05
Οκτ.
11

Η «αλήθεια μου»…

🙄 Τι συμβαίνει με μένα τελικά? Άλλα βλέπω, άλλα διαβάζω κι άλλα καταλαβαίνω? Χμμμ μπορεί να είναι κι έτσι. Να ομιλώ και να κατανοώ την «αστροφεγγίτικη» γλώσσα ή διάλεκτο…όπως θέλετε πάρτε το.

Έχω στα χέρια μου ένα βιβλίο με τον τίτλο «Ψέμα μου» κι εγώ το μεταφράζω ως «Αλήθεια μου». Μα τι παράξενη που είμαι στ’ αλήθεια…! 😉

Το «Ψέμα μου» είναι το νέο βιβλίο μιας πολύ αγαπημένης φίλης…e-friend θα διευκρίνιζαν πολλοί, μα για μένα ελάχιστη σημασία έχει. Όταν ανοίγεσαι σε κάποιον… όταν μοιράζεσαι κομμάτια της ψυχής σου με κάποιον, είναι κάτι παραπάνω από μια απλή γνωριμία. Διαφορετικά τι θα μας ξεχώριζε από έναν επαγγελματία ψυχαναλυτή? Το πτυχίο?

Αλλά πάλι καβάλησα το άτι του παραληρήματος. 😛 Ας τραβήξω, λοιπόν, τα γκέμια κι ας επικεντρωθώ σ΄αυτά που θέλω να σας πω…

Τη συγγραφέα την γνωρίζω ελάχιστα χρονικά, μα τι σημασία έχει μπροστά στην ποιότητα? Μάλιστα όταν τυγχάνει να γνωρίζεις ή να ισχυρίζεσαι πως γνωρίζεις έναν καλλιτέχνη, νομίζω πως έρχεσαι πολύ πιο κοντά του…η προσέγγιση είναι πιο άμεση και μαθαίνεις γι’ εκείνον πράγματα, που υπό «κανονικές» συνθήκες θα περνούσαν χρόνια να το καταφέρεις ή και ποτέ (όλα είναι πιθανά).

Την ανακάλυψα μέσα από τα blogs της, μέσα από τις εκπομπές της στο web radio, που διαθέτει και ήταν ολοφάνερο, πως είχα να κάνω με μια προσωπικότητα φύσει καλλιτεχνική. Το ταλέντο της μεγάλο κι αδιαμφισβήτητο. Μια «βιρτουόζος» των λέξεων και των εκφράσεων, που τα πλέκει μεταξύ τους σαν άριστη υφάντρα, δημιουργώντας το «τέλειον».

Αλλά εγώ (ως γνωστόν) που απέχω κατά πολύ απ΄την τελειότητα, αρκετές φορές δεν μπορούσα να συλλάβω τους συλλογισμούς της. Όμως αυτό δεν με εμπόδισε να αναγνωρίζω την αξία της και το χάρισμά της στη συγγραφή. Όταν λοιπόν εκδόθηκε το βιβλίο και το ανακοίνωσε, εγώ δίσταζα να το πάρω…

Δεν είχα άλλη εικόνα, άλλη εμπειρία από κάποιο ολοκληρωμένο έργο της και στηριζόμουν αποκλειστικά στα μικρά κείμενά της που ποστάριζε…«Κι αν δεν το καταλάβω? Αν δεν μπορέσω να το κατανοήσω…τι λένε μετά? Πώς χειρίζεσαι αργότερα την κατάσταση και την εύλογη ερώτηση που θα ακολουθήσει: σου άρεσε?» Ήταν κι είναι η μόνη συγγραφέας, που έχω κάποια στοιχειώδη σχέση και επικοινωνία. Πώς θα αντιμετώπιζε ένα πιθανό αρνητικό μου σχόλιο? Αυτοί οι φόβοι με ταλάνιζαν αρκετά, όμως, όπως αποδείκτηκε στην πορεία ήταν αβάσιμοι κι ανόητοι.

Δεν είχα ρωτήσει κανέναν αν το βιβλίο ήταν καλό, ούτε καν την ίδια με το θράσσος που με διακατέχει ώρες ώρες στις πολλές και παράλογες ερωτήσεις μου! :mrgreen: Οπότε ήμουν σαν «παρθένο χωράφι» που περιμένει να το σπείρουν. Καμιά ιδέα, καμιά αναλαμπή για το τι θα συναντούσα…

Με τις πρώτες αράδες, που διάβασα όμως, εξεπλάγην ευχάριστα… «Όχι» μονολόγησα…«Κάποια φάρσα μου παίζουν. Δεν είναι η Αντζελίνα, που εγώ γνωρίζω με τα δυσνόητα γραπτά της.» Η ανάγνωση ήταν τόσο εύκολη και κατανοητή…όπως το νερό που πίνουμε και νοιώθουμε αμέσως τη δροσιά του και που αμέσως καταλαγιάζει τη δίψα μας. Μια ιστορία που σε κέρδιζε απ’ την αρχή και σε προκαλούσε και σε τραβούσε συνέχεια να συνεχίσεις την ανάγνωση για να δεις πού και πώς θα καταλήξει.

Βέβαια για να μην ξεχνιόμαστε…μπορείς να φυλακίσεις τις αχτίνες του ήλιου στις ενωμένες παλάμες σου? Όχι φυσικά. Το φως θα βρει τον τρόπο να ξεφύγει, τη δίοδο να δραπετεύσει. Έτσι κι η συγγραφέας, -σαν ζωγράφος που αφήνει δεξιά κι αριστερά πινελιές που τον χαρακτηρίζουν- παραθέτει τα «γνωστά» κειμενάκια που ξέρει να σκαρφίζεται.

«Έχω στα χέρια μου το βιβλίο σου» της είπα σε μια ανύποπτη στιγμή, ενόσω είχα φθάσει ήδη στη μέση της μελέτης. «Πώς σου φαίνεται?» Αντί άλλης απόκρισης ήταν η άμεση ερώτησή της…Μην θέλοντας να αποκαλύψω οποιαδήποτε σκέψη που αφορούσε το περιεχόμενο το έριξα στο χωρατό: «Έχει ωραίο εξώφυλλο, μου αρέσει η υφή του»! 😀 Κι είναι αλήθεια φίλοι μου…θα μου πεις έχει σημασία αυτό? Τα πάντα έχουν…Μα γιατί δεν τόλμησα να εκφράσω μια άποψη έστω και ημιτελή?

Η συγγραφέας στο οπισθόφυλλο γράφει: «Μια ιστορία, ένας έρωτας, μια αποκάλυψη. Μια αφορμή για βουτιά στα βάθη του εαυτού και σε νέες αναζητήσεις. Μια αιτία για εξερεύνηση ενός καινούριου μονοπατιού. Μέσα από ένα ψέμα ανακαλύπτουμε τις αλήθειες μας. Ετούτο είναι το δικό μου Ψέμα»

Δεν θα σας φανερώσω με τι καταπιάνεται ή τι διαπραγματεύεται…Καλείστε διαβάζοντας τα παραπάνω λόγια ή διαβάζοντας εντέλει το βιβλίο να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα…Να ταξιδέψετε μόνοι σας και να φθάσετε στ’ όποιο λιμάνι εσείς επιθυμείτε.

Αναρωτιέμαι όμως για ποιο λόγο η συγγραφέας επικεντρώνεται στη λέξη «ψέμα». Η ηρωίδα είχε τεράστιο θάρρος, πολύ τσαγανό να εξομολογήσει και να αποκαλύψει πτυχές της ζωής της. Τις δικές της αλήθειες. Εκεί που οι σκέψεις παίζουν το δικό τους κυνηγητό στο λαβύρινθο του νου…εκεί που τα συναισθήματα όλα μαζί ένα κουβάρι έρχονται και σε πνίγουν, θυμίζοντάς σε πως είσαι ζωντανός…είσαι άνθρωπος.

Ταυτίστηκα σε πολλά σημεία με την ηρωίδα. Ίσως επειδή η ιστορία είναι σύγχρονη, ένα φαινόμενο της εποχής μας…εκεί που τα βιώματα των ανθρώπων μοιάζουν λίγο ή πολύ… Ένοιωσα σε κάποιες στιγμές να ΕΙΜΑΙ η ηρωίδα. Κυρίως όταν γνωρίζω πως έχω μοιραστεί τις ίδιες σκέψεις, τους ίδιους προβληματισμούς…

Αντζελίνα απευθύνομαι σε σένα και σε όποιον άλλον με ρωτήσει…Ναι μου άρεσε πολύ το βιβλίο σου…Μου άρεσε και με συγκίνησε πολύ (Το λόγο τον ξέρεις εσύ Αντζελίνα)!!!

Κλείνοντας αυτό το post. -πω πω…αμάν πόσα έγραψα? 😆 – Θα ήθελα να αφιερώσω στη «βροχή», την ιδιοκτήτρια του κόκκινου πλανήτη ένα τραγούδι. Γλυκιά μου μάγισσα, κανονικά θα σου ταίριαζε το lady in red, αλλά επειδή κι εγώ λατρεύω το κόκκινο το έχω βάλει σε άλλο μου post…Υποθέτω όμως πως κι αυτή μου επιλογή -που έπεται-, θα σου αρέσει εξίσου.

After all you are a «magic woman»! 😉

Υ.Γ: Άντζυ μου δεν είχα την χαρά να έχω μια αφιέρωση δική σου στο βιβλίο, μήπως θα είχα την τιμή να την έχω με «e-τρόπο»?

8 Responses to “Η «αλήθεια μου»…”


  1. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 2:44 μμ

    Στο αστεράκι που ξέρει πώς λάμπουν τα αληθινά αστέρια. ΄Ολες τις ώρες μες τη μέρα. ΄Ολες τις ώρες μες τη νύχτα. ΄Οποιος θέλει να δει, αρκεί να σηκώσει τα μάτια ψηλά!

    Αντζελίνα

    Υ.Γ. Μάτια μου, σ’ ευχαριστώ ιδιαίτερα για τα υπέροχα και αληθινά σου λόγια 🙂

  2. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 3:50 μμ

    Πολύ όμορφο και συγκινητικό το αφιέρωμά σου.
    Έχω διαβάσει το βιβλίο και το βρήκα πολύ άμεσο, διαβάζεται ‘σαν το νερό’ και έχει μέσα πολλές στιγμές που (σαν γυναίκα) πραγματικά ταυτίστηκα τόσο πολύ που ένιωσα έναν (φυσικό) πόνο στην καρδιά μου. Όλες οι γυναίκες, παρόλες τις διαφορές μας, είμαστε η ίδια ψυχή.
    Αντζελίνα, δεν σου είχα πει μέχρι τώρα τη γνώμη μου, αλλά στη λέω τώρα…
    Μου άρεσε το βιβλίο σου και παρόλο που δεν σε γνωρίζω προσωπικά, νιώθω περήφανη για σένα γιατί ανήκεις στην μπλογκο-οικογένειά μου. And that’s family, too. 🙂

    Φιλιά πολλά και στις δυο σας!

    ΥΓ: Το εξώφυλλο είναι, πράγματι, υπέροχο! Μπράβο!

  3. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 5:46 μμ

    Λίλιθ…

    ένα χαμόγελο όλο δικό σου κι ένα τεράστιο ευχαριστώ. σε νιώθω πολύ κοντινό μου άνθρωπο και χαίρομαι που μιλάμε 🙂

  4. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 6:04 μμ

    Είναι η πιο όμορφη αφιέρωση…τα πιο όμορφα λόγια που μου έχουν χαρίσει ποτέ!
    Σ’ ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου, μάγισσά μου!
    Σ’ ευχαριστώ πολύ και για την τιμή που μου έκανες να περάσεις απ΄το blog μου!
    Φιλιά πολλά πολλά!

  5. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 6:09 μμ

    Λιλιθάκι μου μάλλον εσύ θα έπρεπε να κάνεις αυτό το αφιέρωμα! Σε μια παράγραφο συνοψίζεις όλα όσα προσπαθούσα να καταθέσω σ΄αυτό το post! 🙂
    Respect!
    LU!

  6. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 6:18 μμ

    Δίνω και στις δυο σας από μια μεγάλη αγκαλιά κι ένα κατακόκκινο φιλί!

  7. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 7:15 μμ

    Τυχαίνει να το έχω διαβάσει κι εγώ και πραγματικά είναι ένα βιβλίο απλό, άμεσο και γι αυτό αληθινό…..
    Μια ιστορία που αρχικά φαίνεται απλή , γίνεται η αφορμή για την συγγραφέα του να κάνει μια τομή στην ανθρώπινη – ίσως πιο πολύ στη γυναικεία- ψυχή με όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που συνήθως έχει…
    Ένα σχόλιο πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, στα όνειρα, στις συναισθηματικές ανάγκες – κυρίως αυτές που για κάποιο λόγο μένουν ακάλυπτες τελικά- στην εμπιστοσύνη που συνδέει τις σχέσεις, στα όρια αλήθειας – ψέματος και στην καθημερινότητα που συχνά σκοτώνει τα μικρά όνειρα που είναι απαραίτητα να μας κρατούν ζωντανούς.
    Αυτά νομίζω πως είναι τα βασικά συστατικά που αποτελούν το βιβλίο αυτό.

    Το εξώφυλλο είναι πολύ ωραίο, όχι μόνο στην υφή αλλά και στα χρώματα …αλλά πέρα από το καλλιτεχνικό μέρος το θέμα που έχει επιλεχθεί «δένει» πολύ με την ιστορία του βιβλίου….
    Το οπισθόφυλλο συνεχίζει να «περιγράφει» κι αυτό την ιστορία , το ίδιο καλά με μια φωτογραφία που παίρνει νόημα κατά την ανάγνωση του βιβλίου.

    Ένα μεγάλο μπράβο στην Αντζελίνα – να με συγχωρέσει , δεν θέλω να το «παίξω» κριτικός , μια απλή αναγνώστρια είμαι – και σε όλους όσους συντέλεσαν για να να εκδοθεί.

    Υ. Γ. Το προμηθεύτηκα από την Εκάτη – τον εκδοτικό του οίκο- έναν χώρο που ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα! (άπειρα βιβλία σε μικρό σχετικά χώρο!)

  8. 5 Οκτώβριος, 2011 στο 7:29 μμ

    Πολύ σωστά, πολύ όμορφα τα είπες όλα Ερατώ μου!
    Χαίρομαι που σου άρεσε! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Οκτώβριος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 316,484 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: