Archive for the 'Προσωπικά' Category

30
Μάι.
15

Τα βιβλία κι εγώ…

anna frank 002Φαντάζομαι ότι όλοι ή σχεδόν όλοι αναγνωρίζετε τη διπλανή φωτό. Μπορεί να μην έχετε διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά η φωτογραφία της θαραλλέας και ηρωικής αυτής μικρούλας είναι παγκοσμίως -τολμώ να πω- γνωστή!

Είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Η σχέση μου όμως γενικά μαζί τους δεν τη χαρακτηρίζει απλά η αγάπη, μα ο έρωτας! Ίσως βαρύγδουπη δήλωση αυτή θα σκεφτείτε, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή!

Έχει ξεκινήσει από τα παιδικά μου χρόνια, ίσως και τα νηπιακά, όταν η μητέρα μου μην έχοντας τα εφόδια να αγοράσει στον αδερφό μου κι εμένα τα φαντεζί παιχνίδια της εποχής, δεν παρέλειπε όμως να μας αγοράζει παραμύθια και παιδικές ιστορίες και να μας τις διαβάζει τις ζεστές βραδιές του καλοκαιριού όταν ευκαιρούσε ή το χειμώνα όταν μαζευόμασταν δίπλα της μη έχοντας τπτ άλλο να κάνουμε…

Τα χρόνια πέρασαν, έμαθα να διαβάζω και η αγάπη μου για το διάβασμα αυξήθηκε κι αυτή με τη σειρά της. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, παιδάκι ακόμα να γυρίζω στη γειτονιά κρατώντας μια πλαστική σακούλα στο χέρι, η οποία περιείχε όλο το θησαυρό μου! Ο θησαυρός ποιος ήταν? Τπτ άλλο πέρα από βιβλία, περιοδικά, κόμικς, μικιμάους και παραμύθια! Τα τοποθετούσα μάλιστα με τάξη μέσα στη σακούλα…Πρώτα τα πιο μεγάλα βιβλία και τα πιο χοντρά φθάνοντας στο τέλος στα πιο μικρά και λεπτά σε μέγεθος…

Ώσπου ξαφνικά η περιβόητη αυτή σακούλα εξαφανίστηκε…δεν γνωρίζω το πώς και το γιατί, υποψιάζομαι όμως ότι η μητέρα μου την εξαφάνισε με σκοπό να επικεντρωθώ μόνο στα σχολικά αναγνώσματα. Μου κόστισε όμως….

Οι εποχές άλλαξαν, το σχολείο τελείωσε, δεν μειώθηκε όμως στο ελάχιστο το ενδιαφέρον μου κι η αγάπη για τα βιβλία! Μπορώ με παρρησία και χωρίς να καυχηθώ να με χαρακτηρίσω «βιβλιοφάγο».  Απ’ τα χέρια μου σίγουρα πέρασαν εκατομμύρια βιβλία. Το ύφος τους και το είδος τους ποικίλο. Σίγουρα με ενθουσιάζουν οι περιπέτειες, μυστήρια, τα αστυνομικά και τα θρίλερ χωρίς να μένουν απέξω τα συναισθηματικά! -εκείνα δλδ που ευχαριστούν το γυναικείο φύλο- 😉

Τα περισσότερα από αυτά τα βιβλία όσω ήμουν νεότερη τα προμηθευόμουν από τα περίπτερα…τα βιβλία τσέπης αν γνωρίζετε. Εκείνα όμως δεν είχαν μια ευτυχή κατάληξη. Πολλά, πάρα πολλά βρέθηκαν μετά την ανάγνωσή τους στον κάλαθο των αχρήστων. Μετανιώνω γι αυτή μου την πράξη, έστω κι αργά…Πάντα όμως κρατούσα σε περίοπτη θέση όσα αγόραζα από βιβλιοπωλεία…

Ένα λοιπόν από αυτά, ήταν και το «ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Το αγάπησα αυτό το βιβλίο πολύ και το διάβασα πάνω από δέκα φορές. Ώσπου κάποτε κι ενόσω φοιτούσα σε κάποιο ΙΕΚ μια συμμαθήτριά μου πάνω σε μια συζήτηση που είχαμε ζήτησε να το δανειστεί. Μέχρι τότε δεν είχα θέμα στο να δανείσω ή να δανειστώ! Εξάλλου εγώ είχα γίνει σχεδόν «κολλητή» φίλη με τη δανειστική βιβλιοθήκη που υπήρχε τότε στο νησί! 🙂

Της έδωσα το βιβλίο λοιπόν, μόνο που έμεινε αγύριστο. Το ΙΕΚ τελείωσε η επαφή με την κοπέλα χάθηκε και έμεινα εγώ να «θρηνώ» την απώλεια του βιβλίου, υποσχόμενη να μην ξαναδανείσω σε κανέναν ποτέ τπτ!

Όσο παράξενο και να σας φανεί το έψαξα ξανά στα τοπικά βιβλιοπωλεία. Ακόμα και πρόσφατα όταν ήρθαν τα Public στην περιοχή μας. Δεν το είχαν δυστυχώς! Ώσπου να…σε μια διαφήμιση στην tv, είδα να προσφέρουν μαζί με μια εφημερίδα το εν λόγω βιβλίο! Έτσι έφτασε ξανά στα χέρια μου το αγαπημένο αυτό βιβλίο και αγαλλίασε η ψυχή μου! 🙂

Τα Public έγιναν πλέον ο αγαπημένος μου προορισμός. Τουλάχιστον μια φορά το μήνα πηγαίνω και προμηθεύομαι νέα βιβλία. Αυτό τον καιρό έχω πέσει με τα «μούτρα» στα έργα του David Gibbins. Όπως γράφει στο οπισθόφυλλο:
«Τι προκύπτει από τη διασταύρωση του Ιντιάνα Τζόουνς με τον Νταν Μπράουν? Η απάντηση είναι ο David Gibbins». Νομίζω ότι βρήκα τον παράδεισό μου! χαχαχα. Από τα 8 που έχει συγγράψει έχω ήδη διαβάσει τα 4. Και μιλάμε για κάτι βιβλία με σχεδόν 600 σελίδες το καθένα…! 😉

Ευτυχώς στη δουλειά μου βρίσκω το χρόνο και μπορώ να ενασχολούμαι με το χόμπι μου…Το πρόβλημα που προκύπτει πια είναι πού θα τα αποθηκεύω…χαχαχα

Ιδού και μια φωτό με ένα δείγμα μόνο των βιβλίων που διάβασα αυτό το χρόνο ως τώρα…
anna frank 005Κι ένα τραγούδι…

30
Νοέ.
14

Είναι κάτι νύχτες μοναξιάς…

538104_471673719564474_971948461_nΤι το ξεχωριστό έχει αυτή η νύχτα και κάθεται και ξενυχτάει? Καμιά απολύτως! Θα έλεγε κανείς πως είναι μια νύχτα σαν τις άλλες. Η βραδιά  δεν τελείωσε μ’ ένα συνταρακτικό γεγονός ούτε περιμένει κάτι ιδιαίτερο το επόμενο πρωί…Δεν υπάρχει δικαιολογία!
Όχι…τα πάντα μοιάζουν με κάθε συνηθισμένο βράδυ που ξαπλώνει πάνω στο στενό καναπέ χρόνια τώρα…

Κι όμως πάλι σκέψεις έρχονται να στοιχειώνουν τον ύπνο και τα όνειρα.
Σκέψεις μαύρες, που φέρνουν δάκρυα στα μάτια και αυλακώνουν τα μάγουλα…σκέψεις που χαρακώνουν την ψυχή κι αποστραγγίζουν λίγο-λίγο την ίδια τη ζωή.

Ένα γαϊτανάκι σκοτεινών σκέψεων, που αντί να γυρίζει γύρω γύρω βυθίζει περισσότερο, σ’ ένα απύθμενο πηγάδι.

Γνωρίζει πολύ καλά πως όλα αυτά είναι σημάδια κατάθλιψης. Η μάστιγα της εποχής λένε. Χαμογελάει μ’ αυτή την σκέψη. Άλλο ένα χαρακτηριστικό μιας -ίσως- διαταραγμένης προσωπικότητας. Εκεί που σκέφτεται σοβαρά, από το πουθενά πετάγονται σαν πώμα μπουκαλιού, άλλες σκέψεις που χαλάνε τη διάθεση της στιγμής…

Να ‘ναι άραγε κι αυτό μια σωτηρία? Να είναι άραγε ένας μηχανισμός προστασίας, αποφυγής της ολοκληρωτικής τρέλας? Το τελευταίο ενδεχομένως να είναι και λάθος…μπορεί να αποτελεί μέρος του προβλήματος. Αδυνατεί να κάνει focus σε κάτι για πολλή ώρα. Το μυαλό βομβαρδίζεται ασταμάτητα με αμέτρητες σκέψεις.

Φοβάται αυτές τις στιγμές…φοβάται όταν γίνεται έρμαιο των σκέψεων. Όσο κι αν απασχολεί το νου με άλλα ερεθίσματα, πότε με διάβασμα, πότε με αστείρευτη μανία παρακολούθησης ταινιών, ο εφιάλτης επιστρέφει.

Σκατά! Η ζωή που κάνει μοιάζει με εκείνο του φυτού. Αναπνέει και τρέφεται. Κατά βάθος αισθάνεται, πως ζει χειρότερα από  ένα φυτό. Εκείνο τουλάχιστον στρέφει τα φύλλα του στον ήλιο, την επόμενη ημέρα κι αυτό του αρκεί. Για μια ανθρώπινη ζωή όμως δεν είναι αρκετό…ποτέ δεν ήταν!

Πολλές φορές έχει σκεφτεί να κάνει μια καινούρια αρχή. Να στείλει στο διάολο τα παλιά και να κάνει ριζικές αλλαγές. Το έχει επιχειρήσει κιόλας! Μα κάθε φορά, παρόλο που δίνεται ψυχή τε και σώματι στο νέο στόχο, τα πάντα γκρεμίζονται. Κάθε απογοήτευση που εισπράτει απ’ το ναυάγιο των σχεδίων και των ονείρων που κάνει είναι σαν μια νέα πέτρα στην ταφόπλακα…

Έτσι ακριβώς νοιώθει. Έχει πέσει σ’ ένα λάκκο και κάθε προσπάθεια που κάνει να ανέβει στην επιφάνεια αποβαίνει άκαρπη. Τα χωμάτινα τοιχώματα υποχωρούν και παρασύρουν κάθε καλή διάθεση που έχει στο βούρκο.

Σιχαίνεται να βλέπει τη μια μέρα να διαδέχεται την άλλη χωρίς να αλλάζει κάτι. Μοιρολατρικά το υπομένει…Έχει υποχρεώσεις, βλέπεις. Δεν υπάρχει περιθώριο για προσωπική ζωή. Πού να την βρει άλλωστε? Αποκομμένα, αποστειρωμένα, εγκλεισμός μέσα σε τέσσερους τοίχους! Μεγάλο λάθος λένε οι πάντες. Μα δεν γνωρίζουν, δεν ξέρουν την αλήθεια…στην πραγματικότητα αγνοούν, δεν θέλουν να αντικρύσουν την αλήθεια…στην τελική δεν νοιάζονται!

Ο καθένας έχει τα δικά του προσωπικά προβλήματα να λύσει, τις δικές του ανάγκες να ικανοποιήσει. Αδιαφορεί για την τύχη του διπλανού του. Οι κραυγές αγωνίας και οι εκκλήσεις βοήθειας που ακούει ή βλέπει δεν τον αγγίζουν.

Η κατάθλιψη είναι κολλητική, λένε. Αν πλησιάσεις κάποιον που έχει κατάθλιψη θα νοσήσεις κι εσύ. Έτσι αρέσκεται να προτιμά να βλέπει ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικα προσωπεία χαράς…ο,τιδήποτε δεν θα του χαλάσει την ουτοπία που ζει.

Φαύλος κύκλος λοιπόν. Γι’ αυτό όπως όλοι φοράει τη μάσκα του παλιάτσου, αυτοσαρκάζεται και διασκεδάζει τις εντυπώσεις…

Να το: Έγινε το θαύμα πάλι…εκεί που τα μαύρα πέπλα τύλιγαν το μυαλό, ο συνεχής συλλογισμός απομυθοποίησε το πρόβλημα, έστω για την ώρα…

Τα μάτια στέγνωσαν, στα μάγουλα έμειναν μόνο τα αυλάκια των δακρύων που θα εξαφανιστούν κι αυτά το πρωί όταν ρίξει νερό στο πρόσωπο. Τι νόημα είχε να σπαταλήσει τον ύπνο που είχε τόσο ανάγκη? Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό. Ίσως ήταν καλύτερα να ξορκίσει το κακό με τα μάτια ανοιχτά παρά να κυνηγιέται στο σκοτάδι…

Το τέρας κλείστηκε πάλι στο σεντούκι του και θα παραμείνει μέχρι την επόμενη φορά που θα ξεγλιστρήσει από εκεί μέσα…Ξέρει πως για την ώρα είναι ασφαλής, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη νύχτα μοναξιάς που θα αργήσει να ξημερώσει…

31
Μαρ.
14

Φλώρινα – Νυμφαίο – Καστοριά…

Έψαχνα μια επικεφαλίδα για το post αυτό…κατέληξα όμως να κρατήσω αυτούσιο τον τίτλο της εκδρομής, όπως μας δόθηκε πριν 2 εβδομάδες από το σχολείο του «ήλιου» μου.

Ναι, θα ταξιδεύαμε στη Φλώρινα, θα κάναμε μια επίσκεψη στο Νυμφαίο, στα καταφύγια της αρκούδας και του λύκου, πρωτού περάσουμε στην Καστοριά και πρoτού πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής για Κέρκυρα… Μια τριήμερη σχεδόν, εκδρομή για να γνωρίσουμε άλλα πανέμορφα μέρη του τόπου μας και…ίσως να μάθουμε κάτι παραπάνω για την πανίδα και την χλωρίδα της χώρας μας…

Το να γράψω τις εντυπώσεις μου απλά, θα ήταν εύκολο. Το να επιλέξω όμως κάποιες φωτογραφίες ανάμεσα από τις 154 που τράβηξα ήταν πραγματικά δύσκολο έργο…και αν κάποιος ισχυριστεί πως ήταν μικρός ο αριθμός των φωτογραφιών….θα σας πω το εξής: Όλοι οι φίλοι μου, μου έλεγαν πως είμαι συνεχώς με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι και ότι χάνω την ουσία…Ποια είναι όμως η ουσία? Να βγάζω selfies???  Χαχαχαχα αρνούμαι κατηγορηματικά να υποβάλλω τον οποιοδήποτε σε αυτή την σκληρή δοκιμασία, συμπεριλαμβανομένου και τον εαυτό μου! Σε καμιά περίπτωση δεν θα στηνόμουν ποζάροντας! 😛

Και αρχίζω το ταξίδι με την αναχώρησή μας από το νησί. Πώς θα ξεκινούσα άλλωστε αν δεν παινέψω πρώτα το σπίτι μου? Θα πέσει να με πλακώσει όπως λέει η γνωστή παροιμία…! 😉

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Φλώρινα – Νυμφαίο – Καστοριά…’

09
Μαρ.
14

A Legal Alien…

Άλλο ένα κυριακάτικο πρωινό με βρήκε στο σπίτι μόνη κι εκεί που η διάθεσή μου έπαιζε τα δικά της τερτίπια μεταξύ βαριεστημάρας και ανίας,  ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα  για να με ενημερώσουν ότι είναι το τελευταίο -πιθανότατα- σ/κ που δεν θα δούλευα, με έκανε να αποφασίσω να το σκάσω απ’ τη φωλιά μου.

Αυτή τη φορά επέλεξα να πάω βόλτα με το αυτοκινητάκι μου. Προορισμός το φημισμένο Mon Repos, που είχα να το επισκεφτώ τουλάχιστον 20 χρόνια. Ήταν τότε που μαθήτρια ακόμα του γυμνασίου μας είχε πάει το σχολείο εκεί περίπατο…Έκτοτε δεν βρήκα ποτέ την ευκαιρία να ξαναπάω…
Έφτασα εκεί μέσα σε πέντε λεπτά, πάρκαρα και ακολούθησα τα μονοπάτια μέσα στο μικρό αλσύλλιο…
mon repos - anemomylos 002Το μέρος φανερά ακόμα τυλιγμένο στα χειμωνιάτικά του χρώματα απέπνεε ωστόσο μια γλυκιά γαλήνη.mon repos - anemomylos 004

Φυσικά δεν ήμουν η μόνη που έκανε την βόλτα της στο μέρος αυτό. Κι άλλοι περπατούσαν ήρεμα είτε πιο γοργά στα μονοπάτια…ένα-δυο μάλιστα έκαναν και τζόκινγκ ανάμεσα στα δέντρα και τις φυλλωσιές.mon repos - anemomylos 005Συνάντησα επίσης και δυο γριούλες που κρατώντας στο ένα χέρι μαχαίρι και στο άλλο σακούλα μάζευαν αγριολάχανα…Τη μια κατάφερα και την φωτογράφισα κιόλας, χωρίς να με πάρει χαμπάρι, καθώς ήταν απορροφημένη στην εύρεση των νόστιμων χόρτων! 😉mon repos - anemomylos 006Συνεχίζοντας τον δρόμο μου έφτασα στο κεντρικό κτίριο του Mon Repos. Εκεί όπου γεννήθηκε ο πρίγκιπας Φίλιππος το 1921, ο σύζυγος της βασίλισσας Ελισάβετ της Αγγλίας.
mon repos - anemomylos 009mon repos - anemomylos 010mon repos - anemomylos 017Πλέον είναι μουσείο, μόνο που ήταν κλειστό και δεν μπόρεσα να μπω μέσα. Κατάφερα όμως και τράβηξα μια φωτογραφία του εσωτερικού από μια μπαλκονόπορτα…mon repos - anemomylos 011Η περιήγησή μου συνεχίστηκε στον εξωτερικό χώρο και τον κήπο…Κρίμα που βρισκόμαστε σε μια άχαρη εποχή και ο κήπος δεν είναι στις δόξες του, όπως του αρμόζει ανάμεσα σε πολύχρωμα λουλούδια. Αντίθετα οι συχνές βροχοπτώσεις γέμισαν παντού το μέρος με λειχήνες και βρύα. mon repos - anemomylos 012

Η μια πλευρά του κτήματος είχε θέα προς τη θάλασσα. Πραγματικά μια πανέμορφη θέα που σίγουρα το καλοκαίρι θα είναι ακόμα ομορφότερη. mon repos - anemomylos 013Τη στιγμή που αποθανάτιζα τη θέα ένα πλοίο από την ενδοχώρα πλησίαζε το λιμάνι της Κέρκυρας…Διακρίνεται στο βάθος…mon repos - anemomylos 016

Συνέχισα τη βόλτα μου ακολουθώντας άλλα μονομάτια. Θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει το μέρος ως δάσος…ένα μικρό δάσος…Ήταν τόσο ειρηνικά εκεί!
mon repos - anemomylos 020mon repos - anemomylos 032mon repos - anemomylos 029Μόνο η παρουσία των ανθρώπων διέκοπτε την ησυχία του μέρους…

Αυτό που με στενοχώρησε ήταν τα σημάδια εγκατάλειψης. Όλα αφέθηκαν στη λήθη και στο χρόνο. Και δυστυχώς ο χρόνος είναι αμείλικτος εχθρός. Τα βοηθητικά κτίρια άρχισαν να καταστρέφονται και να ρημάζουν.

mon repos - anemomylos 021mon repos - anemomylos 022Το ίδιο τα εργαλεία και οι μηχανές… mon repos - anemomylos 024Παρά την ανοιξιάτικη συννεφιά, ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του. Μου άρεσε πολύ το παιχνίδισμά του ανάμεσα στα γυμνά κλαδιά των δέντρων…

mon repos - anemomylos 027mon repos - anemomylos 031Μ’ αυτά και μ’ αυτά έφτασα ξανά προς την έξοδο-είσοδο του Μον Ρεπό…
mon repos - anemomylos 035Μόνο που δεν θέλησα να σταματήσει η σημερινή μου εξόρμηση εκεί. Απέξω βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Παλαιόπολης, αλλά η έλλειψη πόρων αφήνει μισοτελειωμένες τις ανασκαφές.mon repos - anemomylos 038Αφήνοντας πια πίσω μου το κτήμα του Μον Ρεπό συνέχισα με το αμάξι μου προς την παραλία του. Ξαναπάρκαρα και βολτάρισα με τα πόδια…

mon repos - anemomylos 039mon repos - anemomylos 043Είχα φτάσει πια στον γνωστό Ανεμόμυλο. Εκεί με έκπληξη είδα αρκετούς να επιδίδονται σε χειμερινό ή σε ανοιξιάτικο -να το πω- μπάνιο? 🙂
mon repos - anemomylos 041mon repos - anemomylos 048mon repos - anemomylos 058Πόσο μου αρέσει αυτό το μέρος…! Ο ανεμόμυλος που έχε παραχωρήσει και το όνομά του στην περιοχή στέκει σαν ακοίμητος φρουρός στο ακρωτήρι…mon repos - anemomylos 046Πιο κάτω είναι και ο φάρος που φωτίζει τη νύχτα και καλωσορίζει τα πλοία στο λιμάνι…mon repos - anemomylos 052

Απ’ την άλλη μεριά μερικά ψαροκάϊκα είναι δεμένα κοντά στην ακτή.

mon repos - anemomylos 050 Ενώ πίσω από αυτά εκτείνεται η πόλη και το Παλαιό Φρούριο στο mon repos - anemomylos 053βάθος…mon repos - anemomylos 054

Κυριακή της Ορθοδοξίας, έγραφε το ημερολόγιο σήμερα…Ήταν πια μεσημέρι…οι καφετέριες και όλες οι ταβέρνες εκεί στον όρμο της Γαρίτσας ήταν γεμάτες κόσμο, που έκαναν την βόλτα τους πίνοντας καφέ ή τρώγοντας μεσημεριανό.

mon repos - anemomylos 056Έφτασε η ώρα του γυρισμού για μένα. Όλα τα σημερινά τεκτενόμενα τα παρατηρούσα σαν ξένη…Μια ξένη ανάμεσα στους ντόπιους…

23
Φεβ.
14

Walking…

Σήμερα ξύπνησα με περίεργη διάθεση. Έχοντας ξυπνήσει σχετικά αργά ύστερα από το χθεσινό μου ξενύχτι, θέλησα να αφήσω τον καναπέ, έστω για λίγη ώρα άδειο και να κάνω μια μικρή βολτούλα περπατώντας… Όχι μεγάλη απόσταση…ένα με ενάμισι χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι…

Δεν το σκέφτηκα παραπάνω. Πέταξα τις πιτζάμες, φόρεσα μια φόρμα, αθλητικά παπούτσια, έβαλα τα γυαλιά ηλίου μου…πήρα κλειδιά και κινητό και βγήκα από το σπίτι…Τελευταία όμως στιγμή προτού κλείσω την εξώπορτα άρπαξα τη φωτογραφική μου μηχανή…

perpatontas 002 Ο καιρός συννεφιασμένος. Ο ήλιος πάλευε να ξεφύγει από τα πυκνά σύννεφα που τον έκρυβαν…Πέρασα μπροστά από την εκκλησιά και συνέχισα το δρόμο μου. Πιο κάτω στο μικρό παρκάκι με την παιδική χαρά κάποια παιδάκια έπαιζαν στις κούνιες, ενώ κάποια άλλα μεγαλύτερα έριχναν σουτ στην μπασκέτα. Τα προσπέρασα κι αυτά και σταμάτησα να φωτογραφίσω τα μικρά πευκάκια, με τον ήλιο να αγωνίζεται να ρίξει τις ζεστές ακτίνες του ανάμεσα στις πευκοβελόνες και τα κουκουνάρια. perpatontas 003

Βγήκα στον κεντρικό δρόμο, φτάνοντας στο κοντινό καρνάγιο δίπλα στο λιμάνι. Πολλά πλεούμενα ήταν έξω και τα επιδιόρθωναν, άλλα μικρά ψαροκάϊκα ήταν δεμένα στο μικρότερο λιμανάκι εκεί κοντά. perpatontas 005Απέναντι έβλεπα τον Παντοκράτορα σκεπασμένο από πυκνά σύννεφα ή ομίχλη ενώ οι πρώτες ψιχάλες έκαναν την εμφάνισή τους. perpatontas 006Η βροχή ήταν απαλή και αραιή, έτσι δεν με εμπόδισε να συνεχίσω την βόλτα μου. Πιο κάτω ένας ψαράς καθάριζε ή τακτοποιούσε τα δίχτυα του μέσα στην βάρκα του. Μόλις είχε σηκώσει την κουκούλα του μπουφάν του για να προφυλακτεί από την βροχή, που έπεφτε. perpatontas 011 Στο δρόμο μερικά δέντρα σύμφωνα πάντα με τις καιρικές συνθήκες αρνούνταν πεισματικά να σκάσουν έστω ένα φυλλαράκι, οπότε σαν γυμνά χέρια άπλωναν τα κλαδιά τους στον ουρανό, ικετεύοντας βουβά για λίγο ήλιο! perpatontas 012Στον αντίποδα όμως, στην άλλη πλευρά του δρόμου κάποια άλλα βιαστικά δέντρα έχοντας συλλάβει τις πρώτες «οσμές» της άνοιξης που πλησιάζει, θέλοντας να την προϋπαντήσουν άνθισαν για να την καλωσορίσουν. perpatontas 016

Ο λογισμός μου έτρεχε. Χωρίς να σκέφτεται κάτι συγκεκριμένο. Έκοψα ένα μικρό ανθισμένο κλωνάρι σαν αναμνηστικό και πήρα το δρόμο του γυρισμού. perpatontas 019

Έριξα μια ματιά πίσω. Η βροχή δυνάμωνε και τα σύννεφα ολοένα πύκνωναν. perpatontas 021Μου άρεσε η βολτούλα στη βροχή. Μου άρεσε που οι ψιχάλες στόλιζαν σιγά σιγά τα γυαλιά μου, που αρνιόμουν να βγάλω. Το παγκάκι με την υπέροχη θέα στον Παντοκράτορα ήταν αδειανό. Κανείς δεν τόλμησε να ακολουθήσει το παράδειγμά μου για έναν περίπατο στη βροχή. perpatontas 023Οι γλάροι ψηλά έκαναν χαμηλούς κύκλους πάνω από τα ψαροκάϊκα για να προφυλακτούν από την βροχή είτε έψαχναν κάτι για να ξεγελάσουν την πείνα τους. perpatontas 026 

Στο γυρισμό ακολούθησα άλλη διαδρομή. Περνώντας από μια γειτονιά, κάποιοι εργάτες του Δήμου έσκαβαν για άλλη μια φορά το δρόμο, ένας από αυτούς ήταν χωμένος στην τρύπα που άνοιξαν…Ωραία μέρα διάλεξαν για επισκευές, σκέφτηκα! Σε ένα σπίτι εκεί κοντά ακούγονταν δυνατά ένα τραγούδι. Κάποιος είχε όρεξη να ακούσει Τερζή στη διαπασών. Δεν γνώριζα το συγκεκριμένο κομμάτι, οπότε συνέχισα ακάθεκτη το δρόμο μου. Πιο πάνω πετάκτηκε στα πόδια μου ένας πανέμορφος κοπρίτης! Ήταν πραγματικά ένας γλύκας! perpatontas 031 Παίξαμε για λίγο μαζί, σύντομα όμως τον αποχαιρέτησα. Βρέθηκα να περπατώ πίσω από δυο ηλικιωμένες κυρίες που με ανοιγμένες τις ομπρέλες τους για να προφυλακτούν από τη βροχή δεν με πήραν χαμπάρι που τις πλησίαζα, αλλά σιγοκουβεντιάζοντας χώθηκαν σε ένα σπίτι λίγα μέτρα πιο πέρα. perpatontas 033

Φτάνοντας στη γειτονιά μου, ανακάλυψα το μοναδικό ανθισμένο γιασεμί στη διπλανή μονοκατοικία. Άλλες φορές ο φράκτης ήταν γεμάτος από τα ευωδιαστά αυτά άνθη, όχι όμως τώρα…perpatontas 034

Η βόλτα μου έφτανε στο τέλος της. Στην εξώθυρα με υποδέχτηκε η Σάββα μας. Η γατούλα που όλη η πολυκατοικία την έχει υιοθετήσει και φροντίζει να την ταΐζει. Μου νιαούρισε. Προφανώς πεινούσε η «γυρίστρω» που τόσες μέρες ήταν άφαντη, καθώς την πολιορκούσαν 2-3 μνηστήρες. Εδώ είναι η πρώτη της δημόσια εμφάνιση! 🙂perpatontas 042

Μπήκα σπίτι κρατώντας ακόμα στο χέρι το ανθισμένο κλωνάρι…Το έβαλα σε ένα άδειο κηροπήγιο, έτσι όσο αντέξει για να μου θυμίζει τη σημερινή μου εξόρμηση. perpatontas 043 Σε λίγα λεπτά βγήκα ξανά για να ταΐσω τη γάτα…

Και ένα τραγούδι…

10
Ιον.
13

Απόδραση…

acherontas-parga 021

acherontas-parga 026

acherontas-parga 036

acherontas-parga 042

acherontas-parga 043

acherontas-parga 045

acherontas-parga 046

acherontas-parga 048

acherontas-parga 062

acherontas-parga 065Μια εικόνα, χίλιες λέξεις…

19
Μάι.
13

Χρυσαλλίς…

chrysalisΚαιρό είχα να μπω εδώ. Και δεν εννοώ μόνο τους δυο μήνες που μεσολάβησαν από το τελευταίο μου ποστ, αλλά μιλώ για γενική απουσία…μια συνειδητή απομάκρυνση από τα blogs και ειδικά το δικό μου χώρο, το σπίτι μου!

Δεν ξέρω τι με ώθησε να ανοίξω την πόρτα ξανά του ιστολογίου μου το συγκεκριμένο αυτό βράδυ κι ειλικρινά δεν γνωρίζω για πόσο θα κρατήσει αυτή επιστροφή, μα να ΄μαι εδώ, παρούσα σε ένα οικείο περιβάλλον.

Κι είναι πράγματι οικείο το μέρος σαν να μην πέρασε μια μέρα! Όμως πέρασε μεγάλο διάστημα. Σταμάτησα να γράφω, επειδή θεώρησα πως δεν είχα κάτι άλλο να προσφέρω…κάτι νέο, καινούριο να καταθέσω σε όσους είχαν την τύχη να με διαβάζουν.

Θα αναρωτηθείτε ίσως: Μα καλά, τώρα τι άλλαξε? Ξαφνικά από το πουθενά θες να μιλήσεις ξανά? Έγινες δια μαγείας σοφή και επέστρεψες να μας διαφωτίσεις?

Όχι, δεν έγινα σοφή…και μάλλον δεν θα γίνω ποτέ, όμως δεν έχει σημασία αυτό. Μα, όπως συμβαίνει στις ζωές όλων, πράγματα και καταστάσεις διαφοροποιούνται. Τίποτα δεν μένει το ίδιο κι ας μεταβάλλεται με ρυθμό χειρότερο από τη κίνηση μιας αργοκίνητης χελώνας.

Για άλλη μια φορά το κουκούλι σπάει. Η χρυσαλλίδα κάνει δειλά δειλά πάλι την εμφάνισή της στον κόσμο…ακολουθώντας την γνώριμη, αλλά συγχρόνως κι απρόβλεπτη διαδρομή που χαράζει η ίδια η Ζωή!

Η Αστροφεγγιά δηλώνει το παρών…απλώνει σιγά σιγά το αχνό της φως…

Καλώς ορίσατε ξανά στον κόσμο μου…τα σχόλια ανοίγουν…ελπίζω να με ακολουθήσετε στο νέο αυτό ταξίδι! 🙂

I’m bulletproof, nothing to lose
Fire away, fire away
Ricochet, you take your aim
Fire away, fire away
You shoot me down but I won’t fall
I am titanium…

 

 

 

 




Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Μαρτίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Blog Stats

  • 314,718 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers