30
May
15

Τα βιβλία κι εγώ…

anna frank 002Φαντάζομαι ότι όλοι ή σχεδόν όλοι αναγνωρίζετε τη διπλανή φωτό. Μπορεί να μην έχετε διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά η φωτογραφία της θαραλλέας και ηρωικής αυτής μικρούλας είναι παγκοσμίως -τολμώ να πω- γνωστή!

Είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Η σχέση μου όμως γενικά μαζί τους δεν τη χαρακτηρίζει απλά η αγάπη, μα ο έρωτας! Ίσως βαρύγδουπη δήλωση αυτή θα σκεφτείτε, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή!

Έχει ξεκινήσει από τα παιδικά μου χρόνια, ίσως και τα νηπιακά, όταν η μητέρα μου μην έχοντας τα εφόδια να αγοράσει στον αδερφό μου κι εμένα τα φαντεζί παιχνίδια της εποχής, δεν παρέλειπε όμως να μας αγοράζει παραμύθια και παιδικές ιστορίες και να μας τις διαβάζει τις ζεστές βραδιές του καλοκαιριού όταν ευκαιρούσε ή το χειμώνα όταν μαζευόμασταν δίπλα της μη έχοντας τπτ άλλο να κάνουμε…

Τα χρόνια πέρασαν, έμαθα να διαβάζω και η αγάπη μου για το διάβασμα αυξήθηκε κι αυτή με τη σειρά της. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, παιδάκι ακόμα να γυρίζω στη γειτονιά κρατώντας μια πλαστική σακούλα στο χέρι, η οποία περιείχε όλο το θησαυρό μου! Ο θησαυρός ποιος ήταν? Τπτ άλλο πέρα από βιβλία, περιοδικά, κόμικς, μικιμάους και παραμύθια! Τα τοποθετούσα μάλιστα με τάξη μέσα στη σακούλα…Πρώτα τα πιο μεγάλα βιβλία και τα πιο χοντρά φθάνοντας στο τέλος στα πιο μικρά και λεπτά σε μέγεθος…

Ώσπου ξαφνικά η περιβόητη αυτή σακούλα εξαφανίστηκε…δεν γνωρίζω το πώς και το γιατί, υποψιάζομαι όμως ότι η μητέρα μου την εξαφάνισε με σκοπό να επικεντρωθώ μόνο στα σχολικά αναγνώσματα. Μου κόστισε όμως….

Οι εποχές άλλαξαν, το σχολείο τελείωσε, δεν μειώθηκε όμως στο ελάχιστο το ενδιαφέρον μου κι η αγάπη για τα βιβλία! Μπορώ με παρρησία και χωρίς να καυχηθώ να με χαρακτηρίσω «βιβλιοφάγο».  Απ’ τα χέρια μου σίγουρα πέρασαν εκατομμύρια βιβλία. Το ύφος τους και το είδος τους ποικίλο. Σίγουρα με ενθουσιάζουν οι περιπέτειες, μυστήρια, τα αστυνομικά και τα θρίλερ χωρίς να μένουν απέξω τα συναισθηματικά! -εκείνα δλδ που ευχαριστούν το γυναικείο φύλο-😉

Τα περισσότερα από αυτά τα βιβλία όσω ήμουν νεότερη τα προμηθευόμουν από τα περίπτερα…τα βιβλία τσέπης αν γνωρίζετε. Εκείνα όμως δεν είχαν μια ευτυχή κατάληξη. Πολλά, πάρα πολλά βρέθηκαν μετά την ανάγνωσή τους στον κάλαθο των αχρήστων. Μετανιώνω γι αυτή μου την πράξη, έστω κι αργά…Πάντα όμως κρατούσα σε περίοπτη θέση όσα αγόραζα από βιβλιοπωλεία…

Ένα λοιπόν από αυτά, ήταν και το «ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Το αγάπησα αυτό το βιβλίο πολύ και το διάβασα πάνω από δέκα φορές. Ώσπου κάποτε κι ενόσω φοιτούσα σε κάποιο ΙΕΚ μια συμμαθήτριά μου πάνω σε μια συζήτηση που είχαμε ζήτησε να το δανειστεί. Μέχρι τότε δεν είχα θέμα στο να δανείσω ή να δανειστώ! Εξάλλου εγώ είχα γίνει σχεδόν «κολλητή» φίλη με τη δανειστική βιβλιοθήκη που υπήρχε τότε στο νησί!🙂

Της έδωσα το βιβλίο λοιπόν, μόνο που έμεινε αγύριστο. Το ΙΕΚ τελείωσε η επαφή με την κοπέλα χάθηκε και έμεινα εγώ να «θρηνώ» την απώλεια του βιβλίου, υποσχόμενη να μην ξαναδανείσω σε κανέναν ποτέ τπτ!

Όσο παράξενο και να σας φανεί το έψαξα ξανά στα τοπικά βιβλιοπωλεία. Ακόμα και πρόσφατα όταν ήρθαν τα Public στην περιοχή μας. Δεν το είχαν δυστυχώς! Ώσπου να…σε μια διαφήμιση στην tv, είδα να προσφέρουν μαζί με μια εφημερίδα το εν λόγω βιβλίο! Έτσι έφτασε ξανά στα χέρια μου το αγαπημένο αυτό βιβλίο και αγαλλίασε η ψυχή μου!🙂

Τα Public έγιναν πλέον ο αγαπημένος μου προορισμός. Τουλάχιστον μια φορά το μήνα πηγαίνω και προμηθεύομαι νέα βιβλία. Αυτό τον καιρό έχω πέσει με τα «μούτρα» στα έργα του David Gibbins. Όπως γράφει στο οπισθόφυλλο:
«Τι προκύπτει από τη διασταύρωση του Ιντιάνα Τζόουνς με τον Νταν Μπράουν? Η απάντηση είναι ο David Gibbins». Νομίζω ότι βρήκα τον παράδεισό μου! χαχαχα. Από τα 8 που έχει συγγράψει έχω ήδη διαβάσει τα 4. Και μιλάμε για κάτι βιβλία με σχεδόν 600 σελίδες το καθένα…!😉

Ευτυχώς στη δουλειά μου βρίσκω το χρόνο και μπορώ να ενασχολούμαι με το χόμπι μου…Το πρόβλημα που προκύπτει πια είναι πού θα τα αποθηκεύω…χαχαχα

Ιδού και μια φωτό με ένα δείγμα μόνο των βιβλίων που διάβασα αυτό το χρόνο ως τώρα…
anna frank 005Κι ένα τραγούδι…

18
Apr
15

Αγγελόκαστρο…

aggelokastro 009Πέρασαν 15-17 χρόνια από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το Αγγελόκαστρο…Τότε ήμουν ένα χαζό κοριτσόπουλο, που με άγνοια κινδύνου ανέβηκε εκεί πάνω με ψηλοτάκουνα…Ευτυχώς, σήμερα προνόησα και πήγα με αθλητικά…Μα τι κάθομαι και διηγούμαι? Ας τα πουν οι φωτό! Περισσότερα για το Αγγελόκαστρο θα βρείτε στο wiki
aggelokastro 011aggelokastro 014aggelokastro 012

aggelokastro 016aggelokastro 017aggelokastro 019

aggelokastro 020aggelokastro 024aggelokastro 028

aggelokastro 031aggelokastro 032aggelokastro 034

aggelokastro 045aggelokastro 046aggelokastro 039

aggelokastro 052aggelokastro 055aggelokastro 053

aggelokastro 050aggelokastro 054aggelokastro 058

aggelokastro 062aggelokastro 064aggelokastro 060

aggelokastro 066aggelokastro 068aggelokastro 074

aggelokastro 075aggelokastro 078aggelokastro 079

aggelokastro 090aggelokastro 091aggelokastro 084

11
Apr
15

Μ. Παρασκευή & Μ. Σάββατο με εικόνες…

Σήμερα δεν θα έχει λόγια το post μου αυτό. Άλλωστε έχω μιλήσει σε παλιότερα άρθρα περιγραφικά για τα τεκτενόμενα της Μεγάλης Εβδομάδος στην Κέρκυρα…Τώρα θα μιλήσουν οι εικόνες…εξάλλου μια φωτογραφία ίσον με χίλιες λέξεις, λένε…
Καλή Ανάσταση!!!

good friday 032good friday 008good friday 015good friday 013

good friday 019good friday 027good friday 021

good friday 041good friday 043good friday 006

good friday 005good saturday 015good saturday 019

 

good saturday 025good saturday 027good saturday 052

good saturday 053good saturday 054good saturday 058

good saturday 060

 

 

 

 

 

 

 

 

04
Apr
15

3 1/2 και κάτι…

images1Ξυπνάει ξάφνου. Η τηλεόραση είχε μείνει ανοικτή και παίζει μια επανάληψη, ο ήχος ελάχιστος. Δεν ήταν αυτός η αιτία για το απότομο ξύπνημά της. Απλώνει το χέρι στο τραπεζάκι δίπλα της και πιάνει το κινητό…η ώρα είναι τρεισήμιση, τα ξημερώματα.

Στενάζει βαθιά. Είναι ένα επαναλαμβόμενο συμβάν χρόνια, τώρα στη ζωή της. Ξέρει πως ο ύπνος θα αργήσει να την πάρει πάλι, γιατί το ταξίδι στο λαβύρινθο των σκέψεων μόλις άρχισε.

Κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να το αποφύγει, προσπαθώντας να εστιάσει στην τηλεόραση. Μάταια. Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Δεύτερη προσπάθεια: Το λάπτοπ δίπλα της την προσκαλεί να δοκιμάσει κι εκεί ανοίγοντάς το. Ίσως μια βόλτα στο διαδίκτυο, στις τελευταίες ειδήσεις της προηγούμενης μέρας, την βοηθήσουν να ξεχαστεί…

Πέφτει πάνω σ’ ένα βίντεο. Ένα βίντεο με αναμνήσεις από την αγαπημένη της δεκαετία του ’80. Πόσο αγαπάει τα συγκεκριμένα αυτά videos. Όχι δεν είναι το ίδιο εκείνο που στάθηκε η αφορμή να της αλλάξει η ζωή, αλλά δεν έχει σημασία. Της ξυπνάει μνήμες. Εικόνες από το απώτερο παρελθόν, όταν ήταν μικρό κορίτσι ακόμα, που όλα τότε ήταν απλά. Όλα μια αφορμή για χαρά και διασκέδαση, πιο αγνά κι αθώα…Το βίντεο αυτό όμως της γέννησε μνήμες κι από το πιο πρόσφατο παρελθόν, όταν ο χάρτινος πύργος γύρω της γκρεμίστηκε, η αθωότητα χάθηκε και διαπίστωσε την σκληρή σαν πάγος, πλευρά της ζωής….

Τώρα είναι μόνη. Κι όταν δεν είναι, νοιώθει ακόμα πιο μόνη. Κι αυτό είναι χειρότερο…Κουράστηκε να πιστεύει τους άλλους να της λένε πως θα στέκονται για πάντα κοντά της, στο πλευρό της. Κουράστηκε να πιστεύει την κάθε καινούρια υπόσχεση που της δίνουν πως όλα θα αλλάξουν αν τους δώσει μια ευκαιρία και τους δείξει εμπιστοσύνη…Όλα είναι ψέματα…πάντα είναι ψέματα!

Την απομυζούν και χάνονται…εξαφανίζονται. Ούτε καν ένα «γεια» δεν της λένε…

Έχει προσπαθήσει να αποτινάξει από πάνω της τη δειλία και να διεκδικήσει τη χαρά και την ευτυχία της…αλλά κουράστηκε να κάνει πάντα η ίδια το πρώτο βήμα. Νοιώθει ανεπιθύμητη και βάρος…Μέσα της αισθάνεται πως έτσι θα παραμείνει η κατάσταση…μόνη!

Στο νου της έφερε ένα status ενός φίλου της που έγραψε στο facebook: «Τη νύχτα όλα είναι διαφορετικά…οι σκέψεις…οι λέξεις…οι σιωπές…» Συμφώνησε μαζί του νοερά και πρόσθεσε πως τη νύχτα όλα τα παραπάνω είναι μερικές φορές και πιο τρομακτικά!

Κάποτε την πήρε ο ύπνος ξανά, ένας ύπνος ταραγμένος με παράξενα όνειρα…Το πρωινό την βρήκε με δάκρυα στα μάτια…
images

20
Mar
15

Περί γκρίζου…

themisΣήμερα ήταν κανονισμένο να ξυπνήσω αρκετά νωρίς. Πέντε το πρωί βρισκόμουν ήδη στο πόδι και καθώς έκανα το ποδήλατό μου έβαλα να δω μια νέα ταινία σε dvd.
Ο Δικαστής (the judge) ονομάζεται. «Ένας πετυχημένος δικηγόρος επιστρέφει στην πατρίδα του για να υπερασπίσει τον δικαστή πατέρα του που κατηγορείται για φόνο και μπλα, μπλα, μπλα….»
Εξαιρετικό φίλμ με υπέροχες ερμηνείες!
Πέρα όμως από τα προφανή, η ταινία στάθηκε ως αφορμή να αναλογιστώ ορισμένα πράγματα…
Ο άνθρωπος ζει σ’ έναν κόσμο όπου η τύχη ή μια ανωτέρα δύναμη τά ‘φερε έτσι, ώστε να τον καταστήσει ως κυρίαρχο του πλανήτη, μια άρχουσα δύναμη. Σαν κοινωνικό ον που είναι, θέσπισε νόμους και όρισε κανόνες ώστε να βάλλει τη ζωή του σε μια «τάξη»!

Αυτό κατά την γνώμη μου είναι ένα πολύ βαρύ φορτίο που καλείται να κουβαλήσει ο άνθρωπος. Διότι, μπορεί να του δόθηκε το χάρισμα του λόγου και της λογικής, μπορεί να του δόθηκε το χάρισμα της κρίσης, αλλά ποιος είναι εκείνος που θα κρίνει τον κριτή? Ποιος είναι εκείνος που θα κρίνει ότι οι αποφάσεις του είναι οι σωστές?

Αν εξαιρέσουμε τις οφθαλμοφανείς περιπτώσεις που οι καταστάσεις είναι ξεκάθαρες και μπορεί το έργο του κριτή να γίνει πιο εύκολο, ακόμα κι εκεί όμως έγκειται η δυσκολία της λήψης και το είδος της «τιμωρίας» που θα πρέπει να επιβληθεί!
Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, δυσκολεύτηκα να χρησιμοποιήσω τον όρο «τιμωρία», επειδή αναρωτιέμαι ποιος είναι εκείνος που έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να επιβάλλει τιμωρίες…!

Κι αν λοιπόν όπως προανέφερα, υπάρχουν οι «εύκολες» καταστάσεις, τι συμβαίνει σε εκείνες όπου η αλήθεια με το ψέμα, το σωστό με το λάθος κινούνται σε γκρίζες περιοχές? Δυστυχώς στη ζωή μας πολλές περιπτώσεις είναι δυσδιάκριτες κι αόριστες και εκεί το έργο του εκάστοτε δικαστή και εκτελεστή του νόμου είναι φοβερά δύσκολο.

Τώρα τελευταία στη χώρα μας έγινε της μόδας η λέξη bulling. Επίσης είναι τοις πάσι γνωστό η ιστορία ενός σπουδαστή για τα βασανιστήρια -βάσει μαρτυριών- που πέρασε και την τραγική κατάληξή του. Για αυτοχειρία μιλούν οι πρώτες ενδείξεις. Έκτοτε εγκαταστάθηκαν παντού λαϊκά δικαστήρια που κρίνουν τους ηθικούς αυτουργούς. Το νομικό πλαίσιο για το σοβαρό αυτό θέμα είναι λειψό! Τι πρόκειται να γίνει?

Δεν προτίθεμαι να επεκταθώ στο συγκεκριμένο ζήτημα, το έθεσα όμως σαν παράδειγμα για το δύσκολο ρόλο που έχει τεθεί να παίξει ο άνθρωπος γενικά σαν θύτης και θύμα. Όταν υπάρχουν έννοιες τόσο αντίθετες και αντικρουόμενες όπως αντικειμενικότητα και υποκειμενικότητα, λογική και ηθική, πώς μπορεί ο άνθρωπος να κρίνει το σωστό και το λάθος όταν είναι ο ίδιος ικανός για το καλό και το κακό?

Υπάρχει άραγε άνθρωπος τόσο άμεμπτος και δίκαιος?

Είναι καταγεγραμμένη μια μικρή ιστορία που θα την παραθέσω με το δικό μου τρόπο στο άρθρο αυτό.
Όταν παρουσιάστηκαν στον Ιησού κάποιοι και είτε από σεβασμό στο πρόσωπό Του είτε θέλοντας ενδόμυχα να τον χλευάσουν για την απόφαση που θα πάρει, Του ζήτησαν και έτειναν προς Εκείνον την πέτρα να λιθοβολήσει την αμαρτωλή επειδή έτσι έλεγε ο νόμος…ο Ιησούς όμως αρνήθηκε και αναφώνησε: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»…

Κλείνοντας το post αυτό θα σας αφήσω με μερικούς στίχους απ’ το soundtrack της ταινίας…

Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
387873_127404744042700_100003195268654_133055_383378583_n

08
Mar
15

Αιώνια μεταβλητή…

imagesCJMK9HC2Υπάρχουν στιγμές που διάφορες σκέψεις περνούν φευγαλέα απ’ το μυαλό. Σκέψεις που γνωρίζεις πολύ καλά την αλήθεια τους, σκέψεις που ξέρεις πολύ καλά ότι κρύβονται μέσα σου, αλλά τις αγνοείς ή επιδεικτικά επιλέγεις να τους γυρνάς την πλάτη, επειδή ίσως έτσι σε βολεύει τη δεδομένη στιγμή, παρέχοντάς σου το άλλοθι να κάνεις συνεχώς τα ίδια λάθη ξανά και ξανά…

Αρκετά μεγάλη εισαγωγή για να εξηγήσω την αφορμή που οι παρακάτω μου σκέψεις διάλεξαν την ώρα να βγουν στην επιφάνεια. Μια ταινία κι ένα βιβλίο, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η ταινία, με οδήγησαν στο σημερινό μου παραλήρημα.

«Gone girl» [το κορίτσι που εξαφανίστηκε], ένα εκπληκτικό αστυνομικό θρίλερ, που αναδύει τα κρυφά, σκοτεινά μυστικά ενός γάμου…Δεν προτίθεμαι να προδώσω το στόρι ή την πλοκή του έργου, αλλά διαβάζοντας το βιβλίο ανακάλυψα ένα σημείο που μια «αλήθεια» μου κτύπησε βροντερά το νου:
«Κι αν όλοι μας παίζουμε ρόλους, αποκλείεται να υπάρχουν αδερφές ψυχές, γιατί δεν έχουμε πραγματικές ψυχές. Είχα φτάσει σε σημείο να πιστεύω ότι τίποτα δεν έχει σημασία, γιατί δεν ήμουν αληθινός άνθρωπος κι ούτε κανένας άλλος ήταν…»

Ρόλοι! Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η λέξη! Μπαίνουμε σε σχέσεις που ίσως καταλήγουν σε γάμο ή όχι (δεν έχει σημασία αυτό) κι ενώ στην αρχή όλα φαντάζουν μαγικά, όμορφα και ονειρικά, στη συνέχεια βρίσκουμε πως πέσαμε σε μια πλάνη κι έναν εφιάλτη. Η χρυσόσκονη της γοητείας που υπάρχει στην αρχή της σχέσης ξεφτίζει και  καταλήγουμε να προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε. Δυο θεατρίνοι στη μικρή σκηνή που στήσαμε για την υπόλοιπη ζωή μας. Δεν μιλάμε μεταξύ μας, η επικοινωνία είναι σχεδόν ανύρπακτη και περιορίζεται μόνο στα στοιχειώδη της καθημερινότητας, ενώ αξιώνουμε ο άλλος που στέκεται απέναντί μας να έχει μαντικές ικανότητες και να διαβάζει τις μύχιες σκέψεις και επιθυμίες μας…Άραγε είναι τόσο δύσκολο να ρώτησουμε τον άλλο κατάματα, τι σκέφτεσαι!!!

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να επιζήσει μια σχέση που χωλαίνει? Μια σχέση που είναι μαθηματικά βέβαιο θα αποτύχει, επειδή δεν μπορέσαμε να αποτινάξουμε τις μικρές μας εγωιστικές μας συνήθειες, να πάψουμε να βάζουμε τον «εαυτό» μας στην πρώτη γραμμή, αλλά να λειτουργούμε σαν «εμείς», με ισομέρεια?

Αρχίζω και συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά τα δικά μου λάθη του παρελθόντος. Ευελπιστώ όμως να αποφύγω τα ίδια σφάλματα στο μέλλον. Αν επιθυμώ (κι ελπίζω) να βρω τη δική μου αδερφή ψυχή για το υπόλοιπο του βίου μου, πρέπει να δουλέψω όσο γίνεται πιο πολύ να είμαι ειλικρινής κι αληθινή. Ίσως έτσι κάποιος εκτιμήσει αυτό που ακριβώς είμαι…

Κλείνοντας αυτό το ποστ θα ήθελα να μεταφέρω ένα απόφθεγμα που διάβασα στον πρόλογο του βιβλίου που μπορεί με το πρώτο ανάγνωσμα να μην έχει καμιά σχέση με όσα διαπραγματεύτηκα εδώ…Προσωπικά όμως νομίζω πως έχει:
«Η αγάπη είναι η αιώνια μεταβλητή του κόσμου: Ψέμα, μίσος ακόμα και φόνος, όλα ενυπάρχουν σ’ αυτήν. Είναι το αναπόφευκτο άνθισμα των αντιθέσεών της. Ένα υπέροχο ρόδο με μια ανεπαίσθητη μυρωδιά αίματος».

Tony Kushner, The Illusion

73383_559998277368415_1660614236_n

 

05
Mar
15

Nothing left, all that I have is one last breath…

155940_378663672218424_388864304_nMy soul, I guess I’m just no one
You killed me and I’m done, without a gun
My love will fade, I feel betrayed
Just can’t be brave without faith
How could you, love?

I’m begging you, take me wherever you have gone
Come back and save me, don’t want to be alone
Nothing left, I just have one last breath

I’m begging you, take me out of this fiery hell
Come back and save me, what happened wasn’t fair
Nothing left, all that I have is one last breath
Only one last breath

Just pain, fake love and drunken lie
I struggle to survive, I’m still alive
I’m fighting tears and fears apart
But still it’s stuck inside my heart…

I’m begging you, take me out of this fiery hell
Come back and save me, what happened wasn’t fair
Nothing left, all that I have is one last breath
Only one last breath

I’m begging you, take me wherever you have gone
I’m begging you, take me, don’t wanna be alone
All that I have is one last breath
One last breath

imagesQXAD03OD




Zodiac Sign: Gemini

On Line

Αποσπάσματα από το βιβλίο του IRVIN D. YALOM: «ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ»

- Οι φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα είναι μάλλον σαν τα αστέρια, βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.

- Ο άνθρωπος πρέπει να έχει μέσα του χάος και φρενίτιδα για να γεννήσει ένα αστέρι, που χορεύει.

- Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.

- Μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος.

- Amor fati : διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

- ΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ !!!

Σεπτεμβρίου 2016
Δ T Τ T Π S S
« May    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 310,075 sparkles

prt

lost in black hole

Astrofegia’s world

Angel’s Tattoo

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 28 ακόμα followers