Το φθινόπωρο ήρθε….οι πρώτες βροχές έπεσαν…οι αμμουδιές αδειάζουν σιγά σιγά…τα σχολεία άνοιξαν…οδεύουμε σε εκλογές (άσχετο!!!)!
Σήμερα με έπιασε μια νοσταλγική διάθεση, με έντονες δόσεις μελαγχολίας…
Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός, ότι ατενίζω από το μπαλκόνι μου τον σκούρο γκρίζο ουρανό με τις λάμψεις αστραπών στο βάθος του ορίζοντα να μοιάζουν σαν διχαλωτές κίτρινες γλώσσες, ενώ μακριά να ακούγεται ο ήχος βροντών, σαν ένα είδος παράξενου θρήνου…
Ο λογισμός μου τρέχει πίσω χρονικά…Στον καιρό της πρώτης μου νιότης, όταν όλα αυτά, οι πρώτες φθινοπωρινές εικόνες με τα “υπολείμματα” του καλοκαιρού συνθέτουν ένα τρελό χορό…
Μου θυμίζουν, λοιπόν, τραγούδια που άκουγα νεαρό κορίτσι τότε …τραγούδια, που αναφέρονταν σε έρωτες καλοκαιριού, που με το ερχομό του φθινοπώρου …τι σβήνουν άραγε?
….για αγάπες που ψάχνονται στα πανέμορφα ελληνικά νησιά…. πού να κρύβονται, τάχα?
….να προσδοκούμε ότι οι αγάπες του καλοκαιριού δεν είναι εφήμερες, αλλά εξίσου δυνατές και αληθινές κάθε εποχή…
….διαφορετικά να δίνουμε υπόσχεση και να κλείνουμε ραντεβού για την επόμενη φορά….αφού ρημώσουν όλα και περάσει ο χειμώνας…
Μπορεί αυτό το νοητό ταξίδι στο παρελθόν με αυτά τα τραγούδια να σας φάνηκαν γλυκανάλατα και ρετρό…Εμένα μου άρεσαν τότε όπως εξακολουθούν και τώρα….!
Βέβαια εσείς μπορείτε να έχετε αντίρρηση, οπότε και οι δικές σας προτάσεις καλοδεχούμενες…
Αναρωτιέμαι πόσες φορές λέμε αυτή τη φράση: “νέα αρχή”… “θα κάνω μια καινούρια αρχή”.
Αρκετά συχνά φαντάζομαι…
Κάθε φορά, που ζητάμε μια αλλαγή και όταν είμαστε έτοιμοι να κλείσουμε ένα κεφάλαιο στη ζωή μας, τότε βάζουμε μια “τελεία” και γυρίζουμε σελίδα στο βιβλίο, που συγγράφουμε για μας…
Μια μέρα σαν και αυτή, που η αλλαγή του μήνα συμπίπτει με τον ερχομό μιας άλλης εποχής -του φθινοπώρου-, νομίζω, ότι είναι και η κατάλληλη στιγμή να πω και εγώ αποφασιστικά να κάνω ένα νέοξεκίνημα στο blog μου…
Είναι εξάλλου μια επετειακή μέρα για μένα, αφού ακριβώς ένα χρόνο πριν, έκανα το πρώτο μου post, όχι βέβαια σαν astrofegia, αλλά σαν μοναχικό αστέρι. Η συγκίνηση είναι εύλογη και μεγάλη, αφού αναλογίζομαι με πόσο τρακ είχα τότε πρωτογράψει. Αν και ένα χρόνο μετά εξακολουθεί να υπάρχει η ίδια τρεμούρα…!
Φθινόπωρο λοιπόν. Μπορεί το ημερολόγιο να δείχνει 1η του Σεπτέμβρη, το καλοκαίρι όμως καλά κρατεί…όπως κάνει ακριβώς το παρελθόν μας. Παράξενος συνειρμός, δεν νομίζετε? Όμως έτσι πιστεύω, πως ισχύει: Ό,τι έχουμε πράξει στο παρελθόν, όσα έχουμε βιώσει, μας κάνει αυτούς, που είμαστε στο σήμερα…στο τώρα.
Όλα έχουν τη φυσιολογική τους συνέχεια και συνέπεια…Ένας κύκλος, σαν μια ρόδα, που γυρίζει…
Χιλιοειπωμένες κουβέντες χρησιμοποιώ…μα τόσο αληθινές!
Άρα ίσως ποτέ δεν ξεκινάμε στην ουσία από την αρχή…απλά προσαρμοζόμαστε στις νέες καταστάσεις ή θέτουμε νέα σχέδια, άλλους στόχους…Η ολοκλήρωση έρχεται με το “τέλος”…
Κι η αλήθεια είναι, ότι το τέλος για το blogging δεν έφθασε για μένα, αν και πέρασε κάποιες φορές από του νου. Μια αγάπη όμως τόσο μεγάλη, όσο είναι αυτή η ανάγκη μου (ας την χαρακτηρίσω ανάγκη) να κάθομαι εδώ μπροστά στο λάπτοπ μου και να πληκτρολογώ τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου, μοιάζει σαν μια άσβεστη φωτιά…μια φλόγα που σιγοκαίει και αναζωπυρώνεται από τις ίδιες τις στάχτες της…όπως τις επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι…
Έτσι είμαι εδώ…εξακολουθώ να δίνω το παρόν στην blogόσφαιρα, ίσως πιο αραιά, επειδή η συναισθηματική και η ψυχική μου κατάσταση και διάθεση δεν μου το επιτρέπουν…ή μάλλον θα προτιμήσω να πω, πως με παραγκωνίζουν…
Σημασία πάντως έχει, πως ζητώ τη θέση μου ανάμεσά σας, στη συντροφιά σας για να ταξιδέψουμε μαζί σε νέους κόσμους…σε νέες αναζητήσεις του νου και της ψυχής και να μας φέρουν πιο κοντά…
Να μην θεωρώ ότι είμαι εκεί έξω μόνη… [left outside alone]!
Αργά ή γρήγορα οι μάσκες πέφτουν…Κάθε αλήθεια όσο πικρή και αν είναι βγαίνει στο φως, μυστικά αποκαλύπτονται και αφήνουν μετά εμάς τους υπόλοιπους (ανθρώπους) να αναλογιζόμαστε τις συνέπειες…να καταμετράμε τις απώλειες…
Πάλι ασυναρτησίες, θα φάνταζεστε ότι γράφω…Ίσως και με το δίκιο σας…κάνω και εγώ κάτι περίεργες σκέψεις, μέσα στο κατακαλόκαιρο…
Πάντα εχω το λόγο μου, που ασχολούμαι με αυτά…προσωπικά βιώματα…
Πριν λίγο καιρό έγραψα ένα ποστ…θα το δείτε εδώ…το ρόλο, που ανέλαβα να παίξω σε ένα παιχνίδι. Μέσα σε αυτό το άρθρο προσπάθησα να διατυπώσω τις επιπτώσεις, που είχε στη δική μου ψυχοσύνθεση και ψυχολογία, αυτό το γεγονός…
Όμως, όπως ανέφερα παραπάνω, <<ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο!>>Το ψέμα ξεσκεπάστηκε και ήρθε και η δική μου ανακούφιση μετά από αυτό…Πράγματι ανακουφίστηκα και ίσως ενδόμυχα ζητούσα την αποκάλυψη και την επικείμενη κάθαρση…
Βέβαια πέρα από τις δικές μου ενέργειες, που έφεραν τη φυσική κατάληξη και συνέπεια, αποκαλύπτηκε μεν ο δικός μου χαρακτήρας, αλλά φανερώθηκε εξίσου και ο χαρακτήρας των δήθεν “αδικημένων”! Τα θύματα μετετράπηκαν σε θύτες…σε όρνια που έπεσαν επάνω μου να με φάνε…συγχέοντας το παιχνίδι με την προσωπικότητα και αναδείξαν μεγαλύτερη πανουργία από την υποτιθέμενη δική μου…
Εκεί λοιπόν αποδείχθηκε και ποιος ήταν πραγματικά κοντά μου…ποιοι παράβλεψαν την “προδοσία” μου και εξακολούθησαν να μου “κρατούν το χέρι”…
Όλο αυτό το συμβάν μου θύμησε πολύ μια ταινία, που ξαναείδα μόλις χθες αργά, το: “επικίνδυνες σχέσεις” (dangerous liaisons) μια εξαιρετική ταινία με εκπληκτικό καστ ηθοποιών και ανάδειξαν όλες τις ίντριγκες, τα πανούργα σχέδια, τις δολοπλοκίες…την εξαπάτηση που μπορεί να σκαρφιστεί ο ανθρώπινος νους…
Όλα να θυσιάζονται στο βωμό της σκοπιμότητας? Κάθε αρχή κάθε αξία?
Φυσικά όλα αυτά έχουν και το κόστος τους…σίγουρα ότι σπείρει κανείς, θα θερίσει με το πέρασμα του χρόνου…θα έλεγε κανείς, ότι είναι μαθηματικώς βέβαιο!
Μήπως θα πρέπει να προσέχουμε, ποιοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι και εχθροί?
…Ξέρω σας έχω ζαλίσει με την αγάπη και την προτίμηση, που δείχνω σαν καλλιτέχνη στο Μιχάλη Χατζηγιάννη…και προτίθεμαι να το κάνω για άλλη μια φορά!
Μα δεν γίνεται διαφορετικά…
Το ραντεβού είχε ήδη κλειστεί από πέρσι, μας το υποσχέθηκε ο ίδιος άλλωστε, θα επέστρεφε στην Κέρκυρα για άλλη μια συναυλία του…
Έτσι λοιπόν στη χθεσινή αυγουστιάτικη βραδιά, υπό το φως του φεγγαριού, μας χάρισε πάλι τις γνωστές επιτυχίες του…
Ήταν όντως μια νύχτα τρελή….ένα τρίωρο καλής μουσικής από μια φοβερή φωνή…
Μας ξεσήκωσε όλους με τα καινούρια και τα παλιά τραγούδια του…χορέψαμε με τα ρυθμικά χιτ του και άλλοτε μας ταξίδεψε σε κόσμους ονειρικούς και ρομαντικούς με γλυκές μπαλάντες του…
Γεγονός ήταν ένα: Μας ενθουσίασε όλους, ενώ αυτός συντόνιζε το ρυθμό…
….μα δεν περιμέναμε και τίποτα διαφορετικό έτσι και αλλιώς…όλα ή τίποτα!
Ήταν μια αξέχαστη βραδιά και ανανεώσαμε το ραντεβού, μέχρι την επόμενη φορά…
* Τα videos ήταν από την περσινή συναυλία…δεν πρόλαβαν να μπουν ακόμα τα χθεσινά στο you tube
Σε ένα φανταστικό κόσμο, άνθρωποι με μια ιδιαίτερη και εκκεντρική ενδυμασία και με όπλα διάφορες υπεφυσικές δυνάμεις είναι ικανοί να σώσουν την πλάση και την ανθρωπότητα ….
Άτρωτοι εξωτερικά και ανίκητοι, που μπορεί καμιά φορά να λυγίζουν συναισθηματικά ή παρωδικά να χάνουν τις δυνάμεις τους, όμως πάλι επανέρχονται δυναμικά με ένα αντικειμενικό σκοπό:
ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ
….Το κακό σε όλες τις μορφές του…είτε άϋλο, είτε έμψυχο…
Ή προσπαθούν να μας σώσουν από τους δαίμονες, που μας κατατρέχουν πνευματικά…
Δυο ταινίες με ενέμπνευσαν αυτό το σ/κ για αυτό το post, που είδα σε dvd:
Μήπως θα ήταν καλύτερα να μην παρασυρθώ από τα κόμικ της marvel και πάρω μια μπέρτα και το παίξω σαν το supergirl της φωτό παρακάτω?
Μήπως θα ήταν καλύτερα να τα αφήσουμε όλα αυτά στην σφαίρα της φαντασίας και των dvds και απλά από μόνοι μας να βρούμε το εσωτερικό σθένος, να βασιστούμε στη μόνη αληθινή δύναμη, που πηγάζει από μέσα μας για να ξεπεράσουμε τις αντιξοότες, που μας κυκλώνουν…να βρούμε τη λύση…τη σωτηρία? Αναρωτιέμαι, μήπως…
Η ζωή σου δίνει πολλά μαθήματα…μαθήματα ζωής [που λένε]…τρόπους να ανακαλύπτεις τον κόσμο, να “ξερευνάς” συμπεριφορές, χαρακτήρες, προσωπικότητες…να ανακαλύπτεις τελικά τον εαυτό σου!
Τέτοιου είδους μαθήματα τα συλλέγεις από παντού…ακόμα και από ένα παιχνίδι….
Αρκετές φορές από αυτό το εδώ το βήμα, σας έχω αναφέρει ότι παίζω σε ένα online στο internet παιχνίδι. Πραγματικά πέρα από ότι είναι ένα πολύ όμορφο διασκεδαστικό παιχνίδι τακτικής και στρατηγικής με έφερε μπροστά σε μια πλευρά του εαυτού μου, που ναι πολλοί λέμε πως όλοι κατέχουμε, αλλά εγώ προσωπικά δεν είχα αντιμετωπίσει σε τέτοιο ευρύ φάσμα…
Εκ πρώτης μπορεί να μην καταλαβαίνετε σε τι πράγμα αναφέρομαι για αυτό θα προσπαθήσω με απλά λόγια να εξηγήσω την κατάσταση… Για όσους δεν γνωρίζετε το travian, πρόκειται γενικά για ένα πολεμικό παιχνίδι με αρχαίους ρωμαίους, γαλάτες και τεύτονες …δημιουργούν χωριά, συμμαχίες και συνασπισμούς και οι αντίπαλες ομάδες μάχονται μεταξύ τους, έτσι ώστε η νικήτρια συμμαχία να έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει το “Παγκόσμιο Θαύμα” , που στη ουσία είναι η κατάκτηση του σέρβερ…
Μέχρι εδώ απλά θα μου πείτε…Όπως όλοι, έτσι και εγώ μπήκα σε μια ομάδα με πολλούς φίλους και όλοι ενεργά και φιλότιμα μέλη που αγωνίζονται για το καλό της συμμαχίας…Μόνο που εδώ ξεκινάει το δικό μου “δράμα”:
Μέσα στο παιχνίδι χρησιμοποιούμε όλες τις τεχνικές και τα κόλπα ενός πραγματικού πολέμου. Ένα από αυτά είναι η κατασκοπεία. Η εισχώρηση ενός παίχτη σε αντίπαλο στρατόπεδο για να “κλέψει” μυστικά, σχέδια και να τα φέρει στην πραγματική του ομάδα, ώστε αξιολογώντας τα να τα εκμεταλλευτεί, είναι κάτι σύνηθες. Σε μένα λοιπόν, έλαχε αυτός ρόλος.
Πραγματικά ήταν και είναι ένας ρόλος, που απαιτεί να δώσω όλο το ταλέντο που μπορεί να διαθέτω. Καθώς η καχυποψία είναι διάχυτη για ενδεχόμενη παρουσία spy σε μια ομάδα, έπρεπε να δείξω όλη μου την αφοσίωση και την εργατικότητα που μπορεί να δείξει ένας παίχτης έτσι ώστε να ενταχθεί και να αφομοιωθεί από το σύνολο…
Θα μου πείτε…”αστροφεγγιά, αυτό είναι εύκολο…το ψέμα πάει και έρχεται, ιδιαίτερα σε ένα παιχνίδι που διαξάγεται στο ίντερνετ…δεν μπορείς να τα καταφέρεις?”
Σε μια τέτοια ερώτηση θα μπορούσα να απαντήσω εύκολα ” ναι” ακόμα και εγώ, που το ψέμα πλέον με ενοχλεί…όχι μόνο να το δέχομαι, αλλά και να το λέω…Παρόλα αυτά τα πράγματα έχουν δυσκολέψει…Υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των μελών…γνωρίζεις άλλους ανθρώπους, μαθαίνεις αναπόφευκτα προσωπικά δεδομένα…δεν ζεις σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον που δεν δέχεσαι ερεθίσματα…όσο απόμακρος και αδιάφορος ή αναίσθητος και αν είσαι δεν μπορείς να μην επηρεαστείς στο τέλος…
Έτσι ακριβώς …σε μια τέτοια φάση βρίσκομαι και εγώ. Ενώ ξέρω που ανήκει η “καρδιά μου”…γνωρίζω το σκοπό για το οποίο το κάνω, στον αντίποδα όμως έχω καταναλώσει πολλές ώρες ενέργειας και ψυχής για να κερδίσω την εμπιστοσύνη των άλλων, να με δεχτούν στους κόλπους τους και όχι μόνο να αρκεστώ σε ένα ρόλο κομπάρσου στην παρέα τους αλλά να επιζητώ περισσότερες προσβάσεις στα μυστικά τους…
Ακριβώς εδώ επικεντρώνεται το δικό μου δύσκολο κομμάτι της ιστορίας…και μοιάζει με δράμα πραγματικά…Έρχομαι στη θέση να βγάλω όλο το ταλέντο, που μπορεί να έχει μια ηθοποιός ή που κάλλιστα θα μπορούσε να επικαλεστεί κάποιος : “υποκρισία“.
Η ηθική μου και οι αρχές μου έρχονται και με ταράζουν συχνά…οι τύψεις είναι έντονες πολλές φορές και βγαίνουν στην επιφάνεια και παλεύουν με το focus, που κάνω στον απώτερο σκοπό μου. Από τη μια βλέπω τον εαυτό μου σαν έναν απλό στρατιώτη, που απλά κάνει το καθήκον του, από την άλλη όμως κρίνω τον εαυτό μου ένοχο και προδότρια σε ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν.
Τι είμαι στην ουσία? Αισθάνομαι τον εαυτό μου διχασμένο και αναρωτιέμαι τι ψυχικό σθένος πρέπει να διαθέτει κανείς να φέρει σε πέρας τέτοιες καταστάσεις. Αν και πρόκειται για παιχνίδι, που μπορεί εγώ προσωπικά να το έχω πάρει πολύ σοβαρά, σκεπτόμενη λίγο παραπέρα, αναλογίζομαι πόσοι και πόσοι από εμάς κάνουν το ίδιο στην πραγματική ζωή…
Ανάλογα από το πρίσμα που το βλέπει κανείς το βαπτίζει πότε “αθώο” ψεματάκι, άλλοτε ηθοποιία και τέλος με το βαρύ “κατηγορώ” της υποκρισίας – προδοσίας…
Είμαστε “τρομερά” τελικά πλάσματα εμείς οι άνθρωποι…Μπορούμε εύκολα ή δύσκολα να δείξουμε διάφορα πρόσωπα, όχι τα αληθινά μας κάτι που δεν συμβαίνει γύρω στη φύση...
Ο σκοπός λοιπόν, αγιάζει τα μέσα ή όσο και να πιστεύουμε ότι αξίζουμε το αγαλματάκι καλύτερης ερμηνείας [OSKAR] δεν παύει να λέμε ψέματα? Και κάπου συνεχίζοντας αυτή τη σκέψη, μπορεί στο τέλος αυτό να γυρίσει μπούμερανγκ σε μας και έρθει ο ίδιος ο εαυτός μας να ρωτήσει:“Why’d you lie to me?”
Καμιά φορά από τις πιο χαλαρές συζητήσεις βγαίνουν “αριστουργήματα”…και το πιστεύω ακραδάντα αυτό! Είμαι λάτρης της επικοινωνίας και να πλησιάζεις τον άλλον κουβεντιάζοντας…όχι μόνο έτσι σου δίνεται η ευκαιρία να τον γνωρίσεις καλύτερα, αλλά με αυτό τον τρόπο μαθαίνεις και την κοσμοθεωρία του…τα πιστεύω του…
Σε αυτό τον τομέα είμαι πολύ τυχερή…Το θεωρώ πραγματική ευλογία και τύχη το γεγονός, που έχω ένα φίλο και μπορώ να μιλώ τόσο άνετα μαζί του και από ένα σημείο “Α” μπορεί να καταλήξει μια κουβέντα στο σημείο “Ω”.
Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα, που επιδιδόμαστε και σε φραστικές αντιπαραθέσεις…αντιπαραθέσεις όμως όχι ωμές, αλλά γεμάτες γέλιο, που μας διασκεδάζουν πάρα πολύ…Απολαμβάνω τέτοιες περιπτώσεις, μάλιστα τις επιδιώκω και τις προκαλώ…
Ο φίλος μου, λοιπόν, είναι πηγή έμπνευσης, τέτοιων συζητήσεων, όπως προανέφερα. Επίσης θα ήθελα να ομολογήσω, ότι χάρην σε αυτόν έχω μάθει πολλά για τον κόσμο γύρω μου, αλλά και τον ίδιο τον εαυτό μου…
Θα ήθελα σήμερα λοιπόν, να παραθέσω μια συζήτηση, που έγινε σήμερα, στο skype…η οποία ξεκίνησε ως σχολιασμό μιας πολεμικής τακτικής στο travian (στο οποίο συμμετέχουμε, παίζοντας και οι δυο),αναμειγνύοντας το Σωκράτη και το Χριστό…
Τα συμπεράσματα δικά σας:
-”Πάντως Αντώνη …δεν πιστεύεις ότι ήταν χαζός ο τρόπος επίθεσης του damien χθες? τελείως αψυχολόγητος?”
-”Περίμενε να μας αιφνιδιάσει”.
-”Μα γίνεται να στείλει την real attack μια ώρα πιο νωρίς από 3 fake και μάλιστα μες στον πυρήνα? Θέλω να πω πως αν είχαμε στρατό να τραβήξουμε πίσω.Θα προλαβαίναμε άνετα να καλύψουμε και τις άλλες επιθέσεις, χρονικά εννοώ πάντα”.
-”Πάντως αν είδες, όταν προσέξαμε και τις άλλες επιθέσεις, κάναμε πίσω όσον αφορά την ενίσχυση του κίλλερ και κοιτάξαμε να ενισχύσουμε και τα υπόλοιπα.”
-”Μας έδινε το χρόνο να προετοιμαστούμε και πάλι γιατί οι αποστάσεις μεταξύ μας είναι κοντινές.”
-”Πάντως είναι και μια πιθανή στρατηγική η όλη κίνηση του damien”.
-”Μας έδινε το χρόνο να προετοιμαστούμε και πάλι, γιατί οι αποστάσεις μεταξύ μας είναι κοντινές. Μα γιατί τον δικαιολογείς, όταν κάνει <<πατάτα>>?”
-”Σου ξαναλέω ότι είναι μια πιθανή στρατηγική, που εφαρμόζουν κάποιοι παίκτες.”
-”Χαζή κατά την δική μου άποψη και δεν το λέω μιλώντας εκ του αποτελέσματος ….αν θέλεις στο μόνο που μπορώ να τον δικαιολογήσω είναι ότι ίσως δεν περίμενε να μας βρεί όλους online ώστε να συντονιστούμε τόσο καλά.”
-”‘Ετσι είναι οι επιθέσεις. Απλά στις προηγούμενες ήταν τυχερός, στην χτεσινή ήμασταν εμείς. επειδή το είδαμε έγκαιρα ΚΑΙ ήμασταν μέσα.”
-”Αλλά και πάλι με πολύ κακή οργάνωση από μέρους του “
-”Μα και τα υπόλοιπα χωριά έτσι τα κατέστρεφε. Νομίζω ότι ειδικά τη συγκεκριμένη την είχε οργανώσει καλά.”
-”χαχαχαχαχαχαχα εδώ γελάνε… καλά απορώ μαζί σου, σοβαρά το λες?”
-”Ναι. Αν κάτσεις και σκεφτείς τα στοιχεία που έχουμε, θα δεις κι εσύ το ίδιο. Απλά είμασταν τυχεροί που αξιολογήσαμε τα στοιχεία σωστά, και τυχεροί γιατί με οριακή άμυνα (αφού τελικά δεν τα στείλαμε όλα) καταφέραμε να τον νικήσουμε Όλα ήταν θέμα τύχης και αξιολόγησης.”
-”Και κακής οργάνωσης δικής του, επιμένω!”
-”Μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα. Αν καθήσουμε και σκεφτούμε τις συγκυρίες, απλά μας πήγε! Ήμασταν τυχεροί.”
-”Εεε δεν το πιστεύω ότι έχεις τα μάτια σου τόσο κλειστά.”
-”Εσύ να δεις που έχεις βάλει και μαντήλι να τα σκεπάζεις… δεν μπορείς να δεις πιο βαθιά!”
-”Τι να δω βρε? Δεν θα έκανα ποτέ τέτοια επίθεση! Εσύ είσαι έτσι και αλλιώς μετριοπαθής.”
-”Αν το να σκέφτεσαι και να υπολογίζεις είναι μετριοπάθεια, τότε μάλλον πρέπει να αρχίσεις να το κάνεις κι εσύ.”
-”Με μετριοπάθεια κερδίζεις τον πόλεμο?”
-”Με σκέψη. Χρειάζεται μελέτη και η επίθεση και η άμυνα. Η σκέψη δεν είναι δισταγμός. Σε λίγο θα μας πας πεις ότι το να σκέφτεσαι ένα πλάνο σε μια μάχη είναι μειονέκτημα!”
-”Όσο περισσότερο το λιβανίζεις δεν κερδίζεις και πολλά. Κάθε μάχη έχει και τις παράπλευρες απώλειες.”
-”Η υπομονή είναι αρετή. Το ίδιο και η σκέψη. Οι εν θερμώ αποφάσεις είναι χειρότερες.”
-”Το <<γοργόν και χάριν έχειν>>, σου λέει κάτι?”
-”Όποιος βιάζεται σκοντάφτει.”
-”Μήπως θα ξεκινήσουμε ένα παιχνίδι παροιμιών? Όταν υπάρχουν και τα 2 σημαίνει, ότι <<το παν μέτρο άριστον>>!”
-”Σωστά και το μέτρον κατά τους αρχαίους είναι το <<σκέφτεστε>>. Το να μετράτε σημαίνει να υπολογίζετε.”
-”Και ποιος σου λέει ότι δεν υπολογίζουμε ? Κακό είναι ότι το μυαλό μας γυρνάει με γρήγορες στροφές?”
-”Το θέμα δεν είναι οι γρήγορες στροφές αλλά οι σωστές. Τι να το κάνω το γρήγορο αν είναι λάθος;”
-Το θέμα είναι να υποστηρίζεις τις επιλογές σου…Τα δεδομένα αλλάζουν ανά πάσα στιγμή…είναι μεγαλείο να δεχεσαι τα λάθη σου και να μαθαίνεις …χωρίς να είναι βεβαια αυτό μια ομπρέλα δικαιολογίας, αλλά έτσι μαθαίνει κανείς…και να μην ξεχνάς ότι όσο κανείς το πολυσκέφτεται συνήθως δεν οδηγεί πουθενά…αδράνεια… τι να το κάνω να θεωρούμαι μια σοφή όταν δεν κάνω κάτι γύρω μου? Πού είναι το στίγμα μου? Ότι έμεινα μια σοφή και ότι δεν έκανα ποτέ τίποτα?”
-”Ποιος μίλησε για αδράνεια και για τίποτα? Η σκέψη δηλαδή συνεπάγεται αδράνεια και στασιμότητα; Εγώ απ’ότι ξέρω ο κόσμος όπως τον ξέρουμε έχει αναπτυχθεί λόγω της σκέψης και όχι λόγω των ενστίκτων. Αλλιώς θα είμασταν ακόμα νεάντερνταλ. Η εξέλιξη του ανθρώπου σε ΟΤΙ κάνει οφείλεται στην σκέψη.“
-”Και στην πράξη.”
-”Ποιος ήταν σοφός και έμεινε στάσιμος; όσοι άφησαν παρακαταθήκη έχουν να μιλούν για αυτούς. ο Σωκράτης δεν άφησε τίποτα και αν δεν ήταν ο Πλάτωνας δεν θα ξέραμε και τίποτα, μην μου πεις ότι δεν ήταν σοφός ο Σωκράτης?”
-”Και ο Χριστός δεν άφησε τίποτα, με δουλεύεις;;; Ολόκληρη η ανθρωπότητα παραμιλάει με τον Σωκράτη και λες δεν άφησε τίποτα; έπρεπε να κάτσει να γράφει ο ίδιος δηλ. τι σχέση έχει αυτό;”
-”Ο Χριστός μίλησε μέσα στις καρδιές μας και έστειλε τους Αποστόλους του στον κόσμο, που μίλησαν για Αυτόν μην μου μπερδεύεις ανόμοια …”
-”Ακόμα και ο Πλάτωνας να μην ήταν θα βρισκόταν άλλος για να γράψει.”
-”Ποιος?”
-”Τι ποιος; για τον Χριστό έγραψε μόνο ένας;”
-”Ποιος άλλος ανέλαβε να γράψει για το Σωκράτη?”
-”Ακόμα γράφουν και θα γράφουν σύγχρονοι συγγραφείς. Οπότε αυτό απαντά στο ποιος άλλος θα μπορούσε να γράψει για τον Σωκράτη. Αν δεν ήταν ο Πλάτωνας θα ήταν κάποιος άλλος.”
-”Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλες πηγές για αυτόν.”
-”Και μην κοιτάς μια εποχή, που δεν υπήρχε τίποτα όπως μετά από μερικούς αιώνες.”
-”Δεν σου φαίνεται περίεργο αυτό? Όσο και να σέβομαι το Σωκράτη,δεν τον βάζω στην ίδια θέση με τον Χριστό!!!”
-”Καλά μας δουλέυεις;;; ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!!”
-”Τότε για εμένα δεν χωρά και σύγκριση, Αντώνη.”
-”Ποιος τους σύγκρινε;”
-”Εσύ μου τους έφερες δίπλα δίπλα …μιλάς για την Αγιότητά του και πως διαδόθηκε η ζωή και το έργο Του και τα συγκρίνεις με το βίο και έργα του Σωκράτη, ενώ ξέρουμε ότι οι πηγές του 2ου προέρχονται από τον Πλάτωνα …”
-”Για το πως διαδόθηκε λέω. Όχι για το τι πρέσβευε ο καθένας.”
-”Μα αυτό λέω βρε. Και οι 2 τους διώχθηκαν στην εποχή τους, άσχετο αν στο Χριστό ήταν σχεδιασμένο να γίνει αλλά για το Σωκράτη δεν θα ξέραμε αν δεν υπήρχε ο Πλάτωνας, ενώ για τον Χριστό υπήρξαν τόσοι πλην των Αποστόλων Του.”
-”Γιατί; ο Σωκράτης ήταν αόρατος και τον έβλεπαν μόνο οι μαθητές του;”
-”Βρε που αλλού έχουμε αναφορές για αυτόν?”
-”Σε ένα ντοκιμαντέρ που είχε δείξει το bbc έλεγε ότι ήταν ο πιο γνωστός Έλληνας, ενώ ζούσε. Πήγαιναν από διάφορες ξένες χώρες μόνο και μόνο για να τον ακούσουν να μιλάει.”
-”Όσο ζούσε αλλά μετά?”
-”Μετά έγινε πιο γνωστός νομίζω!! χαχαχαχχα”
-”Μέσω του μαθητή του που υιοθέτησε πολλά από εκείνον.”
-”Συνήθως από κάποιον άλλον γινόμαστε γνωστοί. Αν δεν ήταν ο Πλάτωνας θα ήταν κάποιος άλλος.”
-”Ποιος άλλος υπήρξε βρε Αντώνη μου, αυτό ρωτώ τόση ώρα….ΠΟΙΟΣ ? Και δεν νομίζεις ότι είμαστε τυχεροί που υπήρξε ο Πλάτωνας?”
-”Κι αυτό σου λέω κι εγώ μια ώρα…αν ΔΕΝ υπήρχε ο Πλάτωνας θα υπήρχε κάποιος άλλος. Από τη στιγμή που υπήρξε Πλάτωνας ΔΕΝ χρειάστηκε να βρεθεί άλλος.”
-”Γιατί βρε όλοι περίμεναν τον Πλάτωνα να κάνει την πρώτη κίνηση διαφορετικά θα αναλάμβανε άλλος δράση…μας δουλεύεις τώρα?”
-”Αν αναλάμβανε ένας να γράψει για τον Σωκράτη δεν υπήρχε λόγος να γράψει και άλλος και άλλος κλπ.”
-”Θες να πεις ότι η Ελλάδα 2 μυαλά έβγαλε …τον Πλάτωνα και το Σωκράτη…”
-”Αριστοτέλη, Πυθαγόρα, Ιπποκράτη και τόσους άλλους.”
-”Μην ξεχνάς όσοι ανέφερες παραπάνω άφησαν οι ίδιοι την παρακαταθήκη τους, ενώ για πολέμους πληροφορίες παίρναμε από πολλές πηγές.”
-”Τι πολλές πηγές;; Σιγά μην έχουμε πολλές πηγές για τους πολέμους…Το πολύ 2. Μην ξεχνάς, ότι με τους πολέμους πάντα χρειαζόταν να υπάρχει μια ενημέρωση και στον άπλο λαό όσο τον δυνατόν άμεση. Γι’αυτό υπάρχουν και οι διάφορες περιγραφές. Ιλιάδα και Οδύσσεια ήταν πολλές οι πηγές;”
-”Να σου πω κάτι για αυτά τα 2? οι πηγές γράφουν, πως όλα αυτά ήταν ραψωδίες τραγούδια, που έλεγαν οι <<καλλιτέχνες>> εκείνου του κόσμου και μετά βρέθηκε ο Όμηρος που τα έκανε ‘επη, δεν ήταν δημιούργημα του Όμηρου, αλλά αυτός μέσω αυτών έκανε το όνομά του γνωστό, αυτός συγκέντρωσε θρύλους της εποχής και τα έκανε αθάνατα έργα, που όλος ο κόσμος προσκυνάει στη μελέτη τους.”
-”Δεν ήταν δημιούργημα του Όμηρου,αλλά αυτός μέσω αυτών …. κλπ κλπ..Αυτό σημαίνει, ότι ΚΑΠΟΙΟΣ θα βρισκόταν να τα γράψει. Απλά έτυχε να είναι ο Όμηρος.το ίδιο και με τον Σωκράτη. Κάποιος θα βρισκόταν. Έτυχε να είναι ο Πλάτωνας. στην αρχαιότητα όλα αυτά έτσι πάνε…”
-”Και? πού θες να καταλήξεις?”
-”Κι εγώ μπορεί να πω ότι η Ρεγγίνα μπορεί και πετάει. Κι αν ήμουν στην αρχαιότητα να το έγραφα να το διάβαζαν οι άλλοι και να το πίστευαν!”
-”Βρε τι σχέση έχει αυτό με όσα κουβεντιάζουμε?”
-”Εδώ όμως λέμε για καταγραφή πραγματικών γεγονότων, τα οποία υπήρχαν οι άνθρωποι να τα καταγράψουν.”
-”Μα δεν υπάρχει κάτι στην αρχαιότητα που δεν είναι επηρεασμένο από την πίστη τους και τις δοξασίες τους…αυτό είναι γεγονός …εξάλλου μην ξεχνάς η επιστήμη η φιλοσοφία και όλα τα άλλα ήταν στα πρώτα τους βήματα και λογικό ήταν να είναι επηρεασμένα από όλα αυτά.”
-”Τι δουλειά έχει η καταγραφή της φιλοσοφίας με τα μυθεύματα και τις δοξασίες. Η φιλοσοφία δεν περιορίζεται από αυτά αλλιώς δεν θα είχε υπόσταση μέχρι το τώρα ούτε θα ήταν αποδεκτή από ξένους λαούς διαφορετικής κουλτούρας και νοοτροπίας. Η φιλοσοφία έτσι όπως καταγράφηκε δεν ήταν ένα προσωπικό βίωμα αλλά μια παγκόσμια διαπίστωση στην οποία κάποιος έβαλε τα θεμέλια. Ο Σωκράτης δηλαδή.”
-”Και θες να πεις ότι ήταν τελειοποιημένη εξ’ αρχής? ή ότι δεν εξελίχθηκε από τότε?”
-”Δεν είναι φυσική ή χημεία για να υπάρχουν λάθη. Είναι σκέψη και οι σκέψεις αυτές ονομάστηκαν σοφές γιατί ακόμα και τώρα δεν έχουν αμφισβητηθεί από κανέναν! Ολες αυτές οι σκέψεις και οι διάννοιες από τη γέννησή τους δεν μπορούσαν ούτε μπορούν να αντικρουστούν.”
-”Υπήρξε όμως το έναυσμα για νέες θεωρίες…μείναμε στάσιμοι δλδ?”
-”Σε πνευματικό επίπεδο όχι στάσιμοι. Αλλά οπισθοδρομούμε. Σε τεχνολογικό όμως εξελισσόμαστε.”
-”Δεν θέλω να πιστεύω ότι το πικ στο πνευματικό στάδιο υπήρξε μόνο ο Σωκράτης, Αντώνη…και ότι έκτοτε ήρθε η οπισθοδρόμηση.”
-”Θα περίμενε κανείς ότι μετά το περί Ηθικής του Σωκράτη δεν θα είχαμε μείνει σε εκείνο το στάδιο, αλλά θα εξελισσόμασταν…Αλλά πού; Ο Σωκράτης ήξερε από Ηθική πολύ περισσότερο από εμάς που ακόμα και μετά το Χριστό ακολουθούμε άλλους δρόμους!”
-”Το ότι γενικεύεις τα πάντα δεν σημαίνει ότι είναι και το σωστό.”
-”Τον κόσμο δεν τον ζούμε μόνοι μας. Αλλιώς δεν θα λεγόταν κόσμος αλλά… εαυτός! χαχα”
-”Αυτό και αν αυτό δεν κολλάει πουθενά…μα τι λες φίλε μου?”
-”Εννοώ πως το ότι γενικεύω έχει να κάνει με το ότι δεν μπορώ να προσωποποιώ και να βάζω όρια σε κάτι που δεν ζω και δεν βιώνω μόνος μου.
Ζω μέσα σε ένα σύνολο σε μια κοινωνία και ως μέρος της δεν μπορώ να ειδικεύω, αλλά να γενικεύω.
Η γενίκευση δείχνει την τάση. Δεν είναι ο κανόνας όπως μπορεί να νομίζεις αλλά δείχνει την <<προτίμηση>> του συνόλου.”
-”Μα μέσα σε αυτές τις γενικεύσεις που αναφέρεις δυστυχώς μέσα στην προσπάθειά σου να με πείσεις αναφέρεις μόνο τα μελανά σημεία του κόσμου μας …εγώ αυτό που σου λέω είναι ότι ο κόσμος μας είχε και τις φωτεινές στιγμές του…τώρα αν εσύ θες να τα βάλεις στο ζύγι για να δεις που γέρνει η πλάστιγκα είναι άλλο θέμα…ίσως κάποια στιγμή τελικά αξίζει να μετράμε τι βιώνει και τι πράττει ο καθένας ξεχωριστά από το να προσπαθούμε σε κάθε κίνησή μας, δράση ή λόγο,να αποδεικνύουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.”
-”Τουλάχιστον να δείχνουμε με τη στάση μας στη ζωή και στους άλλους, ότι δεν είμαστε.“
-”Μα δεν το αρνούμαι αυτό… τα πάντα εξαρτώνται από τις δικές μας επιλογές, αλλά παίζει ακόμα ρόλο και η τύχη…ό,τι και να σημαίνει αυτό….”
-”Όπως και εχτές το βράδυ! Ασφαλώς και έπαιξε ρόλο η τύχη! “
-”Θα έλεγα περισσότερο στη δική του κακή οργάνωση …εκεί κρίθηκε η δική μας επιτυχία!”
Κάπου εδώ θέλω να κλείσω αυτή τη συνομιλία με τον αγαπητό μου φίλο, επειδή μάλλον θα κατέληγε σε σεντόνι. Έτσι και αλλιώς, αυτός και εγώ σαν τους δυο γέρους του μάπετ σόου, εξακολουθήσαμε να συζητάμε το ίδιο θέμα, όπως ξεκινήσαμε τη συζήτηση…
Έτσι σε θέλω, φίλε μου…πάντα με όρεξη και διάθεση για τέτοιες συζητήσεις…
Αποσπασματα απο το βιβλιο του IRVIN D. YALOM: “ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ”
- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι,που χορεύει. - Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά. - Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου. - ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!
Το φθινόπωρο ήρθε….οι πρώτες βροχές έπεσαν…οι αμμουδιές αδειάζουν σιγά σιγά…τα σχολεία άνοιξαν…οδεύουμε σε εκλογές (άσχετο!!! 
)!
Ασφαλώς και έπαιξε ρόλο η τύχη! 
Πρόσφατα σχόλια