30
Νοέ.
14

Είναι κάτι νύχτες μοναξιάς…

538104_471673719564474_971948461_nΤι το ξεχωριστό έχει αυτή η νύχτα και κάθεται και ξενυχτάει? Καμιά απολύτως! Θα έλεγε κανείς πως είναι μια νύχτα σαν τις άλλες. Η βραδιά  δεν τελείωσε μ’ ένα συνταρακτικό γεγονός ούτε περιμένει κάτι ιδιαίτερο το επόμενο πρωί…Δεν υπάρχει δικαιολογία!
Όχι…τα πάντα μοιάζουν με κάθε συνηθισμένο βράδυ που ξαπλώνει πάνω στο στενό καναπέ χρόνια τώρα…

Κι όμως πάλι σκέψεις έρχονται να στοιχειώνουν τον ύπνο και τα όνειρα.
Σκέψεις μαύρες, που φέρνουν δάκρυα στα μάτια και αυλακώνουν τα μάγουλα…σκέψεις που χαρακώνουν την ψυχή κι αποστραγγίζουν λίγο-λίγο την ίδια τη ζωή.

Ένα γαϊτανάκι σκοτεινών σκέψεων, που αντί να γυρίζει γύρω γύρω βυθίζει περισσότερο, σ’ ένα απύθμενο πηγάδι.

Γνωρίζει πολύ καλά πως όλα αυτά είναι σημάδια κατάθλιψης. Η μάστιγα της εποχής λένε. Χαμογελάει μ’ αυτή την σκέψη. Άλλο ένα χαρακτηριστικό μιας -ίσως- διαταραγμένης προσωπικότητας. Εκεί που σκέφτεται σοβαρά, από το πουθενά πετάγονται σαν πώμα μπουκαλιού, άλλες σκέψεις που χαλάνε τη διάθεση της στιγμής…

Να ‘ναι άραγε κι αυτό μια σωτηρία? Να είναι άραγε ένας μηχανισμός προστασίας, αποφυγής της ολοκληρωτικής τρέλας? Το τελευταίο ενδεχομένως να είναι και λάθος…μπορεί να αποτελεί μέρος του προβλήματος. Αδυνατεί να κάνει focus σε κάτι για πολλή ώρα. Το μυαλό βομβαρδίζεται ασταμάτητα με αμέτρητες σκέψεις.

Φοβάται αυτές τις στιγμές…φοβάται όταν γίνεται έρμαιο των σκέψεων. Όσο κι αν απασχολεί το νου με άλλα ερεθίσματα, πότε με διάβασμα, πότε με αστείρευτη μανία παρακολούθησης ταινιών, ο εφιάλτης επιστρέφει.

Σκατά! Η ζωή που κάνει μοιάζει με εκείνο του φυτού. Αναπνέει και τρέφεται. Κατά βάθος αισθάνεται, πως ζει χειρότερα από  ένα φυτό. Εκείνο τουλάχιστον στρέφει τα φύλλα του στον ήλιο, την επόμενη ημέρα κι αυτό του αρκεί. Για μια ανθρώπινη ζωή όμως δεν είναι αρκετό…ποτέ δεν ήταν!

Πολλές φορές έχει σκεφτεί να κάνει μια καινούρια αρχή. Να στείλει στο διάολο τα παλιά και να κάνει ριζικές αλλαγές. Το έχει επιχειρήσει κιόλας! Μα κάθε φορά, παρόλο που δίνεται ψυχή τε και σώματι στο νέο στόχο, τα πάντα γκρεμίζονται. Κάθε απογοήτευση που εισπράτει απ’ το ναυάγιο των σχεδίων και των ονείρων που κάνει είναι σαν μια νέα πέτρα στην ταφόπλακα…

Έτσι ακριβώς νοιώθει. Έχει πέσει σ’ ένα λάκκο και κάθε προσπάθεια που κάνει να ανέβει στην επιφάνεια αποβαίνει άκαρπη. Τα χωμάτινα τοιχώματα υποχωρούν και παρασύρουν κάθε καλή διάθεση που έχει στο βούρκο.

Σιχαίνεται να βλέπει τη μια μέρα να διαδέχεται την άλλη χωρίς να αλλάζει κάτι. Μοιρολατρικά το υπομένει…Έχει υποχρεώσεις, βλέπεις. Δεν υπάρχει περιθώριο για προσωπική ζωή. Πού να την βρει άλλωστε? Αποκομμένα, αποστειρωμένα, εγκλεισμός μέσα σε τέσσερους τοίχους! Μεγάλο λάθος λένε οι πάντες. Μα δεν γνωρίζουν, δεν ξέρουν την αλήθεια…στην πραγματικότητα αγνοούν, δεν θέλουν να αντικρύσουν την αλήθεια…στην τελική δεν νοιάζονται!

Ο καθένας έχει τα δικά του προσωπικά προβλήματα να λύσει, τις δικές του ανάγκες να ικανοποιήσει. Αδιαφορεί για την τύχη του διπλανού του. Οι κραυγές αγωνίας και οι εκκλήσεις βοήθειας που ακούει ή βλέπει δεν τον αγγίζουν.

Η κατάθλιψη είναι κολλητική, λένε. Αν πλησιάσεις κάποιον που έχει κατάθλιψη θα νοσήσεις κι εσύ. Έτσι αρέσκεται να προτιμά να βλέπει ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικα προσωπεία χαράς…ο,τιδήποτε δεν θα του χαλάσει την ουτοπία που ζει.

Φαύλος κύκλος λοιπόν. Γι’ αυτό όπως όλοι φοράει τη μάσκα του παλιάτσου, αυτοσαρκάζεται και διασκεδάζει τις εντυπώσεις…

Να το: Έγινε το θαύμα πάλι…εκεί που τα μαύρα πέπλα τύλιγαν το μυαλό, ο συνεχής συλλογισμός απομυθοποίησε το πρόβλημα, έστω για την ώρα…

Τα μάτια στέγνωσαν, στα μάγουλα έμειναν μόνο τα αυλάκια των δακρύων που θα εξαφανιστούν κι αυτά το πρωί όταν ρίξει νερό στο πρόσωπο. Τι νόημα είχε να σπαταλήσει τον ύπνο που είχε τόσο ανάγκη? Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό. Ίσως ήταν καλύτερα να ξορκίσει το κακό με τα μάτια ανοιχτά παρά να κυνηγιέται στο σκοτάδι…

Το τέρας κλείστηκε πάλι στο σεντούκι του και θα παραμείνει μέχρι την επόμενη φορά που θα ξεγλιστρήσει από εκεί μέσα…Ξέρει πως για την ώρα είναι ασφαλής, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη νύχτα μοναξιάς που θα αργήσει να ξημερώσει…


1 Response to “Είναι κάτι νύχτες μοναξιάς…”


  1. 7 Δεκέμβριος, 2014 στο 10:34 πμ

    Τι ωραίο καλό μου αστεράκι….(πολύ ωραίο)..και νομίζω εκφράζει, την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκονται πλέον εκατομμύρια, άνθρωποι (κι εμείς οι ίδιοι ίσως? μπορεί μέσα σε α υτούς)…πάντως πο-λύ ωραίο..υπάρχει μια γενικότερα ΄καταθλιπτική’κατάσταση γύρω μας, πλέον…πάντως ένα πο-λύ ωραίο κείμενο-ψυχής όπως λέω ε γώ συχνά-από αυτά που έχεις πο-λύ καιρό, να ανεβάσεις εδώ!…καλημέρες, καλή Κυριακή..από Αθήνα..η Αθανασία είμαι από ‘Μικρή αχτίδα’ (τελικά αποφάσισα να αφήσω, το νίκ μου όπως ήταν τελευταία)…καλημέρες…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Νοέμβριος 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Δεκ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Blog Stats

  • 317,719 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: