07
Οκτ.
11

Two men, one great name…

Ξέρετε από μικρή είχα ένα πρόβλημα…Ένα «θεματάκι» που ο χρόνος στο πέρασμά του δεν κατάφερε να το λαξεύσει, χμμμ θα έλεγα πως συνέβη το αντίθετο…αντί να συρρυκνωθεί, μεγάλωσε…ή αν θέλετε, ισχυροποιήθηκε στη συνείδησή μου.

Ποιο ήταν το «θεματάκι» αυτό? Δεν ήθελα ποτέ, κυρίως δεν μου άρεσε ποτέ να με θεωρούν μέρος του κοπαδιού…ένα πρόβατο που ακολουθεί πιστά και τυφλά τους υπόλοιπους αμνούς πίσω απ’ τον ποιμένα. Ακόμα κι αν αυτό δεν ήταν δυνατό να αποφευχθεί…θα γινόταν με δικούς μου όρους. Θα έβαζα τη δικιά μου «πινελιά» που θα φανέρωνε το στίγμα μου…Για παράδειγμα θα ήμουν το μαύρο πρόβατο ανάμεσα στα λευκά κι αν υπήρχαν κι άλλα στο χρώμα του ερέβους…τότε εγώ θα ήμουν πουά ή με ρίγες! 😛

Έτσι ανέπτυξα μια προσωπικότητα και χαρακτήρα που πολύ δύσκολα πείθεται απ’ τους άλλους. Έπρεπε να ανταγωνιστούν εμένα την ίδια, διότι ακόμα κι εγώ για να πείσω εμένα πρέπει να καταβάλω πολλά επιχειρήματα ικανά, ώστε να με «ικανοποιήσουν».

Θα μου πείτε αυτό είναι εγωισμός… Ίσως ναι, αλλά όχι αυτός που νομίζετε. Δεν προτάσσω το γνωμικό «εγώ και κανείς άλλος», μα το «εγώ κι οι άλλοι» ή «οι άλλοι κι εγώ». Η σειρά προτεραιότητας ποτέ δεν με απασχόλησε.

Θα με ρωτήσετε τώρα: «Χα, μας ενδιαφέρουν όλα αυτά Άστρο? what’s the point?» Οκ…κλείνω αυτή την εισαγωγή και πάμε παρακάτω. 😉

Επιθυμώ κι η ίδια να πάμε παρακάτω για να δικαιολογήσω και τον τίτλο αυτού του post… Σας έχω απο-δείξει, φαντάζομαι, την αγάπη που τρέφω για τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Θα μου πείτε, ότι ο περισσότερος κόσμος το ίδιο αισθάνεται γι αυτά τα δυο…Φυσικά, δεν διαφωνώ. Και μάλιστα είναι πολύ δύσκολο να διαφοροποιηθεί κανείς και να μην βρεθούν αναρίθμητοι εραστές των ίδιων βιβλίων ή των ίδιων ταινιών. Όμως ακόμα και σε αυτό ο «εσωτερικός μου μηχανισμός» μπαίνει σε λειτουργία ξανά για να θέσω εαυτόν εκτός συνόλου…

Έτσι λοιπόν θα σας μιλήσω για δυο αγαπημένους μου συγγραφείς. Ένας πατέρας και ο γιος του που μοιράζονται το ίδιο όνομα: Αλέξανδρος Δουμάς. Ειδικά ο πατέρας είναι πιο αγαπητός. Μου ήταν αδύνατον να αγνοήσω δυο αριστουργηματικά, κλασικά δημιουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Απ’ τον υιό Δουμά το έργο που για μένα ξεχωρίζει είναι η Κυρία με τις Καμέλιες.

Όσον αφορά τον πατέρα Δουμά όμως, ο Κόμης Μοντε Κρίστο και οι Τρεις Σωματοφύλακες είναι κάτι παραπάνω από απλή αγάπη. Είναι λατρεία. Ακολούθησαν και τα δυο μια πορεία κοινή, θα χαρακτήριζα, με εκείνη του Ρομπέν των Δασών (που έγραψα για αυτόν σε παλιότερο post). Από πολύ μικρή δλδ, τα διάβασα και φυσικά είδα πολλές ταινίες που σχετίζονταν μ’ αυτά τα έργα.

Δεν θεωρώ απαραίτητο να σας πω λεπτομέρειες για την πλοκή τους. Θα ήταν κάτι σαν ιεροσυλία [ 😆 ] για το μέγεθος της αξίας τους. Θα σας παραθέσω όμως τα trailers των πιο αγαπημένων μου ταινιών απ’ όσες έχω δει…

α) Τhe Count of Monte Cristo

@@@@@

β) The Three Musketeers (1993)

Αφορμή για να γράψω αυτό το post στάθηκε το γεγονός πως βγαίνει και νέα ταινία με τους τρεις (4) πασίγνωστους σωματοφύλακες…Κι αυτό είναι θαυμάσιο αν αναλογιστεί κανείς πως η ιστορία τους εμπνέει συνεχώς τον κινηματογράφο.

Εδώ είναι και το trailer της καινούριας ταινίας:

Ανυπομονώ να την δω!

All for one and one for all

Κανονικά σαν επίλογο θα σας άφηνα με το τραγούδι «All for love»…Αλλά ας όψεται που βιάστηκα να το αναρτήσω σε άλλο post. Γι αυτό το λόγο θα σας αποχαιρετήσω με το music theme του «Dogtanian». Τον πρώτο «Νταρτανιάν» που είδα στη ζωή μου! :mrgreen:


10 Responses to “Two men, one great name…”


  1. 1 Angel
    7 Οκτώβριος, 2011 στο 4:55 μμ

    Πέρασα να ευχηθώ καλό Σ/Κ
    Φιλιά πολλά Αστεράκιιιιιιιιιιιιιιιιι
    Σμουατςςςςςςςςςςςς

  2. 2 Angel
    7 Οκτώβριος, 2011 στο 4:56 μμ

    Αυτη τη φορά μπερδεύτηκα χα χα χα
    Εντάξει… ας το δουμε θετικά κι αυτό!
    Απ τη μία με τα αvatar μου δε βαριέσαι ποτέ!
    Κι απ την άλλη δεν είναι κόκκινααααααααααααααα
    Χα χα χα χα χα χα

  3. 7 Οκτώβριος, 2011 στο 4:57 μμ

    Καλησπέρα Αγγελάκι, εύχομαι και σε σένα ένα όμορφο Σ/Κ! 🙂
    Φιλάκια!

  4. 7 Οκτώβριος, 2011 στο 5:00 μμ

    Η αλήθεια είναι ότι όντως με σένα δεν βαριέμαι ποτέ! Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Πάει το χριστουγεννιάτικο δέντρο και έκανε την εμφάνισή της μια πατάτα με πόδια! 😛
    Χμμμ δεν σου αρέσει το κόκκινο? Δεν πειράζει, αρέσει σε μένα! 😉

  5. 8 Οκτώβριος, 2011 στο 1:57 πμ

    Are you kidding me?
    Charlie Sheen, Kiefer Sutherland, Chris O’Donnell and Oliver Platt (especially Platt, as Porthos!), were the perfect cast on that movie! Loved it!

    «Don’t be so stupid. Of course we intend to resist. Just give us a moment, alright?» 😆 😆 😆

    Την καινούρια δεν την είχα υπόψιν μου, αλλά ανυπομονώ να τη δω!
    Φοβερά εφέ, ε; Και… έπιασε το μάτι μου και τον Orlando Bloom… Του πάει το ‘musketeer». 🙂

    Όσο για τον Δουμά (πατέρας), είναι ένας σπάνιος συγγραφέας!
    Θυμάσαι πριν λίγες μέρες που διάβαζα την ‘Πολυάννα’;
    Ακριβώς πριν από αυτό διάβαζα τον ‘Κόμη Μοντεχρήστο’ (για… 20η φορά).
    Είναι υπέροχο!
    Την ταινία την έψαξα εκείνες τις μέρες στο youtube (δεν ήξερα καν ότι υπήρχε) και δοκίμασα να τη δω αλλά απογοητεύτηκα στην αρχή γιατί άλλαξαν εντελώς την ιστορία (σε σημαντικό σημείο) και την παράτησα… Θα τη δω όμως.

    Φιλιά!!!

  6. 8 Οκτώβριος, 2011 στο 7:38 πμ

    Καλημέρα Λιλιθάκι μου!

    Όπως έγραψα στο post τα δύο αυτά έργα είναι απ’ τα αγαπημένα μου και τα έχω δει σε πολλές παραλλαγές, όλες όμως με αμείωτο ενδιαφέρον.
    Ήταν πραγματικά δύσκολο να διαλέξω ποιες προτιμώ…!
    Πάντως οι 3 σωματοφύλακες που παράθεσα ήταν και πιο διασκεδαστική, τολμώ να πω! (Αχ Charlie έπρεπε να αποχωρήσεις από τους 2 & 1/2 men? 😦 )
    Είναι εξίσου ωραία ταινία και ο κόμης Μοντε Κρίστο και σε αυτή τη version…Υπάρχει άλλη μια χαρακτηριστικά αγαπημένη που το ρόλο του Edmond τον παίζει ο Richard Chamberlain!

    Όσον αφορά τον Orlando τι να πρωτοπώ? Του πάνε πολύ οι ταινίες εποχής…Δεν θα τον ξεχάσω στο «Troy» δίπλα στον Brad Pitt, στο «L.o.t.R» σαν ξανθόψειρο ξωτικό και φυσικά στους «Pirates of the Caribbean» (1,2,3).
    He’s gorgeous!

    Φιλιά πολλά!

  7. 8 Οκτώβριος, 2011 στο 12:00 μμ

    Ωραίες οι προτάσεις αυτές!
    Τα κλασικά αριστουργήματα της λογοτεχνίας γίνονται συνήθως ενδιαφέρουσες ταινίες και μάλιστα ακριβές παραγωγές. Από αυτές που προτείνεις, έχω δει τυχαία τον Κόμη Μοντεχρήστο και κάποια σημεία της ταινίας μου άρεσαν πολύ (ίσως μάλιστα αναφερθώ με ποστ κι εγώ κάποια στιγμή σε αυτήν…) Τις άλλες δεν τις έχω δει, θα το κάνω κάποια στιγμή και να δω πότε- έχουν μαζευτεί πολλές ταινίες που έχω κατά νου να δω!

    Υ.Γ. Μέχρι τώρα νόμιζα ότι ο Δουμάς ήταν έλληνας που ζούσε στη Γαλλία! 🙂

  8. 8 Οκτώβριος, 2011 στο 12:21 μμ

    Φάνταζομαι θα βρεις τον χρόνο κάποια στιγμή και θα δεις όσες ταινίες επιθυμείς! 🙂
    Εγώ οκ…δεν νόμιζα πως ήταν Έλληνας, αλλά για πολλά χρόνια πριν, δεν ήξερα πως είχε γιο με το ίδιο όνομα και μάλιστα επίσης συγγραφέα! 😉

  9. 11 Οκτώβριος, 2011 στο 7:11 πμ

    Καλά όλα αυτά. Όμως θα έλεγα πως για τις παρουσιάσεις σου θα έπρεπε να βγάζεις και κάτι μιας και κάνεις πολύ καλή δουλειά. Λατρεύω το χρήμα. Πως να το κάνουμε!
    Η καινούρια ταινία φαίνεται καλή αν και όλες οι καινούριες τανίες που θυμίζουν το matrix. Δεν ξέρω… πολύ effect βρε παιδί μου, αλλά η μαγεία πάει παρίπατο…

    Καλή σου μέρα Αστεράκι
    * * *

  10. 11 Οκτώβριος, 2011 στο 11:00 πμ

    Να βγάζω και κάτι, εεε πειρατή μου? Χμμμ προς το παρόν έχω την χαρά να μοιράζομαι κάποιες σκέψεις μαζί σας.
    Υπάρχουν ταινίες και ταινίες…Άλλες αρέσουν κι άλλες όχι. Άλλες απλές και άλλες με πολλά εφέ. Το Matrix ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, ίσως επειδή μου είναι αντιπαθής ο Reeves -αλλά κι αυτό δεν απόλυτο, πάντα με μένα- 😆
    Όταν με το καλό θα δω τη νέα αυτή ταινία, θα βγάλω και τα συμπεράσματά μου. Δεν μου αρέσει να συμπεραίνω εκ του προοιμίου, που ούτε κι αυτό το αποφεύγω πάντα!

    Εν ολίγοις πάρε την Αστροφεγγιά και κούρευτην χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα :mrgreen:

    Καλή σου μέρα captain, χαίρομαι που σε έχουμε κοντά μας ξανά! 😉

    * * *


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Οκτώβριος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 317,242 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: