμπαν;…
    Χάρηκα πολύ αυτό σου το post!…

  12. 28 Σεπτεμβρίου, 2011 στο 10:15 μμ

    Παρακαλώ? 🙄
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Δεν υπάρχει λόγος να ψάξουμε παραπάνω τίνος η άποψη είναι σωστή ….ΑΝ είναι σωστή και τίνος λάθος…
    Ο καθένας έχει τη δική του φιλοσοφία, τη δική του κοσμοθεωρία, αγαπητέ Rostar…
    Το ίδιο ισχύει και στα γούστα όσον αφορά τα τραγούδια και εν τω συγκεκριμένω Dream on!
    Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, πέρα ότι χαίρομαι κάθε φορά όταν προκαλώ ευχάριστα συναισθήματα στους άλλους!
    🙂
    Υ.Γ: Οι ποιητικές μου αρτηρίες έχουν βουλώσει, έχεις καμιά τρόμπα? Μια βεντούζα έστω? χαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα 😛


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Σεπτεμβρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 316,451 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: