Υπάρχουν στιγμές που διάφορες σκέψεις περνούν φευγαλέα απ’ το μυαλό. Σκέψεις που γνωρίζεις πολύ καλά την αλήθεια τους, σκέψεις που ξέρεις πολύ καλά ότι κρύβονται μέσα σου, αλλά τις αγνοείς ή επιδεικτικά επιλέγεις να τους γυρνάς την πλάτη, επειδή ίσως έτσι σε βολεύει τη δεδομένη στιγμή, παρέχοντάς σου το άλλοθι να κάνεις συνεχώς τα ίδια λάθη ξανά και ξανά…
Αρκετά μεγάλη εισαγωγή για να εξηγήσω την αφορμή που οι παρακάτω μου σκέψεις διάλεξαν την ώρα να βγουν στην επιφάνεια. Μια ταινία κι ένα βιβλίο, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η ταινία, με οδήγησαν στο σημερινό μου παραλήρημα.
«Gone girl» [το κορίτσι που εξαφανίστηκε], ένα εκπληκτικό αστυνομικό θρίλερ, που αναδύει τα κρυφά, σκοτεινά μυστικά ενός γάμου…Δεν προτίθεμαι να προδώσω το στόρι ή την πλοκή του έργου, αλλά διαβάζοντας το βιβλίο ανακάλυψα ένα σημείο που μια «αλήθεια» μου κτύπησε βροντερά το νου:
«Κι αν όλοι μας παίζουμε ρόλους, αποκλείεται να υπάρχουν αδερφές ψυχές, γιατί δεν έχουμε πραγματικές ψυχές. Είχα φτάσει σε σημείο να πιστεύω ότι τίποτα δεν έχει σημασία, γιατί δεν ήμουν αληθινός άνθρωπος κι ούτε κανένας άλλος ήταν…»
Ρόλοι! Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η λέξη! Μπαίνουμε σε σχέσεις που ίσως καταλήγουν σε γάμο ή όχι (δεν έχει σημασία αυτό) κι ενώ στην αρχή όλα φαντάζουν μαγικά, όμορφα και ονειρικά, στη συνέχεια βρίσκουμε πως πέσαμε σε μια πλάνη κι έναν εφιάλτη. Η χρυσόσκονη της γοητείας που υπάρχει στην αρχή της σχέσης ξεφτίζει και καταλήγουμε να προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε. Δυο θεατρίνοι στη μικρή σκηνή που στήσαμε για την υπόλοιπη ζωή μας. Δεν μιλάμε μεταξύ μας, η επικοινωνία είναι σχεδόν ανύρπακτη και περιορίζεται μόνο στα στοιχειώδη της καθημερινότητας, ενώ αξιώνουμε ο άλλος που στέκεται απέναντί μας να έχει μαντικές ικανότητες και να διαβάζει τις μύχιες σκέψεις και επιθυμίες μας…Άραγε είναι τόσο δύσκολο να ρώτησουμε τον άλλο κατάματα, τι σκέφτεσαι!!!
Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να επιζήσει μια σχέση που χωλαίνει? Μια σχέση που είναι μαθηματικά βέβαιο θα αποτύχει, επειδή δεν μπορέσαμε να αποτινάξουμε τις μικρές μας εγωιστικές μας συνήθειες, να πάψουμε να βάζουμε τον «εαυτό» μας στην πρώτη γραμμή, αλλά να λειτουργούμε σαν «εμείς», με ισομέρεια?
Αρχίζω και συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά τα δικά μου λάθη του παρελθόντος. Ευελπιστώ όμως να αποφύγω τα ίδια σφάλματα στο μέλλον. Αν επιθυμώ (κι ελπίζω) να βρω τη δική μου αδερφή ψυχή για το υπόλοιπο του βίου μου, πρέπει να δουλέψω όσο γίνεται πιο πολύ να είμαι ειλικρινής κι αληθινή. Ίσως έτσι κάποιος εκτιμήσει αυτό που ακριβώς είμαι…
Κλείνοντας αυτό το ποστ θα ήθελα να μεταφέρω ένα απόφθεγμα που διάβασα στον πρόλογο του βιβλίου που μπορεί με το πρώτο ανάγνωσμα να μην έχει καμιά σχέση με όσα διαπραγματεύτηκα εδώ…Προσωπικά όμως νομίζω πως έχει:
«Η αγάπη είναι η αιώνια μεταβλητή του κόσμου: Ψέμα, μίσος ακόμα και φόνος, όλα ενυπάρχουν σ’ αυτήν. Είναι το αναπόφευκτο άνθισμα των αντιθέσεών της. Ένα υπέροχο ρόδο με μια ανεπαίσθητη μυρωδιά αίματος».
Tony Kushner, The Illusion
Αστροφεγγιά 
stars talk