15
Νοέ.
11

The book of my life…

Δεν είμαι σίγουρη για ποιο λόγο γράφω αυτό το post. Μάλιστα αφορά ένα θέμα προσωπικό, που ανήκει κατά κάποιο τρόπο στο παρελθόν, οπότε θα ήταν προτιμότερο να το φυλάξω ή να το κρύψω σε κάποιο ντουλάπι του μυαλού μου. Ίσως αν είχα την δύναμη, να επέλεγα μ’ ένα μαγικό «τσαφ» να το εξαφανίσω δια παντώς από το συνειδητό κι ασυνείδητο κομμάτι του εαυτού μου.

Τεσπα…έχω συνηθίσει να υπακούω στις επιταγές του μυαλού μου, που πολλές φορές χυμάει σαν μαινόμενος ταύρος σε υαλοπωλείο και…ποιος είδε τον τρελό και δεν τον φοβήθηκε..! [Στην προκειμένη περίπτωση την τρελή, εμένα δλδ 😉 ]

Έτσι που λέτε μοιάζω να είμαι έρμαιο θύμα του μυαλού μου. Θα με ρωτήσετε «μα καλά, θεωρείς το μυαλό σου ένα ξένο σώμα από σένα?» Κι όμως ναι…! Μην ξαφνιάζεστε παρακαλώ. Και θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω το γιατί: Πάντα θεωρούσα και εξακολουθώ να θεωρώ πως είμαι φύσει συναισθηματικό άτομο. Αν και δεν απαρνιέμαι τη λογική…ίσα ίσα μάλιστα την υποστηρίζω..εγώ πάντα ή σχεδόν πάντα πορεύομαι, ενεργώ και λειτουργώ βάσει με αυτά που υπαγορεύουν η καρδιά κι η ψυχή μου. Το μυαλό τι ρόλο παίζει? Χαχαχαχαχαχα δεν ξέρω…Έχω την υποψία πως έχει αναλάβει το βαρύ καθήκον του ελεγκτή και του επόπτη…που τραβά -ευτυχώς καμιά φορά- τα χαλινάρια και με επαναφέρει σε κάποια ισορροπία. Πάλι καλά, σκέφτομαι με ανακούφιση…ίσως έτσι γλιτώσω τη διπολική διαταραχή! 😆

Μπορεί να γελάω τώρα μπροστά σε αυτή τη φρικτή προοπτική, αλλά οκ, αντιλαμβάνομαι πως είναι σοβαρό. Όμως νομίζω πως με κατέχει μια άλλου είδους τρέλας που επιδρά σαν προστατευτική ασπίδα σε αυτό το ενδεχόμενο. Προς το παρόν…you never know! :mrgreen:

Τελικά τι ήταν αυτό που με ώθησε να φτάσω σήμερα εδώ? Εσκεμμένα άφησα να περάσουν δυο μέρες απ’ το Σ/Κ, έτσι αποστασιοποιημένα πια να δω πιο αντικειμενικά τα γεγονότα. Βάζω τον εαυτό μου κάτω από το φακό του μικροσκοπίου και κοιτώ τα συμπτώματα. Μια συναισθηματική τσουλήθρα που κατέληξε σε ένα πηγάδι θλίψης και χείμαρρο δακρύων. Ο λόγος? Ανούσιος (;) και μη απαραίτητος να ειπωθεί.

Είχα αφεθεί στον πόνο μου, χαιρόμουν -αν είναι δυνατόν- τον πόνο μου…Δεν με πειράζει ο πόνος…δεν με κάνει αναίσθητη. Αντίθετα μου υπενθυμίζει κάθε φορά πως είμαι ζωντανή. Όταν πονάω όμως αποζητώ την απομόνωση. Κλείνομαι στο λαγούμι μου και περιμένω να περάσω όλα τα στάδια της κατάθλιψης…Δεν ζητώ παρηγοριά, δεν αποζητώ συντροφιά…δεν θέλω τίποτα να με αποσπάει. Όποιος το τολμήσει, τον λυπάμαι τον δυστυχή! Όχι απλά κατεβάζω ρολά, όχι απλά δεν ακούω κουβέντα, αλλά αμέσως όλο αυτό γυρίζει σε θυμό που «ξερνάει» κεραυνούς σε αυτόν που με ενοχλεί. Η ψυχραιμία? Χμμμ στα πιο χαμηλά στρώματα. Ίσως να χάνεται κιόλας.

Είναι αρκετά ψυχοφθόρο όλο αυτό. Δεν έχω να αντιμετωπίσω ένα αίσθημα μόνο. Χρειάζεται να αποβάλω δυο, θυμό και πόνο μαζί για να επανέλθω σε μια «υγιή» κατάσταση. So beware: The dog bites. Όταν σας αποκαλύπτω πως δεν είμαι καλά, ή έστω έχετε αυτή την υποψία…μείνετε μακριά!

Ο νους κι η λογική μοιάζουν να μην έχουν καμιά θέση σε όλα αυτά…Σίγουρα όχι αν δεν φθάσω πρώτα στο κατώτερο επίπεδο. Ύστερα δια μαγείας γίνεται ένα κλικ…Ξεκλειδώνει το σύστημα και παίρνει μπροστά…ανεβάζει στροφές. Πιάνομαι από κάθε σκέψη, κάθε ανόητη ή σοβαρή σκέψη για να με τραβήξει από το τέλμα. Δεν είναι όμως προσχεδιασμένο..δεν είναι προγραμματισμένο ούτε οργανωμένο…

Όταν το μυαλό κρίνει την κατάλληλη στιγμή αρχίζει και δουλεύει. Σίγουρο αυτό? Ακυρώνει ότι αισθανόμουν μέχρι εκείνη τη στιγμή? Όχι δεν είναι έτσι. Αποκοιμίζει τον εφιάλτη…τον υπνωτίζει μέχρι την επόμενη φορά…

Κοιτώντας πίσω ψυχρά και ωμά…γελάω. Γελάω κοροϊδευτικά όχι τον πόνο που ένοιωσα, αλλά τι ήταν αυτό που με έκανε να χαμογελάσω ξανά. Δυο ταινίες (τρελό έτσι?) καινούριες που δεν ήθελα να παρακολουθήσω μέχρι τότε, αλλά όταν το μυαλό μου έκρινε πως πρέπει, υπάκουσα στη διαταγή αυτή.

Σαν bonus στη δοκιμασία που σας υπέβαλα να φτάσετε ως εδώ διαβάζοντας αυτό το κείμενο, θα αναφερθώ στις ταινίες έστω και ονομαστικά.

Η πρώτη είναι το «Season of the Witch» που αναφέρεται στον μεσαίωνα, σε κυνήγι μαγισσών και τις σταυροφορίες…

Και η δεύτερη είναι το «X-men: First Class» οι γνωστοί «μεταλλαγμένοι» ήρωες κινουμένων σχεδίων που μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη…

Και οι δυο ταινίες είναι περιπέτειες και κινούνται στον κόσμο της φαντασίας. Βασική ιδέα τους αποτελεί μια νέα γενιά ανθρώπων, μεταλλαγμένων ή κάποιων που αναπτύσσουν ειδικές ικανότητες και δυνάμεις. Μια τέτοια προοπτική σχεδόν πάντα βρίσκει πολέμιους στην αντίπερα όχθη…τους «φυσιολογικά»-νορμάλ ανθρώπους που μπροστά στο άγνωστο, στο καινούριο και στο ξένο ως προς εκείνους, τους γεμίζει καχυποψία και στο τέλος το εχθρεύονται. Το περιθωριοποιούν σαν κοινωνικό απόβλητο…Μια ανωμαλία της φύσης…

Μέχρι πότε όμως? Μέχρι η εξαίρεση μετατραπεί τελικά στον κανόνα? Who knows?

Πώς θα μπορούσα να συνδέσω τις ταινίες με όλα τα παραπάνω που γράφτηκαν πριν από αυτές? Οι ταινίες μιλούν για μετάλλαξη και εξέλιξη…Κρίνοντας από μένα -αν και δεν είμαι βέβαιη πως αποτελώ και το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα- και ο δικός μας σύγχρονος άνθρωπος έχει υποστεί μια μετάλλαξη/αλλοίωση.

Νομίζω πως τα έντονα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα από το ζενίθ στο ναδίρ και το αντίθετο, τόσο γρήγορα και ξαφνικά δεν είναι γνώρισμα μόνο δικό μου. Οι συνθήκες διαβίωσης, ο κόσμος μας όπως διαμορφώθηκε, οδήγησε τον άνθρωπο να είναι μια μηχανή που υπερλειτουργεί. Σίγουρα παλιότερα, οι ρυθμοί του ήταν πιο χαλαροί και πιο ήπιοι…

Μετά από εδώ τι ακολουθεί?

Ζητώ συγνώμη που σας «ανάγκασα» να ακολουθήσετε μαζί μου αυτό το «οδοιπορικό» στους βαθύτερους στοχασμούς μου..και στις κρυφές πτυχές της προσωπικότητάς μου…Δεν ξέρω τι κέρδισα ή τι κερδίσατε εσείς βλέποντάς με ξαπλωμένη στο νοητό καναπέ της αυτοψυχανάλυσης…

Αλλά ίσως να εξυπηρέτησε μια εσωτερική ανάγκη…

Είναι κι αυτό μια σελίδα από το βιβλίο της ζωής μου!

 


8 Responses to “The book of my life…”


  1. 16 Νοέμβριος, 2011 στο 12:33 πμ

    The higher you climb the lower you’ll fall.
    Try not to let thoughts (good or bad) rule you.
    You’re the boss. You set the rules. 🙂

  2. 16 Νοέμβριος, 2011 στο 12:39 πμ

    My mind is the ruler…not me!
    Believe me! 😉

    Kisses!

  3. 16 Νοέμβριος, 2011 στο 10:29 πμ

    Τώρα τι να πω;
    Αν πω κι εγώ αυτό που λέει η Lilith, «Try not to let thoughts (good or bad) rule you» που θα έλεγα πως στη δική σου περίπτωση αφορά συναισθήματα και όχι σκέψεις, έχεις κάθε δικαίωμα να μας πεις «έτσι είμαι και σε όποιον αρέσω».
    Ωστόσο είναι πολύ καλό που βλέπεις τα γεγονότα αφού έχει περάσει η συναισθηματική φόρτιση. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Είναι μόνο το πρώτο βήμα. Τα επόμενα βήματα είναι να βγάζεις συμπεράσματα, και να προχωράς σε δράση τέτοια ώστε να βελτιώνει την κατάσταση της θλίψης.
    Γιατί ο ψυχικός πόνος όταν είναι έντονος και συνεχόμενος, κάνει την ίδια δουλειά με τον σωματικό: δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά μέσα μας και πρέπει κάτι να αλλάξουμε.
    Οι αλλαγές δεν χρειάζεται να είναι μεγάλες. Συχνά , μερικές μικρές αλλαγές κάνουν τη διαφορά.
    Έχεις δίκιο που λες ότι τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα είναι γνώρισμα της εποχής μας. Δεν πρωτοτυπείς σε κάτι! Απλά σήμερα υπάρχει και η ενημέρωση για να τα αντιμετωπίζουμε και να μη χαλάμε τη δική μας μέρα, ή/και των γύρω μας! Και φυσικά κανείς δεν μπορεί να φτάσει το τέλειο, να είναι δηλαδή διαρκώς μέσα στην καλή χαρά. Μπορεί όμως να κρίνει και σιγά σιγά να επιβάλει νέους κανόνες στο συναισθηματισμό του.
    Εύχομαι η σημερινή μέρα να είναι από τις καλύτερές σου, χωρίς αρνητικά συναισθήματα!
    Φιλιά πολλά!

  4. 16 Νοέμβριος, 2011 στο 10:39 πμ

    Αν και τώρα έχω μια φοβερή υποψία: πως όλα αυτά τα έγραψες για να μας «σερβίρεις» τον Sting στο τέλος!
    🙂 🙂 🙂

  5. 16 Νοέμβριος, 2011 στο 11:20 πμ

    Σίγουρα δείχνεις τι βήματα πρέπει να κάνει ο καθένας μας, όπως λες και εσύ σε ένα σημείο: για να μην χαλάμε τη μέρα μας και των γύρω μας…
    Εύχομαι και σε σένα, Ερατώ μου να έχεις μια καλή μέρα!
    Φιλιά πολλά!

  6. 16 Νοέμβριος, 2011 στο 11:22 πμ

    Η υποψία σου να γίνει βεβαιότητα, Ερατώ…χαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Πάντα θα ψάχνω ευκαιρία για να ποστάρω τραγούδι του Sting! 😉

  7. 7 Rostar
    20 Νοέμβριος, 2011 στο 12:12 πμ

    Ας προσπαθήσω, λοιπόν, να κάνω και τη δική μου παρέμβαση σ’ αυτό το ποστ… Το ότι άφησα να περάσουν τόσες μέρες από την ανάρτησή του, δεν σημαίνει ότι αδιαφόρησα, ούτε ότι ήταν ένα θέμα που έκρινα δευτερεύον… Άφησα, ωστόσο, μέσα μου το απόσταγμά του κι είπα σήμερα να κάνω το μεγάλο βήμα…
    Δεν έχω στο νου μου κάποιο μπούσουλα, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές -εκτός από το τραγούδι που θ’ αφήσω στο τέλος, το οποίο προέκυψε επίσης τυχαία, από μια φράση του πρώτου clip…- κι έτσι, ας δούμε που θα με πάει η «αυτόματη γραφή»…
    Θέμα δύσκολο, ωραίο βέβαια, αλλά και οικείο γιατί βρέθηκα σε κάποια παρόμοια φάση πρόσφατα…
    Είναι «έξυπνη» (δεν έρχεται άλλη λέξη) η τακτική ν’ αποτραβηχτεί κάποιος σε μιαν απόσταση και να παρακολουθεί από την «εξέδρα» τη μάχη ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα!… Ανεξάρτητα του ποιος θα κερδίσει ή ποιος θα είναι ο συμβιβασμός ανάμεσα στα δυο τους, κερδισμένη βγαίνει η ίδια η ύπαρξη, η οποία είναι αναγκασμένη να φιλοξενεί στο «σπίτι» της και τα δυο!…
    Η μάχη είναι πάντα σκληρή κι ανεξάρτητα από το ποσοστό επιτυχίας του νικητή των μονομάχων, τον λογαριασμό πληρώνει στο τέλος η Ύπαρξη… οι πληγές αυτήν χαρακώνουν… τα σημάδια πάνω της μένουν… είναι τα «διόδια» που πληρώνει για να συνεχίσει στη λεωφόρο της Ζωής…
    Το μόνον κέρδος από αυτόν τον συμβιβασμό, τον όποιον προκύψει, είναι ότι καταφέρνεις να επιβιώσεις, επειδή αν αφεθείς στο δρόμο που σου δείχνει ο καθένας από τους «μονομάχους», είναι μαθηματικά βέβαιο ότι χάνεσαι!
    Κυριολεκτικά και Μεταφορικά. Η Λογική θα σε κάνει ρομπότ και το Συναίσθημα θα σε φέρει μέχρι το έσχατο όριο που πολλές φορές είναι τραγικό. Αυτό όσον αφορά τα ακραία αποτελέσματα… και τα αμέσως πιο ελαφρά όμως είναι Γολγοθάς, δεν είναι «παίξε γέλασε»…
    Κερδίζεις, λοιπόν, χρόνο σ’ αυτόν τον συμβιβασμό και τον πληρώνεις με κάποιας μορφής «αναπηρία»…
    Ακόμη με στοιχειώνει μια εκπληκτική ταινία του Ελίας Καζάν της δεκαετίας του 60 με τους Κερκ Ντάγκλας, Φαίη Νταναγουαίη και Ντέμπορα Κερρ… Ιερά Τέρατα του Χόλλυγουντ! Ακριβώς πάνω στο θέμα σου, αλλά από την αντρική σκοπιά, εξ ου και το «στοίχειωμα»… Τίτλος: THE ARRANGEMENT (Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ)

    Κι αν σκεφτείς ότι, το βασικό μοτίβο της ταινίας, το έζησα δύο φορές, με τελευταία την προαναφερθείσα στην αρχή, έχω την αίσθηση ότι μπορείς να αντιληφθείς σε συνδυασμό και με τη δική σου περίπτωση, ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα… Παρ’ όλα αυτά, όταν έρχεσαι μπροστά του είναι κρίμα να μην τον περπατήσεις…
    Το θέμα που άνοιξες είναι φοβερά ενδιαφέρον και γοητευτικό συνάμα… Δύσκολα όμως μπορεί να εξαντληθεί με μικρά posts… Μια ζωντανή συνομιλία θα μπορούσε να φωτίσει πολλές απόκρυφες πτυχές, ακόμη καλύτερα σ’ ένα πολύ ωραίο μέρος, εκτός της καθημερινότητας…
    Εδώ, θα σταματήσω. Έχω την αίσθηση ότι μετέτρεψα το «Book Of Your Life» σε book of my own… Sorry!…
    Αν, βέβαια, με τη δική μου παρέμβαση, άγγιξα κάποιες δικές σου απόψεις και πλησίασα -έστω και λίγο- κάποια δικά σου συμπεράσματα που προέκυψαν από το δικό σου κίνητρο για παράθεση των γραμμών που άφησες, θα με κάνει να χαρώ…

    Το τραγούδι που θ’ αφήσω;… Η πρώτη φράση από το clip του The Season of the Witch…
    Είναι ένα metal group των 80’s (να και το γεφυράκι με το άλλο σου post… ). Warlord το όνομα του γκρουπ.
    Deliver Us From Evil ο τίτλος. Το άκουσα για πρώτη φορά σ’ ένα cd που μου έκανε δώρο, σε μια αντίστοιχα δύσκολη περίοδο της ζωής μου ένας φίλος… Αυτό και κάποια άλλα τραγούδια που υπήρχαν τ’ ανεβάζω πολύ συχνά στο facebook… Τα συνδέει ένα περίεργο νήμα… κι ο φίλος που είναι μέλος και στην ομάδα που συμμετέχω, αφήνει πολλές φορές διακριτικά τα σχόλιά του, άλλοτε με κατανόηση κι άλλοτε «πειραχτικά»…

    Καλό ξημέρωμα σε μιαν Όμορφη Κυριακή, Αστροφεγγιά!

  8. 20 Νοέμβριος, 2011 στο 11:34 πμ

    Αγαπητέ μου Rostar στο post μου δεν προσπάθησα να προσφέρω κάποια λύση ή να προτείνω τι να ακολουθήσει και να εμπιστευτεί ο καθένας μας, λογική ή συναίσθημα… Είναι επικίνδυνο και απρέπεια θα χαρακτήριζα επίσης.
    Σε αυτό το post έκανα μια καταγραφή. Ένα ντοκυμαντέρ του εαυτού μου το πως λειτουργεί σε κάποιες καταστάσεις. Και επειδή ακριβώς είναι μια καταγραφή, άφησα να περάσουν μερικές μέρες. Ένας παρατηρητής οφείλει τότε να είναι αντικειμενικός και εκεί το συναίσθημα δεν έχει θέση.

    Νομίζω πως σε όλους μας υπάρχει μια εσωτερική μηχανή επιβίωσης… Σε κάποιους υπερισχύει το συναίσθημα σε άλλους η λογική και αυτό συμβαίνει επειδή έτσι στην τελική νοιώθουμε ευτυχισμένοι. Κι αν η λέξη «ευτυχισμένοι» είναι κάπως «βαριά» θα την αντικαταστήσω με το «ικανοποιημένοι»…
    Δεν ξέρω αν ο περισσότερος κόσμος κρατά συνεχώς ένα χαλινάρι ή ένα μαστίγιο για να ελέγχει το μυαλό του ή τον συναισθηματικό του κόσμου κατά περίσταση…
    Προσωπικά δεν το κάνω. Είμαι ένας θαυμαστής του ανθρώπου που παρατηράει και μελετά και που δεν επεμβαίνει.
    Γι αυτό κι εγώ λειτουργώ έτσι…αφήνομαι και όπου με οδηγήσει. Είμαι ένα συναισθηματικό άτομο, αλλά έχω και την πεποίθηση πως το μυαλό μου όταν το κρίνει σκόπιμο θα επιβάλει τη δύναμή του.
    Φαντάζομαι είναι δύσκολο ο καθένας σας να κατανοήσει το πως ξεχωρίζω τον εαυτό μου σε κομμάτια…αλλά είναι και σε μένα δύσκολο να σας το εξηγήσω. Συμβαίνει όμως.

    Σε ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μας τις εμπειρίες σου και συμμετέχεις στα θέματα που ανοίγω κάθε φορά. Την ταινία δεν την ξέρω, δεν την έχω δει…

    Άκουσα και το τραγούδι σου, το βρήκα αρκετά καλό.

    Σε ευχαριστώ πολύ και για τα δυο σου δώρα και σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη Κυριακή! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Νοέμβριος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Blog Stats

  • 318,970 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: